ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #6

คำค้น : tk,เฟรม,6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 170.8k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#6
แบบอักษร

#F

นี่ก็ครบสามวันที่มันลาให้ผมแล้วพรุ่งนี้ผมคงต้องไปมอแล้วล่ะ ตั้งแต่คืนที่เพื่อนมันมาดื่มมันก็ไม่ได้มานอนที่นี่เลย จะมาก็แค่ตอนเช้าพอบ่ายก็ออกไปผมไม่รู้ว่ามันไปไหนหรือทำอะไรแต่มันไม่ปล่อยให้ผมออกไปมาสั่งให้แดกข้าวแดกยาให้ตรงเวลาแล้วก็ไปแถมยังล็อคห้องด้วยคีย์การ์ดอีก จะเปิดก็ต้องใช้คีย์การ์ดไม่ว่าข้างนอกหรือข้างในรู้สึกมันจะอยู่ชั้นระดับวีไอพีนะครับชั้นเกือบสุดท้าย ของสดมันซื้อมาไว้ผมก็ทำกินเองครับผมทำอาหารเป็นแต่ไม่ได้เก่งอะไรพอกินได้อีกสักหน่อยมันก็คงมา ผมลองโทรไปถามดีกว่าจะได้ให้ไอ้อ้นมารับออกไปจากที่นี่สักที รอยตามร่างกายก็เริ่มจางไข้ก็เกือบจะหายแล้วครับอย่าเผลอแล้วกันมันเผลอเมื่อไหร่ผมเอาคืนแน่ ผมหนังดูหนังอยู่ห้องนั่นเล่นข้างนอกมือก็กดโทรออกหามัน

ไม่นานก็รับสาย เบอร์มันเป็นคนใส่ไว้เอง

‘อะไร’ ได้ยินเสียงปิดประตูรถแว่วๆ

“จะมายังวะ”

‘กำลังจะกลับ มีไร’

“ป่าว กูอยากกินน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ซื้อมาด้วย”

พูดจบผมก็ตัดสายมันทิ้งโทรหาไอ้อ้นแทน จริงๆแล้วผมโกหกผมแค่อยากรู้

ว่ามันจะมารึยังจะได้มาเปิดประตูให้ผมได้ ถ้าบอกไปตรงๆมันก็คงหาเรื่องผมแน่

‘ฮัลโหล’ สัสนี่ยังนอนอยู่เลยครับ

“สัส ตื่นได้แล้วมารับกูด่วนแถว....”

‘มึงไปทำไรที่นั่นวะ’ เสียงเหมือนคนตื่นขึ้นมาหน่อย

“อย่าถามมากมารับกูก็พอ”

‘เออๆ อีก 20 นาทีกูไปถึง’

“เออ”

แกร๊ก

ผมหันไปตามเสียงประตูที่ถูกเปิดโดยเจ้าของห้องในมือมันถือสิ่งที่ผมต้องการมันเดินมานั่งตรงข้ามผมวางของไว้โต๊ะกลางเอนตัวพิงโซฟาหลับตาพักผ่อนเหมือนคนทำงานมาเหนื่อยมากและเหมือนคนนอนน้อย ผมเดินไปเอาแก้วมาใส่น้ำเต้าหู้เอาปาท่องโก๋ลงลอยใส่เผื่อมันด้วย นั่งกินอย่างเดียวครับไม่สนแม่งจะเห็นไม่เห็น

“กินข้าวรึยัง?” ประโยคแรกที่มันเอ่ยถามแต่ยังคงไม่ลืมตามอง

“กินนี่ไงข้าว” ผมบอกชี้ไปน้ำเต้าหู้ที่มันซื้อมาให้

“อยากแดกไร” มันลุกนั่งดีๆมองผมกินไม่ยอมกินที่ผมทำไว้ให้

“ไม่อยากแดกไร กูจะกลับแล้วเพื่อนกูกำลังมารับ”

“ใครอนุญาต” มันมองผมนิ่งๆผมวางแก้วลงแล้วมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“มึงจะเอาไรกับกูอีกวะ อยู่กูก็อยู่แล้วไงกูหายแล้วทำตามที่มึงบอกทุกอย่างแล้ว กูไม่ใช่นักโทษ!”

มันนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผมเย็นวาบ

“น้องสาวมึงน่ารักดีนะ เห็นว่าชอบกูอยู่ด้วยถ้าใช้เป็นที่ระบายความเงี่ยนคงไม่เลว”

“ไอ้เหี้ย!! อย่าแตะต้องน้องสาวกูมันไม่เกี่ยวมึงอย่าหน้าตัวเมียดึงผู้หญิงมาเป็นเครื่องมือหาเรื่องกู” ผมลุกขึ้นกระชากคอเสื้อมันอย่างเอาเรื่องมันแค่มองผมนิ่งๆเท่านั้น คือกูพร้อมจะมีเรื่องครับ

พิม เป็นน้องสาวของผมเป็นลูกลุงกับป้าที่ผมอาศัยอยู่ด้วยที่บ้านต่างจังหวัดพ่อผมเสียตั้งแต่ยังเด็กแม่ไปทำงานและมีสามีใหม่ที่ต่างประเทศ พิมอยู่คอนโดกับผมคนล่ะห้องเราสนิทกับมากเหมือนพี่น้องท้องเดียวกันแม่ผมเป็นคนส่งเงินมาให้ใช้และซื้อคอนโดให้อยู่ พิมสอบได้มหาลัยเดียวกันกับผมเลยมาเรียนด้วยกันที่กรุงเทพ เวลาผมหาไปพิมจะโทรถามไอ้อ้นตลอด ถ้ามันแตะต้องพิมผมไม่เอาไว้แน่!

“หวงมากสินะมึงเริ่มก่อนเอง”

“กูยังไม่ทำเหี้ยไรเลย! กูแค่ให้เพื่อนมารับไปเที่ยวกูเบื่อ อยากเที่ยวไอ้เหี้ย!” ผมปล่อยมัดใส่หน้ามันแต่มันหลบทันจับข้อมือผมบิดไปด้านหลัง การต่อสู้มันมีชั้นเชิงกว่าผมมาก เจ็บใจชิบ

“หายดีแล้วเริ่มจะพยศนะ มึงดึงคนอื่นมาเกี่ยว กูเลยทำบ้าง” มันกระซิบเสียงเย็นข้างหู ยังไม่ทันที่ผมจะโต้ตอบอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“กูแค่ให้เพื่อนมารับมึงถึงกับต้องหลอกฟันน้องกูเลยรึไง!” ผมกระทืบเท้าลงบนเท้ามันแต่มันรู้ทันจับผมกดคว่ำหน้าลงบนโซฟายิ่งทำให้ผมขัดขืนได้ยาก มันเหมือนกำลังหาไรสักอย่างแล้วยื่นมาตรงหน้าผม

“บอกเพื่อนมึงกลับไปถ้าไม่อยากให้คนอื่นเดือนร้อน” มันใช้โทรศัพท์ผมโทรหาเพื่อนผมที่มันรัวเคาะประตูอยู่หน้าห้อง มือผมก็โดนกดไว้เลยทำได้แค่พูดกับมันเท่านั้นมันเปิดลำโพงไว้ให้ได้ยินทั้งสองคนแล้ว

'เปิดประตูสิวะ กูรออยู่หน้าห้องเนี่ย' เสียงหงุดหงิดดังมาจากปลายสายเพราะไม่ยอมเปิดประตูให้สักที

“มึงกลับไปก่อน โทษทีว่ะที่รบกวนเวลานอนมึง”

'ทำไม นี่ห้องพี่ธีร์ใช่มั้ยมันไม่ให้มึงออกมาหรอวะ มันทำไรมึง เดี๋ยวกูจัดการเอง'

“ไม่ต้อง! คือ...เออน่า ถ้าไม่อยากให้กูมีปัญหามึงกลับไปก่อนเลย” ปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะตอบตงลง ไอ้ธีร์มันถึงยอมปล่อยผมเป็นอิสระ

“หึ” มันกระตุกยิ้มเหมือนพอใจมาให้

“พอใจแล้วใช่มั้ยสัส!” ผมมองหน้ามันอยากโกรธเคืองที่ทำไรมันไม่ได้มันก็มองผมอยู่ก่อนแล้วเหมือนเราเล่นเกมจ้องตากันไม่มีใครยอมใครแต่ต่างมองด้วยสายตาคนล่ะแบบ

Rrr Rrr~

เสียงมือถือมันดังขึ้น มันกดรับก่อนจะเดินไปคุยในห้องนอนผมไม่ได้สนใจมันอีกนอนดูหนังคนเดียวอยู่ข้างนอกหนีไปไหนไม่ได้ในเมื่อมันเอาพิมมาขู่ผมขนาดนี้ สัสพักมันก็เดินออกมา

“กูจะไปข้างนอก ถ้ากูกลับมาไม่เจอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“จะไปตายไหนก็ไป ไม่ต้องมาขู่กู” ผมมองอย่างแค้นเคือง

“คืนนี้เตรียมรับบทลงโทษจากกูได้เลย” พูดจบมันก็หยิบเสื้อคลุมออกไปข้างนอกและไม่ล็อคประตูอย่างที่บอกแค่ล็อคจากข้างในธรรมดาผมสามารถเปิดออกไปได้ แต่ก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดี

เบื่อโว๊ย!!!

เป็นบ้าอะไรของมันวะ ผมก็หายดีแล้วถึงจะยังไม่ดีมากก็เถอะมันก็ยังไม่ยอมปล่อยผมไปสักที หงุดหงิดชิบ! อยู่แต่ในห้องออกไปไหนก็ไม่ได้ เรียนก็ไม่ได้เรียน ผมอยากจะหนีออกไปแต่ก็กลัวว่าถ้ามันตามจับผมทีหลังผมจะเจอหนัก สุดท้ายก็ไม่มีไรทำไปเปิดหนังดูในห้อง หนังที่อยู่ในห้องมันนี่กูดูแทบทุกเรื่องแล้วนะครับ ดูหนังจบผมก็ปิดทีวีนอน




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว