นารึล90

คุณอาแสนรัก เป็นนิยายที่เกี่ยวกับรักต่างวัยที่ห่างกันถึง 25 ปี ระหว่าง อาภีที่แสนจะบ้างานกับเมียสาวที่ไร้เดียงสาที่ต้องทำหน้าที่ภรรยาในวัย18 ปี ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ตอนที่ 2 งานแต่งงานสายฟ้าแลบ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 งานแต่งงานสายฟ้าแลบ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2560 11:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 งานแต่งงานสายฟ้าแลบ 2
แบบอักษร

หญิงสาวที่ถูกต้องมองได้สักพักเกิดความรู้สึกร้อนผ่าวไม่กล้าขยับเดินมาหาก็เขาจ้องมองอย่างชัดเจนจนตัวเองนึกว่าเปลือยกายต่อหน้า!     

                ใบหน้าหล่อเหลาของเขากระตุกยิ้มมองเธอเล็กน้อยเหมือนจะพึงพอใจหรือเธอคิดไปเองรู้เปล่าก็ไม่แน่ใจแต่ที่รู้เขาจ้องมองทรวงอกของเธอนานกว่าส่วนอื่น เธอก็อายทรวดทรงตัวเองเหมือนกันที่หุ่นบางอย่างเธอกลับมีหน้าอกที่ใหญ่โตจนแทบหาเสื้อผ้าใส่ไม่ได้เพราะมันเด่นเกินอายุเธอเสียอีก

                นีลดาตัดสินใจเดินมาหาเขาเองในท้ายที่สุดเพราะไม่อยากยืนเด่นให้เขาจ้องมองนานแบบนี้ เธอก้มหน้าไหล่ห่อเข้ามาอย่างนอบน้อมมาหาภาวิดาและภูวนล

                “ลูกของแม่อาจจะดูเถื่อนไปหน่อย แต่วางใจเถอะเขาสามารถปกป้องนิดได้ตลอดเวลา”

                “ค่ะคุณท่าน”

                “เดี๋ยวแม่จะปล่อยให้เราคุยสักห้านาทีนะ แม่จะไปบอกคนอื่นให้ไปรอที่ห้องโถงตอนนี้”

                “ครับ” เขาพูดกับแม่อย่างสุภาก่อนจะหันมาทำความรู้จักกับเจ้าสาว

                “ยินดีที่ได้พบ” น้ำเสียงที่เรียบง่ายเอ่ยทักเธอก่อน

                “สวัสดีค่ะอาภี...” เธอเรียกตามที่พ่อเคยบอกไว้ก่อนจะเสียชีวิตว่าเขาจะจัดการดูแลและส่งเสียให้เธอเรียนทั้งหมด

                “ฉันเสียใจด้วยกับพ่อของเธอ พี่นนท์เป็นคนดีแต่เขากลับมีเมียใหม่ที่แย่สักหน่อย” เขาเอ่ยถึงอดีตภรรยาของพ่อนีลดาที่ตอนนี้กำลังเสวยสุขกับสามีใหม่

                นีลดาตกใจเล็กน้อยกับสรรพนามของเขาที่เรียกแทนตัวเอง ฉันแทนจะเป็น อา

                “ฉันไม่ชอบเรียกแทนตัวเองว่าอา มันทำให้ฉันรู้สึกว่ากำลังพรากผู้เยาว์ ทำเรื่องบาปแบบนั้น... แค่อายุเขาก็แก่พอแรงแล้ว

                “อ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ” เธอส่ายหน้าเบาๆ  “ขอบคุณอาภีที่เมตตากับนิดและพ่อนะคะ นิดไม่รู้จะตอบแทนยังไงได้หมด” เธอตอบน้ำเสียงสั่น เมื่อนึกถึงการสูญเสียพ่ออันเป็นที่รักของเธอ ตอนนี้เธอไม่เหลือใครในชีวิตแล้วนอกจากเขา...

                “แค่ทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุดและทำตามที่ฉันสั่งก็พอแล้ว” เขาออกคำสั่งราวกับผู้ปกครอง

                “ค่ะ นิดจะทำตามที่อาภีสั่งอย่างเคร่งครัด” แค่เอ่ยเขาตำแหน่งและหน้าที่ของเธอก็ชวนให้เธอหน้าแดงก่ำแล้ว

                “รู้ใช่มั้ยว่าผัวเมียเขาต้องทำอะไรบ้าง” เขาแอบยิ้มอย่างพอใจที่ได้เห็นสีหน้าที่แดงก่ำของเด็กสาว เขาจะสวมบทคนเถื่อนกับเธอแบบนี้ไปตลอดเวลา

                “ทำงานบ้าน ช่วยงานหรือเปล่าคะ” เธอหลีกเลี่ยงหน้าที่อย่างอื่นที่ต้องบอกเขา เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าตอนกลางคืนต้องทำหน้าทีอะไร

                “นั่นคือหน้าที่ส่วนน้อย ส่วนหน้าที่หลักฉันจะเป็นคนสอนเธออย่างเข้มงวดเอง...” เขากระซิบพร้อมกับหัวเราะให้เธอได้ยินคนเดียวจนเธอไม่ก้มสบตาเขาสักนิด

                “แม่กวักมือเรียกพวกเราแล้ว ไปกันเถอะ” เขาฉวยโอกาสกุมมือของนีลดาเพื่อจูงมือเธอเข้าไปในห้องโถง

                มือใหญ่ของภูวนลที่กุมมือของเธอตอนนี้ช่างอบอุ่นและปลอดภัย เธอมั่นใจว่าเพื่อนพ่อของเธอจะทำให้เธออยู่อย่างมีความสุข ให้เกียรติเธอ และสุภาพกับเธอ

               

                ความคิดของนีลดาคงจะถูกบิดเบียนไปชั่วขณะหลังจากเสร็จงานแต่งงานของเธอได้ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา งานแต่งงานที่แสนอบอุ่นในตอนกลางคืนเธอจะได้เข้าหอกับเจ้าบ่าวต้องชะงักลงกลางคัน

                “ลูกต้องเข้าหอที่นี่สิ”

                “ผมต้องกลับไร่ครับคุณแม่ มีงานที่ผมต้องทำมากมาย” เขากำลังเปลี่ยนทักซิโดดำเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนขาดวิ่น ส่วนเธอก็ได้เปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีขาวลายดอกไม้เรียบร้อยตามคำสั่งของเขา

                “แล้วแกไม่คิดว่านิดจะน้อยใจเหรอที่แกมัวแต่จดจ่อกับงาน แทนที่จะเข้าหอตามฤกษ์พิธีที่กำหนดไว้”

                เขาเป็นคนบ้างานมาก!

                “ผมคุยกับเธอ แล้วเธอก็เข้าใจที่ผมบอกเรียบร้อย ผมต้องไปแล้วครับคุณแม่” เขาอัดกระเป๋าเดินทางใบโตของเขาและกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอที่บางกว่าของเขาเสียอีกลงในรถกระบะโฟร์วิลที่ยกสูงเพื่อเดินทางกลับไร่ของตัวเอง

                “ขอแม่พูดกับลูกสะใภ้สักห้านาทีนะ”

                เขาพยักหน้าแล้วก็เดินไปข้างในเพื่อขนเอกสาร

                “ดูแลตัวเองดีๆนะนิด แม่เสียใจที่ลูกไม่ได้เข้าห้องหอที่เตรียมไว้” ภาวิดากุมมือหญิงสาวอย่างห่วงใยแม้เธอจะรู้จักนีลดาได้ไม่นานแต่ก็เอ็นดูหญิงสาวเหมือนกับลูกตัวเอง

                “คุณท่านก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เธอสวมกอดหญิงวัยชราด้วยความรัก

                “เรียกแม่ตามภีสิลูก เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

                “ค่ะคุณแม่...” นีลดาเรียกภาวิดาด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอ เธอรู้สึกว่าตัวเองมีแม่บังเกิดเกล้าอยู่ข้างกายแล้ว

                “ไปอยู่โน่นนิดอาจจะต้องลำบากกับการอยู่ที่นั่น และนิดต้องรับมือกับความบ้างานและนิสัยร้ายๆของลูกชายแม่ตลอดเวลา แต่อย่าได้ถือสาคนบ้างานที่ปากเสีย อารมณ์สูงและรุนแรง ลึกๆแล้วเขาเป็นผู้ชายที่แมนและมีความรับผิดชอบสูง ...จำคำพูดของแม่ไว้ว่าเขาจะปกป้องลูกจากทุกสิ่งทุกอย่าง”

                “ค่ะคุณแม่ นิดจะจำไว้ค่ะ”

                “หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน แต่ถ้าอยู่ลำบากใจก็หนีมาอยู่นี้ห้ามหนีไปที่อื่นเด็ดขาด แม่จะปกป้องเราเองถ้าภีปกป้องนิดไม่ได้”

                “ค่ะคุณแม่ อาภีมาแล้ว นิดลาก่อนนะคะ” เธอเดินเข้ามากอดภาวิดาก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งในรถรอเขา

                “ถ้าผมว่างจะแวะมาหานะครับ” ภูวนลหอบหิ้วเอกสารเข้าไปในรถและกลับมาสนทนากับแม่ที่ยืนคอย

                “นิดยังเด็ก จะทำให้อะไรก็คิดก่อนทำนะลูก แม่ไม่อยากเห็นนิดต้องเสียใจ”

                “ผมไม่ได้พาเธอไปฆ่าทิ้งนะครับคุณแม่” เขาโอดครวญ

                “แม่รู้ แต่ลูกก็อายุมากแล้วการที่จะมีครอบครัวจำเป็นต้องไว้ใจซึ่งกันและกัน ให้เกียรติกันและไม่ทำให้อีกฝ่ายต้องทุกข์ใจ”

                “ผมรู้อยู่ครับ” เขาอายุสิบสี่กว่าปีแต่เขาก็ยังเป็นเด็กสำหรับแม่เสมอ

                “ส่วนเรื่องอย่างว่า...ลูกก็เบาๆมือหน่อย นิดตัวเล็กอาจจะรับลูกไม่ไหว”

                “คุณแม่ครับ เรื่องพวกนี้ผมรู้ครับ” เขาหัวเราะลั่นกับความคิดของแม่ที่เป็นห่วงมากเกิน ใช่ว่าเขาจะกระทำรุนแรงกับเธอตั้งแต่วันแรก เรื่องความสัมพันธ์ทางกายสำหรับเธอยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ

                “ผมไปแล้วนะครับ”

                “เดินทางดีๆนะลูก ว่างๆแม่จะไปหา”

                ภาวิดาโอบกอดลูกชายคนโตก่อนที่จะปล่อยให้เขาเดินทางกลับไปยังไร่ของตัวเองที่เป็นสมบัติตกทอดของตายาย

 

 

ความคิดเห็น