เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Special Chapter #5] สำรวจ

ชื่อตอน : [Special Chapter #5] สำรวจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 258

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2560 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #5] สำรวจ
แบบอักษร

ตอนนี้ผมได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่ขอบหน้าต่างพลางมองออกไปข้างนอกในหัวผมตอนนี้มีแต่คำว่า หนี และไปหา พรอมโต้ แต่ในหัวผมตอนนี้คิดไม่ออกเลย ว่าผมจะหนียังไงดี ห้องของผมอยู่ชั้นบนสุดห่างจากพื้นดินข้างนอกประมาณสามเมตร ยอมรับว่าถ้าตกลงไปไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ต้นไม้ก็สูงไม่พอที่จะให้ผมปีนลงไปได้เพราะต้นไม้สูงสุดก็แค่ครึ่งนึงของกำแพงวังเท่านั้นเอง ตอนนี้ผมจะทำยังไงดี ผมได้แต่นั่งคิด

พรึ่บๆ

จู่ๆก็มีนกพิราบขาวบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่างห้องนอนตรงที่ผมนั่งพร้อมกับคาบเศษผ้าสีแดง และผมจ้องไปที่เศษผ้าที่อยู่ตรงปากของมัน มันเหมือนพยายามจะบอกอะไรผม และเมื่อผมจ้องตามันมันก็บินออกไปพร้อมกับทิ้งเศษผ้าไว้ที่ขอบหน้าต่าง ผมมองเศษผ้าที่อยู่ข้างนอกและก็หันไปมองผ้าม่านสีแดงเลือดหมูที่อยู่ตรงข้ามกับประตู ผมมองความยาวของผ้า มันยาวพอที่จะหย่อนไปถึงปลายยอดของต้นไม้ข้างล่าง ผมไม่รอช้าผมรีบลุกและไปดึงผ้าม่านนั้นลงมาพร้อมกับเปิดหน้าต่างออก และจับปลายผ้าม่านข้างหนึ่งไปผูกไว้กับเสาเตียงที่อยู่ไม่ห่างจากหน้าต่างมากนัก ผูกมันให้แน่นๆและผมก็จับปลายผ้าม่านอีกข้างพร้อมกับยืนบนขอบหน้าต่างและสูดอากาศเข้าไปลึกๆ 

"ฉันจะไปช่วยนายแล้วพรอมโต้" 

ผมหันหน้าเข้ากับกำแพงพร้อมกับค่อยๆหย่อนตัวเองลงพลางจับปลายผ้าม่านอีกข้างไว้แน่นและค่อยๆไต่กำแพงลงไปเรื่อยๆและเมื่อผมมาหยุดอยู่ตรงปลายสุดของผ้าม่านผมก้มลงไปมองข้างล่าง ความสูงระหว่างต้นไม้กับตัวผมก็ไม่สูงมากนักคงพอที่จะโดดลงไปได้ ผมถอนหายใจก่อนที่จะปล่อยมือจากผ้าม่าน ตัวของผมหล่นลงไปในต้นไม้อย่างเร็วผมพยายามจะคว้ากิ่งไม้เพื่อที่จะจับไว้แต่ใบไม้มันก็เยอะจนผมแทบหากิ่งไม้ไม่เจอเลย แต่สุดท้ายผมก็คว้ากิ่งไม้ไว้ได้อันนึง มันเป็นกิ่งที่หนาพอควรและดูแล้วแข็งแรงดี ผมมองลงไปข้างล่างและพบว่ามันไม่สูงแล้วผมจึงปล่อยมือจากกิ่งไม้และมาถึงพื้นในที่สุด

ตุ๊บ!

ผมเอามือปัดเศษใบไม้เศษกิ่งไม้ที่อยู่บนหัวผมออกก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่สวนหลังวังโดยไม่ให้คนเห็น และเมื่อผมไปถึงผมก็เห็นว่าคนสวนกำลังจะถมช่องทีผมจะไป ผมจึงเข้าไปห้าม "หยุดนะ!!"

คนสวนหันมามองผม เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับทำหน้างง สภาพผมตอนนี้ใครไม่มองก็แปลกเพราะใบหน้าของผมเต็มไปด้วยแผลที่โดนกิ่งไม้กับใบไม้บาดและเสื้อผ้าที่เลอะไปด้วยเศษฝุ่นพร้อมกับผมที่สภาพรุงรังเหมือนไม่ได้หวีผมมาหลายวัน

"เจ้าชายน็อคทิส ทรงมาทำอะไรที่นี่พะยะคะ แล้วทำไมสภาพพระองค์ถึงเป็นแบบนั้น?"

"เดี๋ยวผมค่อยกลับมาเล่านะ แต่ผมขอผ่านช่องนี้ไปก่อน"

"แต่เจ้าชายน็อคทิส เสด็จพ่อท่านรับสั่งว่า..."

"ขอร้องละ...นะ ผมต้องรีบไปจริงๆ" 

ผมพยายามทำสายตาอ้อนวอนให้กับคนสวนพร้อมกับบีบน้ำตาเล็กน้อย

"แต่..."

"ผมไม่บอกเสด็จพ่อหรอก นะ...ถือว่าช่วยผมนะครับ" 

ผมจ้องไปที่คนสวนที่ตอนนี้กำลังสับสนอยู่มาก เขามองมาที่ผมก่อนที่เขยิบออกห่างและให้ผมเข้าไปพลางผายมือเชิญ 

"เชิญพะยะคะ" 

"ขอบคุณครับ ขอบคุณนะ อ้อ..และก็..อย่าบอกเรื่องนี้ให้เสด็จพ่อรู้นะ"

คนสวนโค้งให้ผมก่อนที่จะส่งยิ้มให้ผมอ่อนๆ ผมยิ้มให้เค้ากลับก่อนที่จะมุดไปที่ช่องเล็กๆและรีบวิ่งหาพรอมโต้ทันที 

"ฮี่ๆ เจ้าชายน้อยเนี่ย...น่ารักจริงๆ เนี่ยละความไร้เดียงสาของเด็ก" คนสวนวางอุปกรณ์ลงและนั่งพิงกำแพงต้นไม้ไกล้ๆกับช่องเล็กก่อนที่จะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ "ขอให้ปลอดภัยนะพะยะคะ ฝ่าบาท"

 

ทันทีที่ผมไปที่ตลาดมืด ผู้คนยังคงทำตัวปกติอยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเดินไปตามทางและเดินไปยังที่พักของพรอมโต้ ผมวิ่งเหยาะๆไปที่พักแต่ก็ไม่เห็นพรอมโต้ เห็นแต่เพียงความว่างเปล่าผมจึงสงสัยว่าเขาไปไหนผมเลยเดินไปสำรวจที่พักและพบรอยเท้าของรองเท้าที่เป็นของทหาร ผมจึงรู้ได้ว่านี่คือทหารของในวัง ผมเดินไปที่ตลาดมืดเหมือนเดิมและไปถามลุงเจ้าของร้านขายขนมปังที่อยู่อยู่ตรงมุม ร้านเดียวกันกับที่พรอมโต้ไปขโมยของ 

"ลุงครับ ลุงเห็นพรอมโต้บ้างมั้ย?" 

ลุงคนขายขนมปังก้มมองมาที่ผม "อ้อ ไอ้เด็กขี้ขโมยเนี่ยน่ะหรอ ฮ่ะๆๆ เห็นสิ"

"แล้วเค้าอยู่ไหน?"

"ดูเหมือนฟ้าจะมีตา จู่ๆทหารในวังก็มาที่นี่แล้วบอกว่าได้รับคำสั่งจากกษัตริย์รีจิสให้ตามหาเด็กที่ชื่อพรอมโต้นั่นและก็มาสำรวจความเป็นอยู่ของบ้านเมืองเรา ฉันว่าจะต้องมีคนในวังมาเห็นเมืองนี้และไปทูลให้พระองค์ทราบ พระองค์ก็เลยส่งคนมาช่วยที่นี่แน่พร้อมกับจับหัวขโมยนั่นไปลงโทษเรียบร้อยแล้วมั้ง ว่าแต่หนูน้อยเป็นเพื่อนของไอ้หมอนั่นหร--"

ผมไม่ทันได้ฟังเจ้าของร้านพูดตอนจบ ผมก็รีบวิ่งออกมาจากที่ร้านและตรงไปยังรูที่ผมมาพร้อมกับมุดมันและไปโผล่ที่สวนหลังวัง

"หือ?? มาแล้วหรือพะยะคะ ไปเล่นมาสนุกรึเปล่า?"

คนสวนเห็นแล้วหันมาถามผม แต่ผมไม่ตอบคำถามเมื่อผมมาถึงสวนหลังวังผมกำลังจะวิ่งไปที่ห้องโถงแต่แล้วคนสวนคนนั้นก็เอื้อมมือหนาของเค้ามาจับข้อมือเล็กๆของผม ผมหันไปมอง

"ปล่อยฉันนะ"

"กระหม่อมขออภัยด้วยพะยะคะ แต่พระองค์กำลังหาเด็กหนุ่มผมทองรูปร่างอ้วนท้วมอยู่รึเปล่า?"

"รู้ได้ยังไง?" 

ผมหันไปถามคนสวนแต่คนไม่ตอบอะไรพร้อมกับยิ้มและยักคิ้วให้ผม ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน 

"ตามกระหม่อมมา"

"จะพาฉันไปไหน?"

คนสวนไม่ตอบอะไรพลางลากผมตามเค้าไปติดๆ เค้าจะพาผมไปไหนเนี่ย 

ความคิดเห็น