อิราวาน พรอัมพุ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๑๗

ชื่อตอน : กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๑๗

คำค้น : สุรัตนาวีซ่าส์,สุรัตนาวี ปฐพีไพศาล,นาวี สุนทรีย์ลิขิต,กระบี่รักจอมใจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2560 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระบี่รักจอมใจ ตอนที่ ๑๗
แบบอักษร

 

 

                         เฉิน กวาน ซี เอื้อมมือออกไปไขว่คว้า   กั๊วะ ฟู่ เฉิน  เองก็ดึงท่านอ๋อง

น้อยกลับมาให้ยืนขึ้นเคียงข้าง    ท่อนลำที่แข็งตั้งผงาดบัดนี้ถูกยื่จ่อมาตรงใบหน้าของ

ทั้งคู่      แล้ว ริมฝีปากเปียกร้อนของทั้งสองก็ประกบจูบกันอย่างดูดดื่มซ้ำ  โดยมีท่อน

ลำหยกของท่านอ๋องน้อยคั่นอยู่ตรงกลาง     ทั้งคู่ดูดเลียมันสลับกับการจุมพิตกันและ

กันโอยปล่อยให้เจ้าของมังกรทองท่อนใหญ่แหงนหน้าสูดปากครางอย่างมีความสุข

 

                        แต่เพียงไม่กี่อึดใจ เฉิน กวาน ซี ก็โหมจังหวะรัวถี่  เหมือนจะเตือนให้

ทุกคนรู้ว่าตนใกล้ถึงสวรรค์แล้ว      กั๊วะ ฟู่ เฉิน  เองจึงรีบเร่งจังหวะกระเด้าเสยเข้าใส่

ด้วยเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านให้ตัวเองถึงจุดสุดยอดตาม           เจ้าองค์รักษ์หนุ่มหมด

ความอดทนเสียก่อนเพราะว่ายังไม่ได้สำเร็จความใคร่    แต่กั๊วะ ฟู่ เฉิน  นั้นเพิ่งทะลัก

ทลายออกไปเมื่อไม่นานมานี้จึงมีความอึดมากกว่า   

                        ท่านอ่องน้อย   จับศีรษะคนทั้งสองกดให้แนบกับท่อนหยกของตัวเอง

เมื่อรู้สึกว่าถูกดุนดูดอย่างสุดแรง  เฉิน กวาน ซี ระเบิดไอสวาทพลุ่งกระจายขึ้นมาจาก

ปลายท่อนหยก     ใส่หน้าอกและหน้าท้องของทั้งกั๊วะ ฟู่ เฉิน  และตัวเอง  พร้อมๆกับ

ที่กระฉูดพลังหนุ่มกำยำที่เหลือใส่บั้นท้ายของ เฉิน กวาน ซี จนไม่เหลือหลอ

 

 

                         " อ๊าคคคคคคค!!!!! " กั๊วะ ฟู่ เฉิน   ครางสุดเสียงด้วยความเสียวซ่าน

จับขั้วหัวใจ    มันไม่มีอะไรเหลือค้างในกายอีกต่อไปแล้ว หมดสิ้นกันกับเลือดหนุ่มที่มี

อยู่        ร่างกำยำกล้ามเป็นมัดหงายลงแผ่กับพื้น  ทั้งๆที่ท่อนหยกยังคงแข็งคาอยู่ในรู

สวาทของ เฉิน กวาน ซี ที่ยังคงขยับโขยกต่ออย่างเมามัน 

    

 

                         " หมดแรงแล้วหรือ "ท่านอ่องน้อยยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะลงไป

กอดร่างกำยำของเจ้าวายุสังหาร          มือเคล้นคลึงแผงอกหนาล่ำแล้วดูดเลียหัวนม

แกร่งต่ออย่างไม่รู้เบื่อ " พวกข้ายังไม่ทันอิ่มเลยนะ "

                       " นั่นสิ " เฉิน กวาน ซี พูดทั้งๆที่ยังคงขย่มท่อนลำหยกอย่างมีความสุข

                       " ซี้ดดดด......ข้า.....หมดตัวแล้ว....อาหหหห์ .......พวกท่านกำลัง......

กำลังจะสังหารกำลังจะตายด้วยความเสียว "

                         " ใช่แล้ว    กว่าเจ้าจะรู้ตัวเจ้าก็จะมีความสุขกับข้าทั้งสองคนจนหัวใจ

หยุดเต้น " ท่านอ่องน้อยพูด    พลางจับท่อนขาอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามของกั๊วะ ฟู่ เฉิน

 แยกออกกว้างจนมองเห็นร่องสวรรค์ที่มีขนรก  " และเมื่อนั้น  ข้าจะทำให้เจ้าเป็นทาส

ตัณหาที่ซื่อสัตย์ตลอดไป "                         

 

 

 

 

 

                         ถัง  เยี่ยน   แบกมัดฟืนที่ตัดมาขึ้นบ่าอย่างแข็งขัน         วันนี้เป็นช่วง

ต้นเหมันต์ฤดูที่ตะวันจะตกดินเร็วกว่าปรกติ      ฟ้าแดงฉานแลดูน่ากลัว     หากมันคุ้น

เคยกับป่าแห่งนี้มาแต่เยาว์วัยจึงมิได้กริ่งเกรงภยันตรายใดๆ        แต่ก็แปลกที่วันนี้มิมี

เสียงสรรพสัตว์ร้องเฉกเช่นทุกคราวราวกับมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดผิดปรกติไปจากทุกวัน

 

 

 

 

 

                        มันเอาชายแขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้า    ครุ่นคิดถึง ถัง หยิง  หยิง 

เมียสาวที่เพิ่งวิวาห์กัน     ป่านนี้คงจะกำลังหุงหาข้าวปลารอมันอยู่ที่บ้านแล้วกระมัง      

วันรุ่งมันคิดว่าจะเอาฟืนที่รวมไว้ไปขายส่งที่โรงเตี๊ยม หลาน ไหน่  มันคงจะได้เงินมา

ซักสองสามชั่ง    เหลือจากซื้อข้าวสารอาหารแห้งแล้วมันอาจจะซื้อปิ่นไม้หอมสวยๆ

ให้เมียซักอัน

 

 

                        ฉับพลันมันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบคล้ายถูกจ้องจากทางเบื้องหลัง มัน

ค่อยๆชักขวานตัดฟืนออกมากระชับไว้ในมือ        รังสีอำมหิตเยี่ยงแววตาเสือทำให้มัน

รู้สึกขนต้นคอลุกชันจนเจ็บแปลบ    จึงรีบพูดขึ้นว่า" เจ้าเป็นผู้ใดกัน    ไฉนจึงซ่อนกาย

ไม่ยอมปรากฏตัวออกมา " 

 

 

                        บุรุษนิรนามแต่กายคล้ายหลวงจีนหากมีเพียงกางเกงผ้าสีโลหิต    ร่าง

ท่อนบนเปลือยเปล่ากำยำกล้ามเป็นมัดๆ      และสักเป็นอักษรประหลาดจนลายไปทั่ว      

สองแขนครองมีห่วงทองเหลืองร้อยโซ่ตรึงติดกับลำคอและสวมมงคลศีรษะทำด้วยทอง

เหลืองฉลุลาย     มิผิดแน่   แท้ที่จริงมันคือหลวงจีนนอกคอก  ศิษย์ทรยศแห่ง เสี้ยว ลิ้ม 

ยี่ที่ไปฝักไฝ่ลัทธินักพรตมารจากธิเบต       นามมันคือ " มารโลกีย์ " และห่วงทองเหลือง

สิบแปดอรหันต์ที่ตรึงแขนและคอมันเอาไว้ก็เพื่อลดวรยุทธมันมิให้ใช้ได้คล่องแคล่วว่อง

ไวเยี่ยงแต่ก่อน      ข่าวว่ามันหนีออกมาจากเจดีย์นพนภาที่คุมขังมันเอาไว้ได้เมื่อหลาย

วันที่แล้ว

 

 

                         เสียงห่วงทองเหลืองและโซ่กระทบกันกังวานกรุ๋งกริ๋ง       ห่วงนี้นอก

จากที่วัดที่ เสี้ยว ลิ้ม ยี่ แล้ว    หามีผู้ใดใต้หล้าไขมันออกไปด้วยเป็นศาสตร์ลึกลับจาก

ชมพูทวีปอันไกลโพ้น   จอมมารโลกีย์ค่อยย่างเท้าเดินตรงมาอย่างระมัดระวัง" มานพ

น้อย    เจ้าชักขวานออกมาประสงค์จะทำร้ายอาตมาเช่นนั้นหรือ? "

 

 

                        " ถอยไปเจ้ามารโลกีย์     อย่ามาเรียกตัวเองว่าอาตมาให้ศาสนาแปด

เปื้อน    เจ้ามิใช่นักบวชอีกต่อไป " ถัง เยี่ยนขู่

                        " จุ๊....จุ๊....จุ๊ "  มันยกนิ้วขึ้นแตะปาก  " ทั้งใบหน้า รูปกายเจ้าก็งามอยู่    

แต่วาจาก็สามหาวยิ่ง     ควรหรือจะหยาบคายกับผู้ทรงศีลเยี่ยงข้า "

 

 

 

 

                        ถัง เยี่ยน กระชับขวานแน่น " เราไม่เคยมีเรื่องแค้นเคืองกัน   ปล่อยข้า

ไปแล้วข้าจะไม่ปริปากเรื่องเจ้ากับใคร "

                        มารโลกีย์กอดอกนิ่ง           เรือนร่างกำยำใหญ่กล้ามเป็นพะเนินราว

กระทิงเถื่อนกอปรกับวรยุทธ์ลี้ลับแดนเหนือที่มิอาจดูเบาได้   แม้จะดูซูปซีดไปบ้างจาก

การที่โดนคุมขังมาเป็นเวลานาน    แต่กับชายตัดฟืนอ่อนด้อยเยี่ยง ถัง เยี่ยน มีหรือจะ

คู่ควร

 

 

                       " ข้าเองก็ไม่อยากจะประมือกับเจ้าหรอกเพราะว่า........"     สิ้นคำร่าง

มันก็หายไปปรากฏอยู่เบื้องหลัง ถัง เยี่ยน "...ข้าเองชักจะเริ่มชอบลิ้นสามหาวของเจ้า

เสียแล้ว "

                         ทั่วทั้งร่างของ ถัง เยี่ยน ชาวาบ        เข็มพิษ " กระสันสวาท " ปักตรึง

เข้าที่ต้นคอทันที      ร่างมันทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากองอยู่กับพื้น    มัดฟืนตกจากหลังกลิ้ง

ไปตามลาดทางลงเขา

 

 

                        " เจ้าหลวงจีนชั่ว   อา.....เจ้า.......โอวววว์.....เจ้าทำอะไรกับข้าเนี่ย !!! " 

ถัง เยี่ยน ดึงเข็มพิษออกจากร่าง

                        " นั่นคือเข็มพิษกระสันสวาท  มันทำจากหนวดร่านเหมยทองคำ  พิษ

สงของมันเจ้าคงจะรู้สึกแล้วสินะ "

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}