ชาดานารี

ขอบคุณจากใจจริง...ที่แวะเข้ามาอ่าน ถึงไม่สนับสนุน แต่ก็เม้นให้บ้างนะคะ ขอบพระคุณค่ะ

ดังจริงเหรอ ทำไมไม่เคยรู้จัก

ชื่อตอน : ดังจริงเหรอ ทำไมไม่เคยรู้จัก

คำค้น : สาวแก่ คานทอง ชาดานารี

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2560 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,227
× 46,500
แชร์ :
ดังจริงเหรอ ทำไมไม่เคยรู้จัก
แบบอักษร

 

ขออภัยนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอัพช้า ต้องบอกว่าช่วงนี้ไรท์ติดภาระกิจระดับชาติจริงๆ ไม่สามารถที่จะเข้าเนตมาอัพนิยายให้ได้ นานๆจะมีเวลาพักหายใจ จึงได้หยิบโน๊ตมาเปิดได้ อาจจะมีการอัพนิยายไม่ต่อเนื่องบ้าง แต่ก็จะพยายามเข้ามาอัพให้เรื่อยๆนะคะ

 

#

 

“โอ๊ย!เหนื่อย...เหนื่อยแทบขาดใจตาย ทำไมมันเหนื่อยอย่างงื้ หวังว่าไอ้ฝรั่งเฒ่าลามกคนนั้น คงไม่สั่งลูกน้องตามมานะ” 

เมื่อเดินขึ้นบันไดมาจนถึงเชิงบันไดชั้น 5 แรงทั้งหมดของกันยาก็หมดลงทันที นั่งหายใจเหนื่อยหอบ อ้าปากเอาอากาศเข้าปวดอย่างแรง

“ป้า!ไปนั่งทำอะไรตรงนั้น” กันยาสะดุ้งตกใจผวา แต่เมื่อจำได้ว่าเป็นเสียงของเอมี่ จึงถอนหายใจออกอย่างโล่งอก

“เป็นอะไรนะป้า ทำไมหอบหายใจอย่างนั้น ไปวิ่งแข่งกะใครมาเหรอคะ” แก้วเกล้าที่ออกจากห้องน้ำ เดินตามหลังมาถามขึ้นอย่างสงสัย

 

“ป่ะเปล่าจ๊ะ ป้าแค่เหนื่อยนะ”

“เหนื่อยอะไรป้า”

“อยู่กันแค่นี้จะตะโกนทำไมจ๊ะเอมี่”

“อย่าบอกนะ! ว่าป้าเดินขึ้นบันไดมา” เอมี่ทำหน้าตาสงสัย เมื่อสังเกตุว่าจุดที่กันยานั่งอยู่คือเชิงบันได หญิงสาวได้แต่ยิ้มเหย่ส่งให้

“หา! จริงหรือป้า” แก้วเกล้าร้องขึ้นอย่างตกใจ ทำหน้าไม่เชื่อ

“จะตะโกนกันทำไมอยู่กันแค่นี้เอง น้องแก้ว”

“แล้วทำไมป้าไม่ขึ้นลิฟท์มาล่ะคะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป ไม่มีใครเห็นจะลำบากนะคะ ยิ่งอายุมากแล้ว” เอมี่พูดขึ้นอย่างห่วงใยและหยอกเหย้า กันยาค้อนส่งให้ มือขวาจับราวบันได พยุงตัวเองลุกขึ้น

“ม่ะ...เอมี่ช่วยค่ะ”

“ขอบใจจ๊ะเอมี่ ป้าแค่อยากออกกำลังกายเล่นๆนะ แถมช่วยประหยัดไฟที่บริษัทได้อีกด้วย” ดวงตาหลุบต่ำไม่กล้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

แก้วเกล้ายืนมอง หน้าตาครุ่นคิด คนอย่างป้ากันนี้นะ จะออกกำลังกาย โดยเดินขึ้นบันได เป็นไปได้ยากมากๆ แค่ชั้น 3 ก็พอเชื่อได้ แต่นี้มันชั้น 5 ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ เราต้องรู้ให้ได้

“นึกว่าเอมี่ไปฮันนี่มูนเสียอีก” รีบเปลี่ยนประเด็นทันทีกลัวว่าจะถูกซักถามต่อ

“ยังคะ ตกลงกับอาร์มไว้ ว่าจะไปตอนปีใหม่ครั้งเดียวเลย”

“อ๋อหรือจ๊ะ”

“อุ้ย!ตายแล้ว...” แก้วเกล้าอุทานขึ้นทำท่าร้อนรน ทำให้กันยาและเอมี่ สะดุ้งมองอย่างสงสัย

“อะไรยัยแก้ว เสียงดังตกอกตกใจหมด”

“อะไรจ๊ะน้องแก้ว”

“ป้าเร็วเถอะ! แก้วลืมไป ว่าหัวหน้าเรียกประชุมแผนกด่วนแน่ะ จะประชุมในอีก 10 นาทีนี้แล้ว”

“จะจ๊ะ งั้นแก้วกับเอมี่ไปก่อนนะ ป้าขอเข้าห้องน้ำก่อนแป๊ปหนึ่ง เดี๋ยวตามไปจ๊ะ”

“ได้คะป้า ป่ะไปเถอะเอมี่”

 

“เฮ้ออ! 

กันยาถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ไม่ต้องถูกซักถามต่อ พลางเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระ แต่หากหันหลังมองกลับมาสักหน่อย จะเห็นว่าแก้วเกล้าและเอมี่ยืนแอบมองอยู่ข้างมุมกำแพง

“มองอะไรย่ะยัยแก้ว มีประชุมด่วนไม่ใช่เหรอ รีบไปได้แล้ว”

“เอมี่แกว่าแปลกไหม?” แก้วเกล้าถามขึ้นหน้าตาครุ่นคิด เอมี่มองอย่างงง

“แปลกอะไรย่ะ!

“ก็ร้อยวันพันปี ป้าเคยเดินขึ้นบันไดที่ไหน” เอมี่พยักหน้าเห็นด้วย“ป้าแกอาจจะอยากออกกำลังกายขึ้นมาก็ได้” แสดงความคิดเห็นออกมา แต่ในใจก็คล้อยตามเพื่อนไปเกือบครึ่ง

“โนเวย์ เป็นไปไม่ได้แน่นอนย่ะ”ส่ายหน้าค้านเสียงดัง

“พวกแกแอบดูอะไรกัน”ประกายดาวทักขึ้นอย่างสงสัย หลังจากเธอและรุ่งทิวา ที่เป็นหัวหน้าแผนกกำลังจะเดินไปห้องประชุม บังเอิญมองเห็นท่าทางลับล่อๆของเพื่อนสาวทั้งสองคน จึงชักชวนหัวหน้าคนสวยแวะมาดู

“นั้นสิ” รุ่งทิวาเห็นด้วย แล้วหันมองไปทางที่แก้วเกล้าและเอมี่แอบมอง แต่ก็ไม่มีอะไร

“ยัยดาว! หัวหน้า” สองเสียงทักขึ้นพร้อมกัน มองไปทางห้องน้ำ แล้วดึงแขนสองผู้มาใหม่ ตามตัวเองมาที่โต๊ะทำงาน พลางหันมาเหลียวมองไปทางห้องน้ำเป็นระยะๆอย่างมีพิรุธ ทำให้รุ่งทิวาและประกายดาวมองตามอย่างสงสัย

“มีอะไรยัยแก้ว” ประกายดาวถามขึ้นอย่างอึดอัดและอยากรู้ 

“ใจเย็นๆสิแก” แก้วเกล้าเอ่ยขึ้น ชะเง้อมองไปทางห้องน้ำ แล้วหันมาสบตากับเอมี่  เรื่องราวต่างๆก็ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างกับหนังเรื่องใหม่ 

“ใช่! ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ” รุ่งทิวาและประกายดาวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทำหน้าครุ่นคิด ทั้งสี่สาวเงยหน้ามองสบตากัน พวกเธอต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“หวัดดีจ๊ะสาวๆ” รุ่งทิวาทักขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องประชุมหลังจากที่ต้องเลือนประชุมแผนกออกไป เพราะเธอมีประชุมด่วนจากบอร์ดผู้บริหาร

“สวัสดีคะหัวหน้า”

“สบายดีกันทุกคนนะจ๊ะ”

รุ่งทิวาเดินเข้าไปที่หัวโต๊ะ มองไปทางซ้ายมือที่มีสองสาวแท้หนึ่งสาวเทียมนั่งอยู่ สายตายิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้กันอย่างกะนัดหมายกันไว้ไม่มีผิด

“ป้าจ๊ะ ป้าทำบัตรพนักงานร่วง" กันยาสะดุ้งตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบทำหน้าปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แม่บ้านบอกว่า ป้าลืมทำตกไว้ที่เชิงบนไดชั้น 3 นะจ๊ะ แม่บ้านเห็นก็เลยเก็บไว้ให้”

กันยาแอบถอนหายใจเล็กน้อยดีนะที่แม่บ้านเห็นที่ชั้น 3 โล่งอกไปที  ยื่นมือไปรับบัตรคืน พยายามไม่แสดงพิรุธอะไรออก หวังว่าคงไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดนะ

“ขอบคุณคะคุณรุ่ง”

ถ้าเธอเงยหน้าสังเกตุรอบตัวสักนิด จะเห็นว่ามีสายตา 4 คู่ จ้องมองเธอ ด้วยความสงสัยอยากรู้อยากเห็นอย่างมาก สักพักสายตา 4 คู่ เงยสบตากันอย่างนัดหมาย มีความมั่นใจตรงกันเต็มร้อย ต้องมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นแน่นอน 

“เอาล่ะ...พร้อมประชุมกันแล้วใช่ไหมจ๊ะ”

“คะ”ทั้งหดตอบรับพร้อมกัน ปรับตัวให้พร้อมการประชุม

 

“อย่างที่พวกเราได้ทราบกันล่ะน่ะ การปรับปรุงรีสอร์ทให้เป็นบ้านพัก ที่เกาะเสม็ดนะ เป็นงานใหญ่อภิมหาใหญ่ และลูกค้าจะบินมาตรวจความก้าวหน้าในการสร้างรีสอร์ทด้วยตัวเองในวันพรุ่งนี้ ทางบอร์ดผู้บริหารจึงประชุมตกลงกัน จะให้ทางแผนกประสานงานของเรา เข้าไปอำนวยความสะดวกสบายให้กับลูกค้าตลอดเวลา จนกว่าการปรับปรุงรีสอร์ที่เกาะเสม็ดจะแล้วเสร็จ”

“นานไหมค่ะหัวหน้า”ประกายดาวถามขึ้นทันทีเมื่อรุ่งทิวาบอกจบ

“ประมาณหนึ่งหรือสองอาทิตย์ แต่ก็ขึ้นอยู่กับลูกค้า ว่าจะใช่เวลาอยู่เมืองไทยนานเท่าไรจ๊ะ”

“สงสัยลูกค้าจะบิ๊กเบิ้มนะคะหัวหน้า บอร์ดจึงให้ฝ่ายเราเข้าไปดูแลอย่างเต็มที” เอมี่ถามขึ้นอย่างสงสัย

“ใช่ๆ” แก้วเกล้าพยักหน้าเห็นด้วย

“ไม่ใช่บิ๊กเบิ้มธรรมดาอย่างเดียวนะจ๊ะ อภิมหาบิ๊กเบิ้มเลยก็ว่าได้” รุ่งทิวาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีเลศนัย ทำให้ประกายดาว เอมี่ และแก้วเกล้า ขยับตัวนั่งตรง มีความตื้นเต้นอยากรู้ขึ้นมาทันทีมีเพียงกันยาคนเดียว ที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกอะไรสักอย่างจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่เธอก็บอกไม่ได้

“อยากรู้จังว่าลูกค้าคือใคร” ประกายดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื้นเต้น

“นั้นซิ”แก้วเกล้าเสริมขึ้น

“ใช่! ใครคะหัวหน้า”เอมี่ถามขึ้น ตืนเต้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

รุ่งทิวาอมยิ้มมองหน้าทุกคน “มิสเตอร์ดมินทรี่ อเลกซ์เซย์ สโลวากี๊”

“กริ๊ด!” 

“กริ๊ด!” 

“กริ๊ด!”

กันยาแทบจะยกมือปิดหูตัวเองไว้ไม่ทัน เมื่อรุ่งทิวา หัวหน้าสาวบอกชื่อลูกค้าจบ เสียงกรีดร้องของสามสามเพื่อนซี้ก็ดังขึ้นพร้อมกันทันที ทำให้ต้องรีบหันไปมอง ว่าเกิดอะไร สามสาวจึงร้องเสียงดังบ้านแตกอย่างนี้ กำลังจะเอ่ยถาม เสียงประกายดาวที่มีความตื่นเต้นก็ดังขึ้นเสียก่อน

“จริงหรือค่ะหัวหน้า อย่าโกหกกันนะคะ”

“จริงแท้แน่นอนใช่ไหมคะ” แก้วเกล้าขอคำยืนยันอีกรอบ

“โอ้พระเจ้า! สุดยอด! จริงๆใช่ไหมคะหัวหน้า”เอมี่ตะโกนถามขึ้น

สามสาวแย้งกันถามมองรุ่งทิวาด้วยความอยากรู้ในคำตอบ รุ่งทิวายิ้มตอบรับ สามสาวจึงยิ้มกว้าง กุมมือกับอกตัวเองอย่างดีใจ กันยาได้แต่ทำหน้าสงสัย

“เอ่อ...เขาคือ...” กำลังจะอ้าปากถามว่าเขาคือใคร แต่เสียงรุ่งทิวาก็ดังขึ้นขัดเสียก่อนด้วยใบหน้าซึมเศร้าเสียใจ

“แต่...”

“แต่...อะไรค่ะหัวหน้า”

เมื่อเห็นหัวหน้าสาวคนสวยแสดงหน้าตาเสียใจ ประกายดาวจึงถามขึ้น กุมมือจับกับเอมี่ หันมองหน้ารุ่งทิวาทันที

“อย่าบอกนะ...ว่ามาไม่ได้” เอมี่ทำหน้าตาแสนเสียดายเอมี่คงลืมไปว่าตัวเองเพิ่งแต่งงานได้ 3 วันแล้วแน่ๆเลย กันยาขมวดคิ้วมอง

รุ่งทิวาพยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้าเศร้าใจ

“เซ็งนะ!อุตส่าห์จะให้ลูกได้เจอเทพบุตร จะได้ออกมาหน้าตาหล่อเหลาสูงยาวเขาดี ไม่เตี๊ยม่อต้อเหมือนพ่อ”

“ลูกก็ต้องเหมือนพ่อสิแก้ว ถ้าเหมือนคนอื่นนี้ซิ มีปัญหาตามมาแน่”

“ป้า! แก้วแค่พูดเล่นคะ”

“โอ๊ย! เซ็ง มาทำให้อยากแล้วจากไป”ประกายดาวแสดงหน้าเศร้าโศรกเสียใจ น้องดาวคงลืมไปว่าตัวเองมีคู่หมั้นแล้วแน่ๆ 

“เสียดาย! นึกว่าจะได้มีโอกาสเจอพ่อเทพบุตรสุดหล่อสักหน่อย หมดมู๊ดเลย”เอมี่เพ้อรำพันขึ้นอย่างน่าสงสาร

กันยาทำหน้าสงสัยกับอาการรำพึงรำพันของสามสาว จะอ้าปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงรุ่งทิวาก็ดังขัดขึ้นอีกรอบ

“แต่ว่า...”

รุ่งทิวาทำน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ สามสาวหันมามอง แต่ใบหน้าไร้ความรู้สึกไม่มีแรงแม้จะเอ่ยถาม

“จะมีคนมาแทนนะจ๊ะสาวๆ”หัวหน้าสาวคนสวยอมยิ้มมุมปาก

.....สามสาวยังคงทำหน้าเฉย ไม่มีอยากรู้เหลืออีกต่อไปแล้ว

“ไม่อยากรู้หรือจ๊ะว่าใครมาแทน”รุ่งทิวาถามย้ำใบหน้ายิ้มกว้างมีความสนุกสนาน

“หมดอารมณ์แล้วคะหัวหน้า”ประกายดาวใบหน้าเซ็งๆตอบขึ้น

“เอมี่ ก็ไม่อยากรู้แล้วคะ”

“โถ่!ลูกแม่ อุตสาห์จะได้เจอคนหล่อสักที แต่ก็ไม่ได้เจอ” แก้วเกล้ายกมือลูบท้องไปมา

กันยาได้แต่มองการะทำของสามสาว ส่ายหน้าไม่เข้าใจ“ใครค่ะคุณรุ่ง”

“มิสเตอร์นิโคสลาฟ เดเมียส สโลวากี๊จ๊ะป้า”

“.......”

เมื่อรุ่งทิวาบอกจบ เกิดความเงียบขึ้นอย่างฉับพลัน สามสาวขยับตัวนั่งตรง หันมองหน้ารุ่งทิวาพร้อมกัน ส่งสายตาเป็นคำถาม เมื่อดั้บการพยักหน้ายืนยัน สามสาวหันกลับมามองหน้ากัน แล้วหันกลับไปมองหน้ารุ่งทิวาอีกครั้งที่ยิ้มกว้างยืนยัน

“กริ๊ด!” 

“กริ๊ด!” 

“กริ๊ด!”

“กริ๊ด!”

เสียงกรีดร้องขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง แม้กระทั่งรุ่งทิวายังร่วมกรีดร้องไปด้วย ทุกคนปรบมือดีใจจนออกนอกหน้านอกตา เอมี่กับประกายดาวหันหน้ายกมือประสานกัน กรีดร้องอย่างดีใจ แก้วเกล้ายกยิ้มอย่างคนมีความสุข ยกมือลูบท้องตัวเองใบหน้ายิ้ม ตกอยู่ในอาการเคริ้มฝัน กันยาได้แต่หันมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที

“เขาคือใครคะ” เอ่ยถามอย่างสงสัย

“ป้า!ทุกคนตะโกนขึ้น ส่งสายตามองกันยาอย่างไม่พอใจ อ้าว! ผิดด้วยเหรอ ก็เธอไม่รู้นี้ว่าเขาคือใคร

“เชย!นะป้า” ประกายดาวบอกขึ้นอย่างหน้าตาเฉย

“ป้าทำไมบ้านนอกอย่างงี้” เอมี่ตอกย้ำอีกเหมือนไม่พอใจอย่างแรง

“ไม่รู้จักคนหล่อได้ไงป้า” แก้วเกล้ายังไม่ยอมหยุดถากถางเธออีกคน

กันยามองหน้าทุกคนอย่างงงๆ เธอทำอะไรผิดแค่ไม่รู้จักคนหล่อ เธอผิดมากเลยเหรอ

“ป้าไปอยู่ไหนมา ถึงไม่รู้จักคุณนิโคสลาฟ สโลวากี๊ เขาหล่อ เขารวย เขาดังจะตาย ในในรัสเซีย แม้กระทั่งทั่วโลกยังรู้จักเขาเลย” แก้วเกล้าถามขึ้นอย่างงง

“เขาหล่อ เขาเท่ห์ เขารวย อภิมหารวย หล่อล้ำ น่าฟัด ฉายามาเฟียร้ายแห่งรัสเซียเลยนะป้า” เอมี่อธิบายสนับสนุน

“เป็นที่ต้องการของตลาด สาวๆในรัสเซียหรือจะทั่วโลกก็ว่าได้ ต่างใฝ่ฝันอยากเป็นคู่ควงเขาทั้งนั้นแหละคะป้า มีป้าคนเดียวละมั้งที่ไม่รู้จัก บ้านนอกมากๆ” ดาวจ๊ะไม่ต้องเน้นย้ำมากก็ได้จ๊ะ

“คุณนิโคสลาฟเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณดมิทรี่ มีกิจการในเครือมากมากมาย ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจเกี่ยวกับอาวุธสงคราม โรงแรม อสังหาริทรพย์ต่างๆ สายการบิน ธนาคาร คาสิโน แยะแยะไปหมดนับไม่ถ้วน นักธุรกิจทั่วโลกต่างก็อยากร่วมงานด้วยทั้งนั้น หวังจะใช้อิทธิพลของตระกูลสโลวากี๊ หนุนธุรกิจของตนเอง และที่สำคัญนะป้า พวกเขาทั้งสองหล่อเหลาราวกับเทพบุตร และที่สำคัญจริงๆพวกเขาสองคนยังโสด จนสาวๆทั่วโลกฝันอยากเป็นมาดามสโลวากี๊กันทั้งนั้นจ้ะป้า” รุ่งทิวาอธิบายให้เข้าใจมากขึ้น

แต่หญิงสาวก็ยังงงอยู่ดี ดังจริงรึ ? ทำไมเธอไม่รู้จัก เธอก็ไม่ได้เป็นคนตกยุคนะ เฟสบุ๊ค ไลน์ เธอก็เล่น ถ้าดังจริงในเฟสก็ต้องแชร์บางล่ะนะ อ๋อ!ลืมไป เธอเข้าเล่นเฟสแค่เดือนล่ะครั้งสองครั้งเอง

“เขาคงดังไม่จริงมั้งคะ ถ้าดังจริงกันก็ต้องรู้จักสิคะหัวหน้า”

 

“ป้า!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น