เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่9 แขกผู้มาเยี่ยมเยียน

ชื่อตอน : บทที่9 แขกผู้มาเยี่ยมเยียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 328

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2559 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่9 แขกผู้มาเยี่ยมเยียน
แบบอักษร

พรอมโต้ค่อยๆเอามือมาถอดเครื่องช่วยหายใจออกก่อนที่จะวางมันไว้ข้างๆตัว และมองมาที่ผมพร้อมกับยิ้มให้อ่อนๆ

"นายปลอดภัยดีนะ น็อคโตะ"

"ไม่ต้องมาห่วงฉันเลย ห่วงตัวนายเองก่อนเถอะ" 

"ฮ่ะๆๆ สภาพของฉันดูแย่กว่าของนายอีก" ผมเอื้อมมือไปจับมือพรอมโต้ พรอมโต้เองก็จับมือผมกลับและจ้องหน้าผม "เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วเจ้าชายน้อย ฉันยังไม่ตายนะ"

ผมมองไปที่พรอมโต้และยิ้มให้ พรอมโต้พยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ผมก็ดันอกของพรอมโต้เบาๆเพื่อใหพรอมโต้นอนลงไปแบบเดิมและห่มผ้าให้เหมือนเดิม 

"นายยังไม่หายดี นอนพักก่อน" 

"แต่ฉัน..."

"ไม่มีคำว่าแต่ อยากหายต้องนอนพักและห้ามขยับไปไหน แล้วฉันจะมาเยี่ยมบ่อยๆ"

พรอมโต้ยอมนอนแต่โดยดีและยังคงจับมือผมแน่น ผมมองที่มือของพรอมโต้พร้อมกับมองหน้าของเขาสายตาของเขาตอนนี้เหมือนเด็กน้อยที่ไม่อยากให้พ่อแม่จากไปไหน นี่ผมมีเพื่อนหรือมีลูกเนี่ย 

"ไม่ไปไม่ได้หรอ" 

"เดี๋ยวฉันมาเยี่ยมใหม่ ฉันจะได้ไปบอกให้อิกนิสกับกลาดิโอ้ให้รู้ด้วย ว่านายฟื้นแล้ว" พรอมโต้ทำหน้าบึ้งตึงก่อนที่จะทำปากคว่ำเหมือนเด็กที่งอนพ่อกับแม่ ผมเห็นเขาทำหน้าแบบนั้นจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ "ฮ่ะๆๆ พอเลย ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น เดี๋ยวฉันมาเยี่มใหม่น่าไม่ต้องกลัวหรอก" ผมค่อยๆปล่อยมือจากพรอมโต้และเอาเครื่องช่วยหายใจที่อยู่ตรงมือของพรอมโต้เอาไปแขวนไว้กับอุปกรณ์แพทย์ และหันหลังเดินไปที่ประตูก่อนที่จะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดและเปิดมันออกพร้อมกับก้าวเท้าเดินออกไปและปิดประตู ทันทีที่ผมออกมายืนข้างนอกผมยืนพิงประตูห้องพร้อมกับเอามือมาจับปากตัวเองพลางคิดถึงเรื่องตอนนั้น 

 

บรืนนนน~~~~

ครึ๊ก

เมื่อรถลีมูซีนสีดำมาจอดที่หน้าประตูวัง คนขับรถลีมูซีนรีบลงมาและมาเปิดประตูให้กับแขกที่นั่งอยู่ข้างหลังสุด เมื่อประตูถูกเปิดบุคคุลที่นั่งอยู่ในรถก็ก้าวขาลงมาจากรถและสวมหมวกสีดำก่อนที่จะเงยหน้ามองวังที่อยู่ตรงหน้า 

"ไม่ได้มานานเหมือนกันนะเนี่ย ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย" ชายที่ลงมาจากรถพูดก่อนที่จะเดินเข้าไปในวังโดยที่มีทหารสองคนโค้งคำนับให้ก่อนที่จะเดินนำไปยังห้องบัลลังค์ 

"ฝ่าบาท มีแขกจะมาขอพบท่านพะยะคะ" 

"แขกหรอ...เชิญเค้าเข้ามา" 

เมื่อราชารีจิสรับสั่ง ทหารก็เปิดประตูห้องบัลลังค์พร้อมกับแขกที่เดินเข้ามา เขามาหยุดยืนที่หน้าบัลลังค์ก่อนที่จะถอดหมวกและโค้งให้กับราชารีจิส 

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ผมได้มาพบท่านอีกราชารีจิส หลังจากที่ไม่ได้เจอหน้าท่านประมาณ10ปีเห็นจะได้" ชายผู้นั้นค่อยๆเงยหน้าขึ้และมองไปที่ราชารีจิส 

"อาร์ดีน" 

"คิดถึงผมรึเปล่าล่ะ พี่ชาย" 

ราชารีจิสมองไปที่อาร์ดีนที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างล่าง

 

******************************************************************************************

                                                                 http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/15.gifสารจากไรท์ถึงนักอ่านที่น่ารัก

 

   ในนิยายเรื่องนี้ไรท์จะให้อาร์ดีนเป็นน้องชายของราชารีจิสนะครับ เพราะในหนังหรือในเกมอาร์ดีนจะมีศักดิ์เป็นทวดของทวดของทวดของทวดของน็อคทิส เรียกง่ายๆน็อคทิสเป็นเหลนของอาร์ดีนนั่นเอง แต่ในนิยายเรื่องนี้ไรท์จะขอเปลี่ยนนะครับ และอาร์ดีนจะมีอายุน้อยกว่าราชารีจิสไม่กี่ปี 

   แล้วพรุ่งนี้ไปติดตามกับเนื้อเรื่องพิเศษอันกุ๊กกิ๊กของน็อคทิสกับพรอมโต้ในวัยเด็ก ที่ซึ่งตอนนั้นทั้งคู่อายุแค่ 8 ขวบ  ฝากติดตามด้วยนะครับ 

    สุดท้ายนี้ไรท์อยากจะขอฝากให้ผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านช่วยติหรือแนะนำไรท์หน่อยนะครับ ถ้าไรท์เขียนอะไรไม่ดีหรือขาดอะไรไป ยังไงรบกวนแนะนำไรท์ทีนะ  ขอบคุณมากๆครับ รักผู้อ่านทุกท่าน http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.png

ความคิดเห็น