อิราวาน พรอัมพุ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๘

ชื่อตอน : กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๘

คำค้น : สุรัตนาวีซ่าส์,สุรัตนาวี ปฐพีไพศาล,นาวี สุนทรีย์ลิขิต,กระบี่รักจอมใจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 965

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2560 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๘
แบบอักษร

 

                         " ท่านพี่  " มิน วู เอ่ยขึ้นอย่าดีใจเมื่อพบหน้า ป๊าค ดอง กัน " ท่าน เอ่อ 

 พี่หวาง "

                        มันทำตัวไม่ถูก  ไม่รู้ว่าจะเรียก หวาง หลี่ หง ว่าอะไรดี  ใจหนึ่งก็อยาก

จะแกล้งเรียกว่า * พี่สะใภ้ *  แต่ก็รู้กันดีว่า ดอง กัน   นั้นหากโกรธขึ้นมาแล้วก็ยากที่จะ

หาย   มันจึงคิดว่าเก็บอารมณ์ขันเอาไว้เล่นกับผู้อื่นน่าจะดีกว่า

 

 

 

                        " อา เจ้าหายดีแล้วหรือ? " ป๊าค ดอง กัน   รีบลุกขึ้นมาดูน้องชายด้วย

ความเป็นห่วง    มันประคอง มิน วู ลงนั่งพร้อมทั้งเปิดที่ขาดูบาดแผล   น่าแปลกนักที่

บาดแผลนั้นสมานจนหายสนิทดี  เหลือเพียงรอยขย้ำที่ยังคงเขียวม่วงมองดูคล้ายรอย

สัก

                        " ข้าจำอะไรไม่ไดเลยพี่ท่าน "  มิน วู ส่ายหน้า   " มันมึนๆมัวๆไปหมด  

ตอนนี้ข้าอ่อนเพลียเท่านั้นเอง   ไม่ได้เจ็บบาดแผลเลยซักนิด "

 

 

                        " แล้ว หลิน ไท่ หยาง ล่ะ? มันเข้าไปเดินปราณขับพิษเจ้านี่ " หวาง หลี่

 หง ถาม 

                        " .....คือใคร  ข้าไม่เห็นผู้ใดเลยตอนที่ข้าตื่นขึ้นมา  "  

                        ป๊าค ดอง กัน และ หวาง หลี่ หง มองหน้ากันนิ่ง       ดอง กัน จึงเป็น

ฝ่ายเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังตั้งแต่ต่อสู้กับ เฟย โถว กง จู้ ชนะ

 

 

                       " ถ้าเช่นนั้นข้าก็สมควรไปขอบคุณมัน " ป๊าค มิน วู กล่าวในที่สุด

                       " ไม่จำเป็นหรอก "  เสียง หลิน ไท่ หยาง ดังมาจากห้องข้างๆ  " ข้าต่าง

หากที่ยังไม่ได้ขอบคุณพวกท่านเรื่องที่ช่วยนำกระบี่เอกดารากลับมาที่สำนักเรา "

 

 

                        ทั้งสามคนกลับไปมองยังต้นเสียง แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อพบว่า หลิน ไท่ 

หยาง นั้นอยู่ในชุดไร้มลทินสีขาวบริสุทธิ์   ผมถูกปล่อยยาวสยายไม่รวบรัดผิดธรรมดา     

หวาง หลี่ หงสูด  กลิ่นหอมฉุนเฉียวของอะไรบางอย่างได้ในอากาศ มันคล้ายกล้วยไม้

ป่าหากก็เจือกลิ่นคาวของโลหิตจางๆ

 

 

 

                       มิผิดแน่...........กลิ่นพลังปราณของผู้สำเร็จวิชามารไร้ลักษณ์ขั้นที่เก้า  

กลิ่นของมันจะทำให้ผู้ที่ได้สูดเข้าไปลุ่มหลงมัวเมาและปรารถนาในกามคุณ        ครั้น

พิศดูใบหน้า หลิน ไท่ หยาง ก็เอิบแอร่มขาวกระจ่างดุจหนุ่มน้อยผู้มีความรัก   ดวงตา

วาวใสและริมฝีปากแดงชาด            เรียกได้ว่ามองผาดๆก็อาจจะดูคล้ายกับสาวโฉม

สะคราญนางหนึ่งเลยทีเดียว

 

 

                        ชั่วเพียงข้ามคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่.....หวาง หลี่ หง คิด........ทำไม 

หลิน ไท่ หยาง ถึงได้มีกลิ่นของมารและทำตัวประหลาดเยี่ยงนี้       แต่ยังที่มิทันจะได้

พูดอะไรต่อไป ป๊าค  มิน วู ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

 

                        " ขอบคุณเจ้ามาก " มิน วู คารวะ " บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลย   ถ้า

หากมีอะไรให้ข้าช่วยเหลือโปรดอย่าเกรงใจ "

                        หลิน ไท่ หยาง   หรี่ตามองอย่างจงใจ " เจ้าได้ตอบแทนข้าไปเรียบร้อย

แล้วล่ะ "

                         ป๊าค มิน วู กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก       พลันมันเริ่มนึกออกถึง

ภาพที่เลือนรางบางอย่างในความทรงจำ     แผ่นหลังเนียนขาวและบั้นท้ายกลมกลึงกับ

เสียงครางที่ดังผะแผ่วข้างหู       หน้าของมันแดงซ่านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

                         " เหรอ....ข้า...เอ่อ.....จำอะไรไม่ได้เลย " มันกล่าวพึมพำ

                         แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของ ดอง กัน และ หลี่ หง 

ตลอด     ทั้งคู่มีเรื่องปวดหัวให้คิดเพิ่มจากข่าวร้ายการตายของสองเจ้าสำนักแล้ว

 

 

 

                      ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}