น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 4 : คำสัญญา (3/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : คำสัญญา (3/3)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 563

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2560 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : คำสัญญา (3/3)
แบบอักษร

หลังจากที่นายปีเตอร์นั่งรอลูกสาวที่เดินออกมาจากปราสาทคาร์ดิฟฟ์เคียงคู่มาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของเอกกุลแล้ว บุรุษสูงวัยก็พาทั้งหมดไปหาอะไรรองท้องที่ร้านอาหารย่านท่าเรือ ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินทางไปยังโบสถ์เล็กๆในเมืองเพื่อแวะไปเคารพหลุมศพของนางมาเรีย โอลเชสเตอร์ มารดาแท้ๆของนายปีเตอร์ ซึ่งเคยอุ้มชูเลี้ยงดูแคทเธอรีนมาในยามเยาว์วัย และเป็นจุดมุ่งหมายที่แท้จริงที่แคทเธอรีนต้องการที่จะมาที่เวลส์ในครั้งนี้

 

แคทเธอรีนวางช่อดอกไลแลคสีม่วงที่หน้าป้ายหลุมฝังศพของผู้เป็นย่าในขณะที่นายปีเตอร์นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆลูกสาว พลางเอ่ยกับป้ายหินอ่อนที่สลักชื่อของนางมาเรียเอาไว้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ผมขอโทษที่ผมไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยียนคุณเลย แต่ผมยังคงรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับคุณเสมอ ..มาเรีย”

แคทเธอรีนเหลือบมองหน้าบิดาก่อนจะเม้มปากแน่นอย่างไม่พอใจ ความอึดอัดที่คับข้องอยู่ในใจหญิงสาวที่ไม่อาจจะเอ่ยออกมานั้นทำให้เธอตัดสินใจขยับลุกขึ้นพลางจะหันหลังกลับออกไป หากเมื่อเห็นสายตาของนางจินตนาที่กำลังมองมาที่เธอแล้วหญิงสาวก็เปลี่ยนใจ แคทเธอรีนหันกลับมาทางบิดาพลางเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ถ้าคุณยังจำสัญญากับคุณย่ามาเรียได้ แล้วทำไมคุณถึงทิ้งหนูกับแม่ไปเป็นสิบๆปีคะปีเตอร์”

“พ่อไม่ได้ทิ้งหนูนะแคท แต่เทเรซ่ายืนยันว่าเธอจะไม่ยอมให้พ่อเอาตัวลูกไปเด็ดขาด”

“เพราะแม่รู้ใช่มั้ยคะว่า คุณจะแต่งงานใหม่ แม่เขาถึงไม่อยากให้หนูไปอยู่กับแม่เลี้ยง!

แคทเธอรีนเอ่ยพลางจ้องไปยังนางจินตนาอย่างไม่เป็นมิตรชัดเจน จนคนกลางอีกหนึ่งคนที่ยืนมองทุกอย่างมานานก้าวขายาวๆเข้ามาหาหญิงสาวพลางเอ่ยขึ้นเบาๆ

“แคทเธอรีน...ผมว่าคุณใจเย็นๆก่อนดีกว่า ..นะครับ”

แคทเธอรีนหันไปมองสบตาสีนิลที่มองมายังเธออย่างกังวล หากอาการที่นายปีเตอร์เดินไปยืนเคียงข้างผู้เป็นภรรยาทำให้แคทเธอรีนไม่คิดจะหยุดตามคำขอร้องของชายหนุ่มง่ายๆ

 “ไหนคุณเคยสัญญากับคุณย่าว่าจะคอยดูแลหนู จะปกป้องหนูไปตลอดชีวิต แต่คุณก็หายไปเป็นสิบปีแล้วกลับมาในวันที่หนูเรียนจบเพื่อมาทำหน้าที่พ่อด้วยการพาหนูมาเที่ยวที่เวลส์นี่อย่างนั้นหรือคะ

“พ่อพยายามทำดีที่สุดแล้วแคทเธอรีน อยู่ที่นี่หลุยส์ก็ดูแลหนูเป็นอย่างดีไม่ใช่หรือ”

แคทเธอรีนแค่นยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพช ... สิ่งที่หลุยส์ใช้ดูแลเธอก็คือเงินที่โอนเข้าบัญชีเธอในทุกๆเดือน สิ่งนี้หรือที่บิดาของเธอเคยให้สัญญากับนางมาเรียผู้เป็นย่าที่รักหลานสาวคนโตยิ่งกว่าใคร...ว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดีไปตลอดชีวิต

นับตั้งแต่ปีเตอร์กับเทเรซ่าหย่ากัน แคทเธอรีนก็ไม่มีโอกาสได้เจอกับผู้เป็นย่าอีกเลยจนกระทั่งวันสุดท้ายที่เธอจากไป ชีวิตที่เคยมีพร้อมครอบครัวสมบูรณ์ราวกับเจ้าหญิงน้อยสูญสลายไปในวันที่เธออายุสิบขวบ เทเรซ่าพาเธอไปอยู่ด้วยที่บ้าน และบิดาที่เคยรักเธอดุจแก้วตาก็จากไปยังประเทศที่ห่างไกลกันอีกซีกโลก ทิ้งเธอไว้ให้อยู่กับมารดาที่สนใจเธอเพียงค่าเลี้ยงดูและเศษความเมตตาจากหลุยส์ผู้เป็นอาเท่านั้น

“ถ้าคุณคิดว่ามันดีแล้ว เราก็คงไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอีกแล้วล่ะค่ะปีเตอร์ เรามาทำหน้าที่ พ่อกับลูกให้มันสิ้นสุดกันลงในทริปนี้ และคุณจะได้กลับไปทำหน้าที่ สามี กับภรรยาใหม่ของคุณ  นับจากนี้เราคงไม่ต้องเจอกันอีกเลยก็ได้ค่ะปีเตอร์ เพราะตอนนี้หนูโตพอที่จะยืนด้วยลำแข้งตัวเองโดยไม่ต้องการการดูแลจากใครอีกแล้ว!

หญิงสาวเอ่ยพลางเดินหนีออกไปทันที ทิ้งให้นายปีเตอร์ยืนนิ่งอยู่หน้าหลุมศพมารดาอย่างตื่นตะลึง เอกกุลหันไปสบตากับนางจินตนาก่อนที่จะตัดสินใจหันไปบอกกับบุรุษสูงวัยเพียงสั้นๆ

“ผมจะตามแคทเธอรีนไปเอง ..คุณปีเตอร์ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”

นายปีเตอร์ยังคงยืนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรงในขณะที่มองตามชายหนุ่มที่วิ่งตามร่างระหงของลูกสาวตนที่โพล่งความคับข้องใจที่เก็บกดเอาไว้มานานก่อนที่หุนหันเดินหนีไป

“ผมไม่เคยคิดเลยว่า ลูกจะเสียใจแล้วก็เจ็บปวดมากขนาดนี้คุณจิน”

“แกแค่เข้าใจคุณผิดแค่นั้นค่ะปีเตอร์  ถ้าคุณได้อธิบายให้แกฟังว่าคุณไม่ได้ทอดทิ้งแก เดี๋ยวเรื่องทุกอย่างก็จะดีขึ้นเองค่ะ”

“ผมยังจะหวังอย่างนั้นได้อีกหรือคุณจิน ในเมื่อลูกไม่ยอมฟังผมเลย”

น้ำเสียงท้อแท้และสิ้นหวังของผู้เป็นสามีทำให้นางจินตนาได้แต่โอบสองแขนปลอบโยนเขาเอาไว้ พลางภาวนาขอให้สวรรค์ให้โอกาสปีเตอร์ได้สมความปรารถนาที่อีกฝ่ายรอคอยมาตลอดสิบปีนี้เสียที

 

.....................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น