kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2560 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

2017-01-06

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮิมิทสึ....อาหารทำเพิ่มแค่นั้นก็พอแล้วครับ เพราะที่พี่เอชสั่งเอาไว้ที่ภัตตาคาร ก็น่าจะกินกันไม่หมดอยู่แล้ว ม่ะ..มาลองชุดที่ชั้นสั่งซื้อใหม่ให้นายก่อน เอาไว้สำหรับใส่คืนนี้นะ” ผม..ที่กำลังนั่งไว้อาลัยกับผัดผักบุ้ง ไข่เจียว แกงเขียวหวานไก่ และไก่ผัดเม็ดมะม่วง ที่กำลังนอนอยู่ในถ้วยและในจานขนาดใหญ่ แต่แล้ว ไดนาดินก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับพูดขึ้น

 

 

 

“ครับ...” ผมเงยหน้ายิ้มแห้งๆให้กับไดนาดิน จากนั้น ผมก็ก้มหน้ายิ้มแห้งๆให้กับอาหารที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับไว้อาลัยในใจ..อาเมน

 

 

 

“ป่ะ..” ไดนาดินโอบหัวไหล่ของผมเดินออกไปด้านนอก

 

 

 

“เอาโครงสร้างตามนี้แหละวัลดัส..ส่งไปให้คุณดนัยวางแพลนได้เลย” อา..เอชกับวัลดัสเดินมาพอดีเลยครับ พร้อมกับเอกสารในมืออีกหนึ่งปึ่ก เฮ้อ! น่าสงสาร..พวกเค้ายุ่งกันมากจริงๆ

 

 

 

“อ้าว..อาหารเสร็จแล้วเหรอฮิมิทสึ?” เอชเมื่อเห็นผมก็พูดถาม

 

 

 

“ครับ...ไดนาดินบอกว่าพอแล้ว..” ผมยิ้มหวานๆส่งไปให้เอช ส่วนเค้าก็วางเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาใกล้ผม

 

 

 

“เอาไว้วันหน้า..ชั้นค่อยสอนนายทำใหม่นะ เด็กดี..” เอชพูดพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นวางบนหัวของผม ส่วนผมก็ทำจมูกย่นๆแล้วยิ้มจนตาหยี

 

 

 

“แล้วนี่..อะไร?” วัลดัสที่เดินตามหลังเอชมาพูดขึ้น เมื่อเค้าเห็นกล่องสีขาวขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี

 

 

 

“ชุดของฮิมิทสึน่ะครับ พอดีผมเห็นในเว็บไซต์ของเพื่อน และเห็นว่ามันน่ารักดี ผมก็เลยสั่งซื้อมาให้เค้า” อา..ไดนาดินครับ รักคุณที่สุดเลย..

 

 

 

“เป็นชุดแบบไหนอ่ะ..ขอเปิดดูหน่อยนะ” เอชพูดพร้อมกับเดินเข้าไปเปิดกล่อง จากนั้น

(*A*) หน้าเอช..  (*  *) หน้าวัลดัส..  (^ ^) หน้าไดนาดิน..  (_*_) และสุดท้ายหน้าผมครับ

 

 

 

“นี่มันชุดอะไรกันครับไดนาดิน!” ผมพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังชุดที่ไดนาดินสั่งซื้อมาให้ แถมตอนนี้..เอชกับวัลดัสต่างก็พากันลูบไล้ชุดนั่นอยู่!

 

 

 

ชุดคอสเพลย์ไงครับ..เป็นชุดสีชมพูแบบหูกระต่ายน่ารักๆ เหมาะกับนายดีออก ดูสิ..มีหางด้วยนะ..นี่ไง โห..ถุงน่องนี่ก็ดูเซ็กซี่ชะมัด..อา..” อึ๋ย..ช่วยด้วยครับ ไดนาดินกับสามีอีกสองคนจ้องมองชุดสลับกับจ้องมองผมตาเป็นมันเลย...โรคจิตเข้าขั้น!

 

 

 

“หึๆๆๆ อย่าทำหน้าดีใจแบบนั้นฮิมิทสึ" ผมทำหน้าแบบนั้นตอนไหนครับไดนาดิน!!

 

 

 

"ไม่ต้องห่วงๆ นี่น่ะ..เอาไว้สำหรับคืนวันเสาร์ที่พวกเราจะได้ XX  ชุดนี้ต่างหาก..ที่นายจะต้องใส่ดินเนอร์คืนนี้” อา..ดีจัง ยังมีอีกชุดนึงเหรอครับ โล่งอกไปที..นึกว่าจะให้ผมใส่ชุดนั้น มีหวัง..คืนนี้ผมได้เพื่อนของพวกเค้าเป็นสามีเพิ่มแน่ๆ!!

 

 

 

“ว้าว...น่ารักจังเลยครับไดนาดิน!” อืม..ชุดที่สองที่วางซ้อนทับกันอยู่ด้านล่าง..อืม..ชุดนี้ดูเข้าท่าครับ มันเป็นเสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนสั้น มีเนคไทสีดำยาว ส่วนกางเกงก็เป็นกางเกงสแลคขาสั้นสีดำ..ยาวประมาณสองคืบเห็นจะได้ มีเข็มขัดด้วยนะครับ..ตรงหัวเข็มขัดเป็นรูปกระต่ายเพลย์บอย

 

 

 

“ใส่กับรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ชั้นเพิ่งซื้อให้เมื่อวันก่อนนะ” ไดนาดินพูดพร้อมกับสวมกอดผมทางด้านหลัง

 

 

 

“ใส่นี่ด้วยสิ...” ระหว่างที่ผมกำลังจ้องมองชุดใหม่อย่างพึงพอใจอยู่นั้น แต่แล้ว..เอชก็พูดพร้อมกับยื่นของสิ่งหนึ่งที่กำเอาไว้อยู่ในมือส่งมาให้ผม

 

 

 

“......” พอผมแบมือ..เค้าก็วางของสิ่งนั้นลงบนฝ่ามือของผม อา..ผมนี่ถึงกับพูดไม่ออกเลยล่ะครับ มันเป็นสร้อย..เอ่อ..เส้นที่ผมเคยจับกระจกใสจ้องมองมันเมื่อนานมาแล้ว พวกคุณยังจำได้ใช่มั้ยครับ?

 

 

 

“ซื้อเอาไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะ..กะว่าจะเอาให้  แต่เพราะช่วงนั้นงานมันยุ่งๆ ก็เลยหาโอกาสเอาให้นายไม่ได้” อึ่ก! อา....เอชครับ..ขอบคุณมากๆเลย

 

 

 

“ขอบคุณครับ..เอช ขอบคุณนะครับไดนาดิน..จุ๊บ! จุ๊บ!” ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปจูบตรงแก้มของพวกเค้าทั้งสองคนเบาๆ

 

 

 

“คุณก็ด้วยนะครับวัลดัส..ขอบคุณ จุ๊บ!” จากนั้น ผมก็เดินเข้าไปหาวัลดัสแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบตรงแก้มของเค้าเช่นกัน

 

 

 

"แต่ชั้นไม่ได้ให้อะไรให้นายเลยนะ..” วัลดัสพูดพร้อมกับโอบกอดรอบเอวของผม

 

 

 

“รักไงครับ..ขอรักให้กับผมเยอะๆ” สิ้นเสียงของผม เหล่าสามีก็ยกยิ้มขึ้นอย่างรักและเอ็นดูในตัวผม..

 

 

 

“รักน่ะ..มันแน่อยู่แล้ว มีเท่าไหร่ชั้นให้นายหมดเลย แต่..ที่บอกว่าไม่มีอะไรจะให้ ชั้นพูดเล่น อ่ะ..ชั้นมีนี่ให้นาย..” อ้าว...เหรอครับ? เอ๋..แล้วนั่น...อา...ต่างหู?

 

 

 

“นายเจาะหูอยู่แล้วใช่มั้ย? มันเป็นเพชรรัสเซียน่ะ เม็ดเล็กๆใสๆเหมาะกับนายดี ชั้นก็สั่งซื้อกับเพื่อนเหมือนกัน..” อา..สวยจังเลยครับ วิบๆวับๆส่องประกายจนแสบตาไปหมด

 

 

 

“เอาล่ะ ไปอาบน้ำกันได้แล้ว..นี่มันก็จะทุ่มนึงแล้ว เดี๋ยวชั้นจะให้เด็กยกอาหารที่ทำเพิ่มไปไว้ด้านบนดาดฟ้าก่อน อ้อ! ไดนาดิน..นายช่วยโทรไปบอกการ์ดของเราที่อยู่ด้านล่างให้ด้วย ว่าถ้าเพื่อนๆของพวกเรามากันแล้ว ก็ให้พาพวกเค้าขึ้นไปนั่งรอด้านบนก่อนได้เลย “  สิ้นเสียงของเอช ไดนาดินก็พยักหน้าลง จากนั้น พวกเค้าทั้งสองคนก็เดินออกไปอีกทาง ส่วนผมก็เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของตัวเอง พร้อมกับวัลดัสที่ยกกล่องสีขาวขนาดใหญ่นั่นเดินตามหลังผมมา

 

 

 

   หลังจากเวลาผ่านไปซักพัก และแล้ว..ตอนนี้ผมก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะครับ อ้อ! ตอนที่ผมกำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ เอชกับไดนาดินเดินเข้าในห้องพร้อมกับชุดเทพบุตรและบอกกับผมว่าพวกเค้าสองคนจะขึ้นไปรออยู่ด้านบนก่อน เพราะเพื่อนๆของพวกเค้าเริ่มมากันแล้ว เพราะฉะนั้น..ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับวัลดัสเท่านั้นที่อยู่ในห้อง

 

 

 

“น่ารักดี..” วัลดัสที่นั่งมองผมอยู่ตรงขอบเตียงพูดขึ้น

 

 

 

“ก็รักให้มากๆสิครับ...จุ๊บ!” ผมเดินเข้าไปหาวัลดัส พร้อมกับโอบรอบคอของเค้าแล้วนั่งคล่อมลงบนตักแกร่ง จากนั้น ผมก็ยื่นปากจู๋ๆเข้าไปจูบตรงริมฝีปากของเค้าอย่างน่ารัก

 

 

 

“.......” อา..เดี๋ยวนะ ผมถอนริมฝีปากออกไม่ได้อ่ะ! เพราะวัลดัสกดท้ายทอยของผมเอาไว้ แถมยังใช้ลิ้นไล่เลียตรงริมฝีปากบนล่างของผมอีกด้วย อา..วูบวาบไปหมด อึ๋ย

 

 

 

“อึ่ก!อืมม..” และแล้ว..ผมก็ทนความวูบวาบไม่ไหว ผมก็เลยอ้าปากตอบรับลิ้นร้อนของวัลดัสเข้ามาในโพลงปากซะเลย! เราจูบกันแบบอ่อยอิ่งในตอนแรก...แต่หลังจากนั้น..มันก็เริ่มจะเร่าร้อนขึ้น! อึ่ก! ไม่ได้ๆครับแบบนี้ ขืนจูบกันนานๆมีหวังได้..ซ่ำ..กันก่อนจะกินข้าวแน่ๆ!!

 

 

 

“อา...วัลดัสบ้า!” หลังจากบดจูบกันไปได้ซักพัก ผมก็ดันหน้าอกของวัลดัสออกแล้วพูดขึ้น

 

 

 

“หึๆๆๆ ดีนะ..ที่หยุดไว้ทัน ป่ะ..ไปกันเถอะ” สิ้นเสียงของวัลดัส เค้าก็อุ้มผมขึ้นในท่าคล่อมตักอย่างนั้นแหละครับ อืม..ท่านี้มันชวนให้คิดลึกดีจริงๆ

 

 

 

“ปล่อยผมลงได้แล้วครับ..” พอถึงประตูทางเข้าชั้นดาดฟ้า ผมจึงพูดกับวัลดัสที่กำลังจ้องมองใบหน้าของผมอยู่ทันที หืม? มีจ้องๆ แน่ะๆ ยังไม่ยอมปล่อยๆ..

 

 

 

“อืม ก็ได้..จุ๊บ!” หลังจากจุ๊บที่ริมฝีปากของผมเบาๆ วัลดัสก็ปล่อยผมลงช้าๆ จากนั้น เค้าก็เปิดประตูเดินนำเข้าไป..โห..นี่มันแค่ดินเนอร์หรืองานแต่งงานครับเนี่ย! ไหงคนมันเยอะจุงเบย..

 

 

 

“ฮิมิทสึ!!” ผมหันไปตามเสียกเรียกก็เห็นเพื่อนๆของผมสี่คนกำลังวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับแก้วน้ำส้มที่อยู่ในมือ

 

 

 

“หืม? กินน้ำพวกนี้เป็นด้วยเหรอ นึกว่าจะกินได้แต่พวกแอลกอฮอล์ซะอีก คิกๆๆ” ผมแซวพวกเค้าพร้อมกับปิดปากหัวเราะเบาๆ

 

 

 

“หึๆๆๆ ลองชิมๆ..” เห...ที่ฟีฟ่าพูด ผมว่าน้ำส้มนั่นไม่ธรรมดาแน่ๆ

 

 

 

“......” อืม..นี่มันไวน์ส้มนี่หว่า ชิ! นึกแล้วเชียว..

 

 

 

“ฮิมิทสึ...” ระหว่างที่ผมกำลังถูกฟีฟ่าเอื้อมมือเข้ามาแย่งแก้วไวน์ แต่ผมไม่ให้ครับเล่นกระดกซะหมดแล้วเลย คิกๆๆ แต่แล้ว เอชกับไดนาดินก็เดินเข้ามาพร้อมกับใครหลายๆคน

 

 

 

“ครับ...” ผมพูดพร้อมกับคืนแก้วไวน์ที่หมดแล้วให้กับฟีฟ่า

 

 

 

“นี่เพื่อนๆของชั้น..” เอชพูด ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองไล่ไปเรื่อยๆ อา..แต่ละคนนอกจากพี่โย คุณยู พี่มโนและคุณกรีน นอกนั้นผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยล่ะครับ แถมยังหล่อมากๆอีกด้วย..ราวกับเทพบุตรจริงๆ แต่เอชของผมคือที่หนึ่งอยู่แล้วครับ!

 

 

 

“ส่วนนี่เพื่อนๆของชั้น..” ไดนาดินพูด ผมจึงหันไปมองทางผั่งของเค้า ก็เห็นพี่หมอมานพยืนโบกมือให้ ส่วนผู้ชายคนอื่นๆผมก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเช่นกัน อา..พวกเค้ากินอะไรเป็นอาหารครับถึงได้ดูดีกันขนาดนั้น ดูสิ..เพื่อนๆของผมตามันวับเชียว!

 

 

 

“ฮิมิทสึ...เพื่อนๆของชั้น..” จากนั้น ก็มาถึงวัลดัส อา..เพื่อนของวัลดัสแต่ละคน..มาดมาเฟียทั้งนั้นเลยครับ ดูขึมๆ นิ่งๆ แต่มีใบหน้าที่หล่อคม และแต่ละคนมีสายตาที่ดุดันกันทั้งนั้น

 

 

 

“พวกนายทุกคน..นี่คือฮิมิทสึเป็นคนรักของพวกชั้น..และนี่เพื่อนๆของเค้า และนั่น..พี่สาวและพี่ชายของเค้า” เอชพูดพร้อมกับเดินเข้ามาโอบตรงหัวไหล่ของผม ส่วนพวกเพื่อนๆของเหล่าสามีที่ได้ฟังต่างก็ชะงักไปนิดหน่อย 

 

 

 

“สวัสดีครับ../ สวัสดีค่ะ /สวัสดีครับ” พี่ๆของผมละมือจากของที่กำลังจัดวางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาหาผม อา...ผมคิดถึงพวกเค้าจัง ดีล่ะ..ว่าจะคุยเรื่องที่อยากจะให้ย้ายไปอยู่ที่บ้านด้วยกันกับผมพอดี

 

 

 

“พวกคุณ..ผมบอกไปแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น นั่งอยู่เฉยๆก็พอ” เอชหันหน้าไปพูดกับพี่ๆ

 

 

 

“อืม..มันว่างนี่คะ” พี่จีนยิ้มหวานๆพร้อมกับหยิกแก้มใสของผมที่กำลังป่องๆ

 

 

 

“ไม่มาหาเลย..คิดถึงอ่ะ” ผมพองลมปากแล้วพูดออกมา จนทุกๆคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับยิ้มขำ

 

 

 

“ก็มาหาแล้วนี่ไง..เด็กดื้อ หึๆๆ” พี่โจพูดพร้อมกับหยิกแก้มใสของผม

 

 

 

“ฮิมิทสึน่ารักดีนะครับ..” เพื่อนของไดนาดินพูดขึ้น ผมหันไปมองหน้าเค้าแล้วส่งยิ้มหวานๆไปให้ อา...หล่อจัง แต่ไม่ได้ๆ ผมมีสามีแล้ว..

 

 

 

“ขอบใจ..” เอชกับวัลดัสที่ยืนอยู่ข้างๆยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากกับลูกกะตาของผม จากนั้น เอชก็พูดขอบคุณคนหล่อนั้นแทน..

 

 

 

“อา..ครับ” โห..น่าสงสารอ่ะ ไม่เป็นไรๆ ผมมีรางวัลปลอบใจให้..

 

 

 

“วีว่า..” ผมจับฝ่ามือของสามีทั้งคนออกจากใบหน้าแล้วหันไปเรียกวีว่า และพอวีว่าหันมา ผมก็กระตุกคิ้วแล้วเฉตามองไปยังหนุ่มแว่นมาดคุณชายคนนั้น

 

 

 

“.....” วีว่ายกยิ้มพร้อมกับกระพิบตาให้กับหนุ่มหล่อคนนั้น  ผลปรากฎว่า..เค้าอายม้วนเลยอ่ะครับ! อิอิ ดูสิ! น่ารักดี..

 

 

 

“นั่งกันเถอะครับ ผมหิวแล้ว..” ผมพูด จากนั้น ทุกๆคนก็พากันเดินไปนั่งตรงโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมเอาไว้

 

 

 

"พี่ๆครับ..เอาไว้ทานข้าวเสร็จแล้ว ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" หลังจากนั่งลงแล้ว ผมก็หันไปพูดกับพี่ๆที่นั่งอยู่ทางด้านขวามือถัดไปจากวัลดัส ส่วนผมกับเอชเรานั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะครับ

 

 

 

"อืม..จ๊ะ" พี่จีนตอบรับกลับมา

 

 

 

“ฮิมิทสึอายุเท่าไหร่แล้วล่ะครับ..” เพื่อนของเอชคนนึงที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือพูดถาม

 

 

 

17 ..” อืม..ผมตอบเองก็ได้ครับวัลดัส

 

 

 

“แล้ว..เรียนอยู่ที่ไหนเหรอ?” เพื่อนของไดนาดินที่นั่งอยู่ทางด้านขวามือพูดถาม

 

 

 

“เรียนที่ xxx” เอ่อ..แล้วผมจะได้อ้าปากตอบกับเค้าตอนไหนล่ะครับเนี่ยเอช?

 

 

 

"ตัวเล็กจังเลยนะครับ เมื่อเทียบกับเพื่อนๆของนายแล้ว พวกเค้ายังดูสูงกว่านายซะอีกอ่ะ" เอิ่ม..อันนี้ไม่เถียงครับ ผมน่ะ..สูงแค่ 157 แต่ฟีฟ่า วีว่า เบลเล่ และใบชา สูงตั้ง 162 ครับ และรูปร่างของพวกเราถึงแม้ว่าจะตัวเล็กผอมบางเหมือนกัน แต่ผมกลับเหมือนมะขามข้อเดียวยังไงก็ไม่รู้! ส่วนเพื่อนๆในห้องเรียนของผมน่ะเหรอ? นอกจากไอ้พีคที่สูงเท่าๆกันกับพวกฟีฟ่าแล้ว นอกนั้นมันแดกเสาไฟฟ้าเป็นอาหารครับ!

 

 

 

"ผิวขาวดีนะครับ.." อืม..อันนี้ก็ไม่เถียงครับ มันขาวจริงๆนั่นแหละ เมื่อเทียบกับทุกๆคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ผมขาวที่สุดอ่ะ!

 

 

 

"กินข้าวเถอะ..หิวแล้ว" ขณะที่กำลังจะมีคำถามมากมายต่างๆส่งตรงมาถึงผม แต่โชคดีนะครับ ที่เอชพูดขัดเอาไว้ซะก่อน ไม่อย่างนั้นเมื่อยปากกันแน่ๆ เอ่อ..ที่บอกว่าเมื่อยปากน่ะ..ไม่ใช่ปากของผมหรอกนะครับ แต่เป็นปากเหล่าสามีที่จ้องจะตอบคำถามแทนผมต่างหากล่ะ

 

 

 

“หึๆๆๆ ฮิมิทสึ เห็นว่าอาหารพวกนี้..นอกจะสั่งจากภัตตาคารหรูมาแล้ว ยังมีอาหารที่นายทำเองด้วยใช่มั้ยครับ” อา..ใช่ครับคุณยู ผมลืมไปเลยนะเนี่ย..มีใครเอาไปทิ้งรึยัง? แหะๆๆๆๆ

 

 

 

“อา..ครับ..แต่..อย่าเลยครับ อาหารที่สั่งมาก็ดูน่าทานดี” ผมพูดพร้อมกับจ้องมองไปยังอาหารบนโต๊ะ

 

 

 

“ไม่ได้หรอกนะ..นายอุตส่าห์ตั้งใจทำ ตามที่พวกเราสอนทุกอย่าง ไปยกมาซิ..” เอชพูดขึ้น จากนั้น เค้าก็หันหน้าไปสั่งลูกน้องให้ไปยกอาหารพวกนั้นมา

 

 

 

“ว้าว..นี่ฮิมิทสึทำเองเลยเหรอ?” พี่จีนพูดพร้อมกับจ้องมองอาหารสามสี่อย่างนั่นด้วยสายตาอึ้งทึ่ง ส่วนพี่โจก็ยกยิ้มขึ้นนิดหน่อย

 

 

 

“แหะๆๆๆ” ผมหัวเราะแห้งๆอย่างเขินๆ แต่ในใจ..ผมกลับคิดว่า..โทษครับ อย่ากินเลยนะพี่!!

 

 

 

“เฮ้! ทุกๆคน ขอโทษๆที่มาช้านะ พอดีติดธุระนิดหน่อยน่ะ” ระหว่างที่ผมกำลังเกร็ง แต่แล้ว..กลับมีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาพอดี

 

 

 

“ขอพาน้องๆเค้ามานั่งด้วยคนนะ พอดีพวกเค้าอยากตามมาด้วยน่ะ” จากนั้น พอพวกเค้าเดินมาถึงโต๊ะ ผู้ชายคนนึงหน้าตาเกาหลีก็พูดขึ้น พร้อมกับหันหลังไปมองคนที่เดินตามเข้ามา หืม? หน้าคุ้นๆแฮะ?

 

 

 

“อ...อ....อ...ไอ้พีค!!! “ ชิ! ถึงว่าสิ..ทำไมไอ้หน้าตาลาวๆแบบนั้นมันถึงได้คุ้นตานัก! นี่มันตามมาหลอกหลอนผมถึงที่เลยเหรอครับเนี่ย ! แถมยังพ่วงกระเทยเด็กอีกสามคนนั่นมาด้วย!

 

 

 

“อ..อ..ไอ้มิทสึ!!” ไอ้พีคมันอ้าปากพะงาบๆแล้วชี้หน้าผมครับ หึ! มาก็ดีแล้ว..กูอยากได้ปากขยะๆของพวกมึง ลองชิมอาหารของกูที่กำลังจะหาที่ทิ้งอยู่พอดีเลย!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โห...โชคดีจังที่มีตัวช่วยเข้ามาพอดีเลย คิกๆๆๆ โชคดีนะจ๊ะหนูพีค

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น