Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 1 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)

ชื่อตอน : พายุ 1 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ , Mamymind

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 70.6k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2559 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 1 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)
แบบอักษร

 

#

 

 

 

 

พายุ 1 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)

 

 

 

 

   พายุ หัสบดินทร์ เป็นบุคคลที่มีอารมณ์เฉกเช่นชื่อของตน ด้วยความที่เป็นบุตรคนที่สามจึงไม่มีใครบังคับให้ทำอะไร และการที่ตนเองเป็นคนอารมณ์ร้อนแบบนี้ ทำให้คนที่ปรามอยู่มีไม่กี่คน นอกจากพ่อแม่และพี่ชายน้องชาย นอกนั้นก็ไม่มีใครเลยสักคนที่จะรับอารมณ์ของตนเองอยู่สักคน…….

 

แต่ไม่กี่วันที่ผ่านมาลมรู้สึกเสียใจมากที่พี่ชายสุดรักสุดหวงโดนพรากไปจากอก ต้องไปแต่งงานกับไอ้หนุ่มลูกครึ่งที่มันแย่งดวงใจของตนเองไป จนไปดื่มย้อมใจจนเมาและได้ทำเรื่องผิดพลาดขึ้น

 

ใบข้าวเด็กน้อยที่ลมเห็นมาตั้งแต่อายุสิบห้า เป็นหลานของแม่นมที่นำมาอยู่ด้วย เป็นเด็กที่มีตาที่ใสซื่อ บริสุทธิ์ แสดงออกว่าหวาดกลัวตนเองมากแค่ไหนเวลาที่สบตากัน เด็กน้อยคนนั้นจะไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง ซึ่งลมก็ไม่รู้ว่ากลัวอะไร

 

คนดีครับ ทำไมเดินเร็วแบบนั้น เดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอกนั่งเครียดจิบกาแฟในบ้านช่วงบ่ายไม่ทันไร พี่ชายคนรองก็เดินเข้าลงมาจากบันไดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

แม่นมเพิ่งขึ้นไปบอกพี่ว่าใบข้าวนอนซมมาสองวันแล้ว พี่กลัวใบข้าวจะช็อกน่ะ เลยว่าจะไปดูสักหน่อยลมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะมองพี่ชายที่เดินออกไป แล้วถอนหายใจออกมาอย่างคนคิดไม่ตก

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเด็กนั่นเป็นอะไร…………

 

 

 

 

 

ใบข้าว ใบข้าว…..” เสียงเรียกอย่างเป็นกังวลดังขึ้นข้างหูของใบข้าวที่พยายามลืมตาที่ดูหนักกว่าทุกวัน พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นหน้าน้ำที่ก้มอยู่ใกล้ๆใบหน้าของตนเองอย่างเป็นกังวล

 

พี่น้ำ……”

 

ใบข้าว เราตัวร้อนมากเลยนะ อย่าเพิ่งหลับเดี๋ยวพี่จะพาไปหาหมอ

 

ไม่เป็นไรครับ ใบข้าวนอนพักแปปเดียวเดี๋ยวก็หาย

 

ไม่ได้นะ ใบข้าว!!!” เสียงสุดท้ายที่ใบข้าวได้ยิน ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งอย่างเพลียๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่ามีอ้อมกอดใครสักคนที่อุ้มใบข้าวอยู่ จนใบข้าวเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง พอลืมตาขึ้นมาครั้งนี้ไม่ใช่ห้องใบข้าวแต่กลับเป็นห้องสีขาว พอมองไปข้างกายก็เห็นเสาน้ำเกลือตั้งอยู่พร้อมกับต่อสายมาที่มืออีกข้างของตนเอง

 

 

 

โรงพยาบาล? ตนเองมาที่นี้ได้ยังไง?

 

 

 

 

ฟื้นแล้วงั้นเหรอน้ำเสียงดุๆที่ไม่ว่าใบข้าวได้ยินกี่ครั้งก็ยังนึกเกรงกลัวดังขึ้นมาภายในห้องที่เหมือนไม่มีใคร

 

คะ คุณลม…..”

 

รู้ตัวว่าไม่ไหวทำไมไม่บอก รู้มั้ยคนอื่นเค้าเดือดร้อนไปทั่ว

 

ขอโทษครับใบข้าวก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าที่ทั้งหน้าดุและน้ำเสียงดุที่เดินมายืนตรงหน้าของตนเอง น้ำตาที่หยดลงบนมือที่กำผ้าห่มของโรงพยาบาลจนแน่น ทำให้ลมที่เห็นถึงกลับกุมขมับ

 

 

 

 

นี่เค้ามันน่ากลัวขนาดนั้นเลยรึไง!!!

 

 

 

หยุดร้อง….”

 

ขอโทษครับ ขอโทษบข้าวขอโทษใบข้าวเงยหน้ามาสบตากับลมที่กำลังหงุดหงิดตนเองอยู่ ใบข้าวไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอโทษ ไม่รู้ว่าคุณลมโกธรใบข้าวเรื่องอะไร ถ้าเป็นเรื่องที่ใบข้าวไม่สบายแล้วทำให้คุณลมมานั่งเฝ้า ใบข้าวก็ต้องขอโทษ

 

หยุดร้องซะที เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดว่าฉันทำอะไรนายหรอก!!”

 

คะ ครับ….” ใบข้าวเช็ดน้ำตาออก พยายามกลั้นสะอื้นลงไปในลำคอ ใบข้าวยอมรับว่ากลัวคุณลม กลัวมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร อาจจะเพราะคุณลมมีใบหน้าที่ดุแถมน้ำเสียงยังดุ เลยทำให้ใบข้าวไม่กล้าสู้หน้าทุกครั้งที่เผลอสบตาทำให้ใบข้าวก้มหน้าหลบแทบไม่ทัน

 

เฮ้อยังเจ็บอยู่มั้ย ลมถอนลมหายใจแรงๆ ก่อนจะถามคนป่วย ตอนที่ตนเองเดินตามหลังพี่ชายไปห่างๆ พอเห็นสภาพเด็กตรงหน้านี่ก็ยอมรับว่าตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าหลังจากที่มีอะไรกัน เด็กคนนั้นจะป่วยหนักเพียงนี้…….. รู้ตัวว่าเป็นคนรุนแรง และลมจำอะไรแทบไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เด็กคนนี้ตัวเล็กแค่นี้ แค่รับอารมณ์ของตนเองได้ในคืนนั้น ลมก็ว่ามันมากไปแล้ว…..

 

เจ็บเหรอครับ

 

ใช่!! ยังเจ็บอยู่มั้ย

 

ไม่แล้วครับ แค่เพลียๆ

 

ก็ดี นอนลงไปเลย เดี๋ยวไม่สบายจะยุ่งยากฉันอีก!!” ใบข้าวที่นอนลงตามที่ลมบอกก่อนจะห่มผ้าแต่สายตาก็ยังมองไปบนเพดานอยู่ ใบข้าวไม่กล้าบอกว่าใบข้าวนอนมาเยอะแล้ว ยังไม่อยากนอนอีก

 

นอนแล้วทำไมไม่หลับตาห๊ะ!!”

 

ใบข้าวยังไม่ง่วงครับ คุณลมไม่ต้องห่วงใบข้าวก็ได้ครับ

 

ใครว่าฉันห่วง ตามใจไม่นอนก็ไม่นอนลมบอกก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาต่อ ตาก็ทำเป็นมองไปทางอื่น แต่ก็ยังชำเลืองมองคนป่วยบนเตียงไปด้วย จนประตูห้องเปิดขึ้นมา ร่างพี่ชายคนรองก็เดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้ที่ถือเข้ามาด้วย

 

คนดี ทำไมมาคนเดียวครับ ไอ้หมอนั่นไปไหนลมลุกขึ้นเข้าไปหาพี่ชาย ก่อนจะเป็นคนดึงตะกร้าผลไม้มาไว้กับตัวและเป็นคนเอาไปวางไว้เอง

 

ไม่ต้องมาพูดเลย เรานี่นะ!!! สร้างเรื่องไว้พี่ยังไม่จัดการเลย ใบข้าวยังเด็กอยู่นะลม ทำไมถึงทำกับน้องแบบนี้น้ำตีแขนน้องชายเต็มแรง ตอนพาใบข้าวมาหาหมอแล้วหมอบอกว่าใบข้าวเป็นอะไร น้ำแทบเป็นลม ตอนแรกน้ำก็ไม่เห็นร่องรอยตามตัวตกใจแทบแย่ รอยจูบตามช่วงตัว ไหนคุณหมอจะบอกอีกว่าช่องทางตรงนั้นฉีกขาด พอน้ำหันไปถามแม่นมว่าใบข้าวได้ไปไหนมั้ยช่วงนี้ น้องชายตัวดีก็พูดขึ้นมาว่าเป็นคนทำเอง น้ำเกือบจะเป็นลม ดีนะตั้งสติทัน ไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงแต่ใบข้าวช้ำไปทั้งตัวแบบนี้ น้ำไม่ชอบเลย!!

 

ก็ทำไปแล้ว ที่สำคัญจำไม่ได้ด้วยว่าท่าไหน

 

ลม!!!!” น้ำอยากจะฟาดมือลงไปที่ตัวน้องชายแรงๆ ไอ้นิสัยพูดไม่สนใจโลกแบบนี้แก้ไม่ได้สักที

 

 

พี่น้ำครับ ใบข้าวไม่เป็นอะไรนี่ครับ แค่เป็นไข้ธรรมดาใบข้าวบอก เพราะไม่รู้ว่ามีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นน้ำโวยวาย แถมตนเองยังได้ยินไม่ชัดก็เลยบอกเสียงเบาๆ

 

 

พอน้ำได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจ และเดินเข้ามาหาใบข้าวแล้วลูบหัวเด็กน้อยที่ตนเองเอ็นดูแบบน้องชายอย่างสงสาร

 

 

ใบข้าว พี่รู้เรื่องแล้วนะว่าเกิดอะไรขึ้น เราไม่ต้องแก้ตัวให้ลมหรอก ยังไงลมก็ต้องรับผิดชอบ

 

แต่ว่าใบข้าวไม่เป็นอะไร…..”

 

ไม่ได้ พี่ไม่ยอม ยังไงลมก็ต้องรับผิดชอบ

 

คนดีหยุดโวยวายสิครับ เดี๋ยวลูกในท้องตกใจหรอก

 

พี่ไม่พูดกับลมแล้ว ยังไงเราก็ได้ใบข้าวแล้ว ต่อไปนี้ต้องดูแลใบข้าว ห้ามควงคนอื่น ถ้าลมไม่ทำตามที่พี่บอกพี่จะไม่พูดด้วย!!”

 

 

เฮ้อ…. ลมไปหากาแฟกินดีกว่า เดี๋ยวซื้อช็อคโกแล็ตมาฝากนะครับลมเลี่ยงที่จะเดินออกจากห้องแทนที่จะตอบคำถาม จนน้ำต้องมองตามอย่างเคืองๆ ใบข้าวนี่เปรียบเสมือนลูกของน้ำที่น้ำฟูมฟักมาอย่างดี แต่ทำไม่ต้องมาโดยน้องชายป่าเถื่อนพรากพรหมจรรย์ด้วย น้ำใจสลาย!! ถึงแม้คนๆนั้นจะเป็นน้องชายตนเองก็ตาม!!!

 

พี่น้ำครับ ใบข้าวไม่เป็นอะไรแล้ว อย่าบังคับคุณลมเลยนะครับใบข้าวบอก เพราะกลัวคุณลมจะไม่พอใจ เด็กอย่างใบข้าวไม่คู่ควรกับคุณลมหรอก

 

ไม่ได้หรอก ลมต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ ใบข้าวไม่ใช่คนที่ลมซื้อมาไว้ดูเล่นนะ ลมขืนใจใบข้าว พี่ยอมไม่ได้จริงน้ำลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ อย่างสงสาร ตัวก็แค่นี้จะเอาอะไรไปสู้รบปรบมือกับคนป่าเถื่อนแบบลม ทำไมน้ำจะไม่รู้ว่าใบข้าวกลัวลมขนาดไหน

 

พี่น้ำครับ แต่ว่าใบข้าว….”

 

ไม่มีแต่ เรื่องนี้พี่ตัดสินใจแล้ว ลมต้องรับผิดชอบ

 

   ใบข้าวได้แต่ยอมรับในสิ่งที่น้ำตัดสินใจโดยไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะทุกคนในหัสบดินทร์เป็นผู้มีพระคุณกับใบข้าว แต่สิ่งหนึ่งที่ใบข้าวกลัว กลัวคุณลมจะโกธรมากกว่านี้ เพราะคุณลมโกธรน่ากลัว………

 

 

 

 

 

กินสิ จะมองหน้าทำไมช้อนข้าวที่เต็มไปด้วยข้าวต้มถูกจ่อมาที่ริมฝีปากของใบข้าวพร้อมด้วยใบหน้าโหดๆน้ำเสียงดุของลมที่ถูกพี่ชายใช้ให้มาป้อนข้าวคนป่วย โดยจะไม่ทำก็ไม่ได้ เวลาพี่ชายคนรองโกธรแล้วลมจะเข้าไปกอดไปหอมก็ไม่ได้เลยต้องยอมทำตามอย่างไม่มีข้อแม้

 

ใบข้าวกินเองได้ครับ

 

กินๆไปเถอะน่า เดี๋ยวคนดีก็มาโวยฉันอีก

 

แต่ถ้าคุณลมบอกพี่น้ำไป พี่น้ำคงไม่ว่าหรอกครับ

 

 

เอ๊ะ!! บอกว่าให้กิน พูดมากอยู่นั้นแหละลมจับช้อนยัดเข้าไปในปากคนป่วยอย่างไม่ใยดี จนใบข้าวสำลักออกมา

 

 

 

แค่กๆๆ

 

 

 

 

ลมทำอะไรใบข้าว!!!” น้ำที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ตวาดถามเสียงดัง เมื่อเห็นใบข้ากำลังไอ

 

เปล่าสักหน่อยครับคนดี ก็ป้อนข้าวไง แต่เด็กนี่พูดอยู่นั้นแหละเลยจับยัดปากเสียเลย

 

 

 

แค่กๆๆ

 

 

 

 

เอาน้ำให้ใบข้าวกินเร็วๆน้ำบอกก่อนจะเดินเข้ามาลูบหลังใบข้าว ปล่อยให้ห่างตานิดเดียว น้องชายเค้าก็ทำใบข้าวอีกแล้ว ห่างตาไม่ได้เลยจริงๆ

 

ขอบคุณครับใบข้าวที่ดื่มน้ำเสร็จแล้วพูดขอบคุณคนตรงหน้าเบาๆแล้วก็หลบสายตาลง คุณลมน่ากลัว……

 

เดี๋ยวเถอะ ยังไม่เลิกทำตาขวางอีก คราวนี้ค่อยๆป้อนใบข้าวนะ พี่จะจับตามอง ถ้าทำใบข้าวสำลักอีก ห้ามมากอดพี่ด้วย

 

เฮ้อก็ได้ครับ เอานี่!! อ้าปากสิ มองตาใสอยู่นั่นแหละ นี่ก็อีกคนมาทำตาใสใส่ลมอยู่นั่นแหละ คิดว่าน่ารักนักรึไง เหอะ!!!

 

ลมได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดอะไรออกมาต่อหน้าพี่ชาย แล้วก็ป้อนข้าวเด็กตัวข้าวไปเรื่อยๆจนหมด ที่จริงอิ่มตั้งแต่สองสามคำแรกแล้ว แต่ลมขู่ว่าให้กินให้หมด ไม่งั้นหลับหลังพี่ชายตนเองโดนหนักแน่!! พอกระซิบบอกแบบนี้ เด็กนี้ก็น้ำตาคลอพร้อมกับอ้าปากกินข้าวต้มเข้าไปอย่างฝืนใจจนหมด ลมถึงยื่นน้ำและยาให้

 

คุณลมครับ ยาเค้าให้กินหลังอาหารสิบห้านาทีใบข้าวบอก ทำให้ลมเก็บยากลับที่เดิมพร้อมกลับยกจานไปเก็บ และกลับมานั่งบนโซฟาพร้อมพี่ชาย

 

มานั่งข้างพี่ทำไม ไปเช็ดตัวให้ใบข้าวต่อสิ

 

ทำไมลมต้องเช็ดครับคนดี เดี๋ยวให้พยาบาลเช็ดก็ได้

 

ไม่ได้ ไม่คิดว่าน้องจะอายรึไง รอยที่เราทำไว้เต็มร่างกายขนาดนั้น รับผิดชอบหน่อยสิลมในเมื่อพี่ชายบอกแบบนั้น ลมก็เดินไปหยิบกะละมังขนาดเล็กและผ้าขนหนูไปชุบน้ำพร้อมก่อนจะออกมาเพื่อเช็ดตัวให้คนป่วย พอกำลังจะปลดเชือกเสื้อคนป่วยกลับชะงักกับคำพูดของใบข้าวเสียก่อน

 

คุณลมครับ ปิดม่านก่อนได้มั้ยครับ ใบข้าวอายพี่น้ำ

 

อายทำไม ยังไงพี่ชายฉันก็เห็นร่างกายนายแล้ว

 

แต่ว่า.. ตอนนั้นใบข้าวไม่มีสตินี่ครับ

 

เออๆๆ ปิดก็ปิด เรื่องมากจริงๆเลยลมกระชากผ้าม่านปิดไว้ ก่อนจะเอือมมือไปแกะเชือกที่เสื้อคนป่วย โดยมีใบข้าวนั่งหน้าแดงเพราะความเขินอยู่

 

รอยแดงที่เกิดจากร่องรอยของการขบเม้ม และรอยที่เกิดจากการดูด เต็มไปทั้งตัวขาวๆของใบขาวทำลมอึ้งไปสักพัก มันบ่งบอกถึงความรุนแรงในคนนั้นได้เป็นอย่างดี ไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะป่วย

 

คะ คุณลมใบข้าวเช็ดเองก็ได้ครับ เพราะรู้สึกเขินกับสายตาอีกฝ่ายจนต้องเป็นคนพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

 

ไม่ต้อง ฉันเป็นคนทำฉันเช็ดเองลมบอกก่อนจะเริ่มลงมือเช็ดตัวให้ใบข้าว ลมพยายามไม่มองร่างขาวๆบางๆนี้เท่าไร แม้เม็ดสีชมพูตรงช่วงอกทั้งสองข้างที่แดงช้ำจะล่อสายตาแค่ไหน แต่ลมก็ข่มใจไว้ว่า เรื่องที่เคยเกิดขึ้น มันจะไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นอีก!!!

 

คุณลม.. ที่เหลือใบข้าวขอเช็ดเองนะครับ

 

ก็ได้งั้นฉันจะออกไปรอข้างนอก เอาชุดใหม่ให้ เสร็จแล้วก็เรียก

 

ครับ

 

หลังจากลงออกไป ใบขาวก็ค่อยๆจัดการเช็ดตัวด้วยตัวเองจนเสร็จแล้วส่งเสียงบอกลมที่เดินเข้ามาพร้อมชุดโรงพยาบาลตัวใหม่

 

เดี๋ยวฉันใส่ให้

 

ใบข้าวใส่เองได้ครับ

 

หึ อายอะไรยังไงฉันก็เห็นมาหมดแล้วเมื่อลมพูดแบบนั้น ใบข้าวก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกนอกจากนั่งนิ่งๆตัวแดงๆ เป็นตุ๊กตาให้ลมจับใส่เสื้อผ้าจนเสร็จ ก่อนที่ลมจะหยิบยาหลังอาหารมาห้ำกินพร้อมน้ำเปล่าที่เทใส่แก้ว

 

นอนพักซะ

 

ครับ.. ขอบคุณนะครับคุณลมใบข้าวบอกก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ลมก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินไปรูดม่านเก็บคืน พร้อมรอยยิ้มพี่ชายที่เป็นรอยยิ้มพอใจที่ลมทำตามคำพูดของตนเองได้ดีตามที่น้ำได้บอกไว้

 

ใบข้าวนอนพักเยอะๆนะ ไม่ต้องกลัวคืนนี้พี่ให้ลมอยู่เฝ้า ถ้าลมรังแกโทรบอกพี่ได้น้ำที่เดินมาลูบหัวใบข้าวเบาๆ เพราะตนเองก็ต้องกลับแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้มาอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวันก็เพลียไม่น้อย

 

ครับ พี่น้ำกลับดีๆนะครับ

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาใหม่นะ

 

ครับ

 

คนดีเดี๋ยวลมลงไปส่ง

 

ไม่ต้องๆเดี๋ยวคุณอี้เฟิงก็มา เราอยู่กับใบข้าวนะ อย่าแกล้งน้องล่ะ

 

เหอะ!!!” ลมทำหน้าไม่สบอารมณ์ ไม่ได้เบื่อที่ต้องนอนเฝ้าเด็กนี่ แต่ไม่ชอบที่จะเห็นหน้าผู้ชายที่พรากดวงใจของตนเองไป!!!

 

ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว พี่ไปก่อนนะคุณอี้เฟิงเค้ามาถึงชั้นล่างแล้ว ฟอด!!” น้ำก็พอจะรู้ว่าน้องชายหงุดหงิดเรื่องอะไร เลยเดินเข้ามาหอมแก้มก่อนจะเดินออกไป ให้เจอกันไม่ได้จริงๆ น้องชายตนเองจะวิ่งเข้าไปจัดการคุณอี้เฟิงอย่างเดียวเลย

 

มองอะไร นอนไปเลยหลังจากพี่ชายออกจากห้องไป ลมก็ยังไม่หายหงุดหงิด พอเดินมานั่งก็เห็นคนป่วยบนเตียงมองตนเองอยู่พอดี

 

เปล่าครับ ใบข้าวนอนแล้วใบข้าวรีบหันหน้ากลับไปแล้วหลับตาลงทันที อยู่กับคุณลมสองคนน่ากลัวกว่าอยู่คนเดียวซะอีก

 

หึ!!” ลมมองใบข้าวที่ทำตามคำสั่งของตนก่อนจะแค่นยิ้มออกมาโดยที่ใบข้าวไม่เห็น ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบชุดในกระเป๋าที่พี่ชายเตรียมมาให้ตั้งแต่เช้าเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อจัดการตัวเอง

 

ใบข้าวที่แอบลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิด แล้วแอบถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

 

 

คุณลมน่ากลัว แต่ก็ยอมดูแลใบข้าว ดีจัง………’

 

 

 

.................................................................................................

เอาตอนแรกมาลงแล้ววววว

น้องใบข้าวคนดีของแม่ คุณลมนี่ก็ไบโพล่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

ดูสิทำน้องใบข้าวช้ำไปทั้งตัวเลย อิอิ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000217.gif

ปล. ยังไม่ได้ตรวจเช็คคำผิดนะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}