email-icon

ขอบคุณที่ติดตามจ้า นิยายของไรน์ติดเหรียญและกุญแจนะจ๊ะ ส่วนลด 15% ทั้งเรื่อง 😍😋

ชื่อตอน : นาคา Ep1

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ นิยายวาย ตำนาน เลื่องลี้ลับ NC

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
นาคา Ep1
แบบอักษร

ทางตอนเหนือของลุ่มแม่น้ำแห่งหนึ่ง ใต้แม่น้ำลึกลงไปถึงใต้บาดาล เป็นที่อยู่ของเหล่าพญานาคทั้งหลาย ซึ่งปกครองโดยพญาสุวรรณนาคราช พญานาคผู้เป็นใหญ่ทางทิศเหนือ พญาสุวรรณนาคราชมีบุตรอยู่หนึ่งตน คือ นาคาอรุณราช นาคาอรุณราชในร่างมนุษย์นั้น ถึงแม้จะเป็นชายชาตรี แต่ก็มีสิริโสม ผิวพรรณงดงามราวดั่งสตรี จึงเป็นที่รักและหวงแหนของพญาสุวรรณนาคราชที่สุด รวมทั้งเหล่านาคราชทั้งหลาย โดยเฉพาะเหล่านาคา ที่ต่างชื่นชมในรูปลักษณ์สิริโฉมที่งดงาม แม้แต่กลิ่นกายก็หอมเย้ายวลยิ่งนัก หากได้มาครอบครองคงจะดีไม่น้อย

ทางตอนใต้ของลุ่มแม่น้ำแห่งนี้ มีเทือกเขาวิรูปักษา ที่ตั้งเด่นตระหง่านสูงเสียดฟ้า ซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าพญาครุฑ ปกครองโดยพญาสุบรรณวิรูปักษา

พญาครุฑกับพญานาคเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล เกิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์ ฝ่ายที่แพ้สงครามก็คงหนีไม่พ้นฝ่ายพญานาคราช ไม่ว่าจะรบหรือทำสงครามกี่ครั้งก็ตาม พญาครุฑเป็นอมตะ คือ ฆ่าไม่ตาย นั่นอาจเป็นสาเหตุว่าทำไมเวลาทำสงครามฝ่ายพญาครุฑถึงเป็นฝ่ายที่ชนะตลอด

ถึงแม้บางครั้งพญานาคจะมีกลอุบายต่างๆมากมาย เช่น มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เกิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์ พญานาคได้กลืนกินก้อนหินเข้าไปในท้องเพื่อทำให้ตัวหนัก เมื่อเหล่าพญาครุฑจะมาจับพญานาคไปกิน ก็ไม่อาจจับพญานาคเหล่านั้นไปได้ เพราะน้ำหนักตัวที่หนักเกินจะจับขึ้นไหว แต่ไม่นานทางฝ่ายพญาครุฑก็รู้ถึงกลอุบายของอีกฝ่าย จึงได้จับพญานาคโดยจับส่วนหางแล้วเขย่าให้หินหลุดออกมาทางปาก จากนั้นก็ฉีกเป็นชิ้นๆกินเป็นอาหาร สุดท้ายฝ่ายนาคราชก็เป็นฝ่ายแพ้สงครามอยู่ดี

"นาคา บัดนี้เจ้าก็อายุครบ 20 ปี บริบูรณ์แล้ว พ่อจะอนุญาตให้เจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง"

"ท่านพ่อพูดจริงรึ?" นาคาถามผู้เป็นพ่อด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยได้ออกไปไหนเลย อยู่แต่ใต้บาดาล

"อืม!!แต่มีข้อแม้ เจ้าต้องสัญญากับพ่อก่อนว่าเจ้าจะไม่ไปทางตอนใต้ของลุ่มแม่น้ำนี้เด็ดขาด แล้วหากเจ้าจะขึ้นไปยังโลกมนุษย์ เจ้าก็ต้องระวังตัวเองไว้ให้ดี รับปากกับพ่อสิ นาคา"

"ทำไมล่ะท่านพ่อ ลุ่มแม่น้ำทางตอนใต้แห่งนี้มันมีอะไรรึ ทำไมท่านพ่อถึงไม่อยากให้ข้าไปที่นั่น" นาคาถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย

"นาคา เจ้าลืมไปแล้วรึ ว่ามารดาของเจ้าต้องตายเพราะอะไร หากมิใช่เพราะฝีมือของพวกพญาสุบรรณวิรูปักษานั่น ลุ่มแม่น้ำทางตอนใต้นี้มีเทือกเขาวิรูปักษา ซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าพญาครุฑศัตรูคู่อาฆาตกับเหล่าพญานาคอย่างพวกเราพวกมันฆ่าพวกเราอย่างโหดเหี้ยม รวมทั้งแม่ของเจ้าด้วย นาคา"

"ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ"

"พ่อรักและก็เป็นห่วงเจ้า พ่อไม่อยากเสียเจ้าไปเหมือนแม่ของเจ้า สัญญากับพ่อสิ นาคา"

"ข้าสัญญาท่านพ่อ ข้าจะไม่ไปที่นั่นเด็ดขาด"

หลังจากนั้นนาคาอรุณราชก็ได้ออกจากใต้เมืองบาดาล ออกไปเยี่ยมชมโลกภายนอกที่แสนกว้างใหญ่อย่างที่ตนพึงปราถนามาตลอด แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงได้แหวกว่ายผ่านสายน้ำมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ จึงทำให้นาคาอรุณราชผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพญาสุวรรณนาคราช เมื่อแหวกว่ายมาถึง นาคาอรุณราชจึงได้แปลงกายเป็นมนุษย์โผล่ขึ้นไปเหนือผิวน้ำ บริเวรนั้นมีต้นไม้ใหญ่ที่ทอดกิ่งก้านใบร่มรื่นเขียวขจี นาคาอรุณราชเดินไปที่ใต้ร่มไม้ใหญ่แห่งนั้น โดยหารู้ไม่ว่าที่ใต้ร่มไม้ใหญ่แห่งนั้น มีชายผู้หนึ่งกำลังนอนหลับอยู่ ซึ่งชายผู้นั้นแท้จริงแล้วก็คือ พญาสุบรรณวิรูปักษา ที่แปลงกายเป็นมนุษย์มานอนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่แห่งนี้เป็นประจำ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นาคาอรุณราชจังค่อยๆเดินย่องเข้าไปใกล้ๆชายคนนั้น ชายผู้นี้มีร่างกายกำยำสมส่วน ผิวคล้ำดำเหลือง คิ้วหนา ผมดำขลิบ จมูกคมเป็นสัน ปากกระจับได้รูป งดงามราวกับเทพบุตร

ด้วยความสงสัยว่าเหตุใดชายผู้นี้ถึงได้มานอนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่แห่งนี้ หรือว่าชายผู้นี้อาจจะไม่สบาย หรืออาจจะบาดเจ็บอยู่ก็ได้ นาคาอรุณราชจึงค่อยๆยื่นมือไปอิงบนหน้าผากของชายคนนั้น ในขณะที่ฝ่ามือนุ่มๆกำลังสัมผัสอยู่บนใบหน้าของชายแปลกหน้าอยู่นั้น

หมับ!!

"เฮ้ย!!! ปล่อยข้านะ ข้าเจ็บ"

คนที่นอนหลับอยู่ แท้จริงแล้วตื่นขึ้นมาตั้งแต่ได้กลิ่นกายหอมๆที่ชวนให้น่าหลงไหล เพราะกลิ่นกายของผู้ที่มาเยือนช่างเย้ายวลยิ่งนัก มันสามารถทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ เมื่อได้ยินฝีเท้าเดินย่องมาทางต้นไม้ใหญ่ พญาสุบรรณวิรูปักษาหรือชายหนุ่มที่กำลังตื่นอยู่ ก็แกล้งทำเป็นหลับต่อทันที ไม่นานฝีเท้าของผู้มาเยือนก็หยุดอยู่ข้างกาย ฝามือนุ่มๆกำลังสัมผัสบนใบหน้าของเขา

หมับ!!! เสียงของผู้มาเยือนร้องขึ้นด้วยความตกใจ ที่ถูกมือของคนที่คิดว่ากำลังหลับอยู่คว้าข้อมือเอาไว้

"เจ้าจะทำอะไรข้างั้นรึ?" ยิ่งได้เห็นกับตายิ่งอยากได้มาครอบครอง รูปร่างบอบบางไม่เหมือนกับชายชาตรี ผิวพรรณเปล่งปลั่งหอมเย้ายวลข้ายิ่งนัก เหอะ! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ถ้าข้าอยากได้ เจ้าก็หนีข้าไม่พ้นหรอก

"ปล่อยข้านะ ข้าเจ็บ" เหตุใดชายหนุ่มผู้นี้ถึงได้มีเรี่ยวแรงมากมายเยี่ยงนี้ ไหนจะดวงตานั่นอีกที่แดงปลั่งดั่งเปลวเพลง ดูแล้วชั่งน่ากลัวยิ่งนัก

"ข้าถามเจ้า เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือไง?"

"ข้า...เอ่อ!! ข้าแค่เห็นว่าท่านนอนอยู่ ข้านึกว่าท่านอาจจะไม่สบาย ข้าก็เลยเดินเข้ามาดู"

"ครุฑอย่างข้างั้นรึ จะไม่สบาย หึๆๆ!!"

"เมื้อกี้ท่านเรียกแทนตัวเองว่าอย่างไรรึ ข้าฟังไม่ค่อยชัด"

"ข้าเปล่า ข้าแค่พูดว่าคนอย่างข้างั้นรึจะไม่สบาย"

"อืม!! แล้วท่านเป็นใคร? เหตุใดถึงได้มานอนหลับอยู่ที่นี่ แถวนี้มันเป็นเขตของเหล่าพญาครุฑ ท่านไม่กลัวพวกพญาครุฑจะจับท่านไปกินงั้นรึ?"

"ทำไมข้าต้องกลัว เพราะที่นี่มันคือที่ของข้า และข้าก็อยู่ที่นี่ประจำอยู่แล้ว แล้วเจ้าล่ะไม่กลัวพวกพญาครุฑรึ ถึงได้กล้าเข้ามาในอาณาเขตปกครองของเหล่าพญาครุฑ"

"กลัวสิ! แต่ข้าแค่มาเที่ยวเล่นแถวนี้เฉยๆ ข้าไม่คิดว่าจะได้มาเจอมนุษย์อย่างท่านอยู่แถวนี้"

"เจ้าเป็นใครงั้นรึ แล้วมาจากไหน ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นเจ้าเลย"

"ข้า...เอ่อ!! ข้าชื่อนาคา ข้ามาจากทางตอนเหนือของลุ่มแม่น้ำแห่งนี้ และข้าก็พึ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก"

"ชื่อเจ้าแปลกดีเนอะ เหอะ!" นาคาที่แปลว่าพญานาค

ชื่อนาคา...? มาจากทางตอนเหนือของลุ่มแม่น้ำ...? ไหนจะกลิ่นกายที่หอมเย้ายวนเกินกว่าคนธรรมดานั่นอีก หรือว่า...? เหอะๆๆ เจ้าคงจะเป็นพญานาคจริงๆสินะ...นาคา เพราะในเขตนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาแม้แต่คนเดียว น่าสนใจจริงๆ ในเมื่อเจ้าเข้ามาในอาณาเขตของข้า เจ้าคิดงั้นรึ...ว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ มีอาหารอันโอชะลอยมาให้กินถึงที่ เจ้ามันชั่งไร้เดียงสายิ่งนัก...นาคน้อยของข้า หึๆๆ!!!

"แล้วท่านล่ะ เป็นใคร?"

"ข้ารึ? หึๆๆ!! ข้าจะบอกเจ้าก็ได้นาคน้อย ข้าก็คือพญาสุบรรณวิรูปักษา ผู้ปกครองเหล่าพญาครุฑทั้งหลายบนเทือกเขาวิรูปักษาแห่งนี้ยังไงล่ะ"

ทันใดนั้น เมื่อชายคนนั้นยืนขึ้น ไม่นานจากร่างชายหนุ่มธรรมดาๆ บัดนี้ ร่างกายได้ขยายออกใหญ่โต มีปีกงอกออกมาจากด้านหลัง แววตาแดงกล่ำน่ากลัว ปากยื่นออกมามีลักษณะคล้ายปากนก

"พญาครุฑ!!" นาคาอรุณราชตกใจยิ่งนัก ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อคิดได้ดังนั้นนาคาอรุณราชจึงแปลงร่างกลับเป็นร่างเดิม เพื่อหาทางหนีลงน้ำ แต่ก็คงช้าเกินไป เมื่อทางด้านหน้าของตนมีร่างของพญาสุบรรณวิรูปักษามาขวางทางเอาไว้

#


"เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก นาคน้อยของข้า ไปกับข้าซะ หึๆๆ!!!"

"ปล่อยข้านะ ปล่อยข้าท่านจะพาข้าไปไหน ข้าไม่ไป โอ้ย!!!"

ความคิดเห็น