เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Special Chapter #4] ความจริง

ชื่อตอน : [Special Chapter #4] ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 302

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2560 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #4] ความจริง
แบบอักษร

หลังจากตอนนั้น ตอนที่พรอมโต้ทิ้งให้ผมนั่งอยู่ริมชายหาดคนเดียวผมก็ลุกขึ้นและเก็บของเดินกลับมายังวังและเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วที่ผมไม่ได้ไปเล่นกับพรอมโต้ ป่านนี้พรอมโต้จะเป็นยังไงบ้างนะ เค้าจะคิดถึงผมมั้ย ผมได้แต่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างและเอาหัวพิงกับกระจกหน้าต่างและกอดเข่าตัวเอง

ก๊อกๆ กรึ๊ก!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับชายร่างสูงวัยกลางคนที่เดินเข้ามา "ลูกเป็นอะไรรึเปล่า น็อคทิส" ผมหันไปมองเสด็จพ่อที่เดินเข้ามาในห้องและมาหยุดยืนอยู่ข้างๆผม 

"เปล่า" 

"เป็นกษัตริย์ต้องห้ามพูดเท็จ บอกพ่อมาตามตรง ทุกวันนี้ลูกดูไม่ร่าเริงและมัวแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน" ผมได้แต่นิ่งและมองบรรยากาศข้างนอกไปเรื่อยๆ "เฮ้ออ นานๆพ่อก็จะมีเวลาให้ลูก พ่อรู้ว่าลูกมีเรื่องที่อยากจะบอกพ่อตั้งนานแต่พ่อก็ไม่มีเวลาให้ลูกซักที ตอนนี้พ่อว่างแล้วนะ มีอะไรบอกพ่อได้" 

หลังจากที่ผมเงียบอยู่นานผมก็ถามพ่อ "เสด็จพ่อ" 

"หือ?"

"ตอนที่เสด็จพ่อพบเสด็จแม่ครั้งแรก...เสด็จพ่อรู้สึกยังไงหรอ?" ผมละสายตาจากวิวข้างนอกและหันมาเงยหน้ามองพ่อตัวเอง 

"ตอนที่พ่อเจอแม่ของลูกน่ะหรอ อืมมม...ขอคิดก่อนนะ มันเป็นความรู้สึก หัวใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ยามเราห่างกัน หรือยามเราไม่ได้พบหน้ากันหลายๆวัน มันก็จะทำให้หัวใจเรานั้นอยู่ไม่สุข คอยแต่จะไปหาคนๆนั้นอยู่ตลอดเวลา ว่าแต่...ทำไมลูกถึงถามแบบนี้ละ?" ผมไม่พูดอะไรเพียงแต่ปิดปากเงียบไว้ "หรือว่า...ลูกแอบไปพบใครเข้า" 

ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหลบสายตา "เปล่าครับ ผมไม่ได้พบใครผมแค่อยากรู้" 

"น็อคทิส โกหกพ่อไม่ได้หรอกนะ ที่ทุกวันนี้ลูกหายตัวไปทุกวันๆเพราะลูกออกไปพบใครเข้าใช่มั้ย?" ผมไม่ตอบเพียงแต่เงียบและกอดเข่าตัวเอง "ลูกไปพบเค้าเมื่อไหร่ เค้าชื่ออะไร แล้วลูกออกไปจากวังได้ไง โดยที่ไม่มีใครเห็น"

"...."ผมยังคงไม่ตอบ 

"น็อคทิส" พ่อเริ่มเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่ดุแน่นพร้อมกับจ้องผม "บอกพ่อมา" 

"...." ผมก็ยังคงเงียบ 

"ถ้าลูกไม่บอกพ่อ ลูกจะไม่ได้ออกไปไหนอีก"

ผมรีบเงยหน้ามองพ่อตัวเองก่อน "ไม่ได้นะเสด็จพ่อ ผมยอมบอกแล้ว" 

"งั้นบอกมา 'เธอ'คนนั้นคือใคร?" พ่อเน้นเสียงคำว่า 'เธอ' เพราะในหัวพ่อคิดว่าคนที่ผมไปพบด้วยเป็นผู้หญิง แต่ผมจะบอกยังไงดีล่ะว่าผมไปพบ 'เขา' ไม่ใช่ 'เธอ' 

"เออ...คือ...." ผมอ้ำๆอึ้งๆ และมองไปที่หน้าของพ่อ สายตาของพ่อดูเข้มงวดมากเมื่อรู้ว่าผมแอบหนีไป "คือ..เมื่อหลายวันก่อนผมไปวิ่งไล่จับผีเสื้อที่สวนข้างหลังวัง แล้วก็ไปพบประตูลับที่อยู่ตรงกำแพงพุ่มไม้" 

"ประตูลับหรอ?" 

"ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผมก็เลยลองมุดไปดูแล้วก็ไปโผล่ที่เมืองเมืองหนึ่ง เมืองแห่งนั้นเค้าเรียกกันว่า ตลาดมืด แล้วผมก็ดันหลงไปที่เมืองที่เรียกว่า โรงดำ ผมเกือบจะเสียตัวไปให้กับพวกนั้น ถ้าผมไม่ได้ เขา มาช่วย ป่านนี้ผมคงไม่ได้กลับมาหรอก" 

" 'เขา' งั้นหรอ?"

"ครับ เค้าเป็นเด็กหนุ่มผมทอง รูปร่างอ้วนท้วม ดูแล้วไม่น่าจะทำอะไรได้ แต่จริงๆแล้วเค้าช่วยผมไว้เยอะมากเลยทีเดียว เค้าเป็นเพื่อนสนิทคนแรกของผมเลยก็ว่าได้" 

"แล้วเค้าคนนั้นชื่ออะไร?" 

"พรอมโต้" 

พ่อเงียบไปก่อนที่จะมองหน้าผม "แล้วมีอะไรอีกมั้ย?" ผมอ้ำๆอึ้งๆและมาคิดดูว่าผมควรจะบอกให้พ่อรู้ดีมั้ยว่าผมเสียจูบแรกให้กับเค้า 

"พรอมโต้เค้าเป็นคนดีมากนะเสด็จพ่อ ความฝันของเค้าคือการมาเป็นทหารในวังและมาเป็นองค์รักษ์ผม" 

"ลูกบอกฐานะของลูกให้คนนอกรู้หรอ"

"เปล่าครับ ผมไม่ได้บอก คนที่นั่นเค้าไม่เคยเห็นหน้าของเจ้าชายของลูซิสเลย เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าชายหน้าตาเป็นยังไง แล้วเมืองนั้นก็อยู่ภายนอกการปกครองของเสด็จพ่อ เมืองนั้นเป็นเมืองที่น่าสงสารมากนะ เสด็จพ่อต้องช่วยพวกเค้า ช่วยพรอมโต้ ทำความฝันของเค้าให้เป็นจริง" 

พ่อไม่ยอมพูดอะไรเพียงแต่ยืนนิ่งและหลบสายตาผม ผมรู้สึกไม่สบายใจเลยที่พ่อเงียบไปแบบนี้ พ่อหันหลังและพูดกับผม "ลูกพักผ่อนซะ ลูกคงเหนื่อยมาทั้งวัน" พ่อทำท่าจะเดินไปที่ประตู ผมจึงรีบลุกและเข้าไปจับแขนของพ่อ 

"เสด็จพ่อ เสด็จพ่อต้องสัญญากับผม..ว่าจะไม่ทำอะไรเมืองนั้นและจะไม่ทำอะไรพรอมโต้และเสด็จพ่อจะต้องช่วยพวกเค้า" ผมเงยหน้ามองพ่อ แต่พ่อก็ไม่พูดอะไรเพียงแต่แกะมือของผมออกและเดินไปที่ประตูก่อนที่จะเปิดประตูพลางหันมามองผมเล็กน้อยก่อนที่จะปิดประตูลง 

กึ๊ก!

และล็อคประตูห้องของผม (ประตูห้องของเจ้าชายน็อคทิสสามารถล็อคได้จากข้างนอกนะจ้ะ #ไรท์ขุนทอง) "เสด็จพ่อ!! อย่าทำแบบนี้สิ เปิดประตูให้ผมนะ!!" ผมวิ่งไปที่ประตูและพยายามทุบประตูอย่างแรงแต่มันก็ไร้ผล ประตูของผมถูกล็อคจากด้านนอกหากไม่กุญแจก็จะไขเข้ามาไม่ได้ ผมได้แต่ทุบประตูและน้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม "เสด็จพ่อ~ ปล่อยผมไปเถอะ ฮึก..." ผมค่อยๆทรุดลงก่อนที่จะเอาหัวพิงกับประตูและร้องไห้ออกมาพลางนึกถึงพรอมโต้ "พรอมโต้...ฉันขอโทษ..ฉันขอโทษ" 

 

ทันทีที่ราชารีจิสเดินออกมาจากห้องของน็อคทิสและเดินตรงไปยังสวนหลังวัง เหล่าแม่บ้านและคนรับใช้เมื่อเห็นราชารีจิสเดินผ่านต่างก็หยุดทำภารกิจต่างๆและก้มให้ ราชารีจิสเดินมาที่สวนและไปหยุดที่กำแพงพุ่มไม้ที่น็อคทิได้พูดไว้ ก่อนที่จะพบเห็นช่องเล็กๆที่อยู่ตรงหลืบของพงหญ้า ช่องเล็กพอที่เด็กจะสามารถผ่านไปได้ จึงเรียกคนสวนที่อยู่แถวนั้นให้มาหาตน

"เจ้าช่วยปิดช่องเล็กๆนี่ที อย่าให้มันมีรูแม้แต่นิดเดียว" 

"พะยะคะฝ่าบาท"

"แล้วเจ้าพอรู้รึเปล่า ว่าข้างหลังกำแพงพุ่มไม้นี่มันมีอะไร?"

"ไม่ทราบพะยะคะ กระหม่อมไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่นี่มีช่องเล็กๆด้วย" 

"อ่อ งั้นฝากจัดการตรงนี้ด้วย" 

"พะยะคะ" 

คนสวนก้มหัวให้ก่อนที่ราชารีจิสจะเดินออกไปและตรงไปยังห้องบัลลังค์ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับเรียกทหารสองคนที่อยู่ไกล้ๆให้มาหาตัวเอง 

"เราอยากวานให้พวกเจ้าช่วยอะไรเราหน่อย"

"ตามพระสงค์ฝ่าบาท" 

"เราอยากให้พวกเจ้าไปเมืองข้างๆที่อยู่ด้านหลังวัง ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าที่นั่นเป็นยังไงมีความเป็นอยู่ยังไงบ้าง ทุกซอกทุกซอย ทุกเมืองเล็กน้อยใหญ่ที่อยู่แห่งนั้น จงไปสืบมาให้หมดและมารายงานให้เรารู้" 

"พะยะคะ"

"อ้อแล้วก็...ไปตามหาเด็กผู้ชายผมทอง รูปร่างอ้วนท้วม ที่ชื่อ พรอมโต้ ที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้นมาให้เราที และเรื่องนี้จะต้องเป็นความลับห้ามบอกให้ใครรู้เด็ดขาด แม้กระทั้งเจ้าชายน้อย" 

"พะยะคะ" 

ทหารสองคนตอบรับและก้มหัวให้กับราชาก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องบัลลังค์ ราชารีจิสถอนหายใจ 

"พ่อขอโทษน็อคทิส ที่พ่อทำไปก็เพื่อลูก...ลูกอย่าโกรธพ่อเลยนะ" 

ราชารีจิสพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะมองขึ้นชั้นบนที่เป็นห้องนอนของน็อคทิส 

ความคิดเห็น