ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #7

คำค้น : tk,เฟรม,7

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 165.2k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2560 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#7
แบบอักษร

#F

“อืออ...” ผมปัดป่ายความรู้สึกเย็นชืดที่ข้างแก้มออก มันรบกวนการนอนของผมจริงๆ แถมร่างกายเหมือนโล่งสบายแปลกแต่ยังมีผ้าห่มคลุมไว้อยู่

“ถ้ามึงไม่ตื่นกูลักหลับของจริง” 

ผมลืมตาโพรงพร้อมกับความอึดอัดที่ส่งผ่านช่องทางด้านหลัง ใช่ มันเอาผมอีกแล้วไอ้สัสธีร์!!

“อึก!...ไอ้เหี้ย ยะ..หยุด อื้ออ!!” ผมทั้งทุบทั้งผลัก ตี ข่วน ยังไงมันก็ไม่ยอมถอยยังคงเพิ่มนิ้วเข้ามาที่ช่องทางด้านหลังผมเรื่อยๆจนสามนิ้วแล้วร่างกายผมไร้สิ่งปกปิดใดๆต่างจากมันแค่เปลือยท่อนบน มันก็ชักเข้าออกหมุนคว้านจนโดนจุดเสียว แรกๆโคตรเจ็บแต่ตอนนี้เสียว ปากมันก็ดูดกัดอย่างเมามันส์อยู่กับหน้าอกผมอีกข้างก็มือขยี้แรงๆจนเจ็บแสบไปหมด โดนทั้งบนทั้งล่างใครจะทนไหววะ

“หึ ลงโทษที่มึงพยศ” มันว่าพร้อมกับกัดยอดอกผมดึงแรงๆจนกลัวว่ามันจะขาดเหมือนเป็นการย้ำว่านี่คือกางลงโทษ

“อึ่ก!...โอ๊ยย ไอ้เหี้ย! มันเจ็บนะ...อ่ะ...อื้ออ!!” จากร้องเสียงหลงเปลี่ยนมาเป็นเสียงครางน่าอายจนผมต้องกัดปากไว้แน่นเมื่อมันกระแทกนิ้วโดนจุดกระสันของผมจังๆเน้นๆ มือที่ทุบดีเปลี่ยนเป็นจิกไหล่ร่างสูงบรรเทาความเจ็บมันผละริมฝีปากออกจากหน้าอกลากลิ้นต่ำลงเรื่อยๆและไม่ลืมที่จะสร้างรอยแดงไว้บนร่างผม หลอกล่อให้ผมตายใจจนสมองพล่าเบลอปล่อยให้มันทำตามใจด้วยบทเล้าโลมที่ร้อนแรงกำลังเกิดกับร่างกายผม ยิ่งนิ้วกระแทกโดนจุดเสียวเท่าไหร่ข้าผมก็เริ่มอ้าออกเรื่อยๆ

มือข้างหนึ่งกรอบกุมกลางกายของผมที่แข็งชูชันชักรูดช้าๆบีบเค้นเบาเหมือนต้องการทรมานผมยิ่งมันกรีดเล็บตรงส่วนหัวพร้อมบดขยี้แรงๆผมยิ่งดิ้นพล่านเหมือนจะปลดปล่อยออกมาแต่ก็ยังไม่ถึงที่สุด

“อ๊าก...โอ๊ย!! จะ..เจ็บเหี้ย อ๊า!!....ทำเบาๆไม่เป็นไงวะ อึ่กก...อ่ะ!”

ขณะที่ผมกำลังเคลิ้มไปกับสัมผัสอันจาบจ้วงมันก็ถอดนิ้วออกพร้อมแทนที่ด้วยกายใหญ่ยัดพรวดเข้ามาทีเดียวจนเกือบสุด ความรู้สึกเจ็บแล่นแปล๊บไปทั่วร่างดึงสติผมกลับคืน

“ซี๊ด!!...รัดกูแรงเลยนะ” มันซี๊ดปากมองผมด้วยความต้องการอย่างปิดไม่มิด มือก็สะกิดยอดอกผมระรัวสลับกับบีบเค้นตามตัวและสะโพกคล้ายจะปลอบให้ลืมความเจ็บ ขาสั่นระริกจนตั้งชันไม่ไหวตกลงข้างตัวร่างสูงแต่มันก็จับแยกออกพาดบ่าตัวเองไว้

“อย่า...ฮึก อย่าขยับนะ เจ็บ! พ..พอ เอาออกไป!” ผมสะบัดหน้าเบาๆไล่ความเจ็บมือจิกกำผ้าปูที่นอนแน่นปากก็กัดจนห่อเลือด น้ำตาซึมแทบจะไหลเป็นสายถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็ยังเจ็บ มันถอดออกแล้วใส่เข้ามาใหม่พร้อมกับปากที่ประกบจูบผมมือก็ขยับรูดรั้งแกนกายผมเร็วๆ

...ครั้งแรกที่มันจูบผมบดขยี้ริมฝีปากขบเม้มดึงปากผมเหมือนอ้อนให้เปิดปากรับลิ้นร้อน ผมเปิดปากอย่างว่าง่ายจูบตอบร่างสูงอย่างไม่ยอมแพ้ มันตวัดเกี่ยวลิ้นผมดูดดึงแรงๆทำเหี้ยไรมันไม่เคยมีความอ่อนโยนบดจูบดุเดือนอย่างเอาแต่ใจจนผมลืมความเจ็บช่วงล่างไปชั่วขณะมือเผลอยกโอบคอหนาขยุ้มกลุ่มผมสีดำขลับอย่างลืมตัว ขาผมที่พาดบ่าตกลงวางบนหน้าขาร่างสูงที่แทรกตัวหว่างขาผมไม่รู้ว่ามันใส่ความใหญ่โตนั้นจนสุดตอนไหนด้วยซ้ำจนตอนนี้ร่างสูงเริ่มขยับช้าๆและเริ่มจะเร็วขึ้น

“อะ...อื้ออ!  อืมม..เบาๆ เหี้ย มันจุกเจ็บ อื้ออ!!” ผมกัดไหล่มันระบายความเจ็บปนเสียวที่ได้รับทำไมครั้งนี้ผมใจง่ายนักอารมณ์มันพุ่งสูงจนห้ามไม่ได้ ยังมันกระแทกผมแรงเท่าไหร่ยิ่งต้องการแต่ยังไงผมก็โกรธมันอยู่ดีที่คิดจะลักหลับผมแม้จะแค่ร่างกายผมไม่ซีเรียสอะไรแต่มันทำทั้งผมไม่ยอมผมไม่ชอบ!! ร่างผมสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์จนเตียงสั่นไหวเบาๆ ไม่มีความอ่อนโยนใดๆมีแต่ความป่าเถื่อนรุนแรงที่มอบให้เสียงครางน่าอายของผมหลุดออกจากปากไม่หยุด มันไม่ใช่เสียงผมนะ...

“อ่า...ซี๊ด!! แน่นชิบ” มันจับผมพลิกคว่ำลงกับเตียงโดยที่ข้างล่างยังเชื่อมกันอยู่และเริ่มกระหน่ำสะโพกใส่ตูดผมเร็วแรงจนเกินจะรับ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นอย่างหยาบโลน ปากมันพรมจูบตั้งแต่ท้ายทอยลงมาตามแผ่นหลังไม่ลืมที่จะขบกัดแรงๆ มือบีบเค้นก้นผมจนมันแทบจะเละคามือ เสียงครางลั่นของผมดังไม่หยุดบวกกับน้ำใสที่ไหลเป็นทาง มันร้อนแรงเกินไปเตียงเริ่มเคลื่อนตามแรงขับเคลื่อนของร่างสูง

“อ๊ะ!!...อ๊าาา! ระ..แรงเกินไปแล้วสัส อื้ออ!!” น้ำใสซึมหางตาไม่หยุดมันยิ่งกระแทกกระทันรัวแรงเมื่อผมจะปลดปล่อยทำให้ช่องทางยิ่งตอดรัดมากขึ้น ผมกระตุกเกร็งปล่อยน้ำสีขาวขุ่นทั้งที่ไม่ได้สัมผัสน่าอายชะมัด เมื่อผมไปก่อนมันจึงเร่งสะโพกถี่รัวยกขาข้างหนึ่งของผมขึ้นท่านอนตะแคงกระแทกไม่นานก็ปลดปล่อยเข้ามาในช่องทางผม เสียงครางต่ำในลำคอบ่งบอกว่าคนทำรู้สึกดีแค่ไหน

“อึ่ก...อื้ออ!! สัส ปล่อยในทำไมวะมันเอาออกยาก!! แฮ่กๆ” เหมือนโดนมันสูบเอาวิญญาณร่างผมไร้ซึ่งเรี่ยวแรง มันไม่ยอมถอดน้องมันออกแต่กลับเลิกคิ้วมองผมงง

“เอาออกไง” ถามกลับนิ่งๆแล้วเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง กลายเป็นผมที่หน้าร้อนเพราะคำถามของมัน ไม่เคยจะรู้เรื่องอะไรเลยใช่มั้ยวะ!!

“!!!.......เอานิ้วควานออก สัส!! พอแล้ว”ผมรีบยกมือดันร่างสูงที่กำลังจะเริ่มอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ฟังบอกว่าลงโทษผมรอบแล้วรอบเล่าจนผมไม่ไหวหลับทั้งยังไม่ได้ล้างตัวแค่รอบเดียวกูก็เดี้ยงแล้วครับ

ความรู้สึกแรกเมื่อผมขยับตัวคือเจ็บแม้จะไม่โดนเท่าวันนั้นแต่ก็เจ็บ ผมได้แต่นอนนิ่งๆค่อยๆลืมตามองไปรอบๆไม่เห็นเจ้าของห้องอยู่ ทำไมผมไม่เหนียวตัววะ ว่าแล้วก็พยายามลุกนั่งเปิดผ้าห่มที่คลุมตัวออกดู บนตัวผมมีเสื้อผ้าใส่ให้เรียบร้อยแถวไม่เหนียวตัวแสดงว่าเมื่อคืนมันทำความสะอาดให้ผม ผ้าปูก็ถูกเปลี่ยนใหม่

“คิดจะมาตบหัวแล้วลูบหลังยังไงกูก็ไม่ยกโทษให้กับสิ่งที่มึงทำไว้หรอก” ผมพึมพำกับตัวเอง

“บ่นไร” เจ้าของห้องเข้ามาตอนไหนวะมันยืนอยู่ปลายเตียงมองหน้าผม

“สัส เข้ามาตอนไหน”

“ถ้าอยากกลับก็รีบไปจัดการตัวเองซะ เวลาขึ้นอยู่กับมึง”

พอมันบอกแบบนั้นผมก็ตะเกียกตะกายฝืนสังขารตัวเองไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดมัน เสร็จแล้วก็ออกไปหามันที่ห้องครัวอาหารถูกเตรียมไว้เรียบร้อยพอผมนั่งลงมันก็กินไม่สนใจอีกเลย

“เดี๋ยวกูกลับเอง...เออจะไปส่งก็ไป” มันมองด้วยสายตาแบบนั้นทีไรผมไม่กล้าขัดสายตานิ่งๆเหมือนจะไม่พอใจอยู่ข้างใน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว