นารึล90

คุณอาแสนรัก เป็นนิยายที่เกี่ยวกับรักต่างวัยที่ห่างกันถึง 25 ปี ระหว่าง อาภีที่แสนจะบ้างานกับเมียสาวที่ไร้เดียงสาที่ต้องทำหน้าที่ภรรยาในวัย18 ปี ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ตอนที่ 6 บทเรียนเริ่มต้น 3

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 บทเรียนเริ่มต้น 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2560 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 บทเรียนเริ่มต้น 3
แบบอักษร

           “พี่แค่บอกคุณนิดค่ะคุณภี เดี๋ยวพี่ขอตัวขึ้นไปทำความสะอาดชั้นบนนะคะ” อุสาเลี่ยงขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว

                นีลดาก้มหน้าไม่กล้าสบตากลัวเขาจะดุเธอ

                “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอรับผิดชอบอาหารเย็นและก็ดูแลทำความสะอาดบ้านทั้งหมด”

                “แล้วพี่สาล่ะคะ”

                “พี่สา?” เขาชะงักใจกับสรรพนามที่เธอเรียกแม่บ้าน  “ฉันจะให้เขากลับไปช่วยที่โรงครัวในไร่”

                “ทำไมเธอเรียกว่าพี่ เขาแก่กว่าแม่เธอด้วยซ้ำ ทำไมต้องเรียกว่าพี่ล่ะ”

                “ก็นิดเรียกตามอาภีนี่คะ” เขาบ่นเธออีกแล้ว “อีกอย่างอาภีก็แก่กว่าแม่นิดเหมือนกัน” เธอเถียงเขากลับไปบ้าง

                “หยุดพูดเรื่องแก่ได้แล้ว ส่วนเธอจะเรียกใครยังไงก็เป็นเรื่องของเธอแล้วกัน” เขาโวยวายใส่เธออย่างไร้เหตุผลสิ้นดี อายุที่ห่างกันมากบางทีก็เขาอายตัวเองที่แก่คราวพ่อแต่กลับได้เธอวัยคราวลูกมาเป็นเมีย

                “เมื่อคืนอาภีนอนตอนไหนเหรอคะ”

                “นอนตอนหกโมงเช้า นี่ก็ยังง่วงอยู่เลย” เขาพลางบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยล้า

                “ทานข้าวเช้าเสร็จ อาภีก็กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

                “ไม่ได้หรอก ฉันต้องไปตรวจงานที่ไร่อีก ไม่ได้เข้าไร่ตั้งเป็นอาทิตย์ ไม่รู้ในไร่เป็นยังไงบ้าง”
                “แล้วอาภีจะกลับมาทานข้าวกลางวันมั้ยคะ”

                “คงไม่ล่ะ ฉันจะกลับบ้านมาตอนเย็นๆเธอก็หาทำอาหารทานเองแล้วกันนะ”

                “ให้นิดไปช่วยงานอาภีที่ไร่มั้ยคะ” เธอไม่อยากอยู่ที่นี่เพียงลำพัง

                “ไม่ต้องหรอก วันหลังค่อยไป ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาพาเธอเดินชมนกชมไม้หรอก ฉันต้องทำงาน”

                เขาพูดแต่งานแล้วก็งานจนเธอถอนหายใจกับความบ้างานของเขาจริงๆ

                “เราไปทานข้าวกันเถอะค่ะ นิดหิวแล้วค่ะ” เธอหมุนตัวจะเดินไปในห้องครัวแต่ถูกเขาคว้าแขนเสียก่อน

                “มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”

                “ลืมข้อปฏิบัติที่ฉันกับเธอตกลงไว้แล้วเหรอ”

                นีลดาเอียงคอด้วยความสงสัยแต่ก็นึกได้ทันทีเมื่อเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของเขาจ้องที่ริมฝีปากเธอ

                “มันเลยเวลาเช้าแล้วนะคะและก็จะเที่ยงวันแล้วด้วย” เธอไม่กล้าพอ

                “จะทำหรือไม่ทำ...”

                เขาพูดน้ำเสียงจริงจังอีกแล้วจนเธอต้องเดินมาหาพร้อมกับเขย่งจุ๊บปากเขาเบาๆ

                “มันไม่ใช่อย่างที่ฉันสอนเธอสักหน่อย” เขารั้งตัวเธอไว้ในอ้อมแขนไม่ยอมปล่อย

                “เดี๋ยวใครมาเห็นเข้านะคะ นิดไม่อยากให้คนอื่นมองอาภีไม่ดี”

                “ช่างมันปะไร ฉันไม่แคร์” เขาพูดอย่างห้าวหาญ “จะให้ฉันเริ่มหรือเธอจะเริ่มเลือกมา”

                นีลดาเม้มปากอย่างคิดหนักก่อนจะตอบเขา “นิดเริ่มก็ได้ค่ะ” จากนั้นเธอก็ยกแขนทั้งสองข้างโอบคอเขาพร้อมกับทาบริมฝีปากลงบนเรียวปากของเขาแล้วค่อยๆขยับปากไปทั่วริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาก่อนจะถอนปากก็ถูกเขาฉกจูบหวานจากปากเธอเรียบร้อย ลิ้นทั้งสองตวัดเกี่ยวพันกันไปมาโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่เคลื่อนไหวราวกับพวกเขาอยู่ลำพังในโลกเพียงสองคน

                เพล้ง!

                เสียงไม้ถูพื้นกระแทกลงพื้นจนทำให้ทั้งสองผละออกจากกันด้วยความตกใจที่อุสาเข้ามาเห็นบทรักในตอนเช้าพอดี

                นีลดากุมปากที่บวมเจ่อของตัวเองด้วยความอับอายไม่กล้าสู้หน้าใครก่อนจะวิ่งหนีเข้าในห้องครัวก่อนคนแรก

                “พี่สาขอโทษค่ะ”

                 แม่บ้านกล่าวขอโทษเจ้านายที่ได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าไม่รู้พูดอะไรตอบดี เขาเองก็ลืมนึกไปว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย

                “พรุ่งนี้พี่สาไม่ต้องมาทำงานที่นี่แล้วนะ ผมจะให้พี่ไปช่วยในโรงครัวแทน”

                “ทำไมล่ะคะคุณภีหรือยังโกรธที่พี่แอบเห็นคุณภีกับคุณนิดทำอะไรกันเมื่อกี้”

                “ไม่ใช่แบบนั้นพี่สา ผมจะให้นิดเขาดูแลบ้านหลังนี้แทนแก้เบื่อ ไม่อยากให้เธออยู่บ้านว่างๆ”

                “ภรรยาของคุณภียังเด็กมากเลยนะคะ พี่แทบช็อกที่รู้อายุของคุณนิด”

                “เรื่องมันยาวที่ต้องแต่งงานกันปุบปับแบบนี้ เธอเป็นลูกของเพื่อนผมเอง”

                “อายุน้อยกว่าลูกสาวพี่อีกนะคะ ถ้าแกอยู่แบบนี้คงเบื่อสักวัน ว่างๆคุณภีก็พาแกไปเที่ยวบ้างก็ดีนะคะ”

                “พี่ก็รู้ว่าผมทำงานยุ่งจะตาย จะเอาเวลาไหนพาเธอไปเที่ยว”
                “แต่ยังไงคุณภีก็ต้องหากิจกรรมอย่างอื่นให้คุณนิดนะคะ”

                “ผมว่าจะให้เธอเรียนมหาลัยที่อยู่ตัวจังหวัด” เขาเองก็ไม่ได้มีเวลามากพอที่จะเอาใจใส่ใคร

                “เอาอย่างนี้มั้ยคะ ให้ลูกสาวพี่มาติวให้คุณนิดสอบเข้า ลูกพี่ก็อยู่มหาวิทยาลัยนี้เหมือนกัน” เธอเอ่ยถึงวันวิสา ซึ่งเป็นลูกสาวที่เรียนอยู่ปีสองในมหาวิทยาลัยชื่อดังในตัวจังหวัดที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ

                “ก็ดีให้หนูนามันติว เริ่มพรุ่งนี้เลยก็ได้”

                “ค่ะ เดี๋ยวพี่จะบอกหนูนาเองค่ะ ตอนนี้ก็เพิ่งปิดเทอมคงมาช่วย”

                ภูวนลพูดเสร็จก็ปลีกตัวไปโต๊ะอาหารที่อยู่ห้องครัวเพื่อทานอาหารเช้าร่วมกับภรรยาเด็กที่เท้าคางรอเขาได้สักพัก เขาเล่าเรื่องที่จะให้เธอเรียนต่อโดยมีลูกสาวของอุสาจะเข้ามาติวหนังสือสอบให้เธอในวันพรุ่งนี้ พอหลังจากที่คุยเสร็จเป็นที่เรียบร้อยเขาก็เตรียมตัวเดินทางขับรถเพื่อไปทำงานในไร่ในเวลาเที่ยงวันพอดี

                “กลับมาเร็วๆนะคะ นิดจะรออาภีทานข้าวตอนเย็น” นีลดาเดินมาส่งสามีถึงลานจอดรถ

                “เธอไม่ต้องรอหรอก ฉันกะว่าวันนี้จะกลับค่ำหน่อย ฝากดูแลบ้านดีด้วย ถ้ามีปัญหาอะไรหรืออยากได้อะไรก็บอกกับพี่อุสาได้ ฉันไปทำงานก่อน” เขาเดินไปเปิดประตูอย่างเร่งรีบแล้วขับรถออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วโดยมีภรรยาสาวยืนส่งจนลับตาเธอไปไกล

 

 

ความคิดเห็น