อิราวาน พรอัมพุ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๗

ชื่อตอน : กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๗

คำค้น : สุรัตนาวีซ่าส์,สุรัตนาวี ปฐพีไพศาล,นาวี สุนทรีย์ลิขิต,กระบี่รักจอมใจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 979

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๓๗
แบบอักษร

 

 

                        นับตั้งแต่ที่ขุนพลกู่ต้องถูกย้ายมาประจำการที่ เหอ เป่ย     ก็ให้คิดถึง 

หลิน ไท่ หยาง ยิ่งนัก   ด้วยก่อนเคยร่วมภิรมย์สมกันทุกคืนวัน   และถึงอย่างน้อยเมื่อ

อยู่ต่อหน้าของสองเจ้าสำนักมันก็ยังได้เห็นหน้า ได้สบสายตาของชู้รักมัน      หากครา

นี้มันมาไกลถึง เหอ เป่ย อย่าว่าแต่ใบหน้า      แม้แต่ความหวังที่คิดว่าจะได้กลับไปยัง 

ต้า จิง ก็ดูจะเลือนรางเต็มที

 

 

                         นับตั้งแต่มันเดินทางมาที่นี่ก็ถูกลอบโจมตีระหว่างทางถึงสองครั้งสอง

ครา      ดีที่มันมีวรยุทธ์อันยอดเยี่ยมและทักษะในการต่อสู้ในป่า  พาให้รอดชีวิตมาได้      

แต่เมื่อต้องมาประจำการที่ เหอ เป่ย ก็ให้ลำเค็ญใจยิ่งนัก          ด้วยมีกบฏหม่านออก

อาละวาดเป็นเนืองนิตย์      ครั้งแล้วคราเล่าที่เหล่าทหารกล้าถูกส่งออกไปปราบปราม

แล้วบาดเจ็บล้มตายเป็นเบือ     ก็มิรู้ว่าคราใดที่มันออกไปร่วมทัพแล้วจะมิได้กลับมา

 

 

                     ครั้นมีราชโองการจากองค์พระพันปี  ไท่หวงไทเฮาหมิงเยี่ย     สั่งให้มัน

กลับไปประจำที่ ลั่ว หยาง เพื่อสมทบเป็นราชองค์รักษ์ส่วนพระองค์ที่ ต้า จิง  ก็ให้มัน

ลิงโลดใจยิ่งนัก           สัมภาระเท่าที่มีถูกขนใส่หลังอาชาศึกคู่ใจแล้วควบตะบึงกลับ 

ต้า จิง โดยพลัน   อย่างน้อยถึงมิได้พำนักในสำนักกระบี่ดาราดุจเคยเพราะว่าจำต้อง

อารักขาองค์ไท่หวงไทเฮาแต่ก็ยังพอที่จะมีเวลาไปหา หลิน ไท่ หยาง บ้าง

 

 

                         และตอนที่ขุนพลกู่ได้รับราชโองการนั่นเอง          ที่สำนักกระบี่ดารา 

มารบูรพา กับ ป๊าค ดอง กัน ก็ยังคิดมิตกเรื่องสารจาก เนตรนภา         ข่าวที่ได้มานั้น

ยากที่จะบอกให้แก่ หลิน ไท่ หยางและศิษย์สำนักกระบี่ดาราทราบ    มันมิรู้ว่าควรปก

ปิดเอาไว้หรือบอกกล่าวให้รู้ดี

 

 

                         หนึ่งคือมารบูรพายังมิยอมเผยให้ผู้ใดทราบในตัวตนอันแท้จริงของมัน  

และสองคือมิใช่หน้าที่ของมันที่จะแจ้งให้แก่ หลิน ไท่ หยา  ง เพราะข่าวที่ส่งมานั้นต้อง

การเพียงให้รับรู้ถึงความเป็นไปของศิษย์พี่ศิษย์น้องของมารบูรพาเท่านั้น    หาใช่ หวาง 

หลี่ หง ไม่

 

 

                        " ข้าอยากให้มันเป็นเพียงข่าวเท็จ " ป๊าค ดอง กัน ถอนใจ

                        " ไม่มีทาง  ข่าวนี้ถูกส่งตรงมาจากทางราชสำนัก      มันจะเป็นเท็จได้

อย่างไร "

 

 

                        ป๊าค ดอง กัน มองหน้า หวาง หลี่ หง   ใจมันอยากที่จะเอ่ยถามเหลือ

เกินว่าแท้จริงแล้วนั้นมันคือผู้ใดกันแน่   คำหนึ่งก็มาร คำหนึ่งก็ราชสำนัก         อีกทั้ง

วรยุทธ์มันก็ล้ำเลิศและแกร่งกล้าเกินกว่าที่จะเป็นจิตรกรพเนจรแบบที่มันอ้าง      หาก

แต่ว่ามันเกรงหนุ่มชู้รักจะหาว่ามันมิไว้วางใจ    

 

 

                       " เจ้าคง.....สงสัยข้า " หวาง หลี่ หง กล่าว " .....ใช่หรือไม่? "

                       ป๊าค ดอง กัน นิ่งเงียบ   ก็สมควรอยู่หรอก   แต่ตอนนี้มันยังขบปัญหา

เรื่องข่าวร้ายนี้มิแตก   จึงจะเป็นการดีหากต้องมองข้ามเรื่องภายในเอาไว้ก่อน       แต่

แค่เพียง หวางหลี่ หง โอบกอดมันเอาไว้      ความคลางแคลงใจก็ดูเหมือนจะปลาศนา

การไปสิ้น

 

 

                         " ข้ามีเหตุผลบางอย่างของข้า       ขอให้เจ้าไว้ใจในตัวข้า คนที่รักเจ้า

และเจ้ารัก " มันกระซิบ " แท้จริงนั้น  ข้าคือมารบูรพา      ข้าเป็นห่วงพวกเจ้าทั้งสองจึง

แฝงตัวเข้ามาเพื่อติดตามคุ้มครองพวกเจ้า     "

                        ป๊าค ดอง กัน ถอนหายใจ  ที่มันคาดเอาไว้มิผิดเท่าไรนัก       หากแต่

ก็โล่งใจที่ หวาง หลี่ หง คือฝ่ายเดียวกัน    เพราะมิเช่นนั้นแล้วมันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ว่าหากเป็นคนละฝ่ายกันแล้ว  มันนั้นจะกล้าที่จะประมือกันหรือไม่       มิใช่เกรงในวร

ยุททธ์     หากแต่เป็นเรื่องของหัวใจต่างหาก     

 

 

 

                            ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

 

 

                        ในห้องอาบน้ำ ป๊าค มิน วู ลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง         มันประหลาด

ใจยิ่งนักที่เห็นตัวเองนอนเปลือยอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านสีขาวเทา         ซึ่งแท้จริงแล้วนั้น

มันคือข้าวสารเหนียวที่ดูดซับไอปีศาจเข้าไปจนเต็มเปี่ยมแล้วนั่นเอง     มันปัดเถ้าถ่าน

ออกจากร่างกายแล้วเดินลงไปชำระล้างตัวในอ่างไม้ที่ใส่น้ำเตรียมรอเอาไว้

 

 

                        สิ่งที่มันจำได้เห็นจะมีเพียงตอนที่มันต่อสู้กับ เฟย โถว กง จู้   จากนั้น

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเลอะเลือนและมัวขุ่นคล้ายมองอะไรในสายน้ำ        เนื้อตัว

เมื่อยปวดและอ่อนล้า  มันรู้สึกเสียวแปลบๆที่ปลายทวนทองของมัน

 

 

                        " อูยยยย..... " ป๊าค  มิน วู อุทาน " ข้า...ข้าโดนอะไรมาเนี่ย "

                        ปลายแท่งทวนทองของมันบวมเป่งแบบของที่ใช้งานมาหนัก      สาย

เอ็นสองสลึงที่รั้งระหว่างคอหยักขาดสะบั้นและมีเลือดซึมติด          มันเคยได้ยินมาว่า

ชายผู้ที่สูญเสียพรหมจรรย์จะมีอาการเยี่ยงนี้       แต่ว่า มันจะไปเสียกับผู้ใดกันเล่าใน

เมื่อมันเจ็บหนักเจียนตายอยู่แบบนั้น

 

 

                        จอมยุทธ์หนุ่มจากเมืองหาน  คว้าเสื้อผ้าที่ถูกตระเตรียมเอาไว้มาสวม

ก่อนจะจัดแจงแต่งทรงผมและชุดให้เรียบร้อย         มันเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ได้

คิดที่จะมองไปรอบๆตัวเลยสักน้อย    และนั่นทำให้มันยังไม่ได้เห็น หลิน ไท่ หยาง

 

 

                        บนเพดานห้องอาบน้ำ   ร่างเปลือยของ หลิน ไท่ หยาง ห้อยหัวอยู่กับ

โคมไฟ  ตาหลับสนิทและสองขาเกี่ยวเอาไว้กับเกลียวพู่ไหมใต้โคม      เข่าที่คู้ขึ้นมจรด

อกทำให้ดูดุจทารกในครรภ์มารดา     เปลือกตากลายเป็นสีเขียวเปลือกแมงทับและริม

ฝีปากม่วงแดง       พิษมารที่แผ่ซ่านในร่างกายของมันกำลังผสานเข้ากับพลังมายาใต้

หล้าจนเข้มข้น   อีกมิช้านานปราณอสูรของมันก็จะบรรลุถึงขั้นที่เก้าแล้ว

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}