email-icon

ขอบคุณที่ติดตามจ้า นิยายของไรน์ติดเหรียญและกุญแจนะจ๊ะ ส่วนลด 15% ทั้งเรื่อง 😍😋

ชื่อตอน : นาคา Ep2

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ นิยายวาย ตำนาน เลื่องลี้ลับ NC

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาคา Ep2
แบบอักษร

"อย่านะ อย่า...!!!"

"ชิน เป็นอะไรลูก"

ก็อกๆๆ...

"ชินๆๆ ชินได้ยินแม่มั้ยลูก เปิดประตูให้แม่หน่อยลูก ชิน!!!"

"นี้เราฝันไปอีกแล้วหรอเนี่ย ทำไมถึงได้ฝันแต่เรื่องเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา"

ผมตื่นขึ้นมาจากความฝัน เมื่อได้ยินเสียงแม่มาเคาะประตูเรียก ใช่! ผมฝัน ฝันเห็นงูตัวใหญ่มากกับสัตว์ครึ่งคนครึ่งนก ในฝันมันน่ากลัวมาก งูตัวนั้นกำลังถูกสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งนกจับตัวไปที่ไหนสักแห่ง ภาพเหตุการณ์ในความฝันมันเหมือนกับเคยเกิดขึ้นจริงๆ  ผมฝันแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก เหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่ช่วงพักหลังๆมา ผมก็เริ่มเห็นภาพเหตุการณ์ในความฝันเหล่านั้นค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆชัดเจนจนน่ากลัว

"ชินๆ ได้ยินแม่มั้ยลูก เปิดประตูให้แม่หน่อย"

"ครับแม่" ผมลุกออกจากที่นอน เดินไปเปิดประตูให้แม่ทันที

"ชิน เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ร้องเอะอะโวยวายเสียงดัง แม่ตกใจหมด! อย่าบอกนะว่าลูกฝันแบบเดิมอีกแล้วน่ะ"

"ใช่ครับแม่ ผมไม่ค่อย****สบายใจเลย พักหลังมาผมฝันเห็นมันบ่อยๆ ภาพที่เห็นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เหมือนกับว่ามันเคยเกิดขึ้นจริงๆ งูตัวนั้นมัน..."

"พอเถอะลูก มันก็เป็นแค่ความฝัน อย่าไปใส่ใจมันมากเลยนะลูก รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรอ?"

"ครับแม่ ถ้างั้นก็...ฝันดีนะครับแม่"

"ฝันดีจ่ะลูก"

ผมลืมแนะนำตัวเอง ผมชื่อ ชิน ชินภัทร วัฒนวรกูล อายุ 20 ปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ผมอยู่บ้านกับแม่สองคน อีกไม่นานผมก็ต้องออกไปฝึกงานในช่วงซัมเมอร์ที่จะถึงนี้ ผมยังไม่รู้เลยครับ ว่าผมจะไปฝึกงานที่ไหนดี แต่ที่เล็งๆไว้ก็คงจะเป็นแถวลุ่มแม่น้ำโขงแหละ เห็นเขาบอกว่ามีบริษัทใหญ่ๆไปทำสัมปทานอยู่แถวนั้นพอดี ก็คงเป็นงานเกี่ยวกับการทำถนน หรือไม่ก็ทำสะพานแหละมั้ง

ณ มหาวิทยาลัย

"อาจารย์ให้พวกเธอไปหาที่ฝึกงานได้เรื่องไปถึงไหนแล้ว อย่าลืมล่ะ! ว่าพวกเธอต้องนำแฟ้มประวัติพร้อมกับสถานที่ฝึกงานมาส่งผมภายในอาทิตย์หน้า ผมจะได้ทำเรื่องติดต่อกับสถานประกอบการที่พวกคุณจะไปให้" อาจารย์ที่ปรึกษาพูด

"ครับ/ค่ะ"

"วันนี้พอแค่นี้ อาทิตย์หน้าอย่าลืมงานที่ผมได้สั่งไปล่ะ" อาจารย์ที่ปรึกษาพูดย้ำอีกครั้ง ก่อนที่อาจารย์จะเดินออกจากห้องไป

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"

ช่วงเช้าผ่านไป นี้ก็พักเที่ยงแล้วไปหาอะไรกินที่โรงอาหารดีกว่า...

"นี่ไอ้ชิน มึงจะรีบไปไหนว๊ะ"

"เออ ไม่รอพวกกูเลยนะมึง" เสียงไอ้บีมกับไอ้บอลเพื่อนผมเองครับ

"กูหิวข้าว แม่ง!!เมื่อเช้ากูนอนตื่นสายไปหน่อย เลยไม่ได้กินข้าวมา" ผมตอบพวกมันสองตัวไป  ขัดอารมณ์กูจัง คนยิ่งหิวข้าวอยู่

"พวกกูก็หิวเหมือนกับมึงนั่นแหละ รีบไปเถอะเดี๋ยวไปช้าจะไม่มีที่นั่ง ตอนเที่ยงคนยิ่งโคตรเยอะ"

ที่โรงอาหาร...

"ไอ้ชิน มึงจะไปไหน? ไม่ต้องเลยนะมึงนั่งเฝ้าโต๊ะอยู่นี้แหละ มึงจะกินอะไรเดี๋ยวกูซื้อมาให้"

"เออๆ กูเอาก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูตุ๋น ไม่ใส่ถั่วงอก ไม่ใส่พริกเผา แล้วก็นมเย็นอีกหนึ่งแก้ว ขอแบบไม่หวานมากนะ" ผมสั่งไอ้บอลหลังจากที่มันให้ผมนั่งเฝ้าโต๊ะ

"สัส! ได้ทีสั่งกูใหญ่เลยนะมึง ฝากไว้ก่อนเถอะ"

"สมน้ำหน้า คนยิ่งโมโหหิวอยู่ ฮ่าๆๆ" มันบ่นเสร็จมันก็เดินไป ส่วนไอ้บีมหรอ...? ไม่ต้องพูดถึง ผมพึ่งสั่งไอ้บอลไป แม่งไอ้นี่!! สั่งข้าวมากินจนจะหมดจานแล้วครับ มันอดอยากมาจากไหนของมันว๊ะ

อาทิตย์ถัดมา...

"เป็นไงบ้างนักศึกษา งานที่ผมสั่งไปเรื่องสถานประกอบการที่ให้ไปหามาเมื่ออาทิตย์ก่อน ได้เรื่องไปถึงไหนแล้วครับ"

"เรียบร้อยครับอาจารย์/ได้สถานที่ฝึกงานแล้วค่ะ"

"ดีมากครับ มีใครยังไม่ได้สถานที่ฝึกงานมั้ย? ใครมีปัญหาอะไรก็ให้มาสอบถามอาจารย์ได้ตลอดนะ"

"ครับ/ค่ะ"

"​อาจารย์ครับ พวกผมว่าจะไปฝึกงานแถวๆลุ่มน้ำโขง มีสถานประกอบการที่ไปทำสัมปทานอยู่ที่นั้น อาจารย์มีความคิดเห็นยังไงบ้างครับ?" ชินภัทรเอ่ยถามขึ้น

"สำหรับอาจารย์ อาจารย์ก็คิดว่าน่าจะดีพอสมควร เพราะบริษัทที่ทำสัมปทานอยู่ที่นั่นค่อนข้างเป็นสถานประกอบการที่มีชื่อเสียง และเป็นโปรเจคใหญ่ระดับหลายร้อยล้าน ถ้าพวกคุณได้ไปที่นั่นก็น่าจะได้รับความรู้และประสบการณ์มากพอสมควร"

"ขอบคุณครับอาจารย์"

"มีใครไปกับคุณบ้าง ชินภัทร?" อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

"​มีพวกผมสามคนครับ มีผม มีนายอภิศักดิ์(บอล) และนายธนากรณ์(บีม)ครับ"

"OK. ให้นักศึกษาทุกคนนำเอกสารต่างๆมาส่งให้ผมภายในวันนี้นะครับ ผมจะได้ทำเรื่องติดต่อกับสถานประกอบการให้อีกที"

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"

หลังเลิกเรียน

"ไอ้​ชิน!ไอ้บอล! เย็นนี้ว่างป่ะ ไปแดกเหล้ากันมั้ย?"

​"ไอ้เหี้ยบีม มึงจะตะโกนทำไมเนี่ย! มีกันอยู่แค่นี้ ไอ้ห่าราก" คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ มีกันอยู่สามคนแค่นี้ ไม่รู้มันจะตะโกนเสียงดังทำไม

"เออ สรุปจะเอายังไง จะไปหรือไม่ไป ว่าไงไอ้บอล มึงจะไปกับกูมั้ย?"

"ถ้าไอ้ชินไปกูก็ไป เดี๋ยวมันเมาจะไม่มีคนลากมันกับห้อง ฮ่าๆๆ"

ป๊าป!!!

"โอ้ย! ไอ้ชินมึงตบหัวกูทำไมเนี่ย กูเจ็บนะ กูจะฟ้องแม่กู"

"มึงจะขำห่าอะไรนักหนาของมึงว๊ะ ไอ้บ้าบอล" เชิญมึงฟ้องไปเถอะ เดี๋ยวพ่อจะตบให้จำทางกลับบ้านไม่ได้เลย หึๆๆ

"ไม่แดกเหล้าได้มั้ยอ่ะ กูอยากกินหมูกระทะมากกว่า แล้วพรุ่งนี้เรียนเช้าด้วย เดี๋ยวตื่นไปเรียนไม่ทัน นะๆๆกูอยากกินหมูกระทะ"

​"เออๆ หมูกระทะก็หมูกระทะว๊ะ! ว่าไงไอ้บอลมึงจะไปกินมั้ย เสียอารมณ์หมด เหอะ!" กูอุตสาห์ชวนไปแดกเหล้า ว่าจะชวนไปส่องสาวสักหน่อย อดเลยกู

​"ตามใจมันก็แล้วกัน"

"เย้ๆ!! จะได้กินหมูกระทะแล้ว" ดีใจครับ ไม่ได้กินนานแล้ว ตั้งหนึ่งอาทิตย์แน่ะ

​"ไอ้ชิน มึงหยุดเต้นเหมือนเด็กได้แล้ว คนมองมาหมดแล้วน่ะเห็นมั้ย?" อะไรจะดีใจขนาดนั้น

"ก็กูดีใจอ่ะ ที่จะได้กินของที่กูชอบ"

"งั้นเย็นนี้เจอกันที่ร้านเดิม อย่าช้านะเว้ย ใครมาช้าคนนั้นจ่าย ฮ่าๆๆ"

"เออ/เออ"

​ตอนเย็นพวกผมก็ไปเจอกันที่ร้านหมูกระทะร้านประจำตามที่นัดกันไว้ แต่ว่าตอนนี้ไอ้บอลยังไม่โผล่หัวมาเลยครับ

"บีม มึงโทรตามไอ้บอลเร็วๆสิว๊ะ กูหิวจนตาลายแล้วเนี่ย!"

"เออๆ รอแปป!!"

กรี๊ดๆๆๆ งู!!

อยู่ดีๆก็มีคนในร้านร้องเอะอ่ะเสียงดังโวยวาย งู? งูอะไร ผมกับไอ้บีมก็รีบวิ่งเข้าไปดูตรงที่เกิดเหตุ ตอนนี้ทุกคนในร้านกำลังตกใจ งูเขียวนั่่นเอง ตัวเล็กๆแค่นี้ร้องซะเสียงดังเชียว ใช่ครับ! มันคืองูเขียว มีสองตััวอยู่ตรงทางเดินขึ้นบันไดพอดี เหมือนมันกำลังรออะไรสักอย่าง พนักงานในร้านใช้ไม้เขี่ยๆให้มันออกไป มันก็ไม่ยอมไป

"ขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง" ผมเดินไปบอกกับพนักงานที่กำลังใช้ไม้เขี่ยไล่มันไปอยู่

"อืม! ระวังด้วยนะครับ"

"เจ้างูน้อย เจ้ามาทำอะไรที่นี่ จงไปซะเถอะ คนเขากลัวเจ้าสองตัวหมดแล้วเห็นมั้ย" ผมเดินเข้าไปหางูสองตัวนั้นแล้วก็พูดกับมัน ดูเหมือนมันจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด เพราะมันค่อยๆเลื้อยออกไปตรงพุ่มไม้ที่อยู่ด้านข้าง

"คุณเก่งจังเลย คุยกับงูรู้เรื่องด้วย" พนักงานร้านหมูกระทะบอกกับผม

"ไม่หรอกครับ ถ้าเราไม่ไปทำอะไรมันก่อน มันก็ไม่ทำอะไรเราเหมือนกัน"

หลังจากที่งูสองตัวนั้นเลื้อยหนีออกไปแล้ว สถานการณ์ทางร้านก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ผมกับไอ้บีมก็เข้าไปนั่งรอไอ้บอลอยู่ในร้านหมูกระทะ กว่ามันจะยอมโผล่หัวมาก็เรทไปตั้งครึ่งชั่วโมง ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว คนอุตสาห์อดข้าวอดน้ำเพื่อมารอกินหมูกระทะโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย

หลังจากกินหมูกระทะเสร็จผมกับเพื่อนก็แยกย้ายกันกลับ ตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว เพราะพรุ่งนี้พวกผมมีเรียนแต่เช้า ต้องรีบกลับไปทำการบ้านอีก ไม่รู้ว่าอาจารย์จะสั่งการบ้านอะไรเยอะแยะขนาดนั้น ไม่สงสารไอ้ชินตัวน้อยๆสมองทู่ๆคนนี้บ้างเลย ฮ่าๆๆ



ต้องขอโทษทุกคนที่ไรน์หายไปนาน ไรน์มาต่อให้แล้วนะ

ไรน์สัญญาจะพยายามอัพเดตให้อ่านตลอดนะ

ขอบคุณที่ติดตาม #โรมัน

ความคิดเห็น