อิราวาน พรอัมพุ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๒๗

ชื่อตอน : กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๒๗

คำค้น : สุรัตนาวีซ่าส์,สุรัตนาวี ปฐพีไพศาล,นาวี สุนทรีย์ลิขิต,กระบี่รักจอมใจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2560 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๒๗
แบบอักษร

         ที่ห้องพักของขุนพลกู่     ภายในสำนักกระบี่ดารา

                        กู่ เทียน เล่อ มองตราสารที่ม้าเร็วนำมาส่งอย่างเจ็บปวด   และยิ่งร้าว

ใจหนักเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของ  หลิน ไท่ หยาง

 

 

                         " ท่านอา....ท่านไม่ไปไม่ได้หรือ? " หลินน้อยอ้อนวอน

                         " ไม่ได้  นี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง " กู่ เทียน เล่อ ส่ายหน้า "  ถ้าข้าไม่

ไปก็เท่ากับว่าข้าหนีราชการ   แล้วที่ เหอ เป่ย ก็กำลังมีโจรร้ายอาละวาดอยู่ด้วย  "

 

 

                        หลิน ไท่ หยาง เม้มปากแน่น " งั้นข้าจะติดตามท่านไปด้วย "

                        " ไม่ได้เด็ดขาด "   กู่ เทียน เล่อ ห้ามเสียงเข้ม   " ข้าไม่อาจเอาเจ้าไป

เสี่ยงอันตรายในที่แบบนั้นได้     เจ้าอยู่ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว "

                        " ข้าเป็นมายาใต้หล้า  ข้าสำเร็จวิชาหลบหลีกร้อยลี้       แล้วข้าก็เป็น

ศิษย์เอกของท่าน  เหตุไฉนข้าจึงจะไปออกรบเยี่ยงทหารทั่วไปมิได้ "

 

 

                        ขุนพลกูถอนใจ " เจ้าใช้มายาใต้หล้าต่อหน้าผู้อื่นไม่ได้     มิเช่นนั้นเจ้า

ก็จะถูกกล่าวหาว่าเป็นพรรคมาร     เจ้าสำเร็จวิชาต่างๆมามากมายก็จริงตาเจ้าไม่เคย

ใช้กระบี่แท้นอกเสียจากกระบี่ไม้    แถมเจ้ายังไม่เคยออกสนามรบจริงๆด้วยซ้ำไป "

                        " แต่ข้า....ข้าอยาก.....อยู่เคียงข้างท่าน....." หลิน ไท่ หยาง กล่าวด้วย

ความน้อยใจ

 

 

                        " ถ้าเจ้าไปด้วยกันกับข้า   ข้าจะมิอาจวางใจได้เลย " กู่ เทียน เล่อ เช็ด

น้ำตาออกจากพวงแก้มน้อย     " ข้าจะรบได้เยี่ยงไรหากจะต้องคอยพะวงถึงเจ้าตลอด

เวลา    เชื่อข้าเถอะข้าจะต้องปลอดภัยกลับมา "

                        มือของ กู่ เทียน เล่อ   เลื่อนลงมาจับจี้ห้อยรูปภุมรีหยก " สิ่งนี้จะคอย

คุ้มครองเจ้าเอาไว้เหมือนข้าอยู่กับเจ้าตลอดเวลา "

                        " ท่านอา  ข้าจะรอเพียงแต่ท่านผู้เดียว " หลิน ไท่ หยาง พึมพำ

                       ขุนพลกู่หยิบยื่นกระบี่ดารานิลใส่มือ หลิน ไท่ หยาง “ จากนี้ไปเจ้าจง

ใช้สิ่งนี้ไว้ป้องกันตัว     ถึงเวลาที่มันจะต้องเป็นของเจ้าแล้ว ”

                        กระทั่งสายของวันนั้น กู่ เทียน เล่อ  จึงได้เก็บเสื้อผ้าและสัมภาระเดิน

ทางพ้อมกับทหารผลัดเปลี่ยน        เพื่อไปสมทบกับกองกำลังของ เหอ เป่ย โดยมี เจ้า

สำนักน้อยเดินทางมาส่งถึงประตูเมือง

 

 

                        หลิน ไท่ หยาง มองตามหลังขุนพลกู่ไปจนสุดสายตา        รู้สึกราวกับ

ว่าใจจะขาดรอนๆตามไปกระนั้น     มันสู้สำรวมอาการมิยอมให้น้ำตาหลั่งเป็นลางร้าย

แก่การจากไปของคู่รักของมัน

 

 

                        ชายตัดฟืนร่างใหญ่เดินสวนมันเข้ามาในเมืองพร้อมทั้งมัดฟืนเต็มหลัง   

อะไรบางอย่างทำให้ หลิน ไท่ หยาง รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ท้ายทอยเหมือนเข็มตำ            มีใคร

บางคนที่ใช้วิชามารอยู่บริเวณนี้และสามารถสื่อสารถึงกันได้          มันเป็นเยี่ยงขั้วของ

แม่เหล็กที่จะผลักดันกันให้พอรู้สึกได้     แต่ครั้นเมื่อมันหันไปมองหาก็ปรากฏว่าไม่เห็น

ชายผู้นั้นเสียแล้ว

 

 

                        มือน้อยของ หลิน ไท่ หยาง กำภุมรีหยกไว้แน่น      นับจากนี้ไปมันจะ

ต้องดูแลตัวเองและจักหัดใช้กระบี่จริงสักเล่มเพื่อลบคำปรามาสจากขุนพลกู่       และ

มันเชื่อว่าอีกไม่นานมันจะต้องเก่งกล้าไม่แพ้ใครในต้าจง

 

 

 

                         ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}