น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (1/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (1/3)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 632

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2560 03:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (1/3)
แบบอักษร

ตอนที่ 5

“แคทเธอรีน ...รอผมก่อน”

เอกกุลร้องเรียกก่อนที่จะหญิงสาวจะเดินก้าวขึ้นแท็กซี่ ชายหนุ่มรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังข้างหญิงสาวก่อนที่อีกฝ่ายจะปิดประตูใส่เขา

“คุณขึ้นมาทำไม...เลิกตามตอแยฉันเสียที!”

“แคท คุณคิดว่าเวลาแบบนี้ผมควรจะปล่อยคุณไปอย่างนั้นหรือไง”

เอกกุลเอ่ยเสียงเข้มกับอีกฝ่ายอย่างโกรธขึ้นมาบ้างที่หญิงสาวดื้ออย่างไร้เหตุผล แคทเธอรีนจึงเพียงแต่เม้มปากแน่นก่อนที่จะหันไปบอกกับคนขับแท็กซี่ห้วนๆ

“ไปลอนดอนค่ะ”

“แคท...คุณควรใจเย็นๆแล้วกลับไปหาคุณพ่อคุณดีกว่านะ”

“ถ้าคุณคิดจะตามฉันมาเพื่อพูดเรื่องนี้คุณก็ลงไปดีกว่าคุณเอกกุล ฉันเบื่อที่จะต้องฟังคำแก้ตัวหรือเหตุผลอะไรอีกแล้ว ในเมื่อทุกๆอย่างในตอนนี้มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ฉันกับพ่อก็ควรจะต้องเดินหน้าต่อไป แม้ว่ามันจะเป็นเส้นทางที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้อีกเลยก็ตาม”

“แต่คุณก็ไม่จำเป็นที่จะต้องตัดขาดกับพ่อของคุณขนาดนั้นไม่ใช่เหรอแคทเธอรีน”

เอกกุลเอ่ยแย้งเสียงขรึม หากหญิงสาวหันมาจ้องประสานสายตาคมกล้านั้นอย่างเจ็บปวดพลางเอ่ยกับชายหนุ่มเสียงเครือ

“มันก็ไม่ได้ต่างจากตอนที่เขาทิ้งฉันไว้กับแม่แล้วไปอยู่เมืองไทยเมื่อสิบปีก่อนหรอก เขาไม่เคยกลับมาหาฉันเลย คุณได้ยินไหม เขา-ไม่เคย-กลับมา จนกระทั่งวันนี้”

 “แต่อย่างน้อยวันนี้เขาก็กลับมาแล้ว คุณไม่คิดจะให้โอกาสตัวเอง ให้โอกาสพ่อของคุณเลยหรือ”

“โอกาสอะไรหรือที่เขาต้องการ ถ้าโอกาสที่จะแสดงความเป็นพ่อ ฉันให้เขาแสดงแล้ววันนี้ และทุกอย่างมันควรจบที่หน้าหลุมศพนั่น แล้ววันพรุ่งนี้เขาก็จะกลับเมืองไทย ในขณะที่ฉันเองก็มีชีวิตอยู่ที่นี่ ...เห็นไหมว่ามันไม่ได้แตกต่างอะไรจากเดิมเลยสักนิด”

“คุณอยากไปอยู่ที่เมืองไทยกับพ่อของคุณไหมแคทเธอรีน”

เอกกุลตัดสินใจถามขึ้นหลังจากที่นิ่งฟังหญิงสาวจนจบ หากแคทเธอรีนส่ายหน้าทันควันก่อนจะตอบปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“ฉันจะไม่มีวันไปเหยียบที่นั่นเด็ดขาด”

คำตอบจากปากของหญิงสาวทำเอาเอกกุลต้องถอนหายใจออกมาหนักๆกับอาการถือทิฐิของแคทเธอรีน การจะโน้มน้าวให้อีกฝ่ายยอมเปิดใจหรือยอมอ่อนข้อให้อย่างสันติคงจะต้องใช้เวลาอีกนานพอสมควร ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องเสีย

“ผมจะส่งข้อความไปบอกพ่อของคุณว่าเรากลับลอนดอนกันแล้ว ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเรา ...คุณหิวหรือเปล่าจะแวะทานอะไรกันก่อนไหม”

“ไม่ค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น”

หญิงสาวเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเบือนหน้าออกไปมองนอกรถเป็นการยุติการสนทนาทั้งหมด หากเอกกุลยังคงไม่ละความพยายามในการพูดคุยกับหญิงสาว

“ผมไม่อยากให้เดทแรกของเราจบลงแบบไม่แฮปปี้เอนดิ้งนะแคท เอาเป็นว่าเราทั้งคู่มาลืมเรื่องของพ่อคุณ แล้วเย็นนี้เราไปดินเนอร์ด้วยกันได้ไหม”

“ฉันเหนื่อย...อยากพักผ่อน”

หญิงสาวยังคงเอ่ยตอบทั้งๆที่มองไปนอกหน้าต่าง ดังนั้นจึงมองไม่เห็นมือเรียวใหญ่ที่เอื้อมมือมาแตะไหล่หญิงสาวพลางรั้งให้ร่างเพรียวบางขยับมาชิดไหล่หนาของเขา

“นี่คุณจะทำอะไรคุณเอกกุล!

แคทเธอรีนหันมาแหว ในขณะที่มือหนานั้นโอบกระชับไหล่พลางขยับให้อีกฝ่ายอิงตัวเขาได้ถนัดขึ้น

“ก็จะอาสาเป็นที่พักพิงให้คุณไง บ่าของคุณแบกรับเรื่องราวต่างๆมากเกินไปแล้วนะแคทเธอรีน  ปล่อยวางบ้าง..อย่างน้อยแค่ช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงนี้ ผมอยากให้คุณหลับตาแล้วลืมทุกอย่างไปให้หมด ผมสัญญาว่าจะนั่งอยู่ข้างๆคุณตรงนี้”

เอกกุลสบตากับอีกฝ่ายอย่างจริงใจพลางเอื้อมมือขึ้นไปลูบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะรั้งให้อีกฝ่ายอิงซบกับบ่ากว้างของเขา พลางเอ่ยกระซิบเสียงทุ้มเป็นทำนองช้าๆหากชัดเจนในทุกคำที่เปล่งออกไป

Even if you want to go alone, I will be waiting when you're coming home

(ถ้าคุณอยากจะไปคนเดียว ผมก็จะเฝ้ารอจนกระทั่งคุณจะกลับมา)

If you need someone to ease the pain , you can lean on me, my love will still remain”

(ถ้าคุณต้องการใครสักคนเพื่อแบ่งเบาความทุกข์ คุณก็สามารถพึ่งพาผมได้ เพราะความรักของผมยังคงมีอยู่ให้คุณเหมือนเดิม)

 

 “คุณดูแลคนอื่นแบบนี้เสมอเหรอคะคุณเอกกุล”

เสียงอู้อี้ที่เอ่ยขึ้นขณะที่ยอมเอนศีรษะอิงซบกับอกกว้างของชายหนุ่มแต่โดยดีทั้งที่ยังหลับตาอยู่นั้นทำให้เอกกุลยิ้มกับตัวเองน้อยๆ พลางลูบผมอีกฝ่ายเบาๆอย่างทะนุถนอม

“ไม่หรอกครับ แต่ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นคนอื่นแค่นั้นเองแคทเธอรีน”

 

............................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น