ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #9

คำค้น : tk,เฟรม,9

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 159.2k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2560 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#9
แบบอักษร

#W

พีทที่เห็นเพื่อนไปนานก็ออกไปตามหาแต่ไม่เจอโทรหาก็ไม่มีคนรับ เขาเดินกลับมาปรึกษาแน็กด้วยความกังวลแน็กก็ช่วยโทรหาอีกแรงแต่ก็ไม่มีคนรับสาย

“เป็นไรวะมึงสองตัวน่ะ” เวย์ที่พึ่งเดินกลับมานั่งโต๊ะกับสาวสวยข้างกายพอเห็นรุ่นน้องมีทาทางเครียดๆก็ถามอย่างสงสัย

“ไอ้เฟรมมันออกไปนานแล้วแต่ไม่กลับมาสักที โทรไปก็ไม่รับสาย” คำตอบของพีททำให้ธีร์ที่นั่งคุยกับอิ๋วหันมามองอย่างสนใจ

“อ้าว มันลากสาวไปต่อหรือเปล่าวะ”

“ไม่นะพี่ ผมยังไม่เห็นมันคุยใครเลย”

“มีเด็กมาบอกว่ามีคนโดนรุมอยู่หน้าห้องน้ำแต่ตอนนี้ถูกลากออกไปแล้ว” ภีมที่เดินมาได้ยินพอดีบอกออกไป ตอนแรกเขาจะไปจัดการคนก่อเรื่องแต่พอบอกว่าโดนลากออกไปเขาเลยมาร่วมโต๊ะกับเพื่อนต่อ

“เห้ย! ไอ้เฟรมแน่ๆ” แน็กกับพีทรีบวิ่งออกไปตามเพื่อนทันที พวกภีมก็ตามไปติด

“คืนนี้อิ๋วกลับกับเพื่อนนะครับ ผมมีธุระต้องไปต่อ”และคำบอกเล่าของภีมทำเอาบางคนรีบร้อนส่งสาวข้างกายให้ไปหาเพื่อนทันที

“รุ่นน้องธีร์หรอคะ? ระวังตัวด้วยนะ” เมื่อธีร์ไม่ตอบคำถามเธอจึงเดินไปหากลุ่มเพื่อนเพราะรู้ดีถ้าเซ้าซี้อีกฝ่ายจะไม่ชอบ


#F

“ไอ้สัส!! ปล่อยเพื่อนกู” 

ผมหันไปตามเสียงไอ้พีทมันกระโดนถีบคนที่มันเหยียบผมแล้วเริ่มตะรุมบอลกันอีกครั้งไอ้แน็กและพวกพี่ภีมตามมาติดๆ ไล่หลังมาคือพวกพี่เป้กับเพื่อนๆไอ้อ้นก็มาพร้อมพี่เป้ พวกผมดูจะได้เปรียบกว่าเพราะคนเยอะ ผมยันตัวขึ้นยืนยังพอมีแรงจะสู้แต่คงไม่ต้องแล้วมั้งในเมื่อฝั่งผมเยอะกว่า

“ระวัง!!” ยังไม่ทันจะก้าวขาไปลุยต่อร่างผมก็เซปะทะอกใครบางคน กลิ่นกายที่ผมคุ้นเคยลอยแตะจมูก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร มันถีบคนที่ลอบกัดผมด้านหลังกระเด็น ผลักผมออกจากรัศมีการสู้แล้วเข้าไปซัดกับคนอื่นๆ

ไอ้คนที่ลอบกัดผมด้านหลังคือพวกของมันที่มาเพิ่มตอนนี้ดูเหมือนจะสูสี พวกการ์ดพยายามจะเข้ามาห้ามแต่ก็เอาไม่อยู่ ผมเข้าถีบไอ้คนที่มันรุมพี่ไอซ์ แล้วจัดการซัดมันต่อจนมันร่วงไปกองพื้นอีกสอง

“ขอบใจ”

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ” พี่ไอซ์พยักหน้าให้แล้วพวกผมก็กระทืบมันต่อ

ผ่านไปสักพักพวกมันหลายคนก็ลงไปนอนโอดโอ๊ยอยู่ที่พื้นรวมทั้งเพื่อนพวกพี่มันบางคน หลายคนก็นั่งกองกับพื้น ผมเหลือบเห็นไอ้ธีร์มันจัดการคนที่มันจะจับผมไปรุมโทรม ผมไม่รอช้าตรงเข้าไปกระชากมันออกจากไอ้ธีร์ประเคนหมัดใส่หน้ามันไม่ยั้งตามกระทืบลงไปอีกตอนนี้กูไม่สนความเจ็บแล้วครับ มันก็สวนกลับไม่เบาเหมือนกันพอมันพลาดท่าเมื่อโดนผมเตะที่ข้อพับขาผมก็เตะเสยปลายคางมันเหมือนที่ทำกับผม

“เป็นไงล่ะมึง กูตามมาเอาคืนมันหนักกว่าหลายเท่าที่มึงทำกับกู อยากเอากูมากใช่มั้ย ไอ้นรกเอ๊ย!!” ผมกระทืบส้นเท้าลงบนคว..มันเน้นๆ

“อ๊ากก!! อึ่ก” มันก็แหกปากร้องไม่หยุด

กระทืบจนสะใจผมก็เตะเสยปลายคางมันส่งท้ายแล้วยืนหอบอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงสายตานิ่งๆที่ส่งมาพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นไอ้ธีร์มันยืนมองผมอยู่สายตามันอ่านไม่ออกเลยจริงๆว่าคิดอะไร

“มองเหี้ยไร” มันไม่ตอบผมแต่ยืนมองด้วยสายตานิ่งๆแบบนั้น

พอกระทืบจนสะใจพวกมันก็พยุงกันไปที่รถจักรยานยนต์ด้านหลังที่ผมยืนอยู่ ส่วนพวกผมก็ช่วยพยุงพวกที่เจ็บตัวทยอยไปทำแผลในร้านพี่ภีม แต่ผมกับมันยังยืนจ้องหน้ากันอยู่แต่ไม่มีใครพูดอะไร พวกผมนักเลงพอครับไม่มีการกระทืบซ้ำถ้าอีกฝ่ายล้มแล้วไม่ลุกขึ้นสู้อีก อาวุธก็ไม่ใช้แต่ถ้าอีกฝ่ายมีก็คงต้องใช้ ยืนอยู่จนพวกนั้นสตาร์ทรถขับกลับมันก็ยังไม่พูดอะไรเอาแต่มองหน้าผม ผมเลยเดินชนไหล่มันไปหาคนอื่นๆมันถึงหมุนตัวเดินตามมาแต่ยังเดินไม่ถึงไหนรถมอไซต์ของพวกมันคันหนึ่งก็ขับตรงมาที่ผมเปิดไฟสาดใส่จนต้องยกมือขึ้นมาบังตาเอาไว้

“ระวัง!!” เหมือนเดจาวูเลยว่ะ สองครั้งที่มันตะโกนบอกผมแล้วร่างผมก็ปะทะอกมันแตกต่างกันแค่ครั้งนี้มันกอดผมไว้  อะไร? มันเกิดอะไรขึ้น

“มึงไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

ผมส่ายหัวแทนคำตอบก่อนก่อนจะผลักมันออกแต่มันกลับเซล้มมือกุมข้างเอวเอาไว้

“เห้ย! มึงเป็นไรวะ” ผมพุ่งตัวไปดูมันจับมือมันออกก็เห็นเลือดเต็มมือมันและไหลออกมาจากบาดแผลเปื้อนเสื้อเต็มไปหมด

“...”

“สัสเอ๊ย!!” ผมสบถอย่างหัวเสีย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

ผมไม่คิดว่าไอ้พวกเหี้ยนั้นมันจะเล่นตุกติกแบบนี้ รวมทั้งบริเวรนี้มืดด้วยเลยทำให้ผมไม่ทันสังเกตเห็นว่ามันโดนแทง เป้าหมายจริงๆของพวกนั้นคือผมต่างหากล่ะแต่ไอ้โง่นี่ก็ดันเอาตัวมาบัง มันถอดเสื้อตัวนอกออกกดปิดแผลไว้เหลือแต่เสื้อกล้ามปกปิดร่างกาย ผมรีบวิ่งไปหารถตัวเองพอเจอก็รีบขับมารับมันเหยียบคันเร่งมิดตรงไปโรงบาลทันที ใครขวางกูแซงอย่างเดียวครับ ผมหันไปมองมันเป็นระยะมันก็ไม่พูดอะไรซักคำเอาแต่นั่งกดแผลจนถึงโรงบาล

สรุปทั้งผมทั้งมันพยาบาลลากไปทำแผลตรวจดูอาการทั้งคู่ ผมภายในบอบช้ำนิดหน่อยเพราะโดนรุมมาก่อนหน้านั้น ส่วนไอ้ธีร์หมอจะให้มันนอนพักดูอาการแต่มันไม่ยอมยืนยันจะกลับบ้านอย่างเดียว ตอนนี้พวกผมนั่งรอรับยาอยู่เงียบๆไม่มีใครพูดอะไรมันก็นั่งอยู่ข้างๆผม

“โทรศัพท์มึงไปไหน” อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมาเบาๆ

“ตกอยู่หน้าห้องน้ำมั้ง” ผมคลำหาตามกระเป๋ากางเกงก็ไม่เจอ

Rrr~ Rrr~

เสียงโทรศัพท์มันดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะกดรับแล้วนั่งคุยตรงนี้ไม่ขยับไปไหน

“เออ อยู่โรงบาล”

“...”

“โดนแทง”

“...”

“ค่อยคุย”

แล้วมันกดตัดสายหันมามองผมที่นั่งมองมันอยู่ เหมือนสายตามันจะคาดโทษผมที่ทำให้มันเจ็บตัวตั้งสองครั้ง

“มองเหี้ยไร”

“มองหมาโง่”

“มึงสิโง่ ไอ้สัส!!”

“เชิญคุณธีรพัฒน์รับยาที่ช่อง....ค่ะ”

เสียงประชาสัมพันธ์หยุดการโต้เถียงของเรา มันลุกขึ้นไปรับยาผมก็ตามไปติดๆเพราะชื่อต่อไปคงเป็นชื่อผมและมันก็จริง หมอก็อธิบายการรับประทานยาผมก็ยืนนิ่งๆข้างมันไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เป็นมันมากกว่าที่ฟังแทน แต่ผมสักเกตุเห็นหมอแอบส่งสายตาให้มัน ไอ้ธีร์ก็ฟังอย่างเดียวไม่ได้สนใจผมว่ามันก็คงรู้ว่าถูกเชื้อเชิญ ผมแอบหมั่นไส้มันนิดๆไปไหนแม่งก็มีแต่คนมองจริงๆผมก็พอมีบ้างเหมือนกันแต่ผมหมั่นไส้มัน สัสธีร์ แอบด่าทางสายตาคงไม่รู้ มันเสือกหันมามองจนผมต้องหันหนี เสร็จแล้วก็เดินกลับไปขึ้นรถกลับไปนอน ปวดตัวชิบ

“ไปที่ร้านไอ้ภีม” ขึ้นรถเสร็จมันก็สั่งผมทันที

“ไปทำไม” ผมหันไปมองหน้ามันแต่มันไม่ได้หันมามองผม

“เอารถ”

“พรุ่งนี้ค่อยเอา กูง่วง ปวดตัว”

“เดี๋ยวกูขับเอง”

“ไม่ต้อง มึงนั่งนิ่งๆไปเหอะ เจ็บอยู่อย่าแสดง” มันหันควับมามองผมนิ่งๆที่หลอกด่ามันแต่ผมไม่สนใจปลดเกียร์แล้วออกรถตรงไปคอนโดมันทันที ไปคอนโดผมมีหวังพิมสวดยาวแน่ เวลาเจ็บตัวผมจึงชอบไปคลุกอยู่กับเพื่อนหายดีแล้วค่อยกลับ





สวัสดีปีใหม่นะครับ ขอให้ทุกคนสุขภาพร่างการแข็งแรง ทำอะไรก็ให้สุขสมหวัง เฮงๆๆ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00021.gif

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว