kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2559 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

2016-12-30

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมับ!

 

 

 

"คบกับพวกชั้นนะครับ..ฮิมิทสึ" อา...ผมวิ่งหนีมาได้แค่สามก้าว ไดนาดินกลับรวบกอดผมเอาไว้ได้ทัน ส่วนเอชกับวัลดัสก็ค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหา

 

 

 

"จะดีเหรอครับ? ผมน่ะ..เป็นแค่เด็กกำพร้าเท่านั้น แถมยังเคยทำงานกลางคืนอีกด้วย ผมน่ะ..ไม่คู่ควรกับพวกคุณหรอกครับ" ผมก้มหน้าเอ่ยพูดออกมาจากใจจริง ตอนนี้..สำหรับพวกเค้าแล้ว ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึกอะไรนะครับ ผมน่ะ..ก็รู้สึก..มีใจบ้างแล้วล่ะครับ เพียงแต่..ผมไม่มั่นใจ

 

 

 

"ไม่เป็นไรฮิมิทสึ เรื่องนั้นพวกเราไม่สนใจ ขอแค่นายรับรักพวกชั้น..แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว.." อา..เอชครับ ใจของผม..มันเต้นสั่นไม่หยุดเลย

 

 

 

"พวกคุณแน่ใจเหรอครับ?" ผมเอ่ยถามออกไป

 

 

 

"แน่ใจ.." วัลดัสเอ่ยตอบ

 

 

 

"ทำไมต้องเป็นผม.." ใช่..ทำไมพวกเค้าถึงเลือกผม?

 

 

 

"เพราะนาย..เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ใจของพวกชั้น..สั่นไหวได้" จริงเหรอครับ? ไดนาดิน..

 

 

 

"เพราะนาย..ทำให้สายตาของชั้นที่ไม่เคยชายตามองคนอื่น สามารถจับจ้องอยู่แค่นายคนเดียวได้" อา..คนบ้าวัลดัส

 

 

 

"เพราะนาย..ทำให้พวกชั้น..รู้จักคำว่ารักนั่น" อา..เขินจะแย่อยู่แล้ว!

 

 

 

"นะครับ..เป็นคนรักของพวกเราเถอะนะ" อย่าคะยั้นคะยอผมนักซี่ไดนาดิน!

 

 

 

"ก..ก็ได้ครับ.." สิ้นเสียงของผม พวกเค้าทั้งสามคนก็ยกยิ้มออกมากว้างๆ

 

 

 

"แต่..พวกคุณต้องสัญญา ว่าจะรักแค่ผม..เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่หลอกลวงผมเหมือนกับไอ้พีระนั่น!" สิ้นเสียงของผม เหล่าปีศาจก็ชะงักยิ้ม

 

 

 

"อย่าเอาพวกชั้นไปเปรียบเทียบกับไอ้คนพรรค์นั้น พวกชั้นไม่มีวันทรยศนายเด็ดขาด จะรักนาย..จะดูแลนาย..จะถนอมนาย ไปตลอดชีวิต" เอชเอื้อมมือขึ้นมาแตะตรงแก้มใสของผมแล้วเอ่ยพูดออกมา และพอผมเงยหน้าหันไปมองไดนาดินกับวัลดัส พวกเค้าก็กำลังส่งยิ้มที่อ่อนโยนมาให้ผม

 

 

 

"ผมดื้อและเอาแต่ใจนะ.." ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

"ชั้นโอเค.." เอชเอ่ยพูด

 

 

 

"ผมขี้หึงด้วยนะ.." 

 

 

 

"ชั้นชอบ" วัลดัสเอ่ยพูด

 

 

 

"ผมชอบเงินที่สุด.."

 

 

 

"ชั้นยอมจ่ายให้หมดกระเป๋า" ไดนาดินเอ่ยพูด

 

 

 

"ผมชอบเพื่อนของคุณอีกคนนึง" 

 

 

 

"...." อ้าว..ทีงี้ทำไมไม่ตอบว่าโอเคล่ะครับ คึๆๆๆ

 

 

 

"ผมล้อเล่น.." ผมเอื้อมมือขึ้นไปหยิกแก้มของพวกเค้าเบาๆ

 

 

 

"ก็ลองดูสิ..ชั้นจะถลกหนังของไอ้หมอนั่นให้ดู" ชิ! คุณจะโหดไปไหนครับเอช? อย่าลืมสิ..ถ้าเป็นเรื่องจริงนั่นเพื่อนของคุณเลยนะ!

 

 

 

"พรุ่งนี้..ชั้นจะทำเรื่องยกบ้านหลังนี้ให้กับนายเลย" ระหว่างที่ผมกำลังอายม้วนเพราะสายตาคมของเหล่าปีศาจที่กำลังจับจ้องอยู่ แต่แล้ว..เอชก็เอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"อา..ที่ผมยอมตกลงใจคบกับพวกคุณ ผมไม่ได้มีจุดประสงค์แบบนี้นะครับ" ผมรีบเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"แล้วสาเหตุเพราะอะไรล่ะ?" ไดนาดินเอ่ยถามพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นมาเกลี่ยแก้มใสของผม

 

 

 

"เพราะ....ผม....ผม..ชอบพวกคุณ...มั้ง?" สิ้นเสียงของผม เหล่าปีศาจก็พากันยกยิ้มขึ้น

 

 

 

"งั้นเหรอ? แต่ถึงอย่างนั้น..ชั้นก็จะยกบ้านหลังนี้ให้กับนาย..ที่กำลังจะเป็นว่าที่ภรรยาของพวกชั้นอยู่ดี" ภ..ภรรยง..ภรรยาอะไรกันเล่า! เอชบ้า!!

 

 

 

"อีกสามวัน..ก็ให้พี่ๆของนายย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันได้เลย" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับยิ้มจนแก้มปริ 

 

 

 

"ตกลง..นายกับพวกชั้น พวกเราเป็นคนรักกันแล้วใช่มั้ย?" อ้าว..มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณจะมาพูดอะไรแบบนี้อีกครับวัลดัส?

 

 

 

"อย่าตอบว่าซะเมื่อไหร่นะฮิมิทสึ..ไม่อย่างนั้นชั้นจะอุ้มนายขึ้นไปข่มขืนข้างบน" อึ่ก! ไปไม่เป็นเลยครับกู..

 

 

 

"ครับ.." ผมเอ่ยตอบกลับไป

 

 

 

"อะไรคือครับ?" เอ๊ะ!! เอชนี่! ก็บอกไปแล้วไงว่าครับๆๆ

 

 

 

"ตกลง..ผมเป็นคนรักของพวกคุณแล้ว.." สิ้นเสียงของผม พวกเค้าทั้งสามคนต่างก็สวมกอดผมทันที อา..ผมไม่รู้ว่าในอนาคตมันจะเป็นเช่นไร แต่ตอนนี้..ผมขอทำตามหัวใจของตัวเองก่อนก็แล้วกันนะครับ

 

 

 

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ.." จากนั้น หลังจากที่สวมกอดผมจนพอใจแล้ว เอชก็เอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"ครับ.." สิ้นเสียงของผม พวกเราก็เดินลงไปชั้นล่างทันที

 

 

 

"เอช!" ระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดมา แต่แล้ว ก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้าซะก่อน แถมยังเรียกชื่อของเอชอย่างสนิทสนมเชียว

 

 

 

"อ้าว..กรีน? นายกลับมาจากเยอรมันตั้งแต่เมื่อไหร่?" อ๋อ..ที่แท้ก็เพื่อนของเอช

 

 

 

"เพิ่งมาถึงว่ะ เมื่อกี้แวะไปหาพวกนายที่คอนโดมาแล้วแต่ไม่เจอ คาดว่าจะต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ ไงพวกนายวัลดัส..ไดนาดิน..แล้วก็..ใคร?" ผู้ชายคนนั้นเอ่ยพูดพร้อมกับทักทายทุกคน จนกระทั่งสายตาของเค้าไล่วนลงมาถึงผม..

 

 

 

"ฮิมิทสึ..คนรักของพวกชั้น" สิ้นเสียงของเอช ผู้ชายที่ชื่อกรีนก็ถึงกับอ้าปากค้างพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมาไล่เรียงพวกเราทั้งสี่คน

 

 

 

"อา...โอเคๆๆ น้องเค้าเป็นผู้หญิงที่สวยดีเนอะ ก็สมควรแล้วล่ะที่พวกนายจะตกหลุมรัก" เอ๋? ผู้หญิงอะไรกันฟร่ะ!

 

 

 

"ผู้ชายครับ..ฮิมิทสึเป็นเด็กผู้ชาย" อา..ดีมากครับไดนาดิน กลับไปบ้านเดี๋ยวพี่ให้รางวัล

 

 

 

"ห๊าาาาา! ผ..ผู้ชาย!" โห..คุณพี่เค้าจะตกใจอะไรขนาดนั้น

 

 

 

"แล้ว..สามสาวที่เยอรมันล่ะจะว่ายังไง" อ้าว..แบบนี้นี่เอง พรึ่บ!!

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!" ชิ! พวกผู้ชาย.. หมับ!

 

 

 

"มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ! กรีน..ถ้าขืนนายยังพูดมากไปกว่านี้..ไม่ต้องมาให้ชั้นเห็นหน้า!" เอชรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลังพร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"อา..ขอโทษๆ สาวๆที่ว่านั่น ชั้นหมายถึงแม่ๆของพวกเค้าน่ะ" อ๋อ..ที่แท้ก็แม่..เอ๋? แม่?

 

 

 

"พวกเราเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน..แต่คนละแม่น่ะ" อา..ถึงว่าสิ ทั้งสีผม..ทั้งดวงตา..พวกเค้าทั้งสามคน..ไม่เหมือนกันเลยซักนิด

 

 

 

"แม่ๆของพวกชั้นใจดี..รับรองถ้าพวกเค้าเห็นนาย..พวกเค้าต้องชอบนายแน่ๆ" เหรอครับวัลดัส? แต่ผมนี่สิ..ไม่มั่นใจเอาซะเลย

 

 

 

"เอ่อ..เอาล่ะๆ ชั้นไปก่อนนะ แล้วจะแวะมาหาทีหลัง ไปนะ..ฮิมิทสึ" สิ้นเสียงของคุณกรีน เค้าก็เดินจากไปทันที

 

 

 

"อา..เกือบซวยเพราะปากของเพื่อนพี่แล้วนะครับพี่เอช" ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับสวมกอดผมทางด้านหน้า

 

 

 

"ฮิมิทสึ..." วัลดัสที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยเรียกผม

 

 

 

"ครับ.." ผมเอ่ยตอบกลับไป

 

 

 

"หายโมโหแล้วนะ.." ชิ! คนบ้า!

 

 

 

"ครับ..ตอนนี้ผมหิวแล้วอ่ะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ" สิ้นเสียงของผม พวกเค้าทั้งสามคนก็โอบร่างของผมเดินไปยังรถที่จอดอยู่ทันที

 

 

 

  หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว พวกเค้าทั้งสามคนก็พาผมไปที่โรงแรมที่เพิ่งเปิดใหม่ของพวกเค้า ผมขอบอกว่า..ระหว่างทางที่เดินเข้ามา มีแต่ผู้คนจับจ้องมองอยู่แค่ผม..

 

 

 

"สวัสดีค่ะบอส/สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ" จากนั้น ผมก็เห็นพนักงานต่างก็พากันยกมือไหว้เหล่าคนรักสดๆใหม่ๆของผม

 

 

 

"พวกคุณ ผมขอประกาศ นี่คือฮิมิทสึ..เค้าคือคนรักของพวกผม ทุกๆคนโปรดให้เกียรติเค้าด้วย" อา..เอชครับ ผมเขินจัง..

 

 

 

"ครับ!/ค่ะ!" จากนั้น เหล่าพนักงานชายหญิงต่างก็พากันโค้งตัวให้กับผมทันที

 

 

 

"ไปกันเถอะ..." สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมก็ยิ้มหวานๆส่งไปให้พนักงานโรงแรมพวกนั้น จากนั้น วัลดัสกับไดนาดินก็โอบหัวไหล่ของผมเดินตามเอชไปทันที

 

 

 

"สระว่ายน้ำ?" ระหว่างอยู่บนลิฟท์..ที่ด้านหลังเป็นกระจกใส พอขึ้นสูงขึ้น ผมก็มองเห็นสระว่ายน้ำของโรงแรมเข้าพอดี

 

 

 

"อยากเล่นน้ำเหรอ?" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ครับ.." ผมเอ่ยพูดด้วยสายตาเหม่อลอย

 

 

 

"งั้น..เดี๋ยวชั้นจะให้เลขาพาลงไปเล่น" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับกระโดดกอดของเค้าทันที

 

 

 

"ฟอดดดด!" แถมผมยังหอมแก้มของเอชอีกด้วย!

 

 

 

"แล้วพวกเราล่ะ?" ชิ! สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมก็หันไปหอมแก้มเค้ากับวัลดัสทันที

 

 

 

"คุณจีน..คุณโจ เดี๋ยวพวกคุณช่วยพาคนรักของพวกเรา ลงไปเล่นน้ำที่สระด้วยนะครับ" หลังจากเดินออกจากลิฟท์ แล้วเดินไปทางด้านซ้ายมืออีกนิดหน่อย เอชก็เอ่ยพูดขึ้น แต่..จีน? โจ? ชื่อสองชื่อนี้..มันคุ้นๆแฮะ

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!" อา..พี่ครับ!! ที่แท้ก็คือพี่ชายกับพี่สาวของผมนี่เอง 

 

 

 

"พี่ครับ! ฮือ..ช่วงนี้พวกพี่ๆไม่ไปหาผมบ้างเลย" ผมวิ่งเข้าไปสวมกอดพวกเค้าแล้วเอ่ยพูดอย่างตัดพ้อ

 

 

 

"พวกพี่ๆได้งานทำที่ดีๆ..เพราะพวกเค้าทั้งสามคนได้ช่วยเหลือเอาไว้ พวกพี่ๆก็ควรจะตอบแทนและทุ่มเทให้กับงานมากๆหน่อยสิ หึๆๆ" พี่จีนเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"แล้วที่บอกว่าเป็นคนรักกัน..ฮิมิทสึยอมตกลงแล้วเหรอครับ" สิ้นเสียงของพี่โจ ผมนี่ถึงกับชะงัก

 

 

 

"อืม..ครับ" ไดนาดินเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของผม

 

 

 

"เอาล่ะ..ไปเล่นน้ำเถอะฮิมิทสึ เดี๋ยวพวกชั้นจะขอเคลียร์งานซักแป๊บ พวกคุณด้วยก็ได้นะครับ..ถ้าอยากจะเล่นน้ำ ผมอนุญาติ" สิ้นเสียงของเอช พวกเค้าทั้งสามคนก็เปิดประตูเดินเข้าไปในห้องทำงาน 

 

 

 

"ป่ะ! ขอบอกว่าสระว่ายน้ำของที่นี่ใหญ่มากๆ" สิ้นเสียงของพี่โจ พวกเราสามคนพี่น้องก็จูงมือกันเดินไปยังลิฟท์ทันที

 

 

 

"น้องชอบพวกเค้าใช่มั้ย?" ระหว่างทางที่กำลังเดินไปยังสระว่ายน้ำ แต่แล้ว พี่จีนกลับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ก็..น่าจะนะครับพี่จีน พวกเค้าทั้งสามคนเป็นคนดี และเท่าที่ดูๆ..พวกเค้าเองก็คงจะชอบผมเอามากๆ เพราะวัดจากตลอดเดือนที่ผ่านมา พวกเค้าทั้งสามคนต่างก็เอาใจผม ตามใจผม ยอมอ่อนข้อให้กับผมตั้งเยอะ แถมยังชอบพูดจาหวานๆ และยังลวนลามผมบ่อยๆอีกด้วย แต่แปลก..ที่ผมเองกลับรู้สึกดีที่พวกเค้าทำแบบนั้น" สิ้นเสียงของผม พวกพี่ๆต่างก็พากันยกฝ่ามือขึ้นมาขยี้เส้นผมของผมเบาๆ

 

 

 

"ดีแล้วล่ะ..ถ้าเป็นพวกเค้าพวกพี่ๆก็จะได้วางใจ" พี่จีนเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ว้าววววว...กว้างมากๆเลยครับ!" หลังจากเดินมาถึงสระว่ายน้ำแล้ว ผมก็ถึงกับวิ่งไปรอบๆอย่างเต้นเต้น พร้อมกับเอ่ยพูดออกมา จนแขกที่โรงแรมถึงกับยกยิ้มตาม

 

 

 

"อ้าว! แล้วชุดล่ะ?" เออ..นั่นสินะ แล้วพวกผมจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยน?

 

 

 

"อา..พี่ๆครับ ตรงนู้นมีชุดว่ายน้ำขายด้วย" ผมเหลือบไปเห็นร้านขายของฝากด้านข้าง ผมจึงรีบเอ่ยพูดกับพี่ๆ

 

 

 

"รอแป๊บนึงนะ" จากนั้น พี่ๆทั้งสองคนก็วิ่งไปยังร้านค้านั่นทันที ปึ่ก!

 

 

 

"โอ๊ะ! โทษทีๆๆ ไม่เห็นน่ะ" ระหว่างที่ผมกำลังยืนรอพวกพี่ๆแถมยังแอบเอาเท้าเปล่าๆจุ่มน้ำในสระ แต่แล้ว..กลับมีใครก็ไม่รู้ เดินเข้ามาชนผมจนเกือบจะตกลงไปในน้ำ

 

 

 

"อืม..ไม่เป็นไร" ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเอาเท้าจุ่มน้ำต่อ ปึ่ก!

 

 

 

"....." หืม? นี่พวกมึงสามตัวจะเบียดและชนกูอีกทำไม?

 

 

 

"อ๋อ..พอดีว่าเมื่อกี้หลบคนน่ะ" คน? กูยังไม่เห็นหัวใครเดินผ่านไปเลยซักคน! ปึ่ก!

 

 

 

"...." อืม..คราวนี้เริ่งแรงขึ้นแฮะ! อีกทีๆ..กูขออีกทีนึง ปึ่ก! 

 

 

 

"ว้ายยยยยยย!" ตู้ม!! หึ! เป็นไงล่ะ..อีเห็ดสดกระเทยเด็กเอ้ย!! พอมึงจะชนกูก็หลบ! สุดท้ายมึงเอง..ก็ตกน้ำป๋อมแป๋ม 555

 

 

 

"แก!/แก!" อ้าว..ยังมีหลงเหลือ? งั้นจัดไป! หมับ! หมับ!

 

 

 

"กรี๊ดดดดดด! / อ้ายยยยยยย!" ตู้ม!! ตู้ม!! อยากเล่นน้ำทั้งชุดสวยๆก็ไม่บอก เดี๋ยวพี่จะจัดให้!

 

 

 

"แก! แน่จริงลงมาเลย! ชั้นจะตบแกให้ดู! นึกว่าตัวเองสวยนักรึไง! ถึงมายืนล่อเสือล่อตะเข้อยู่ตรงนี้น่ะ!! ถ้าไม่มีแก..เมื่อกี้ฝรั่งคนนั้นก็เสร็จพวกเราไปแล้ว!" อ๋อ..ที่แท้ก็พวกหาเหยื่อ?

 

 

 

"พวกนายรู้มั้ย? ชุดที่ชั้นใส่..มันไม่ได้เรียกว่าล่อเลือล่อตะเข้เลย แบบนี้ต่างหากล่ะ..จงดูเอาไว้..พวกมือใหม่ทั้งหลาย" สิ้นเสียงของผม ผมก็แกะกระดุมเสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีขาวของตัวเองออกช้าๆ จนผู้คนรอบข้างถึงกับชะงัก

 

 

 

"....." จากนั้น ผมก็ถอดเสื้อเชิ๊ตนั่นออกทันที และนั่น..ก็ทำให้ผิวขาวใสของผมเด่นสะดุดตาเมื่อกระทบกับแสงแดด 

 

 

 

"....." ผมเอื้อมมือลงไปหมายจะปลดกางเกงลง แต่ไม่เอาดีกว่า..เพราะกางเกงที่ผมใส่ มันก็แค่กางเกงขาสั้นยาวแค่สองคืบอยู่แล้ว ปลดแค่กระดุมออกเม็ดนึงก็พอ

 

 

 

"อึ่ก!" หึๆๆ เป็นไงล่ะ..ถึงกับสะอึกกันเป็นแถวเลย แชะๆๆ

 

 

 

"หืม? ค่าถ่ายภาพผมคิดห้าร้อยนะครับ หึๆๆ" ระหว่างที่ผมกำลังยกยิ้มขึ้นอย่างสง่างาม แต่แล้ว กลับมีผู้ชายสองสามคนเดินเข้ามาถ่ายรูปเก็บภาพของผม ผมจึงเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"ผมจ่ายไม่อั้น.." อา..งั้นก็เชิญเลย

 

 

 

"กรี๊ดดดดดด!" ชิ! เสียงร้องด้วยความอิจฉาเนี่ย มันทำให้ผมรู้สึกดีชะมัด!หึๆๆๆๆ 5555555555

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!!!" เอิ้ก! แม่งเกือบเบรคหัวเราะไม่ทัน!

 

 

 

"เอช..ไดนาดิน..วัลดัส..ไหนบอกว่าทำงานยังไงล่ะครับ!" ผมค่อยๆหันกลับไปมองตามเสียงก็เห็นว่าเป็น..เหล่าจอมปีศาจที่กำลังพิโรธอยู่ ผมจึงเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับก้าวเดินถอยหลัง

 

 

 

"นั่น..ห้องทำงานของพวกชั้นอยู่บนนั้น" อา..ชิบหายแล้ว! พรึ่บ!

 

 

 

"จะหนีไปไหนฮิมิทสึ!!" จากนั้น ผมก็ต้องวิ่งหนีเหล่าปีศาจอย่างไม่คิดชีวิต ฮือๆๆ มีหวังถ้าโดนจับได้ ผมคงต้อง..โดนลงโทษแน่ๆ!! พี่ๆๆครับ! อยู่ไหนช่วยผมด้วย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โดนแน่ๆ ช่วงนี้..อัพได้แค่วันละตอนนะคะ เพราะงานเริ่มยุ่งๆแล้ว อิอิ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น