เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่10 กลับคืนสูู่บัลลังค์

ชื่อตอน : บทที่10 กลับคืนสูู่บัลลังค์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 276

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2560 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10 กลับคืนสูู่บัลลังค์
แบบอักษร

"เจ้าจะมาทำไมไม่บอกให้ข้าทราบก่อน" ราชารีจิสถามอาร์ดีน

"แหม ก็ข้าอยากเซอร์ไพรส์ท่านนี่หน่า ท่านพี่" อาร์ดีนพูดและค่อยๆเดินขึ้นบันไดเตี้ยๆที่อยู่ข้างหน้าบัลลังค์อย่างช้าๆ ทหารสองคนที่ยืนอยู่ข้างล่างบัลลังค์ทำท่าจะเข้าไปจับกุมแต่ก็โดนราชารีจิสยกมือให้หยุดทั้งสองจึงหยุด เมื่ออาร์ดีนเดินขึ้นบันไดมาและมาสุดที่บัลลังค์ที่ราชารีจิสนั่งอยู่ เขาก็ค่อยๆเอื้อมมือไปลูบไล้เก้าอี้ราชาและยืนเท้าพนักพิง 

"เจ้ากำลังยืนค้ำหัวข้าอยู่นะ" ราชารีจิสเหลือบสายตามองอาร์ดีน แต่อาร์ดีนก็ได้แค่ยิ้มนิดๆก่อนที่จะเปลี่ยนมานั่งบนแขนเก้าอี้ ราชารีจิสแทบเอามือหลบไม่ทัน 

"ข้าต้องขออภัยด้วย แต่ว่าที่นี่น่าอยู่จังนะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยตั้งแต่ตอนที่ข้าออกจากวัง" 

"ถ้าเจ้าคิดจะกลับมาทวงบัลลังค์คืน เจ้าคงหมดสิทธิ์แล้วล่ะน้องข้า" 

"หึหึ~~ เอ๊ะ! ท่านฟังสิ ท่านรู้สึกอะไรมั้ย" อาร์ดีนนั่งไขว่ห้างและขยับหมวกตัวเองเลกน้อยแต่ราชารีจิสก็นั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร "ข้ารู้สึกได้ว่า เมืองนี้กำลังสั่นคลอน และกำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงกษัตริย์ใช่หรือป่าว หึหึ~" ราชารีจิสไม่พูดอะไรเพียงแต่นั่งเฉยๆปล่อยให้อาร์ดีนพล่ามไปอย่างนั้น "และข้าได้ข่าวมาว่าหลานชายที่น่ารักของข้าตอนนี้ก็โตเป็นหนุ่มแล้วนิ แล้วก็...อายุก็ไกล้ที่จะขึ้นครองราชย์ได้แล้ว อืมมมม...ข้าอยากเห็นหน้าหลานข้าจริงๆ" 

"เดี๋ยวน็อคทิสก็มา แต่ถ้าเจ้าจะกลับคืนสู่บัลลังค์ละก็ข้าบอกได้คำเดียวว่า เจ้าหมดสิทธิ์ไปตั้งแต่เมื่อ10ปีที่แล้วแล้ว ข้าเคยให้โอกาสเจ้าตอนนั้นแต่เจ้าก็ปฏิเสธ"

"ท่านคิดจะเก็บบัลลังค์นี้ให้กับลูกชายของท่านสินะ ท่านคิดว่าท่านจะอยู่ได้ยืนหรออีกนานกว่าจะถึงวันเกิดน็อคทิสเมื่อถึงวันนั้นจริง...ท่านคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้วละมั้ง" 

ราชารีจิสมองไปที่อาร์ดีนด้วยหน้าตาที่โกรธแต่ก็ไม่โวยวายอะไร 

ปึ๊ก

เสียงเปิดประตูห้องบัลลังค์ดังขึ้นพร้อมกับผมที่เดินเข้ามาในห้อง สายตาผมก็มองไปที่ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆพ่อของผม เมื่อผมเห็นหน้าเค้าผมจึงนึกได้ถึงเรื่องวันนั้น ก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นไปหาชายผู้นั้นพลางกระชากคอเสื้อและต่อยเข้าไปที่หน้าของหมอนั่นอย่างแรงจนหมวกของอาร์ดีนหล่นลงพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลตรงมุมปากของอาร์ดีน พ่อเองที่นั่งอยู่ก็ยืนขึ้น 

"แกไอ้เลวว!!!" ผมทำท่าจะเข้าไปต่อยหมอนั่นอีกรอบแต่แล้วก็ถูกทหารสองคนที่อยู่ข้างล่างขึ้นมาจับกุมไว้ "ปล่อยฉันนะ!! ปล่อยสิ!"

"น็อคทิส!!!"

ผมหยุดโวยวายก่อนที่จะหันไปมองพ่อตัวเอง "พ่อ ทำไมหมอนี่ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้!"

"เขาคือน้องชายของพ่อ หรือเรียกอีกอย่างเขาคือ อา ของเจ้า"

"ห๊ะ!?!" ผมตะลึงกับสิ่งที่พ่อพูดก่อนที่จะมองไปที่หน้าของอาร์ดีนที่ก้มลงหยิบหมวกของตัวเองที่หล่นลงพื้นขึ้นมาปัดฝุ่นและก็เอามาใส่พร้อมกับเช็ดเลือดที่มุมปาก "เป็นไปได้ไงก็หมอนี่...มันเป็นคนที่ลักพาตัวผมไปและมันคิดที่จะฆ่าผมแล้วมันก็ยังเป็นคนที่ทำให้พรอมโต้ต้องมานอนที่ห้องฉุกเฉินนี่ด้วย!"

พ่อมองไปที่อาร์ดีนสลับกับมองผม "ลูกพูดอะไรน่ะ?"

"ฮ่ะๆๆ แหม นี่น็อคทิสหลานอาหรอเนี่ย โตขึ้นมาเป็นกองเลยนะ ดูสิเนี่ยโตมาหล่อเหมือนพ่อเลยนะเนี่ย" อาร์ดีนยิ้มแฉ่งก่อนที่จะเดินเข้ามาหาผมและเอื้อมมือมาจับหน้าผมอย่างเบาๆ ผมเบือนหน้าหนีก่อนที่กำลังจะเข้าไปต่อยอาร์ดีนอีกรอบ

"น็อคทิส! หยุด" ผมหยุดตามคำสั่งของพ่อ "ลูกพูดเรื่องอะไร อาเข้าเพิ่งมาเค้าจะไปลักพาตัวลูกได้ไง และอีกอย่างอาเข้าก็ยังไม่เคยเจอลูกตอนโตด้วยซ้ำ อย่ามาใส่ร้ายอาแบบนี้นะ"

"พ่อ นี่พ่อไม่เชื่อผมหรอ พ่อหาว่าผมโกหกพ่อหรอ"

"ทหาร พาองค์ชายไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องตัวเองก่อน"

"พ่อ! พ่อต้องเชื่อผมนะ!" ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการจับกุมของทหาร แต่พ่อก็ไม่พูดอะไรก่อนที่ะทำมือไล่ให้พวกทหารพาตัวผมไปออกจากห้องบัลลังค์ "พ่อทำแบบนี้ไม่ได้!! พ่อต้องเชื่อผม ไอหมอนี่มันมันไม่ดี!!"

ปึ๊ก!

เมื่อทหารพาตัวองค์ชายน็อคทิสออกไปจากห้องบัลลังค์ ราชารีจิสก็นั่งลงที่เดิมก่อนที่จะเอามือกุมขมับ

"เฮ้ออ~ ข้าต้องขอโทษแทนลูกชายข้าด้วย แต่น็อคทิสไม่เคยอารมณ์ร้อนแบบนี้มาก่อนเค้าไม่เคยทำร้ายร่างกายใครก่อน"

"ก็วัยรุ่นนี่เนอะ อารมณ์ขึ้นๆลงๆ แต่ท่านลองคิดดูนะท่านพี่...ถ้าเจ้าชายน้อยขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ แล้วถ้าเกิดเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้วไปลงมือทำร้ายประชาชนขึ้นมา เอ๋~ เมื่อถึงตอนนั้นจะทำยังไงนะ วิญญาณท่านคงนอนตายตาไม่หลับแน่เลย" อาร์ดีนก้มหน้ามาข้างๆหูของราชารีจิสและกระซิบอย่างเบาๆพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย "หึหึ~~"

ความคิดเห็น