kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2560 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

2017-01-05

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  หลังจากที่พวกเราทั้งสี่คนโทรไปเชิญชวนเพื่อนๆของตัวเองมาร่วมสังสรรค์กันในค่ำคืนนี้แล้ว เอชก็โทรไปสั่งอาหารที่ภัตตาคารเพิ่ม จากนั้น เค้าก็สั่งให้คนขึ้นไปจัดโต๊ะบนดาดฟ้าโดยที่เค้าได้โทรแจ้งคุณลุงที่เป็นเจ้าของคอนโดซึ่งเป็นพ่อของเพื่อนสนิทเค้าเรียบร้อยแล้ว อา..ฟังแล้วทุกคนอาจจะงงๆ เอาล่ะ..ผมจะขอเล่าเรื่องของเหล่าสามีของผมซักหน่อย มันอาจจะฟังดูไม่แปลกอะไรที่ผู้ชายเศรษฐีเยอรมันคนนึง จะแต่งเมียแบบทีเดียวสามคนรวด นั่นก็คือพ่อของเหล่าสามีผมนั่นเอง พ่อสามีของผมคนนี้ท่านร่ำรวยมาก เป็นเจ้าของธุรกิจหลายแห่งเลยที่เยอรมัน เอชบอกว่า..ตามจริงแม่ของเขามาก่อนนะครับ แต่พอรู้ว่าพ่อของเค้าก็แอบมีใจให้กับผู้หญิงอีกสองคนเเม่ของเอชก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะอีกสองคนนั่นก็คือเพื่อนสนิทของเธอเอง เอชบอกว่าหลังจากแต่งงานกันแม่ๆของพวกเค้ารักกันมากไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันเลย ครอบครัวของพวกเค้าอยู่กันแบบมีความสุขมาโดยตลอด จนกระทั่งแม่ของเอชเกิดตั้งท้องก่อนเป็นคนแรก บรรดาแม่ๆและพ่อของเค้าต่างก็พากันดีใจที่จะได้มีทายาทคนแรกซักที จากนั้นต่อมา พอเอชได้หนึ่งขวบแม่คนที่สองก็ตั้งท้องวัลดัสขึ้นมาอีก และต่อมาอีกไม่นานประมาณปลายปีก็ตามมาด้วยไดนาดิน จากนั้น ครอบครัวของพวกเค้าก็กลายเป็นครอบครัวใหญ่ครับ ธุรกิจต่างๆก็รุ่งเรือง และส่วนใหญ่จะเน้นเป็นกิจการเกี่ยวกับโรงแรมซะมากกว่า มีหลายแห่งมาก และแต่ละแห่งก็ระดับหกดาวทั้งนั้น ต่อมา เมื่อเอชเรียนจบเค้าคิดว่าอยากจะขยับขยายธุรกิจของครอบครัวเพิ่มที่ประเทศไทย และวัลดัสกับไดนาดินก็เห็นด้วย เค้าก็เลยปรึกษากับพ่อแม่และเดินทางมาที่นี่เพื่อมาดูทำเลก่อน นั่นก็เลยทำให้พวกเค้าเจอเพื่อนใหม่ๆหลายคนที่นี่ แต่ก็นะ..กว่าจะหาที่ๆถูกใจมันใช้เวลานานมาก และต้องเดินทางไปกลับบ่อยครั้ง เอชก็เลยตัดสินใจซื้อคอนโดเอาไว้ห้องนึงซึ่งก็คือที่นี่นั่นเอง อีกทั้งยังได้ราคาไม่แพงเพราะที่นี่เป็นธุรกิจของครอบครัวเพื่อนสนิท ที่เคยเรียนมหาลัยเดียวกันกับเอชที่เยอรมัน ส่วนทำไมพวกเค้าถึงพูดไทยกันได้ชัดแจ๋ว นั่นก็พราะว่า..เพื่อนๆพวกของเค้าที่เรียนมหาลัยเดียวกันที่เยอรมันจะเป็นคนไทยหลายคน พวกเค้าก็เลยอาศัยเรียนรู้และฝึกภาษาไปในตัว อีกทั้งยังจ้างครูสอนพิเศษอีกด้วยนะครับ ส่วนบ้านใหม่..เอชบอกว่าหลังจากได้ที่ทางทำเลดีๆเพื่อทำธุกิจหลายแห่งแล้ว เค้ากับวัลดัสและไดนาดินก็จ้างเพื่อนที่เป็นสถาปนิกออกแบบตัวบ้าน และสร้างพร้อมๆกันกับสถานที่ประกอบธุรกิจของพวกเค้าทันที ส่วนพวกเขาก็ได้เดินทางกลับไปที่เยอรมันและส่งลูกน้องให้เดินทางมาดูแลที่นี่แทน จากนั้น พอทุกอย่างใกล้เสร็จพวกเค้าถึงจะเดินทางมา แถมตอนนี้ยังมีโปรแกรมจะสร้างโรงแรมเพิ่มขึ้นมาอีกสองแห่งอีกด้วย

 

 

 

"ฮิมิทสึ..หั่นผักหั่นแบบนี้นะครับ" ไดนาดินพูดขณะที่กำลังสอนผมหั่นผักโดยยืนซ้อนผมอยู่ทางด้านหลัง

 

 

 

"อืออ...ไดนาดินครับ แล้วผัดผักบุ้งผมล่ะ?" ผมหันหน้าไปถามพร้อมกับทำแก้มป่องๆใส่ไดนาดิน ส่วนเค้าพอได้เห็นก็อมยิ้มเล็กๆ

 

 

 

"ฟอดดด! สุดท้ายนะครับ" ไดนาดินหอมแก้มแล้วพูดออกมา หืม? ก็ได้ๆ เอาไว้สุดท้ายก็ได้..

 

 

 

"จะผัดกี่จานดีน้าาาา สิบจานไปเลยเนอะ? คิกๆๆๆ" เอิ่ม..ก็นะ ผมมีความสุขนี่นา ก็เลยพูดอยู่คนเดียว ส่วนไดนาดินที่จับมือของผมหั่นผักอยู่ก็ได้แต่ยกยิ้มขำๆ

 

 

 

"นี่...ชั้นบอกฮิมิทสึแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าชั้นจะสอนเค้าทำอาหารเองน่ะไดนาดิน" ระหว่างที่ผมกำลังรู้สึกเสียเปรียบ เพราะถูกไดนาดินหอมแก้มอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งมือของเค้าก็ยังแต๊ะอั๋งผมอยู่ตลอดเวลา แถมตรงช่วงล่างก็เสียดสีกับร่องก้นของผมอีกต่างหาก! ดีนะ..ที่เอชเดินเข้ามาพูดขัดพอดี ชิ!

 

 

 

"ก็พี่ยังทำงานไม่เสร็จนี่ครับ.." ไดนาดินพูดแถมช่วงล่างยังคงกระแซะผมอยู่อย่างนั้น ดันร่างของผมติดกับขอบปูนตรงที่ทำกับข้าว จนผมจะแบนแต๊ดแต๋อยู่ละ!

 

 

 

"ถอยออกมาหน่อยก็ได้ไดนาดิน ฮิมิทสึตัวแค่นั้นเดี๋ยวก็ได้หลุบหายเข้าไปในตัวนายหรอก" ใช่ครับเอช ใช่ครับ! 

 

 

 

"หึๆๆๆ ครับๆ.." จากนั้น ไดนาดินก็ปล่อยช่วงล่างและด้านหลังของผมให้เป็นอิสระ 

 

 

 

"มา..ฮิมิทสึ เดี๋ยวที่เหลือชั้นสอนนายเองนะ" เอชพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม พรึ่บ!

 

 

 

"......" แต่เอชก็ต้องชะงัก ส่วนไดนาดินก็ยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากขำจนหน้าแดง เมื่อวัลดัส..กลับวิ่งเข้ามาเสียบข้างหลังของผมแทนเอชด้วยความเร็วซะก่อน

 

 

 

"วัลดัส..นาย..งานเสร็จแล้วเหรอห๊ะ" เอชพูดด้วยถ้อยคำเบาๆ

 

 

 

"ยังครับพี่..แต่งานนี้สำคัญกว่านะครับ" เอิ่ม..แค่สอนผมทำอาหารเนี่ยนะครับวัลดัส สำคัญตรงไหนฟร่ะ!

 

 

 

"เอ่อ..งั้นเมนูและขั้นตอนต่อไป ชั้นค่อยสอนก็แล้วกัน" อืม..พวกคุณคิดเหมือนผมมั้ยครับ? ว่าพี่ใหญ่อย่างเอชกำลังโดนน้องๆเอาคืน คิกๆๆๆ

 

 

 

"ฮิมิทสึ..." วัลดัสเรียกผมในขณะที่ยืนมองผมหันผักอยู่ด้านหลัง 

 

 

 

"......" แต่พอผมหันกลับไป เค้าก็ยื่นหน้าเข้ามาพร้อมกับที่ตรงปาก..มีขนมปังกรอบที่ดูคล้ายๆกับป๊อกกี้คาบเอาไว้อยู่ ผมนี่ถึงกับยกยิ้มกับความน่ารักของวัลดัสเลยล่ะครับ 

 

 

 

"วัลดัส..รีบหน่อย" เอชที่เดินไปเดินมาอยู่ตรงโซฟาตะโกนเข้ามา 

 

 

 

"คิกๆๆๆ" ผมหัวเราะ จากนั้น ก็อ้าปากงับขนมยาวๆนั่นเข้าปาก และกินไปเรื่อยๆจนกระทั่งใกล้จะถึงริมฝีปากหนา แต่แล้ว..ผมก็กัดตัดมันไปซะก่อน! จนวัลดัสถึงกับยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเลยล่ะครับ

 

 

 

"วัลดัส.." เอชพูดขึ้นมาอีกครั้ง จนวัลดัสถึงกับรีบสอดมือเข้ามาสอนผมหั่นของสดในขั้นตอนต่อไปทันที

 

 

 

"หึๆๆ พี่ครับ..นั่งก่อนก็ได้นะ" ไดนาดินที่นั่งดูทีวีอยู่ เมื่อเห็นท่าทางของพี่ใหญ่ก็อดยิ้มขำออกมาไม่ได้

 

 

 

"ไม่เป็นไร.." เอชพูดพร้อมกับหันหน้ามามองผมกับวัลดัสที่กำลังสวีทหวานกันอยู่

 

 

 

"เสร็จแล้วครับ..." จากนั้นไม่นาน วัลดัสก็สอนผมหั่นวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

"งั้นเหรอ? นายออกไปนั่งดูการ์ตูนกับไดนาดินก่อนป่ะ ฮิมิทสึ..ชั้นจะสอนนายปรุงนะ" เอชรีบเดินเข้ามาแล้วพูดกับวัลดัส จากนั้น เอชก็หันหน้ามาพูดกับผม

 

 

 

"ครับเอช.." ผมยิ้มหวานๆส่งไปให้เอช จนเอชถึงกับยกยิ้มแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

 

 

"อย่ายิ้มแบบนี้ให้ใครเห็นอีกนะ.." เอชพูดพร้อมกับหยิกแก้มใสของผมเบาๆ

 

 

 

"พี่ครับ..จะห้าโมงเย็นแล้วนะ" ระหว่างที่เอชกำลังโน้มใบหน้าลงเพื่อที่จะจูบผม แต่แล้ว เค้าก็ถูกไดนาดินที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านนอกและเอามือเท้าคางอยู่บนโต๊ะพูดขึ้น

 

 

 

"รู้แล้วน่า.." เอชพูดพร้อมกับหันไปจิกตาใส่ไดนาดิน ส่วนขานั้นก็แอบยิ้มขำๆแล้วลุกเดินไปหาวัลดัสที่กำลังนั่งดูหนังอยู่ตรงโซฟา

 

 

 

"เอาล่ะ..เริ่มต้นจากแกงเขียวหวานอาหารไทยแท้ก่อน จำเอาไว้นะ..เมนูนี้ชั้นชอบทานมากๆ นายจะต้องทำให้ชั้นกินวันเว้นวัน หึๆๆ" เอชพูดพร้อมกับยกหม้อใบขนาดกลางขึ้นมาวางเอาไว้บนเตาไฟฟ้า

 

 

 

"เริ่มต้น นายจะต้องผัดน้ำพริกแกงเขียวหวานกับน้ำมันพืชให้หอม.." เอชพูดพร้อมกับลงมือทำ อา..เอชในลุคนี้อิมเมจนี้..คราบจอมปีศาจหายไปเลยล่ะครับ อิอิ

 

 

 

"จากนั้น นายก็ค่อย ๆ เติมหัวกะทิใส่ลงไปเล็กน้อย เมื่อกะทิเริ่มแตกมันจึงใส่เนื้อไก่นี่ลงไปและผัดให้เข้ากัน จากนั้น...." เอชสอนผมไปเรื่อยๆครับ จนถึงขั้นตอนสุดท้าย เอชก็ให้ผมลองชิมดู 

 

 

 

"เป็นไงอร่อยใช่มั้ย?" เอชพูด ส่วนผมก็ทำหน้าอมยิ้มออกมา เพราะสิ่งที่ผมคิดตอนนี้ก็คือมันจืดไป

 

 

 

"......" จากนั้น พอเอชหันหลัง ผมก็เลยคว้ากระปุกเกลือที่วางอยู่ขึ้นมา หมายที่จะเหยาะลงไปซักติ๊ดดดด..นึง 

 

 

 

"พี่ครับ! โทรศัพท์ดัง.."  จ๋อม!! เอิ่ม..เพราะตกใจเสียงของไดนาดินแท้ๆ กระปุกเกลือมันก็เลยกระโดดลงไปในหม้อแกงเขียวหวานเลยอ่ะ..(*A*)

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ยกหม้อขึ้นพักได้เลยนะ" ครับเอช..แหะๆๆๆ พรึ่บ!

 

 

 

"ทำไงดีอ่า.." หลังจากที่เอชเดินออกไปจากห้องครัวแล้ว ผมก็รีบใช้ทัพพีตักกระปุกเกลือขึ้นมาแต่ปรากฎว่า..มันหมดเลยล่ะครับไม่เหลือผงเกลือซักกะติ๊ดนึง เพราะผมดันเปิดฝาด้านที่กว้างๆน่ะสิ!!

 

 

 

"ฮิมิทสึ..เมนูต่อไปชั้นจะสอนเองนะ พี่เอชคงจะอีกนานเลย" ไดนาดินเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น ผมก็เลยรีบโยนกระปุกเกลือลงถังขยะอย่างรวดเร็ว

 

 

 

"ครับ.." ผมพูดออกมาพร้อมกับยิ้มแห้งๆ จนไดนาดินเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วยกมือขึ้นลูบแก้มใส

 

 

 

"เขียวหวานไก่ของพี่ชายกลิ่นหอมจริงๆ" อา..ครับ แถมเค๊มมม..เค็มอีกด้วยยยยยย!!

 

 

 

"เอาล่ะ..เมนูต่อไปเป็นของโปรดของชั้นเอง นั่นก็คือ..ไก่ผัดเม็ดมะม่วง" ไดนาดินพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับผม

 

 

 

"โอเค..ขั้นตอนแรกนายนำเม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่ทอดแล้ว กระเทียม พริกแห้งที่ทอดแล้วหั่น ต้นหอมหั่นท่อน เห็ดฟาง แห้วต้มสุก มาใส่จานรวมกันเอาไว้ก่อนนะ" ไดนาดินหยิบวัตถุดิบที่วัลดัสสอนผมหั่นเมื่อกี้มาใส่เอาไว้ในจานเปล

 

 

 

"เริ่มต้น นายจะต้องเอาไก่คลุกแป้งก่อน เริ่มจากใส่ซีอิ๊วขาวผสมลงไปบนไก่นิดหน่อยแล้วหมักให้เข้ากัน จากนั้น..." ไดนาดินตั้งกระทะแล้วพูดสอนผมไปเรื่อยๆ

 

 

 

"ชิมรสชาติแล้วปรุงรสเพิ่มได้นะถ้านายไม่ถูกใจ รสชาติที่ปรุงควรจะออกรสเค็มหวานนะ ไม่ใช่หวานเค็ม.." เอิ่ม..อันนั้นผมไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะครับ เอาเป็นว่ารสชาติถูกปากเป็นพอใช่มั้ยล่ะครับไดนาดิน

 

 

 

"ลองชิมดู.." ไดนาดินตักไก่ชิ้นนึงขึ้นมาแล้วเป่าๆ จากนั้นก็จ่อตรงปากเล็กๆของผม

 

 

 

"....." ผมอ้าปากงับ จากนั้น ก็ต้องชะงัก..เพราะมันเค็มไปอ่ะ ผมไม่กินเค็มมากนี่ครับ ก็เมื่อกี้ไดนาดินเพิ่งบอกออกมาว่ารสชาติควรจะหวานเค็มไม่ใช่เหรอครับ? หรือว่าเค็มหวาน?เอ่อ..ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าตามใจรสชาติที่ตัวเองชื่นชอบเป็นพอ เพราะฉะนั้น...

 

 

 

"อร่อยใช่มั้ย.." ไดนาดินพูดพร้อมกับเดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบอะไรบางอย่าง ผมเห็นดังนั้นจึงจะแอบเติมหวานลงไปนิดหน่อย ผมจึงเอื้อมมือไปหยิบกระปุกน้ำตาลทรายพร้อมกับหันไปมองไดนาดินด้วย

 

 

 

"เชี่ย...แล้ว" ผมเปิดฝากระปุกแล้วเหยาะลงไป แต่ทว่า..พอผมหันกลับมามอง..กลับกลายเป็นว่ากระปุกที่ผมหยิบขึ้นมา..ดันเป็นกระปุกผงชูรสซะงั้น!! แถมยังเปิดฝาด้านผิดอีกตามเคย! (*A*)

 

 

 

"มีอะไรเหรอฮิมิทสึ?" ไดนาดินเมื่อหาของเจอแล้วเค้าก็ลุกขึ้นปิดตู้เย็น และเดินเข้ามาหาผม

 

 

 

"เอ่อ..คือ..." 

 

 

 

"ไดนาดิน..ชุดที่สั่งซื้อมาส่งให้แล้ว" ระหว่างที่กำลังจะตอบ แต่แล้ววัลดัสก็เดินเข้ามาพอดี

 

 

 

"อืม..พี่ช่วยตักกับข้าวใส่จานหน่อยสิครับ ผมปรุงเสร็จหมดแล้ว" ไดนาดินพูดกับวัลดัส จากนั้น เค้าก็ส่งยิ้มให้กับผมแล้วเดินออกไปจากครัวทันที

 

 

 

"น่ากินดีนะ.." วัลดัสพูด

 

 

 

"ครับ..น่า......." คายทิ้งซะมากกว่า!

 

 

 

"หืม?" วัลดัสทำสีหน้างุนงงเมื่อผมหยุดชะงักคำพูด

 

 

 

"เอ่อ..แล้ววัลดัสล่ะครับ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษ" ผมถามวัลดัสในขณะที่เค้ากำลังตักไก่ผัดผงชูรส..ใส่จานขนาดใหญ่

 

 

 

"อืม..ไม่มีอ่ะ ชั้นกินได้ทุกอย่าง" วัลดัสพูด

 

 

 

"อ่า..งั้นชอบผัดผักบุ้งของผมดีกว่านะ นะครับ.." ผมพูดพร้อมกับทำตาแป๋วๆ จนวัลดัสถึงกับชะงัก

 

 

 

"อืม..ทำสิ..ทำเยอะๆเลยนะ" นั่นไง....น่ารักที่สุดครับสามี!!

 

 

 

"ชั้นรักเธอที่สุดเลย..รักที่สุดเลยไม่มีเหลือดวงใจจะรักใคร ชั้นรักเธอที่หนึ่งเลย รักเธอที่หนึ่งเลยไม่เคยเหลือดวงใจจะให้ใคร..ฮื้มๆๆๆ" ผมร้องเพลงสมัยที่ผมยังไม่เกิดพร้อมกับร้องผิดๆถูกๆแถมยังผิดคีย์อีกต่างหาก ส่วนมือก็หั่นผักบุ้งไปด้วย

 

 

 

"สุภาษิตของไทยบอกว่า..ร้องเพลงตอนทำกับข้าวระวังจะได้สามีแก่นะ" แหม..วัลดัสครับ เล่นสุภาษิตไทยเลยเหรอ ไอ้ฝรั่งจ๋าเอ้ย..

 

 

 

"ก็มีแล้วนี่ครับ..หรือไม่ใช่ แถมถ้าเอาอายุของพวกคุณมาบวกกัน..โห แก่กว่าผมตั้งสามสี่รอบเลยล่ะมั้ง คิกๆๆๆ" ผมยกฝ่ามือข้างนึงขึ้นมาปิดปากหัวเราะอย่างดัดจริต จนวัลดัสเอื้อมมือขึ้นมาเขกกระโหลกของผมเบาๆ

 

 

 

"ชิ.." ผมพูดแล้วก้มหน้าหั่นผักบุ้งต่อ จากนั้นซักพัก เมื่อผมก็เตรียมวัตถุดิบต่างๆเสร็จ ผมก็ลงมือทำทันที

 

 

 

"ไข่เจียวด้วยเหรอ?" วัลดัสถามขึ้น เมื่อผมตอกไข่ใส่ถ้วยในระหว่างที่กำลังรอให้ผักบุ้งสุก

 

 

 

"ครับ.." ผมพูดพร้อมกับหยิบตะหลิวขึ้นไปคนผัดผักบุ้งในกระทะ

 

 

 

"งั้น..นายทำไปนะ เดี๋ยวชั้นไปดูพี่เอชซะหน่อย เผื่อมีงานอะไรให้ช่วย" สิ้นเสียงของวัลดัส ผมก็พยักหน้าลง จากนั้น เค้าก็เดินออกไปทันที

 

 

 

"อ้าว?  อืม..เมื่อกี้..ตูใส่น้ำปลากับน้ำตาลลงไปแล้วรึยังน้าาาา ไม่เป็นไรๆ..ใส่เติมลงไปอีกหน่อยกันเหนียวก็แล้วกัน คิกๆๆๆ" หลังจากที่วัลดัสเดินออกไปแล้ว ผมก็หันหน้ามาสนใจกับผัดผักบุ้งในกระทะต่อ แต่ทว่า..ผมดันลืมว่าตัวเองปรุงอะไรใส่ลงไปแล้วบ้าง...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อร่อยเหาะแน่ๆ คึๆๆๆๆ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น