น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 3 : ผู้ชายที่มาจากเมืองร้อน (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : ผู้ชายที่มาจากเมืองร้อน (2/2)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 626

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2560 03:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : ผู้ชายที่มาจากเมืองร้อน (2/2)
แบบอักษร

โทมัสก้าวยาวๆขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของตึกสำนักงานใหญ่ โอวีกรุ๊ป ด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างจะบึ้งตึง ชายหนุ่มเพิ่งได้ข่าวด่วนจากเลขาของเขาไม่กี่ชั่วโมงก่อนเครื่องบินจะออกจากท่าอากาศยานฮีทโธรว์ หากโทมัสตัดสินใจเลื่อนไฟล์ทบินและตรงดิ่งมาที่สำนักงานใหญ่แห่งนี้เพราะข่าวด่วนเรื่องนี้เรื่องเดียว

“มิสเตอร์จอห์น โอลเชสเตอร์ กับ มิสเตอร์เดวิด โวลฟอร์ด อยู่ที่ไหน”

เสียงห้าวถามคำถามแทบจะเป็นข่มขู่กับเลขาสาวใหญ่ที่นั่งทำหน้าที่คัดกรองคนเข้าพบบอร์ดบริหารที่เป็นตัวแทนของทั้งสองตระกูลหุ้นส่วนใหญ่ ก่อนที่คนตรงหน้าจะรีบเปิดลำดับตารางงานในแท็บเล็ตมือไม้สั่น

“กำลังประชุมอยู่ในห้องประชุมคณะกรรมการและบอร์ดบริหารค่ะ คุณโทมัสจะรอเข้าพบหรือเปล่าคะ”

“แน่นอน  ถ้ามิสเตอร์เดวิดประชุมเสร็จให้รีบแจ้งผม ผมจะรออยู่ที่ห้องรับรองที่นี่ก่อนก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางเดินขมวดคิ้วไปรอยังห้องกระจกเล็กๆที่แยกออกไปยังริมสุดทางเดินก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดหาพี่สาวอย่างร้อนใจ

“แอนนา ...พี่ได้ยินข่าวลือจากสำนักงานใหญ่หรือยัง”

“ยัง ...ทำไม มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ แล้วนี่เธอโทรมาจากไหนถึงเมืองไทยแล้วหรือยัง”

“ผมเลื่อนไฟล์ทไปก่อน ผมคงไปทำงานที่เมืองไทยแบบไม่สบายใจแน่ๆถ้ายังไม่ได้ยินคำยืนยันจากปากของเดวิดกับจอห์น”

ปลายสายดูเหมือนจะนิ่งงันไปเมื่อได้ยินชื่อ บุรุษอาวุโสของทั้งสองตระกูล ....บุรุษผู้เคยขีดเส้นทางเดินชีวิตให้กับคนในครอบครัวจนทำให้เกิดปัญหามากกว่าเกิดประโยชน์

“ไม่จริงใช่ไหมทอม...เป็นเธออย่างนั้นหรือ”

“ใช่! ...เป็นผมเอง คนที่จะต้องถูกจับแต่งงานเพื่อสร้างเครือข่ายทางธุรกิจของ โอวี กรุ๊ป ก็คือผมนี่แหละ!

..................................................................................

 

เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาที่ด้านหน้า ทำให้ร่างสูงของหลุยส์รีบเอ่ยตัดบทกับคนปลายสายที่ยังคงเอ่ยรายงานบางสิ่งบางอย่างอยู่กับชายหนุ่มอย่างเร่งร้อน

“แค่นี้ก่อนนะ ลูกสาวผมกลับมาแล้ว ขอบคุณมากที่โทรมาบอกผม”

ดังนั้นเมื่อแองเจลิน่าเดินแกมวิ่งเข้ามาในห้องรับแขกจึงพบว่าบิดากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์พลางจิบชายามบ่ายอยู่อย่างสบายอารมณ์

แด๊ดดี้คะ แองจี้กลับมาแล้ว แม่ละคะ แม่เปรมไปไหน”

เด็กสาวร่างเพรียววางกระเป๋าหนังสือลงโซฟาอย่างไม่ใส่ใจพลางทิ้งตัวนอนเอกเขนกที่โซฟาตัวยาวข้างๆบิดา พลางรอฟังคำตอบที่ตัวเองเพิ่งถามไปเมื่อครู่

“ไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกับคุณป้าแมรี่ ถ้าหนูอยากกินอะไรก็รีบโทรหาแม่เขาเลยแองจี้ ประเดี๋ยวเขาจะกลับกันมาเสียก่อนแล้วจะอดกิน”

“ไม่ล่ะค่ะ แม่กับป้าแมรี่ทำอะไรก็อร่อย แองจี้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า พอแม่มาจะได้กินเลย”

เด็กสาวเอ่ยพลางดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะฉวยกระเป๋าแล้วตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง หลุยส์จึงมีโอกาสอีกครั้งในการเปิดดูข้อความในโทรศัพท์ที่ส่งมาให้เขาโดยเฉพาะ

“โทมัส-แคทเธอรีน บอร์ดอาวุโส จอห์นกับเดวิดตกลงกันเรียบร้อยแล้ว!

..............................................................................................................

 

ร่างสูงล่ำสันของโทมัสขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นบุรุษสูงวัยที่ทยอยออกมาจากห้องประชุมใหญ่บอร์ดบริหาร ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะเดินออกไปพลางตรงไปหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลุงแท้ๆของเขา นายเดวิด โวลฟอร์ด

“ลุงครับ ผมขอพบสักครู่ได้ไหมครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบหากแววตาที่จ้องไปยังบุรุษชรานั้นไม่ได้ต้องการคำตอบอื่นนอกจากคำว่า ตกลง

“ไปรอฉันที่ห้องทำงาน ฉันเสร็จงานทางนี้แล้วจะไป”

ผู้เป็นหลานเพียงแต่ก้มศีรษะให้เป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะหันหลังกลับไปยังห้อง “ประธานบริหาร โวลฟอร์ดกรุ๊ป” ก่อนที่ร่างท้วมหนาของบุรุษชราจะตามมาในภายหลัง

“ผมไม่แต่งงาน!...”

โทมัสเอ่ยโพล่งขึ้นทันทีที่ร่างท้วมหนาของผู้เป็นลุงก้าวเข้ามาในห้อง หากชายหนุ่มก็ต้องชะงักคำที่จะเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่ามีร่างสูงของใครอีกคนหนึ่งเดินตามเข้ามาด้วย ...โทมัสแค่นยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพช ...สองสิงห์แห่งโอลเชสเตอร์และโวลฟอร์ดพร้อมใจกันมาขย้ำเขาถึงที่!

“เรื่องนี้มันเลยจุดที่จะถามความเห็นแกแล้วโทมัส แกมีหน้าที่อย่างเดียวคือทำตาม”

บุรุษชราแห่งโวลฟอร์ดเอ่ยขึ้นในขณะที่นายจอห์น เดินไปนั่งที่โซฟาไม่ห่างกันนัก

“ถ้าผมจะต้องแต่งงานกับใครสักคนในตระกูลโอลเชสเตอร์ ผมยืนยันว่าผมต้องการแต่งงานกับแองเจลิน่าเพียงคนเดียว!

คราวนี้สิงห์เฒ่าแห่งโอลเชสเตอร์หันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มคราวหลานตรงๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเฉียบขาด

“แองเจลิน่าไม่มีคุณสมบัติที่จะก้าวขึ้นมาเป็นทายาทรับช่วงต่อธุรกิจจากฉันได้ ฉันไม่ยอมรับเด็กที่เกิดมาจากคนที่แหกคอกจนเกือบจะพาครอบครัวไปสู่หายนะอย่างหลุยส์หรอก”

จอห์นเอ่ยขึ้นอย่างกรุ่นโกรธ...ก็คนที่เกือบจะทำให้หลุยส์ต้องสิ้นเนื้อประดาตัวก็เพราะแม่พี่สาวตัวดีของโทมัสไม่ใช่หรือที่บีบบังคับขู่เข็ญจนหลุยส์ต้องยอมยกสมบัติของตัวเองเกือบทั้งหมดให้กับแอนนาไปเพื่อแลกกับใบหย่าใบเดียว

“แต่แอนนาก็รับแองจี้เป็นลูกบุญธรรมแล้ว ยังไงเธอก็มีคุณสมบัติพร้อมไม่แพ้คนอื่นไม่ใช่หรือครับ”

“ถ้าคุณสมบัติที่เธอว่าหมายถึงทรัพย์สินของแอนนาแล้วละก็ ฉันจะไม่ยอมเชื่อจนกว่าจะได้เห็นพินัยกรรมที่แอนนาระบุว่าจะยกสมบัติทั้งหมดให้กับแองจี้หรอกนะโทมัส อย่าคิดว่าฉันจะรู้ไม่ทันพวกเธอ...และคนเดียวที่ฉันไว้ใจว่าจะสามารถทำงานเป็นตัวตายตัวแทนของฉันได้ก็คือ แคทเธอรีน เพียงคนเดียวเท่านั้น!

จอห์นเอ่ยกับชายหนุ่มอย่างเด็ดขาด หากโทมัสยังคงค้านอย่างหัวชนฝา

“พวกคุณยังต้องการให้การแต่งงานระหว่างสองตระกูลพังไม่เป็นท่าอีกหรือไง ...ผมขอร้อง ได้โปรดเป็นแองจี้ อย่างน้อยเธอก็เป็นสายเลือดของ โอลเชสเตอร์เหมือนกัน”

“ไม่เหมือน แคทเธอรีนคือ คนที่เหมาะสมทุกอย่าง เธอเป็นเชื้อสายของปีเตอร์กับเทเรซ่าเป็นคนของครอบครัวของพวกเราทั้งสองตระกูลโดยตรง และที่สำคัญเธอมีความสามารถที่พร้อมสำหรับการสืบทอดและแบกรับทุกอย่างของครอบครัวไป แองจี้มีอะไรเทียบเท่าแคทเธอรีนหรือโทมัส?”

“ผมมั่นใจว่าแองจี้จะต้องทำได้เหมือนที่แคทเธอรีนทำ แค่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อม เธอยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ ผมขอโอกาสให้กับแองจี้ได้พิสูจน์ตัวเอง”

“แต่ไม่ว่าแองจี้จะพิสูจน์อย่างไร เธอก็เป็นแค่ลูกครึ่ง เป็นทายาทที่พวกเราไม่ยอมรับ” นายจอห์นยังคงยืนกรานในการตัดแองจี้ออกจากตัวเลือกให้ได้ หากโทมัสยังคงพยายามอย่างสุดกำลัง

“ผมกับแอนนามั่นใจว่าจะทำให้แองจี้เป็นที่ยอมรับได้ ผมแค่ขอโอกาสให้เธอ ผมขอเวลาแค่ 5 ปี ได้ไหม ถ้าถึงวันที่แองจี้อายุครบ 20 ปี แอนนารับปากกับผมแล้วว่าจะยกทรัพย์สินทุกอย่างให้แองจี้ ...และถ้าถึงวันนั้นแล้วผมยังทำไม่ได้ ผมจะยอมทำตามที่พวกคุณต้องการ”

โทมัสเอ่ยขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อยื้อเวลาที่จะไม่ต้องแต่งงานกับแคทเธอรีนออกไปให้นานที่สุด หากนายเดวิดที่นิ่งเงียบฟังมานานเอ่ยโพล่งขึ้นแทน

“ต่อให้นายยื้อเวลาไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็เลือกแคทเธอรีนมากกว่าแองเจลิน่าอยู่ดี ... พวกเราไม่ได้ต้องการเด็กสาวที่จะมาแต่งงานเพื่อเป็นเจ้าสาวของนายเพียงอย่างเดียว แต่พวกเราต้องการผู้บริหารหญิงที่จะสามารถเคียงข้างนายในการดูแลโอวีกรุ๊ปต่อไปในอนาคตต่างหากโทมัส! ...ต่อให้นายจะขอเวลาอีก 5 ปีหรือ 10 ปี สุดท้ายคนที่นายจะต้องแต่งงานด้วยก็คือแคทเธอรีนเพียงคนเดียว!”

 

.............................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น