เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Special Chapter #7] ยอมรับทีเถอะ

ชื่อตอน : [Special Chapter #7] ยอมรับทีเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 294

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2560 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #7] ยอมรับทีเถอะ
แบบอักษร

"น็อคทิส ลูกพูดอะไรน่ะ ลูกบอกว่าลูกรักเด็กคนนี้หรอ" 

"ผมรู้ว่าฐานะเค้ากับผมเราไม่เหมาะสมกันและอีกอย่างเค้าก็เป็นผู้ชายเหมือนกับผม แต่ว่า...จะทำยังไงได้ละครับ ในเมื่อผม...รักเค้าไปแล้ว"

"น็อคโตะ นายพูดอะไรต่อหน้าเสด็จพ่อนาย" พรอมโต้หันมามองผม 

"เสด็จพ่อ" ผมเดินขึ้นไปหาเสด็จพ่อและคุกเข่าลงอยู่ข้างหน้าก่อนที่จะเงยหน้ามอง "ผม...ในฐานะกษัตริย์องค์ต่อไป  ผมจะขอบอกความจริงทุกอย่าง...ผมน่ะ....เสียจูบแรกให้กับพรอมโต้แล้วครับ" 

เพี๊ยะ!!!

เสียงเพี๊ยะดังทั่วห้องบัลลังค์ เสด็จพ่อตบหน้าผมอย่างแรงจนหน้าผมเบือนไปอีกทาง ขนาดพวกทหารที่ยืนอยู่ในห้องบัลลังค์ยังแอบมองมาที่พวกเรา ผมหันกลับมามองเสด็จพ่อด้วยสายตาที่หนักแน่นและพยายามที่จะกลั้นน้ำตา 

"พ่อเลี้ยงลูกมาเพื่อให้ลูกเป็นกษัตริย์ที่ดี ไม่ใช่เลี้ยงมาแบบนี้!! ลูกคิดบ้างมั้ย ประชาชนเค้าจะรับได้หรอ ที่กษัตริย์ของพวกเค้าชอบผู้ชายด้วยกันเอง บัลลังค์นี้จะต้องมีราชาและราชินีไม่ใช่มีแต่....." เสด็จพ่อพูดด้วยน้ำสีที่ดุปนรู้สึกผิดเล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้าไปทางอื่น 

"เสด็จพ่อจะตบตีผมกี่ทีก็ได้ แต่ผมขอร้องละ ช่วยอย่าทำอะไรพรอมโต้เลยนะครับ ปล่อยเค้าไปเถอะ" ผมก้มหน้าขอร้องเสด็จพ่อและพยายามกัดฟันเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา  แต่เสด็จพ่อไม่พูดอะไรเพียงแต่ถอนหายใจ ตอนนี้บรรยากาศทั้งในห้องบัลลังค์ต่างเงียบยิ่งกว่าป้าช้าอีก จู่ๆคนสวนที่ยืนอยู่ก็พูดขึ้น 

"เออ...ข้าแต่ฝ่าบาท" คนสวนโค้งให้

"มีอะไร" เสด็จพ่อมองคนสวน

"คือว่า...กระหม่อมขอพูดอะไรซักหน่อยนะพะยะคะ ไม่งั้นมันจะอึดอัด" 

"ว่ามา" 

คนสวนก้มให้เสด็จพ่อก่อนที่จะพูด "องค์ชายน้อยเนี่ยถือว่ากล้าหาญมากนะพะยะคะ ที่ยอมบอกความจริงถ้าเป็นเด็กคนอื่นคงไม่กล้าทำแบบนี้หรอกเพราะเค้าอาจจะกลัวถูกพ่อแม่ทำโทษ แต่องค์ชายน้อยผู้นี้ไม่มีคำว่ากลัว แต่เขากลับมีใจที่เข้มแข็งที่จะขอยอมเอาชีวิตตัวเองเข้ามาปกป้องประชาชนที่เขารัก ฝ่าบาทลองคิดดูนะพะยะคะ องค์ชายแค่อายุ8ขวบ แต่รู้จักที่จะรักคน รู้จักที่จะรักประชาชนเป็นห่วงประชาชน อันนั้นมันแสดงให้เห็นว่าองค์ชายน้อยโตขึ้นมาหน่อยนึงแล้วและพร้อมที่จะปกป้องประชาชนอันเป็นที่รัก นี่ถือว่าเป็นก้าวแรกนะพะยะคะที่องค์ชายน้อยได้รู้จักรักใครซักคนและเป็นห่วงเค้าคนนั้น กระหม่อมคิดว่าถ้าในอนาคตองค์ชายน้อยได้เป็นกษัตริย์ องค์ชายน้อยคงจะทำให้เมืองลูซิสน่าอยู่ขึ้นมากแน่พะยะคะ ฝ่าบาทจะสนใจคำพูดของคนสวนอย่างกระหม่อมรึเปล่าก็แล้วแต่พระประสงค์ของฝ่าบาท" ผมหันไปมองคนสวนที่ยืนข้างๆพรอมโต้ก่อนที่เขาจะขยิบตาข้างนึงมาให้ผม 

"แต่บัลลังค์นี้จำเป็นจะต้องมีราชาและราชินี"

"เรื่องนั้นกระหม่อมทราบพะยะคะ แต่ตอนนี้องค์ชายยังเด็กอยู่คงยังเป็นแค่รักในวัยเด็ก เดี๋ยวพอโตขึ้นไปความคิดขององค์ชายก็จะเปลี่ยนเองละพะยะคะ เด็กๆก็งี้ละ" 

"เฮ้อออ~~~" เสด็จพ่อถอนหายใจยาวก่อนที่จะก้มมองผม "ลูกออกไปก่อนไป พ่อจะคุยกับเด็กคนนี้ตามลำพัง" 

"แต่ท่านพ่อ..."

"องค์ชายน้อยพะยะคะ มากับกระหม่อมเถอะ" ผมหันไปมองคนสวนก่อนที่จะหันกลับมามองเสด็จพ่อ

"ครับ" ผมลุกขึ้นยืนและโค้งให้เสด็จพ่อก่อนที่จะลงไปหาคนสวนพลางมองไปที่พรอมโต้ "ฉันจะรอข้างนอกนะ" พูดจบผมก็เดินตามคนสวนที่เดินนำผมก่อนที่จะออกไปรอข้างนอกห้อง ผมขอให้ท่านพ่ออย่าทำอะไรพรอมโต้เลย ผมขอล่ะ 

ปึ๊ง 

เมื่อประตูห้องบัลลังค์ปิดผมกับคนสวนก็มายืนรอข้างนอก ผมเงยหน้ามองเขา 

"นี่ ช่วยผมทำไม" 

"หือ? กระหม่อมน่ะหรอ...แหมก็...คงเป็นเพราะ กระหม่อมชื่นชมในความกล้าหาญกับความไร้เดียงสาของพระองค์ยังไงละพะยะคะ"

"ความกล้าหาญกับความไร้เดียงสาของผมหรอ?" คนสวนพยักหน้าให้ผม "ว่าแต่..นายชื่ออะไร ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย คนสวนคนใหม่หรอ"

"อ้อ ตายจริงกระหม่อมลืมแนะนำตัวไป กระหม่อมชื่อ อิกนิส ไซเอ็นเทียร์ หรือเรียกกระหม่อมว่า อิกนิส ก็ได้ เป็นคนสวนที่เข้ามาใหม่ แต่ว่าถึงกระหม่อมจะเป็นคนสวนแต่กระหม่อมก็ทำอาหารเป็นด้วยนะ" 

"อ่อออ นายนี่น่าสนใจดีนะ" ผมยิ้มหวานให้กับอิกนิส

"ฮ่ะๆๆ ขอบพระทัยพะยะคะที่ชื่นชอบกระหม่อม คราวนี้...ก็คงต้องรอผลแล้วล่ะนะ ว่าพระราชาจะตัดสินยังไง"

"ผมขอให้สิ่งที่นายพูดไป ทำให้เสด็จพ่อเปลี่ยนใจด้วยเถอะ"  อิกนิสมองมาทีผมก่อนที่เอื้อมมือมาจับแก้มข้างที่โดนตบ "โอ๊ย!"

"แดงเลยนะเนี่ย ฝ่าบาททรงนั่งตรงนี้ก่อนพะยะคะ เดี๋ยวกระหม่อมไปเอายามาทาให้" พูดจบอิกนิสก็เดินไป โดยปล่อยให้ผมรออยู่ตรงนั้น ผมมองไปที่ประตูห้องบัลลังค์โดยที่ในใจคิดแต่เรื่องของพรอมโต้

 

(ภายในห้องบัลลังค์)

"เราขอถามเจ้าหน่อย เจ้ารักลูกชายเราหรือไม่?" 

"กระหม่อมรักเจ้าชายน็อคทิสพะยะคะ แต่ว่า...ถึงกระหม่อมจะรักเจ้าชายน็อคทิส กระหม่อมก็คงไม่เหมาะที่จะเอื้อมไปเด็ดดอกฟ้าได้หรอกพะยะคะ สภาพหมาข้างถนนอย่างกระหม่อมไม่คู่ควรที่จะคู่กับดอกฟ้าอย่างเจ้าชายน็อคทิส"

ราชารีจิสมองพรอมโต้ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

"เจ้าเงยหน้ามาให้เราดูหน้าหน่อยสิ" พรอมโต้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองราชารีจิสอย่างช้าๆ ราชารีจิสมองไปที่พรอมโต้ "น็อคทิสเล่าให้เราฟังหมดแล้ว เรื่องที่เจ้าช่วยเขาไว้ตอนอยู่ในเมืองนั้นและช่วยทุกๆครั้งเมื่อลูกชายของเราเดือดร้อน เรื่องนั้นเราต้องขอบใจเจ้ามาก แต่ว่า...รูปร่างของเจ้านั้นดูจะเป็นอุปสรรค์ซะเหลือเกิน ถ้าเจ้าอยากที่จะเป็นทหารในวังและอยากที่จะเป็นองค์รักษ์ของเจ้าชาย เราก็จะอนุญาตให้เจ้าได้มาพักในวังและเป็นองค์รักษ์ของเจ้าชาย" 

พรอมโต้ตะลึงกับคำพูดของราชารีจิสก่อนที่จะก้มหัวรัวๆให้กับราชารีจิส 

"ขอบพระทัยมากพะยะคะ ที่รับคนต่ำต้อยอย่างกระหม่อมเข้ามาในวัง"

"แต่...เรายังไม่ได้ยอมรับที่จะให้เจ้าคบกับน็อคทิสหรอกนะ"

"..กระหม่อมทราบพะยะคะ"

"เอาล่ะ ถ้าอยากจะเป็นองค์รักษ์ของเจ้าชายอย่างแรกเจ้าจะต้องไปออกกำลังกายและฝึกพิเศษอย่างหนัก เราจะเตรียมครูฝึกไว้ให้เจ้า"

"ขอบพระทัยพะยะคะ ไม่ว่าจะหนักหรือเบาหรือยังไงก็แล้วแต่ กระหม่อมจะขอเต็มที่" 

ราชารีจิสพยักหน้าเบาๆก่อนที่จะให้ทหารพาตัวพรอมโต้ออกไปที่นอกบัลลังค์ เมื่อพรอมโต้ได้ออกไปนอกห้องเรียบร้อยราชารีจิสก็แอบอมยิ้มเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่มีความสุข 

 

 

 

ความคิดเห็น