AshuLa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 กีอาน่า (รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 กีอาน่า (รีไรท์)

คำค้น : ต่างโลก, อีโรติก, ปีศาจ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2560 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 กีอาน่า (รีไรท์)
แบบอักษร

** รีไรท์นะคะ ตอนแรกไม่กล้าเขียนแรงมากเพราะตอนไม่ได้ล็อค แต่แอบไปสำรวจบ้านอื่นหลายๆ บ้านมาเหมือนจะเขียนฟรีสไตล์กันเพียบเลย ก็เลยจัดหนักให้ใหม่

 

ตอนที่ 1 กีอาน่า

 

            “เขาบอกว่าฝันซ้ำๆ อาจเป็นได้หลายอย่างนะ ไม่แน่ว่ามันอาจเป็นอดีตชาติหรืออนาคตของเธอก็ได้” รูมเมทของเธอเอ่ยแซวเพื่อให้คลายความกลัดกลุ้มหลังจากที่เห็นว่าพักนี้กีอาน่ามักจะสะดุ้งดื่นกลางดึกบ่อยครั้ง

 

      “ถ้าอย่างนั้นฉันขอให้เป็นอดีตเถอะ อนาคตคงไม่ไหวมั้ง” ว่าแล้วสองสาวก็หัวเราะร่วนรับมุกกันและกันอย่างอารมณ์ดี

 

            ...

 

            เธอตายแล้ว...ใช่มั้ย

 

            ทำไมถึงนึกถึงเรื่องที่พูดกับเพื่อนก่อนจะออกมาข้างนอกแล้วเจออุบัติเหตุซะได้

 

            ...

 

            ตึก ตึก

 

            ในนี้อุ่นมาก

 

            สวรรค์รึเปล่านะ...หรือฉันมาเกิดใหม่เป็นทารก

 

            ตึก ตึก

 

            เสียงคล้ายว่าบางสิ่งที่ห่อหุ้มเธอกำลังขยับเป็นจังหวะ...เธอคงอาศัยอยู่ในสิ่งมีชีวิตบางอย่างแน่แล้ว

 

            แพขนตาขยับหลับพริ้มมากขึ้นกว่าเดิม ในนี้ช่างอุ่นสบาย

 

เธอไม่ต้องการที่จะลืมตาตอนนี้...ไม่ต้องการเลยจริงๆ

 

แคว่ก!!!!

 

สิ่งที่ห่อหุ้มเธอเอาไว้ฉีกขาดกะทันหัน ทั้งร่างไหลลงมากองยังพื้นด้านนอก กีอาน่ารู้สึกว่าทั้งตัวเฉอะแฉะ ผิวกายสัมผัสได้ถึงอากาศหนาวเย็น แต่เธอยังไม่อยากตื่น แม้ความเจ็บปวดนี้จะย้ำให้รู้ว่าต้องลืมตาได้แล้ว

 

“กรรรรร” เสียงบางอย่างคำรามอยู่ใกล้ๆ ความสั่นสะเทือนส่งผ่านพื้นแข็งมายังจุดที่เธอนอนอยู่ ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงคนโห่ร้อง กรีดร้อง คำราม ทุกอย่างฟังอื้ออึงจนเธอได้แต่ขดกายแน่นเข้าไปอีก ฝืนลืมตา ทั้งๆ ที่ตั้งใจแล้วแต่กลับพบว่าลำบากมากมาย

 

เหม็นสาบ...จนอยากอ้วก

 

กลิ่นชวนคลื่นเหียนโชยจากรอบกาย ไอร้อนที่สร้างความครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกประหลาดนี้คืออะไรกันแน่

 

“นางต้องเป็นของข้า” ใครบางคนขู่กร้าว เสียงของมันแหบต่ำเหมือนไม่ใช่มนุษย์...และยังไม่ใช่ร่างเดียวที่พูดแบบนั้น ทุกคนก็ล้วนพูดว่าเป็นเจ้าของ

 

 

เจ้าของใคร?...เธอน่ะเหรอ?...บ้าหรือเปล่า อาการลืมตายังไม่ขึ้นแบบนี้บอกเลยว่าเธอคงยังเป็นเด็กทารก แถมเปล่งเสียงก็ไม่ออก เผลอๆ อาจพิการ...สงสัยเกิดมาชาตินี้คงมีกรรมสุดทน

 

“ไสหัวไป” ผู้ชายอีกคน...และอีกหลายๆ คนรุกไล่ ปล่อยให้เธอนอนพะงาบแบบนี้อยู่นานแล้ว เมื่อไหร่พวกเขาจะหยุดสู้กันเสียที ไม่มีใครตระหนักหรือไงว่าเด็กทารกน้อยอย่างเธอเมื่อแรกเกิดต้องหาผ้ามาห่มไว้

 

กีอาน่าขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามเปล่งเสียงพูด แต่ไม่มีอะไรออกมานอกจาก “อือ...” แค่นั้นเอง...ยิ่งทำให้พวกเขาบ้าคลั่งยิ่งขึ้น

 

หญิงสาวรู้สึกสิ้นฤทธิ์เหมือนตัวเองกลายเป็นดักแด้...หรือจริงๆ เธอไม่ใช่เด็ก แต่เป็นแมลงกันนะ จึงได้ไม่มีใครเหลียวแล

 

เสียงครางงึมงำไม่เป็นภาษาปนเปกับเสียงหวีดร้อง...ถึงแม้ไม่รู้ว่ารูปกายภายนอกเป็นอะไรแต่ภายในของเธอไม่ใช่เด็ก...เธอรู้ว่ารอบข้างคือเสียงอะไรกันแน่

 

ทั้งต่อสู้...มั่วสุม...สมสู่...นี่เธออยู่ท่ามกลางวงอะไร!!!

 

น้ำเมือกอุ่นๆ ที่เคลือบตัวเอาไว้เริ่มแห้ง นั่นยิ่งทำให้เธอเผชิญสภาพอากาศที่เลวร้ายโดยตรงมากยิ่งขึ้น ร่างบางสั่นสะท้านหนักข้อขึ้นทุกที เช่นเดียวกับเสียงครางที่เล็ดลอดออกจากปากอย่างห้ามไม่ได้เช่นกัน

 

“อา...นะ...หนาววว”

 

เปล่งถ้อยคำยากลำบากไม่กี่คำ ขอเท้าขอเธอก็เจ็บหนึบอยากแรง

 

“ได้แล้ว!” ใครบางคนคว้าข้อเท้าเอาไว้ กรงเล็บจิกกด น้ำเสียงหยาบโลนเต็มไปด้วยความอยาก แปลก สำเนียงหื่นกระหายทำให้เธอขยะแขยง ดิ้นปัดถีบข้อเท้าทุรนทุราย

 

 

“อา.....”เธอเปล่งเสียงดัง

 

ไม่...ไม่

 

ใครก็ได้...ช่วยด้วย

 

ฉัวะ!

 

ของเหลวอุ่นๆ พร้อมกลิ่นคาวคลุ้งกระเด็นโดนตัวของเธอ พลันอากาศรอบด้านกลับกดดันอย่างหนักหน่วง ทั้งที่ไม่อาจลืมตามองแต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าบริเวณนี้ถูกคุกคามโดยบางสิ่งบางอย่าง...บางอย่างที่ทำให้การต่อสู้อันบ้าคลังหยุดลงแล้วแทนที่ด้วยความสยดสยอง

 

หญิงสาวขดตัวแน่น ได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังใกล้เข้ามาทีละย่างก้าว กลิ่นคาวจางๆ ผสานกับกลิ่นเหมือนคุ้นเคยในความฝันอย่างเหมาะเจาะ...หอมเย็นคล้ายไม้จันท์และดอกไม้กลางคืนในสุสาน เธอรู้สึกได้ว่าทุกอย่างบนร่างกายกำลังโดนมองสำรวจอย่างพิจารณา...เธออับอาย แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองเกิดเป็นสัตว์อะไรที่สมควรอับอายก็ตามที

 

เขาคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อมองเธอ ลมหายใจเหมือนโน้มเข้ามาใกล้ น่าแปลกจริงๆ ที่ทุกคนไม่กล้าขัดขวาง

 

กีอาน่าได้ยินเสียงเรียกเทิดทูน ยกยอ ทว่าแฝงไปด้วยความขลาดกลัว

 

“ท่านยูรอส”

 

“อา...ท่านยูรอส โปรดเลือกข้า” เสียงคล้ายหญิงสาวหวีดหวิว

 

      เสียงต่อสู้เงียบแต่เสียงร่างกายสอดประสานดังขึ้นเรื่อยๆ

 

            พระเจ้า...เธออยู่ที่ไหน

 

            ทำไมที่นี่ช่างชวนขยะแขยงปานนี้

 

“ผิดไปแล้ว”

 

“พวกข้าไม่ขัดขวาง...เชิญท่านผู้เป็นใหญ่”

 

“ท่านยูรอส”

 

“ไสหัวไป” เขาคำราม กีอาน่ารู้สึกทั้งร่ายกายชาวาบไม่กล้ากระดุกกระดิกโดนพลัน อาการร้อนรนก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นนอนสั่นสะท้านรุนแรงอย่างห้ามไม่ได้

 

ฮื่อ...

 

เธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

 

ตัวอะไร?

 

อาการเคลื่อนไหวนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับสัมผัสจากปลายเล็บแหลมแตะขีดครูดลงบนต้นแขนของเธอ

 

 

“ย...อย่า” หญิงสาวรวมรวบกำลังที่มีฝืนลืมตา โดยไม่รู้เลยว่านรกของเธอเพิ่งจะเริ่มขึ้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น