เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Special Chapter #6] เพื่อนที่ไม่รู้ฐานะ

ชื่อตอน : [Special Chapter #6] เพื่อนที่ไม่รู้ฐานะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 304

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2560 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #6] เพื่อนที่ไม่รู้ฐานะ
แบบอักษร

"นี่ คุณจะพาผมไปไหน" 

คนสวนไม่ตอบผม เขาพาผมเข้าประตูลับที่หนึ่งที่อยู่ตรงซอกของหลังวังและเขาก็พาผมมาหยุดยืนหลังกำแพงที่อยู่ไกล้ๆห้องบัลลังค์ก่อนที่จะบอกให้ผมมองเข้าไปข้างใน ผมยื่นหน้าออกมาจากหลังกำแพงและมองรอดผ่านหน้าต่างใส ภาพที่ผมเห็นคือ พรอมโต้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงข้างล่างบัลลังค์พร้อมกับก้มหน้าก้มตา ส่วนบนบัลลังค์นั้นผมเห็นเสด็จพ่อกำลังพูดอะไรบางอย่างกับพรอมโต้ด้วยสีหน้าที่ดุและเข้ม สีหน้าของพรอมโต้ดูซีดและดูกลัวมาก พ่อจะทำอะไรเค้ารึเปล่านะ

"ถ้าองค์ชายวิ่งเข้าไปเลยแบบนั้น มีหวังองค์ชายคงโดนฝ่าบาทไล่ออกไปข้างนอกแน่พะยะคะ เพราะกฏของกษัติรย์คือ ถ้าพระราชากำลังตัดสินหรือกำลังมีแขกอยู่ห้ามให้ผู้ใดเข้ามารบกวนหรือมาขัด มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษ ไม่เว้นแม้แต่พระองค์" ผมเงยหน้ามองคนสวนที่ยืนพิงกำแพงก่อนที่เขาจะยิ้มมาให้ผม "กระหม่อมว่าองค์ชายควรจะตั้งใจฟังที่พวกเขาสนทนากันดีกว่านะพะยะคะ อย่ามาสนใจกระหม่อมเลย" 

ผมละสายตาจากคนสวนและมองเข้าไปข้างใน ก่อนที่จะค่อยๆตั้งใจฟัง 

"เจ้ารู้จักกับลูกเราได้ยังไง?" ราชารีจิสถาม 

"กระหม่อมก็บอกไปแล้ว ว่ากระหม่อมไม่เคยเห็นหน้าของเจ้าชายเลย พวกคนจนอย่างกระหม่อมแค่จะเข้ามาเหยียบในวังก็ยังโดนห้าม กระหม่อมคงมิอาจจะได้พบกับเจ้าชายหรอกพะยะคะ" พรอมโต้เงยหน้ามองราชารีจิส 

"เจ้ารู้ไหม เจ้าโกหกกษัตริย์เจ้าจะได้รับบทลงโทษยังไง"

"กระหม่อมทราบ แต่จะให้กระหม่อมสาบานก็ได้ว่ากระหม่อมไม่เคยเห็นหน้าองค์ชายจริงๆ ชื่อก็ยังไม่รู้จักเลย" 

"ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่รู้จักลูกชายของเรา แล้วทำไมเราถึงรู้ได้ว่าเจ้าใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นทหารในวังและอยากจะเป็นองค์รักษ์ลูกชายเรา"

พรอมโต้อึ้งไปซักพักก่อนที่จะนิ่ง "ฝ่าบาททรงทราบได้ไงพะยะคะ เรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้บอกคนอื่นเลยนอกจาก....." พรอมโต้เงียบไปและก้มหน้าลง 

"นอกจากอะไร?"

พรอมโต้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองราชารีจิส "นอกจาก...เพื่อนสนิทของกระหม่อม" 

"เพื่อนสนิทของเจ้าชื่ออะไร?"

"เขาเป็นเด็กผู้ชายที่มีใบหน้าเนียน ผมสีดำเทาเข้มๆ นัยต์ตาสีฟ้าอ่อนๆ ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนๆ รอยยิ้มของเข้าทำให้กระหม่อมรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างสดใส และรสจู---" ผมได้ยินที่พรอมโต้พูดจึงหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่จะวิ่งออกจากตรงนั้น 

"!! ฝ่าบาทพะยะคะ! รอกระหม่อมด้วย" คนสวนวิ่งตามผมมาห่างๆ 

"ยังไงต่อ"

"เออ...คืออ รสจู--"

ปึ๊ง!!

ผมเปิดประตูห้องบัลลังค์อย่างเสียงดังและเดินเข้ามาโดยที่มีคนสวยเดินตามผมมา ผมมองไปที่เสด็จพ่อและสลับไปที่พรอมโต้ สีหน้าของพรอมโต้ดูตกใจไม่ใช่น้อย 

"น็อคโตะ นายมาทำอะไรที่นี่" พรอมโต้หันมามองผม

"...เสด็จพ่อ ผมมาขอให้เสด็จพ่อไว้ชีวิตให้กับเพื่อนของผมด้วย" 

"เสด็จพ่อ? นี่มันหมายความว่ายังไงกัน น็อคโตะ ราชารีจิสคือ..."

"ฉันต้องขอโทษนายด้วยพรอมโต้ที่ฉันปิดบังฐานะของฉันไว้ ฉันแค่อยากได้เพื่อนที่ไม่ต้องทำตัวเหมือนกับว่าฉันเป็นเจ้าชาย ฉันอยากได้เพื่อนสนิทที่คิดว่าฉันเป็นฉันในฐานะคนทั่วไป" 

เสด็จพ่อมองมาที่ผมพร้อมกับกำหมัดแน่นก่อนที่จะทุบที่แขนเก้าอี้แรงๆ 

"นี่ลูกสนิทกับเด็กคนนั้นมากจนยอมให้เค้าเรียกชื่อลูกเล่นๆแบบนั้นเลยหรอ" 

"ผมแค่อยากได้เพื่อน ตั้งแต่ผมเกิดมาผมไม่เคยได้ออกไปนอกวังเลยไม่เคยมีเพื่อนซักคน ถ้าผมไม่ลองออกไปข้างนอกเปิดหูเปิดตาบ้างผมก็จะไม่รู้ ว่าข้างนอกรั้วนั่นมันเป็นยังไง พ่อสนใจแต่คนในรั้ววังโดยไม่สนใจคนข้างนอกบ้างเลย ถ้าผมไม่ออกไปผมก็คงไม่รู้สินะว่าข้างนอกรั้วยังมีคนที่ต้องการความช่วยเหลืออีกมาก ถ้าผมเป็นกษัติรย์ผมจะใส่ใจประชาชนมากกว่านี้ผมจะไม่ปิดกั้นจะไม่สร้างรั้วกั้นแบ่งแยกฐานะ เพราะไม่ว่าทุกคนจะเป็นยังไงจะฐานะเป็นแบบไหน ทุกคนก็คือ มนุษย์ เป็นประชาชนเหมือนกับพวกข้างใน เสด็จพ่อจะมากักขังผมตลอดชีวิตไม่ได้หรอก" ผมเงียบไปซักครู่นึงก่อนที่จะพูดขึ้น "ผมรักเค้าเสด็จพ่อ"

"..น็อค...โตะ" พรอมโต้มองมาที่ผม 

สีหน้าของเสด็จพ่อตอนนี้ดูตะลึงกับคำพูดของผมและนิ่งไปซักพัก ก่อนที่จะมองพรอมโต้และสลับมามองที่ผม 

"ลูกพูดอะไรน่ะ น็อคทิส?" เสด็จพ่อถามผมด้วยสีหน้าที่ตกใจ

"โอ่วว ขุ่นพระ" คนสวนพูดเบาๆอยู่ข้างหลังผม 

ความคิดเห็น