เพ้อฝัน นัก(อยาก)เขียน
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ฝากติดตามเพ้อฝันด้วยนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ห้า

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 14:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ห้า
แบบอักษร

วรภพแปลกใจทำไมช่องรักของหญิงสาวคนนี้ถึงแน่น หรือว่าเธอจะไปทำรีแพร์เพื่ออัพราคาให้แขกติดใจ

"เดี๋ยวเธอก็ชอบ"

เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ดันตัวเองจนสุดรีบขยับสะโพกเข้าออก เร็ว แรง มันทำให้มิเกลแทบขาดใจลง

เธอขย้ำผ้าปูที่นอน ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มขยำไปทั่วทั้งร่ากายหญิงสาว

เขาไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน


วรภพเห็นหญิงสาวครางออกมาแล้วกระตุก เขาจึงพลิกให้เธอหันหลังแล้วแอ่นสะโพกมาให้ เขากระแทกเข้าไปอีกครั้งรวดเร็วและแรง


" ดีจริงๆ อ๊ะ อ๊ะ   " ชายหนุ่มครางออกมาอย่างพึงพอใจ

ก่อนจะปล่อยน้ำข้นทะลักออกมาจากช่องรัก เปรอะเปื้อนตรงหว่างขาหญิงสาวจนฉ่ำ

เธอนอนหอบและหมดแรง วรภพรีบลุกออกมาจากตัวของเธอ


"หึ  เธอนี่มันบำเรอได้ชั้นเลิศจริงๆนะ ร่านดีนัก "

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไป มิเกลนอนจมน้ำตาที่ไหลพรากออกมา ไม่เหลืออะไรให้เธอภูมิใจแล้วเหรอนี่

ร้องไห้จนเผลอหลับไปในที่สุด​

​มิเกลลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ค่อนคืนแล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันนั้น

<font face="Thread-00001628-Id-00000009"> </font>

เธอต้องมาเสียสาวให้ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นจริงๆหรือนี่ ทว่าเธอไม่สามารถเรียกร้องสิ่งใดๆได้เลย

เธอพยายามสลัดภาพนั้นออกไปจากหัว ผุดลุกขึ้นจากเตียงตรงดิ่งเข้าห้องน้ำรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

​"ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ" หญิงสาวยื่นใบลาออกให้ทางร้านแล้วก็หันหลังเดินออกมาทันที

<font face="Thread-00001628-Id-00000008"> </font>

ผู้หญิงหน้าตาสวยๆที่ผมหิ้วไปนอนด้วยไม่มาทำงานหรือวันนี้

พอมาถึงวรภพก็ถามถึงแม่สาวยั่วสวาททันทีเขาติดใจบทรักกับเธอเหลือเกินคิดว่าจะขอซื้อผูกขาดกับเขาเลย

"ลาออกไปแล้วค่ะ" ไม่รู้ไปได้งานไหนทำ

"ครับๆ" ไม่เป็นไร ไม่พ้นเงื้อมือผมหรอกเขาหมายมาดไว้ในใจ


<font face="Thread-00001628-Id-00000008"> </font>

<font face="Thread-00001628-Id-00000008"> </font>

​"โอ๊ย....ปล่อยนะคุณมีธุระอะไรกับฉันถึงได้ตามมาราวีถึงที่นี่"

<font face="Thread-00001eb8-Id-00000009"> </font>

"คุณก็รู้ว่าหนีผมไม่พ้นหรอก" ว่าแล้วเขาก็ดึงร่างบางไปขึ้นรถทันทีนึกว่าจะหนีผมได้ไกลโธ่เอ่ย!ทำงานอย่างนี้ก็ไม่ต่างจากขายร่างกินแหละหากผมจะซื้อทำเล่นตัวชิบหาย ...

จะเดินแบบโชว์หรือPR, ผมก็ไม่คิดว่าคุณวิเศษมาจากไหนหรอกนะ

ความคิดเห็น