คีย์

Because of love เพราะหัวใจสั่งให้รัก (โยXรัม) Drama 18+

ชื่อตอน : จอมทัพXทอร์ช 40 จบ 2/2

คำค้น : ตอนจบ,จอมทัพ,ทอร์ช,ทับแล้วทอด,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.8k

ความคิดเห็น : 373

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2560 16:49 น.

จอมทัพXทอร์ช 40 จบ 2/2

แบบอักษร

 

 

 

 

จอมทัพXทอร์ช 40 จบ 2/2

 

 

“ไม่..ไม่มี!..มึงอย่ามีอารมณ์ตอนนี้นะเว้ย”  ผมยกมือผลักหน้าอกมันให้ออกห่าง คือสายตาแมร่งหื่นสัสๆ หื่นจนกูกลัวไง เวลาแมร่งเอาจริงขึ้นมาผมแทบคลานลงจากเตียง ถึงตอนนี้แมร่งจะเดี้ยงอยู่ก็เถอะ

 

“หึ” มันกระตุกยิ้มก่อนจะหอมแก้มผมเบาๆแล้วยอมขยับออกนั่งดีๆ แต่แขนยังพาดไหล่ผมไว้เหมือนเดิม

 

“เออ กูว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวาน ฉัตร...พี่ฉัตรไปไหนวะ?” ผมถาม คือก่อนหน้านี้ก็ยุ่งชิบหายทั้งงานในบ้านนอกบ้าน กลางคืนก็รีบกลับไปนอนเฝ้าไอ้รอง เช้ามาก็ต้องทำงานผมเลยไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยเหี้ยไรกับใคร

 

“ไปรับตัวโลมามาอยู่ที่นี่กับเรา...ขอโทษด้วยที่กูไม่ได้บอกมึงก่อน” มันพูดตรงๆ ก่อนจะหันมามองหน้าสบตากับผม โลมาอายุแค่สองขวบกว่า ผมรู้ว่าเด็กยังไม่รู้เรื่องอะไรแต่ในอนาคต....มันไม่แน่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง

 

“......”

 

“แต่ถ้ามึงไม่โอเค...” มันพูดท่าทางจะห่วงความรู้สึกผมเหมือนกัน เพราะมันทำหน้าลำบากใจจริงๆ เป็นครั้งแรกที่ไอ้รองมันทำหน้าไม่มั่นใจขนาดนี้ ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าผมหรือคนอื่น มันจะมั่นใจในคำพูดตัวเองเสมอ ทุกครั้งที่มันตัดสินใจจะไม่มีคำว่าลังเล...แต่ครั้งนี้มันกลับพูดเพราะแคร์ผม

 

“สำหรับกู...โลมาก็เหมือนน้องชาย กูไม่มีปัญหาถ้าต้องอยู่ด้วยกัน แต่...กูกลัวแค่โลมาจะรับเรื่องของเราไม่ได้”  ผมพูดตรงๆ ก้มลงมองมือตัวเองที่เผลอจับมือมันมากุมไว้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ อยู่ที่โรงพยาบาลผมก็นอนจับมือมันตลอด ผมไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมรู้แค่ว่าไอ้รองแมร่งสำคัญที่สุด จากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะไม่วิ่งหนีมันอีก จะไม่มีทางปล่อยมันไว้เด็ดขาด ต่อให้เป็นเรื่องที่ไม่เข้าใจห่าอะไรเลยผมก็จะยืนอยู่ที่เดิม อยู่ตรงนี้จนกว่ามันจะบอกว่า...พอแล้ว

 

“โลมายังเด็ก เขามีเวลาที่จะปรับตัวทำความเข้าใจความรักของเราอีกนาน ถึงสุดท้ายแล้วโลมาจะรับไม่ไหว กูยินดีให้ลูกตัดสินใจเลือกเอง ยังไงลูกก็ต้องมีทางเดินเป็นของตัวเอง ในตอนนี้กูแค่ต้องการปูพื้นฐานให้เขาเท่านั้น”  ไอ้รองบอกดุๆยกมือขยี้หัวผมเบาๆ จนผมพยักหน้ารับ ยอมรับว่าลึกๆแล้วก็อุ่นใจที่มันพูดแบบนี้ อย่างน้อยผมก็ยังได้อยู่ข้างๆมัน

 

“อย่าคิดมาก...กูรักมึงที่สุดอยู่แล้ว” พอผมเงียบมันเลยกระซิบบอกข้างหูแล้วหอมหัวเบาๆ กดค้างไว้อยู่อย่างนั้น จนผมทนไม่ไหวหันไปกอดมันไว้แน่น  

 

“รักมึงไอ้เหี้ย”

 

“บอกรักกูทั้งที เอาดีๆหน่อยเป็นไง” มันแซวยิ้มๆ กอดผมไว้จนแน่น ผมไม่ตอบแต่กอดมันไว้ไม่ปล่อย อยากขยับมากกว่านี้แต่กลัวโดนขาที่เป็นแผล ไหล่ข้างนั้นมันก็ยังเจ็บอยู่ ที่คอก็มีผ้าพันแผลไว้เพราะโดนยิง

 

แขนมันก็มีแต่แผลเต็มไปหมด รู้เลยว่าตอนที่หนีออกมามันแทบจะกระอักแค่ไหน

 

“ใช่เพื่อนโทรมารึเปล่า?” มันบอกดุๆ พยักหน้าไปที่โทรศัพท์ที่ผมวางลงบนโต๊ะไว้ เลยยอมปล่อยมือออกจากมันก่อนจะหยิบขึ้นมารับสาย เพื่อนผมโทรไลน์กลุ่มเข้ามา

 

“เออ”

 

/เออๆ ถึงแล้วไอ้สัส ไร่ชาฮอมฮัก...อะไรนี่ป่ะวะ? /

 

 “เออ กูบอกรปภ.ไว้แล้วขับเข้ามาเลย” ผมบอกเพื่อน ก่อนจะหันมาหาไอ้รอง

 

“เดี๋ยวกูไปรอพวกมันหน้าบ้าน” มันก็พยักหน้ารับปล่อยผมให้ลุกขึ้นแล้วเดินเร็วๆออกไปหน้าบ้าน

 

/วู้วว กว้างโคตรๆเลยว่ะ มองจากตรงนี้ไม่รู้ลยนะเนี่ยว่าไปสิ้นสุดที่ตรงไหน กี่ร้อยไร่วะเนี่ย?/

 

“ไม่แน่ใจมาถามมันเอาเอง”

 

/โห!!!/ เสียงไอ้ห่ารัม แหกปากมาอย่างตื่นเต้น ส่วนเรื่องที่ดินทั้งหมดมีเท่าไหร่หรือมันยังมีอะไรอีกผมไม่เคยถาม พราะมันเคยบอกผมเองว่าไร่ชาตรงนี้เป็นที่ของก๋งกับพ่อมันสร้างขึ้นมาด้วยกัน มีฟาร์มด้านหลัง มีป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ซึ่งพวกเขาไม่เคยคิดจะตัดมันทิ้งเลย กับทางเข้าไปน้ำตกด้านหลังไอ้รองมันยังไม่ทำถนนเข้าไป เพราะแมร่งเป็นป่าหนาทึบ แสงแดดยังส่องลงไปไม่ถึงด้วยซ้ำ ต้นไม้มีอายุเป็นร้อยปี ที่นี่เลยอากาศดีสุดๆ ป่าไม้รอบล้อมไปทุกทิศทุกทาง มองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าล้วนๆ

 

ผมออกไปยืนมองหารถของเพื่อนจนเจอรถตู้วีไอพีสองคันขับตามกันเข้ามาเรื่อยๆ จากจุดเล็กจนตอนนี้ผมเริ่มมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น หมาของไอ้รองสองตัวยังวิ่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ มันไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าใครจะมาจะไป...จริงๆกูว่าไอ้รองควรเลี้ยงพิทบลูสายกัดนะครับ หรือไม่ก็เยอรมันเชิฟเพิร์ดสักตัวดีกว่า เพราะไอ้สองตัวนี้แมร่งโคตรไม่ได้เรื่อง เรียกมายังไม่มา มองแต่ไม่สนใจไง กวนส้นตีนชิบหาย

 

รถวิ่งเข้ามาจนถึงหน้าบ้านก่อนจะจอดเรียงกันเป็นแนวยาว ประตูรถค่อยๆเลื่อนเปิดออกช้าๆแล้วผมก็เห็นไอ้แบงค์ก้าวลงมาก่อน มันไม่ได้เอาลูกชายมาด้วย มาแค่เมีย ส่วนไอ้ตุลย์ก็มาพร้อมกับไอ้กรานต์คนสวยที่ตอนนี้รวบผมไว้ด้านหลังลวกๆ โชว์รอยสักตัวอักษรTK ใหม่เอี่ยมตรงคอด้านหลังหูชัดเจน มันเป็นคนขาวเลยเห็นชัดง่าย ไอ้ธันมันวิ่งเข้ามากอดผมเป็นคนแรก ยกมือตบหลังกูจนแทบหัก ผมยิ้มก่อนจะกอดเพื่อนไว้แน่น

 

 ได้ยินเสียงไอ้รัมทักทายดังลั่นตั้งแต่ยังไม่ออกมาจากในรถ ไอ้บอร์นก็พาไอ้นัทมาเหมือนเดิม พี่โยกับพี่เต้มาไม่ได้เพราะติดงานสำคัญ  ส่วนไอ้คู่รักคู่โหดมันเดินลงจากรถเป็นคู่สุดท้าย หล่อสัสหมามากันทั้งผัวทั้งเมียมันเลย เสือกใส่เสื้อลายส้นตีนมาอีก เสื้อคู่ของพวกแมร่งไม่รู้ไปทำมาตอนไหนแต่พวกผมเห็นมันใส่แล้วแซวกันชิบหาย เดี๋ยวนี้มันชอบใส่อะไรเป็นคู่ๆไง

 

“เฮ้ยๆๆ กอดกูด้วยๆๆ!!! ไอ้ทอร์ชกอดกูด้วย” ไอ้รัมวิ่งเข้ามาแทรกผลักไอ้ธันแทบกระเด็นก่อนจะกระโดดกอดผมแทบจะหงายหลัง พวกที่เหลือเลยเข้ามารุมกอดด้วย

 

“เฮ้ย! ไอ้พวกเหี้ย”

 

“ฮ่าๆๆ คิดถึงมึงโว้ยยย!!

 

“เป็นเมียเขาแล้วสิมึง” ไอ้ห่าแบงค์พูดอย่างกวนส้นตีน ผมเลยกระตุกยิ้มก่อนจะยืดอกยอมรับ

 

เออ

 

แล้วพวกที่เหลือก็เป่าปากแซวกันกระหน่ำแหลกเลยสัส ผมอายจนเลิกอาย ไปๆมาๆคือแมร่งด้านไปเอง

 

“เข้าบ้านเถอะว่ะ ไอ้รองมันนั่งรออยู่” ผมบอก พวกมันเลยพยักหน้ารับ เดินกอดคอ คุยกันดังลั่นเข้ามาข้างใน

 

“ทัพ..นี่เพื่อนกูมันเพิ่งมาถึง” ผมบอกไอ้รองที่นั่งรออยู่มันก็พยักหน้ารับยิ้มให้บางๆ

 

“หวัดดีคร้าบ!!” เพื่อนผมก็แหกปากดังลั่นบ้าน ยกมือไหว้มันทุกคนจนไอ้รองหัวเราะรับไหว้ยิ้มๆ

 

“เชิญๆ เข้ามานั่งเลย เป็นไงเดินทางกันเหนื่อยเลยสิครับ” ไอ้รองบอก พยักหน้าให้ผมไปเอาน้ำเย็นๆมาให้พวกมัน ไอ้รัมเลยลุกขึ้นวิ่งมาช่วยถือกับไอ้นัท

 

“พ่อผมฝากของมาเยี่ยมด้วย ท่านบอกว่า ขอให้หายเร็วๆถ้าว่างจะมาเยี่ยมด้วยตัวเองครับ”  ไอ้ตุลย์วางกระเช้าใบใหญ่สีทองลงบนโต๊ะ พวกเพื่อนผมคนอื่นๆก็มีของมาเยี่ยมมันทุกคน ผมขนเอาขวดน้ำเย็นออกมาให้เพื่อน ไอ้รัมรีบแกะเปิดฝากระดกเลยเพราะท่าทางแมร่งหิวน้ำจัด พูดมากกว่าคนอื่น

 

“เฮ้ย มีใครทำอะไรกินเป็นมั่งวะ?” ผมถาม มีไอ้แบงค์ ไอ้เอลุกขึ้นยืนออกมาช่วยผมในครัว มันมากันสายแล้วเดี๋ยวเที่ยงแมร่งหิวกันอีก

 

“เออ ลังของสดอยู่ข้างหลังรถไงวะ! ไอ้ทอร์ช!” ไอ้รัมตะโกนบอกลั่นบ้าน แฟนกูนี่นั่งหัวโด่อยู่ตรง

นั้นแมร่งยังไม่เกรงใจ แต่จริงๆไอ้รองมันคุยกับไอ้ตุลย์มากกว่าเพราะตัวมันเองก็รู้จักสนิทกับครอบครัวไอ้ตุลย์ กับพี่โยก็ด้วย

 

 “ไอ้เหี้ย! มึงอ่ะไปเอามา!” กูตะโกนกลับดังกว่าอีก จนไอ้รองหันมามองหน้าทำตาดุนิดหน่อย แต่ผมไม่สนเดินเข้าครัวมากับเพื่อน

 

“มีไรมั่งวะ? มึงหุงข้าวยัง?” ไอ้เอถาม

 

“กูทำเหี้ยไรไม่เป็นสักอย่าง ข้าวมีคนหุงให้กับข้าวมีนิดหน่อยพออิ่มแค่สองคน พวกมึงทำกันใหม่เลยเดี๋ยวไม่พอกิน มึงเองก็รู้ผัวมึงเคยชอบแดรกกับข้าวร้านที่ไหน” ผมบอก เพราะไอ้โอ้ตมันชอบกินข้าวที่มีคนทำให้ ยิ่งกับคุณแม่มันไอ้โอ้ตรักมาก มันชอบกินทับทิมกรอบก็เพราะเห็นแม่ชอบทำ พวกผมทุกคนก็รู้แม่ไอ้โอ้ตชอบทำอาหาร จนท่านเสียเพื่อนผมก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้อีกเลย

 

“เออ แมร่งง่วงๆด้วยสัส เมื่อคืนแดรกเหล้ากันชิบหาย กูดุไม่เคยฟัง” ไอ้เอบ่นๆ มือก็ตักข้าวหุงใหม่ที่มีอยู่มันตักออกใส่โถข้าวไว้ ส่วนไอ้แบงค์มันรื้อผักในตู้เย็นออก เพื่อนผมคนนี้มันทำกับข้าวเก่ง และอร่อยมาก เพียงแต่มันไม่ค่อยพูด เวลาคุยกันนับคำได้เลย

 

“เอาไปล้างให้กู” ไอ้แบงค์ยื่นผักสดในตะกร้าให้ ผมเลยเอาไปล้างน้ำสะอาดเตรียมมาหั่นให้เพื่อน ไอ้ธันกับไอ้บอร์นเลยยกลังของสดเข้ามาให้

 

“มีไรมั่งวะ?” ผมถาม

 

“เพียบเลยไอ้เหี้ย กูแวะซื้อขึ้นมาสดๆเลยเผื่อแดรกเหล้าคืนนี้ กูอยากเมาชิบหายว่ะ” ไอ้บอร์นบอกยิ้มๆกวนๆ ผมเลยพยักหน้าแต่เสียงไอ้ตุลย์มันดังเข้ามาก่อน

 

“เฮ้ย! ไม่ติดเตาถ่านข้างนอกวะ!! เอาปลากับกุ้งมาเผาก่อนเลยไอ้เหี้ย! แดรกเหล้าโว้ย”

 

“สัส!! กูเพิ่งยกเข้ามาทำไมมึงไม่บอกแต่แรก ไอ้เหี้ยป๋า!” ไอ้ธันตะโกนกลับ ส่วนไอ้บอร์นส่ายหัวก่อนจะยกลังออกไป ส่วนกู...งงกับพวกมันคือแล้วแต่แมร่งเลย

 

“เดี๋ยวๆ กูขอปลาหมึกกับกุ้งหน่อย จะทำต้มยำให้พ่อกูแมร่งง่วงๆหิวๆเดี๋ยวของขึ้นอีก” ไอ้เอบอกก้มลงเปิดลังออก หยิบปลาหมึกกับกุ้งใส่ชามสแตนเลส ส่วนไอ้แบงค์มันกำลังแล่เนื้อเตรียมหมัก  ผมเลยเดินออกมาหาไอ้รองที่ตอนนี้นั่งคุยกับไอ้นัทสองคนเพราะพวกที่เหลือมันออกไปข้างนอก ผมเห็นคนงานของไอ้รองช่วยยกเตาถ่านมาให้ พวกแมร่งปูเสื่อแดรกกันตรงสนามหญ้าข้างๆน้ำตกจำลองเลย มีร่มเงาจากต้นไม้ใหญ่ที่ตอนนี้ออกดอกส่งกลื่นหอมไปทั่ว จะเที่ยงแล้วแต่ยังไม่มีใครได้กินข้าวสักคำ ไอ้รองก็ยังไม่กิน

 

“ทัพ เสียงดังหน่อยนะเว้ยพวกแมร่งชอบเป็นงี้กัน” ผมเดินออกมาบอกมันแบบเกรงใจหน่อยๆ กลัวมันดุ เพื่อนผมมาทียิ่งกว่าปอบลง ไอ้นัทมันก็นั่งเงียบๆทำหน้าน่ารักอยู่ที่โซฟาตัวเดิม

 

“ไม่เป็นไร บอกไปแล้วว่าถ้าอยากเมากูไม่ว่า กินได้เต็มที่”  มันบอกท่าทางจะมีความสุขหน่อยๆจนผมยิ้ม ทรุดตัวลงนั่งข้างๆมัน ไอ้รองเลยกอดคอผมไว้เบาๆ

 

“มึงหิวยังวะ เดี๋ยวรอกินข้าวก่อนไอ้แบงค์กำลังทำกับข้าวเพิ่ม”

 

“รอกินด้วยกันจะได้อร่อย” มันตอบ ผมเลยพยักหน้ารับ หันไปทางโซฟาอีกตัวไอ้ห่าโอ้ต....หลับ

เป็นตายเลยสัส มันนอนเหยียดยาวมือกอดหมอนหลับสนิท!ถ้าใครเข้าไปปลุกแมร่งตอนนี้ กูบอกเลยเสี่ยงตายชิบหาย ต่อให้เป็นไอ้เอกูว่ายังไม่แน่เลยครับ

 

“เพื่อนมึงบอกเมากันตั้งแต่เมื่อคืน” มันบอกคงเพราะเห็นไอ้โอ้ตหลับเป็นตายขนาดนี้ เผลอๆแมร่งเอากันทั้งคืน

 

“เออ จะเหลือสัส สายแข็งกันทั้งนั้น” ผมว่าเพื่อนตัวเองจนไอ้รองมันยิ้ม สักพักไอ้บอร์นก็เข้ามาหาเมียมันพาไปนั่งข้างนอก

 

“ไปด้วยกันไหมวะ?”  ผมชวนไอ้รองก็โอเค ค่อยๆลุกขึ้นยืนมีผมคอยประคองมันไว้กันล้ม บอดี้การ์ดมันก็เข้ามาช่วยเตรียมเก้าอี้ที่นั่งให้มัน เพื่อนผมก็ขยับให้มีที่ว่าง สายลมหนาวเย็นๆพัดมาตลอดเวลา เสื้อผ้านี่แทบปลิวกันเลย ทั้งๆที่จะเที่ยงแล้วแต่อากาศก็ยังหนาวลมแรงมาก ยิ่งอยู่สูงก็ยิ่งหนาว

 

“ค่อยๆนั่ง” ผมบอกไอ้รองก่อนจะปล่อยมันนั่งลงที่เก้าอี้เสร็จ ก็ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้ามันจัดเสื้อผ้าให้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ได้ยังไง กว่าจะทันรู้ตัวไอ้รองแมร่งคว้าท้ายทอยผมไว้แล้วจับแน่นเลยสัส....

 

“จุ๊บ..”

 

เพื่อนผมแมร่งแซวกันดังลั่น ไอ้รัมอ้าปากพะงาบๆแบบพูดเหี้ยไรไม่ออก ส่วนไอ้นัทหน้าแดงเขินตามกูไปซะงั้น ไอ้รองมันจูบจริงๆคือสอดลิ้นเข้ามาดูดปากกันเลย ผมต้องเงยหน้าขึ้นรับแรงจูบหนักหน่วงจากมันต่อ พยายามจะดันออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ จนมันต้องเป็นคนปล่อยผมเอง

 

“จูบขนาดนี้ระวังเพื่อนผมหลงนะครับ ท่านรอง” ไอ้บอร์นแซวยิ้มๆ ส่วนผมนั่งคุกเข่าต่อหน้ามัน  สายตาคมดุๆจริงจังมองมาอย่างลึกซึ้งแบบที่ไม่ต้องมีคำพูดอธิบายเหี้ยไรอีกแล้ว....แค่นี้...

 

..แค่นี้ผมก็เข้าใจได้ทุกอย่าง

 

 “เจ็บขาไหมวะ?” ผมถามละสายตาจากหน้ามัน เพราะทนสบตากันนานๆไม่ได้ หัวใจทำงานหนัก...

 

เพื่อนผมมันไม่แซวกันแล้วคงเพราะเกรงใจไอ้รองด้วย แยกย้ายมานั่งกินกันต่อ ไอ้แบงค์ยกชามเนื้อออกมาส่งให้ไอ้ตุลย์ มันก็เอาไปย่างให้

 

“ไม่เจ็บ...ทำไม ห่วงกูเหรอ?” มันถาม ทำหน้ากวนตีนแบบเจ้าเล่ห์จนผมเกือบจะทุบแมร่งสักทีสองที สายตาแบบนี้คือโคตรอยากเอาไง ดูก็รู้ว่าเงี่ยน

 

“ไม่ห่วงมึงจะห่วงหมาที่ไหนวะ?” ผมพูดดุๆ มันเลยยิ้มดึงแขนผมให้ลุกขึ้น ไอ้เอยกหม้อต้มยำออกมาแล้ว พวกมันกางโต๊ะออกแล้ววางของกินลงที่เหลือคือ ยืนแดรกเลย เสื่อมีไม่นั่งครับ เพลง

ถูกเปิดขึ้นมาเบาๆให้เข้ากับบรรยากาศ

 

“เดี๋ยวกูไปตักของกินมาให้” ผมบอกมันก่อนจะเดินมาหาเพื่อน ไอ้แบงค์ก็ตะโกนเรียกพอดี

 

“ทอร์ช!

 

“เออ” ผมตะโกนตอบก่อนจะเดินไปหามัน

 

“บอกเมียกูกินก่อนเลยขอทำยำแปบเดียว”

 

“เออๆ” ผมตอบรับชามใส่ข้าวผัดมาถือไว้ เดินกลับเอาวางบนโต๊ะยาว ของกินเต็มโต๊ะ ใครอยากนั่งก็นั่ง อยากยืนก็ยืน ส่วนไอ้รัมเดินกินรอบโต๊ะ เฮฮากันชิบหาย มีแค่ไอ้กรานต์กับไอ้มินท์ที่นั่งกินใกล้ๆไอ้รองคุยกันสามคน ผมเลยตักข้าวผัดไปสองจานเอาให้ไอ้รองด้วย อีกจานให้ไอ้มินท์

 

“แล้วแบงค์อ่ะ?” มันถามสายตาก็มองหาผัวไปด้วย

 

“แดรกเลย เดี๋ยวมันมา” ผมบอกดุๆ มันก็พยักหน้ารับส่วนไอ้กรานต์แดรกแหลกเลยครับ เพราะผัวมันเดินตักให้อย่างเดียว พวกแมร่งกินเหล้ากันแล้วด้วยซ้ำ ข้าวแทบจะไม่แตะ มาเพื่อเมาจริงๆเพื่อนกู

 

“กินข้าวดิวะ เอาไรเพิ่มเดี๋ยวกูไปตักให้มันทำกันเยอะ” ผมบอกนั่งลงติดกับขาไอ้รอง มันเลยตักข้าวผัดขึ้นมาป้อนใส่ปากให้ผม

 

“มึงก็กินด้วย”

 

“เออ” ผมตอบยอมกินที่มันป้อนให้ ไอ้รัมแมร่งก็วิ่งเอาแก้วเบียร์มายื่นให้แก้วใหญ่ คือ ทั้งเหล้าทั้งเบียร์เลยพวกมึง

 

“พี่จอมเมากับพวกผมไหมคร้าบ?” ไอ้รัมยื่นขวดเบียร์มาหา ไอ้รองมันก็รับมมาถือไว้ส่วนผมกินปลาหมึกย่างกับไอ้กรานต์ ผัวมันเอามาให้

 

“พอกินกันไหม? ไม่งั้นเดี๋ยวให้คนลงไปซื้อในเมืองให้”  มันถามไอ้รัมยิ้มๆ ป๋าไปอีกมึง

 

“พอคร้าบ^^”  ไอ้รัมตอบมียกมือผลักหัวกูอีก

 

“สัส เดี๋ยวมึงจะโดนไอ้ตี๋” ผมชี้หน้ามันเพราะแมร่งหนีกูไง ไปแอบหลังไอ้ตุลย์ ไอ้รองมันก็เอาเบียร์ให้ผมเพราะมันยังกินไม่ได้

 

“แล้วไอ้โอ้ตล่ะวะ?”  ไอ้กรานต์ถาม ตักกุ้งเผากินกับข้าวผัดคำใหญ่ ไอ้รองมันก็นั่งกินไปป้อนผมไปด้วยเพราะเรากินจานเดียวกัน

 

“นอนไอ้สัส ใครก็อย่าไปปลุกถ้าไม่อยากตาย”

 

“เออ แมร่งโหดสัส”ไอ้มินท์ยอมรับเต็มปากเต็มคำจนผมอยากขำ คือหน้าแมร่งจริงจังไง

 

“ใครจะกล้าปลุกมันถ้าไม่ใช่ไอ้เอ” ไอ้กรานต์บอกพยักหน้าไปทางด้านหลัง ไอ้เอกอดคอดึงไอ้โอ้ตออกมา หน้าแมร่งเหี้ยชิบหาย คงทั้งง่วงทั้งหิว ผมเลยยกมือเรียกมันไอ้โอ้ตก็ผลักไอ้เอออกเดินดุ่มๆมาหาผม กูย้ำว่าผลักนะครับ ถ้าไม่เข้าใจกันจริงมึงมีต่อยอ่ะ

 

“หิวสัส” มันพึมพำเบาๆแล้วนั่งแดรกเลย จนไอ้เอกลับมามีจานข้าวผัดกับถ้วยต้มยำทะเลร้อนๆมาด้วย

 

“โหด” ไอ้เอเรียก พวกผมก็มองหน้ากัน รอดูว่าแมร่งจะตีกันไหม ไอ้รองมันก็ตักข้าวกินสะกิดให้ผมเอาน้ำให้

 

“เออ” ไอ้โอ้ตตอบดุๆตวัดสายตาเหี้ยมโหดของมันมองเหมือนจะแดรกหัวไอ้เอเข้าไป แต่ไอ้ห่าเอแมร่งก็ยังยิ้มได้อีก

 

“พอไหมวะ? เอาไรเพิ่มอีก”

 

“เป็ปซี่เย็นๆ”

 

“โอเค” แล้วแมร่งก็ไปสรรหามาให้ผัวมัน ไอ้โอ้ตนั่งแดรกอย่างเดียว ผมแกะขวดน้ำยื่นให้ไอ้รอง มันก็รับไปกระดกขึ้นดื่มแล้วผมค่อยกินต่อ

 

“เอาข้าวเพิ่มไหมวะ?” ผมถาม มันเลยพยักหน้ารับ

 

“งั้นเดี๋ยวผมไปตักให้เองครับ มึงนั่งกินเลยเดี๋ยวไม่อิ่ม” ไอ้มินท์บอกลุกขึ้นยืนอาสาไปตักของกิน

ให้ พอดีกับที่ไอ้แบงค์เดินออกจากบ้านมา พร้อมถาดใส่ยำวุ้นเส้นทะเลของมัน หมาสองตัวนี่วิ่งล้อมหน้าล้อมหลัง ไอ้รัมต้องดึงคอแมร่งไว้เลย

 

“หมาใครวะเฮ้ย!!

 

“สวยว่ะ”

 

“หน้าดุชิบหายสัส ฮ่าๆ”  

ไอ้มินท์เดินกลับมาพร้อมจานข้าวผัดกับยำในมือ พวกที่เหลือแดรกเหล้าใครจะกินข้าวมากินตรงนี้ไง แต่ไอ้รัมเดินแดรกได้ทุกอย่าง เพราะมันสายแดรก!

 

“ผัวมึงอ่ะ?” ไอ้กรานต์ถาม แมร่งก็ตรงได้อีกคงติดสันดานไอ้ป๋ามา

 

“แบงค์กินเหล้า”

 

“กระเพาะอึดกันชิบหาย”

 

“เออ แต่ที่นี่อากาศดีว่ะ อิจฉามึงเลยนะเนี่ยทอร์ช” ไอ้มินท์บอกยิ้มๆ เผื่อแผ่ไปถึงไอ้รองด้วย มันก็ยิ้มตอบตักข้าวกินไปด้วย ส่วนไอ้โอ้ตก้มหน้าก้มตาแดรกอย่างเดียวแล้วแมร่งจะรีบไป

นอน...เชื่อกู..

 

“ที่นี่มีแต่ไร่ชาเหรอครับพี่จอมทัพ” ไอ้กรานต์ถามก่อนจะยกมือปัดปอยผมออกจากหน้า ลมแรง

หัวแมร่งฟูกันหมด

 

“ส่วนใหญ่จะเป็นไร่ชา แต่ผมปลูกพืชอย่างอื่นอีก มีฟาร์มด้านหลัง คนงานเยอะผมเลยให้พวกเขาปลูกผักเลี้ยงสัตว์ไว้กินเอง”

 

“ที่นี่อยู่สูงมาก ทางเข้ามาก็แบบโค้งเยอะเลย ถ้าเข้าเมืองคงเสียเวลาไปกลับนะครับ” ไอ้มินท์

ออกความเห็น

 

“ใช่ แต่ถ้าเรามีผักมีเนื้อสัตว์ก็จะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายตรงนี้ไปได้บ้าง แล้วยังมีผักสดๆกินทุกวันอีก”

 

“ที่นี่น่าอยู่มากเลย..อากาศก็ดี”  ไอ้มินท์บอกก่อนจะมองไปรอบๆตัว ที่นี่มีแต่ต้นไม้ ร่มรื่นมาก รอบๆบ้านก็มีแต่ต้นไม้ เป็นร่มเงาให้อย่างดี อากาศเย็นสบายกลางคืนก็มีแต่เสียงสัตว์ร้องระงมแข่งกันจนฟังไม่ออกเลยว่าเสียงไหนเป็นเสียงไหน

 

“พักให้เต็มที่อยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้ บ้านพักรับรองอยู่ด้านหลังของใช้ครบทุกอย่าง” ไอ้รองบอก พวกไอ้กรานต์เลยขอบคุณมันกันใหญ่

 

ไปๆมาๆพวกที่แดรกเหล้าก็มานั่งกับพวกผม สุมหัวกันกินต่อจนอิ่ม คุยเล่นกันไปจนถึงช่วงบ่าย ไอ้รองมันเผลอเล่าเรื่องลำธารให้ฟัง เรื่องตกปลากับผมคราวก่อน เพื่อนกูนี่หูตั้งกันเลยอยากไปแมร่งอีก สรุปรีบเก็บของกันไวชิบหาย ไอ้รัมกระโดดขึ้นรถก่อนคนอื่นด้วยซ้ำ

 

 

“ไวนะไอ้ห่า” ไอ้ธันผลักหัวมันแรงๆ แล้วพากันขนของขึ้นรถ ผมกับไอ้รองนั่งรถอีกคันไปด้วยกัน มีบอดี้การ์ดมันขับให้ ส่วนไอ้นกยักษ์ไปทำงานกับสิงห์วุ่นวายอยู่ที่ฟาร์มเพราะงานหนักต้องใช้

แรงทั้งนั้น

 

ขับรถลงเขามาไม่นานก็ถึงลำธารด้านล่าง น้ำใสแจ๋วจนเห็นฝูงปลาว่ายไปมา เสียงน้ำตกดังซู่ๆมาจากด้านใน เพื่อนผมกระโดดลงจากรถทันที ขนของกินไปด้วยแต่ผมต้องพาไอ้รองค่อยๆเดิน

 

 

ไป

 

“จริงๆมึงพักที่บ้านก็ได้...” ผมบอกอย่างเป็นห่วงมัน แต่ไอ้รองส่ายหัว

 

“ไม่เป็นไร นานๆเพื่อนจะมาหาทั้งทีกูอยากให้มึงสนุก” มันตอบก่อนจะหันมายิ้มให้ผมอย่าง

อบอุ่น มือหนาโอบไหล่ผมไว้เบาๆ แล้วออกเดินไปด้วยกัน จนพวกไอ้ตุลย์เจอโขดหินที่ผมกับไอ้รองเคยมานั่งตกปลาเล่นด้วยกัน แดดแทบส่องลงมาไม่ถึง บนพื้นมีแต่ต้นมอสต้นเฟิร์นเต็มไปหมด

 

“มึงไปก่อนเลยไอ้ตี๋!

 

 

ตู้ม!!!

 

 

 

“เหี้ยยย!! ไอ้เหี้ยธัน!!!” ไอ้ธันแมร่งเหี้ยไงมันผลักไอ้รัมตกน้ำจนดังตู้มใหญ่ แมร่งด่ากันดังลั่นป่า พวกผมก็หัวเราะฮาชิบหาย แล้วพวกมันก็ลงไปข้างล่างลุยน้ำเล่นกัน ส่วนมากแมร่งแกล้งไอ้รัม จนมันจะร้องไห้ ส่วนไอ้โอ้ตมานอนอย่างเดียว

 

 

“นอน” มันพึมพำบอกไอ้เอก่อนจะกระชากดึงแขนลงไปหานอนกอดไอ้เอไว้เลย บนเสื่อที่มันปูกันไว้นั่นแหละ ส่วนไอ้แบงค์เมียมันก็หลับตัวมันนั่งพิงต้นไม้เอาไอ้มินท์นั่งตรงกลางนอนซบอกกอดกันกลม ผมเลยพยุงไอ้รองมานั่งลงบนเสื่อค่อยๆให้มันยืดขาออกแล้วนวดให้เบาๆ

 

“ปวดไหมวะ?” ผมถาม มันเลยพยักหน้าแต่สายตาก็มองพวกเพื่อนผมเล่นน้ำอยู่ข้างล่าง

 

“มึงง่วงไหม?” มันถาม จริงๆผมก็ง่วงแต่ห่วงมันด้วยเวลาอยากได้อะไรมันยังเดินไปเอาเองไม่

ถนัด ผมเลยอยากอยู่ดูแลมันมากกว่าจะนอนพัก เสียงเพื่อนผมเล่นน้ำดังลั่นมมาจากด้านล่างแข่งกับเสียงไอ้รัมตะโกนด่าพวกมันดังลั่นไปทั่ว ไอ้เอนอนหนุนแขนไอ้โอ้ตหลับไปด้วยกันเลย กอดก่ายกันจนกูนึกว่าจะสิงร่างกันนอน

 

“ถ้าง่วงก็นอน เดี๋ยวคืนนี้ได้เมากันอีก”  ผมส่ายหัวจับมือมันกุมเล่นเบาๆ รู้สึกว่าเรื่องราวเจ็บปวดที่ผ่านมาทั้งหมดแทบจะเลือนลางจนไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ผมมีความสุขมาก มากที่สุดในชีวิต มีไอ้รองอยู่ข้างๆ มีเพื่อนที่รักกันไม่ทิ้งกันไปไหน อยู่ที่ไหนพวกมันก็จะตามมาหา  

 

 

 

“กูอยากอยู่แบบนี้นานๆว่ะ” ผมบอก ไม่กล้ามองหน้ามันเท่าไหร่ เพราะกลัวใจจะสั่นกว่าเดิม

 

“งั้นก็อยู่ตลอดไปเลย..”  มันบอกก่อนจะยิ้มให้ จนเผลอสบตากับมันจนได้ ไอ้รองมองผมอย่างจริงจังสายตาคมดุดันของมันเหมือนจะสื่อความหมายว่า

 

....เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....

 

 

THE END 

 

ตอนพิเศษเจอกันในเล่มนะครับ....ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามคีย์มาเสมอ 

รักคนอ่านคับ...

คีย์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น