kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2559 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

2016-12-29

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เฮ้อ! เปล่าหรอกครับ พวกเค้าก็แค่ใช้ผมเป็นตัวหลอก เพื่อให้พี่สาวสามคนนั่นถอยห่างออกไปก็เท่านั้น ตามจริงแล้ว..ผมเป็นแค่แม่บ้านที่พวกเค้าจ้างมาก็เท่านั้น" สุดท้ายแล้ว..ผมก็เอ่ยพูดตอบคำถาม แทนเหล่าปีศาจที่กำลังนั่งนิ่งๆอยู่ซะเลย

 

 

 

"ไม่ใช่.." เอ๋? อะไรคือไม่ใช่ครับเอช?

 

 

 

"นายไม่ใช่แค่ตัวหลอก..ถ้าพวกชั้นคิดจะกำจัดผู้หญิงสามคนนั่นจริงๆ มันยังมีวิธีอื่นอีกตั้งเยอะ" อ้าว..งงครับงง 

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ต่อไปนี้..ชั้นจะให้นายอยู่ในฐานะคนรัก..ไม่ใช่ในฐานะแม่บ้านอีกต่อไป" โห..ถ้าเอชพูดถึงขนาดนั้น! ผมควรจะดีใจใช่มั้ยล่ะครับ? แต่...

 

 

 

"ไม่ครับ..พวกคุณสามคนลองคิดดูกันให้ดีๆอีกที พวกเราน่ะ..เพิ่งจะพบเจอกันแค่สามสี่วันเองนะครับ มันเป็นไปไม่ได้หรอก พวกคุณน่ะ..ถ้าคิดจะล้อเล่นก็ควรจะมีขอบเขตกันหน่อย ขอโทษนะครับ..ผมขอตัว" พรึ่บ! สิ้นเสียงของผม ผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองทันที

 

 

 

"ยังไงๆ.." หลังจากที่ร่างเล็กเดินจากไปแล้ว ร่างสูงทั้งสามคนก็เอาแต่เงียบสนิท จนมานพเอ่ยถามออกมา

 

 

 

"ไม่รู้..ชั้นแค่พูดในสิ่งที่ชั้นต้องการ" เอชเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

 

"นั่นสินะครับ..ความรู้สึกมันบอกว่า..ไม่อยากห่างจากเด็กคนนี้ อยากจะให้เค้าอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา แค่เห็นรอยยิ้มกวนๆนั่น..ก็ทำให้เรื่องเครียดๆหายแว๊บไปกับตา และที่สำคัญ..ครั้งแรกที่เห็น ใจของพวกเราก็กระตุกเต้น และพอเห็นว่าเค้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ใจของพวกเราก็ไม่อยู่สุข" สิ้นเสียงของไดนาดิน ร่างสูงทั้งทั้งหมดที่นั่งอยู่ต่างก็พากันนิ่งชะงักไปชั่วครู่ จากนั้น พวกเขาก็พยักหน้าลงช้าๆ

 

 

 

"หลงรัก! พวกนายทั้งสามคน..หลงเสน่ห์เด็กน้อยนั่นเข้าเต็มเปาโดยไม่รู้ตัวเลย!" สิ้่นเสียงของอาร์มเพื่อนสนิทของร่างสูงวัลดัส ร่างสูงทั้งสามคนต่างก็กันยกฝ่ามือขึ้นมากุมขมับ

 

 

 

"อา..แย่แล้ว" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"แต่ก็อกหักไปซะแล้วว่ะ! 555 เด็กน้อยนั่นตัดเยื่อใยไม่เหลือชิ้นดีเลย" มานพเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ

 

 

 

"แล้วพวกนายจะเอาไงต่อ?" สถาปนิกหนุ่มเพื่อนสนิทของเอชเอ่ยถามออกมา

 

 

 

"ในเมื่อรู้ตัวแล้วว่า..ความรู้สึกที่มีต่อเด็กนั่นมันเป็นความรู้สึกที่พิเศษ พวกชั้นก็ต้องรุกต่อไปสิวะ" สิ้นเสียงของเอช ไดนาดินกับวัลดัสก็กระตุกยิ้มขึ้นเล็กๆ

 

 

 

"เออๆๆ สู้ๆโว้ย!" จากนั้น พวกเขาทุกคนต่างก็ยกแก้วไวน์แดงขึ้นมาชน

 

 

 

"ฮึ่ย!! พวกปีศาจบ้า..พูดอะไรเอาแต่ใจตัวเอง!" หลังจากที่ผมเดินเข้าในห้องนอนแล้ว ผมก็ล้มตัวนอนบนเตียงแล้วดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมโปงทันที

 

 

 

"แต่ทำไม..ใจของเราถึงรู้สึกดีหว่า? " ใช่ครับ..ทำไมใจของผมถึงรู้สึกดีแปลกๆอ่ะ?

 

 

 

"นอนดีกว่า..พรุ่งนี้จะต้องทำงานอีก" สิ้นเสียงของผม ผมก็เอื้อมือไปปิดไฟบนหัวเตียงแล้วข่มตาหลับทันที 

 

 

 

   รุ่งเช้าของอีกวัน ผมตื่นแต่เช้าเลยล่ะครับ เมื่อวาน..ผมน่ะลงทุนซื้อหนังสือเรียนทำอาหารมาเลยนะ! เช้านี้แหละ..ผมจะทำเบ๊กฟัด! ให้เหล่าปีศาจทาน หมับ!

 

 

 

"ฟอดดดด! หอมจัง" ระหว่างที่ผมกำลังตอกไข่ใส่ถ้วยเล็กๆ แต่แล้ว..ไดนาดินที่เดินเข้ามาในครัวตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ กลับ..กลับ..ฮือ! กอดรอบเอวแถมยังหอมแก้มของผมเฉยเลยยยยย!!

 

 

 

"คุณทำอะไรอ่ะ! เอามาเลยนะครับ..ค่าหอมแก้มของผม ห้าร้อยบาท!" ผมกระเถิบถอยออกไปแล้วเอ่ยพูดกับไดนาดินที่กำลังยืนยิ้มอยู่

 

 

 

"อ่ะ..ชั้นให้พันนึง..ขอหอมสองข้างเลย ฟอดด! ฟอดด!" ก..ก..กรี๊ดดดดด! ไอ้บ้าวัลดัสที่แอบย่องเข้ามาทางด้านหลังเอ่ยพูดขึ้น แถมยังจ่ายเงินแล้วหอมแก้มของผมทันที!!

 

 

 

"เอะอะอะไรกันตั้งแต่เช้า.." อา..เอชมาพอดีเลย! ผมจะฟ้อง!

 

 

 

"เอชครับๆๆ พวกน้องชายของคุณลวนลามผมอะ! พวกเค้าหอมแก้มผม!" ผมเดินเข้าไปหาเอชแล้วรีบฟ้องออกมาทันที

 

 

 

"งั้นเหรอ? ฟอดดด! ก็หอมดีนี่นา.." ก..ก..กรี๊ดดดดด! โลกนี้สำหรับผมมันชักจะอยู่ยากขึ้นแล้วล่ะครับ!!

 

 

 

"อึ่ก! พวกคุณ..พวกคุณ..ค่าเสียหาย..เพิ่มเป็นเงินเดือนให้ผมเลยนะ!" ผมถอยหลังออกไปสามก้าวแล้วเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ก็ได้..ชั้นให้สามเท่า" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับชะงักและพอใจในคำตอบของเค้า

 

 

 

"แต่..ต้องให้พวกเราหอมแก้มนายทุกวัน" โอ้! ม่ายยยยยยย!

 

 

 

"ฮึ! ไม่เอาครับ! ต่อไปนี้..พวกคุณอยู่ห่างๆผมเลยนะ" สิ้นเสียงของผม ผมก็ดันแขนพวกเค้าทั้งสามคนออกไปจากห้องครัวทันที

 

 

 

"คนบ้า!" ผมเอ่ยพูดออกไปเบาๆ จากนั้น ผมก็หันกลับมาเปิดตำราอาหารต่อ ทั้งๆที่ใจของผม..มันยังสั่นไหวไม่หยุด 

 

 

 

  หลังจากนั้นเป็นต้นมา ผมก็โดนเจ้านายจอมปีศาจก่อกวนอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นตอนทำอาหาร ไม่ว่าจะเป็นตอนทำงานบ้าน ไม่ว่าจะอาบน้ำ ไม่ว่าจะเข้านอน อา..ผมรู้สึกว่าพวกเค้าเริ่มจะรุกผมหนักขึ้นทุกวัน! ส่วนใจของผมน่ะเหรอ? มันก็ชักจะ..จะ..อ้ากกกกกกก! ผมไม่รู้โว้ยยยยย! ลองเป็นพวกคุณดูสิ อยู่กันแค่สี่คนเห็นหน้ากันทุกวัน แถมยังโดนทำหวานๆแบบนี้ใส่..พวกคุณน่ะ..จะไม่วูบไหวกันบ้างเหรอครับ?

 

 

 

"ฮิมิทสึครับ..วันนี้ชั้นจะไปดูบ้านใหม่ ไปดูด้วยกันนะครับ" นั่นไงๆ พวกคุณดูสิครับ ความเปลี่ยนแปลงมันมากมายแค่ไหน พวกคุณคงสงสัยล่ะซี่..ว่าเป็นเสียงของใคร? 

 

 

 

"ไม่ไปครับ..ไดนาดิน" ใช่ครับ..นั่นก็คือไดนาดิน

 

 

 

"ไม่ไปก็ต้องบังคับให้ไป..จุ๊บ!" พูดเฉยๆก็ด้ายครับคุณวัลดัส! ไม่เห็นต้องก้มหน้าลงมาจูบตรงกลางหน้าผากของผมเลย!

 

 

 

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะเด็กดี..เดี๋ยวชั้นจะพาไปซื้อของ" อา..เอชครับ คุณน่ะ..พูดจาเหมือนเดิมจะได้รึเปล่า? ถ้าขืนคุณและพวกน้องชายทำดีกับผม แถมยังเปลี่ยนคำพูดและการกระทำกันแบบนี้ มีหวัง..ผมคง..คง..หลงรักพวกคุณเข้าซักวันแน่ๆ! 

 

 

 

"ก็บอกว่า.." เฮ้อ! เห็นมะ? พอเห็นสายตาของเจ้านายจอมปีศาจที่กำลังอ้อนวอนผมอยู่ ผมนี่..ถึงกับชะงักคำพูดไปเลย

 

 

 

"ก็ได้ครับ.." สิ้นเสียงของผม ผมก็เดินเข้าไปในห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

 

 

 

"ชั้นซื้อของตกแต่งบ้านเอาไว้ครบหมดแล้ว แต่ก่อนจะย้ายเข้าไปอยู่ ก็แค่จะขอแวะไปดูความเรียบร้อยซักหน่อยน่ะ" ระหว่างที่รถหรูกำลังขับเคลื่อน เอชที่ขับรถอยู่ก็เอ่ยพูดขึ้น อา..เวลามันก็ผ่านมาเร็วเหมือนกันแฮะ แป๊บเดียว..ผมก็อาศัยอยู่กับพวกเค้าจะหนึ่งเดือนอยู่แล้ว

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ห้องนอนของนายเป็นห้องใหญ่กว่าคนอื่นเค้าเลยนะ เตียงก็สามารถนอนได้สี่ถึงห้าคนเลยทีเดียว" ไดนาดินที่นั่งอยู่ข้างๆผมเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"แล้วยังไงครับ?" ผมหันหน้าไปถามเค้าพร้อมกับแสดงสีหน้าแบบสงสัย

 

 

 

"ก็..ขอนอนด้วยคนนะครับ" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมก็รีบสวมหูฟังแล้วแกล้งฮำเพลงเบาๆทันที 

 

 

 

"หึๆๆๆ" จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของเหล่าจอมปีศาจทันที ชิ! อย่ามาตะล่อมซะให้ยาก!

 

 

 

"เอชครับๆ ผมขอแวะมินิมาร์ทหน่อยสิ ผมอยากกินน้ำโค้ก" ผมเอ่ยพูดออกไปเพราะกระหายน้ำ

 

 

 

"ได้สิครับเด็กดี.." ชิ! คนบ้า..

 

 

 

"ผมไปคนเดียวก็ได้ครับ พวกคุณนั่งรออยู่ในรถนี่แหละ" ระหว่างที่ผมกำลังจะเปิดกระตูรถ แต่แล้ว ผมก็เหลือบไปเห็นพวกเค้าทั้งสามคนทำท่าจะลงตามผมไปด้วย ผมจึงรีบเอ่ยพูดขึ้นซะก่อน

 

 

 

"แน่ใจนะ.." วัลดัสเอ่ยถามออกมา

 

 

 

"ครับ" จากนั้น ผมก็เปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในมินิมาร์ททันที ปึ่ก!

 

 

 

"......" ระหว่างที่ผมกำลังกดโค้กตรงตู้อยู่ แต่แล้ว..กลับมีมือของใครบางคนเอื้อมมาคว้าแก้วโค้กของผมแล้วกดวางลง ผมหันไปมอง..หมายจะต่อว่าคนๆนั้น แต่ทว่า..

 

 

 

"พีระ!!" สิ้นเสียงของผม ผมก็ทำท่าว่าจะวิ่งหนี แต่แล้ว ไอ้พีระมันกลับล็อคลำตัวของผมเอาไว้ได้!

 

 

 

"หึ! นึกว่าหายหัวหายหน้าหนีจากผัวเก่าของมึงไปไหน! ที่แท้ก็ไปอยู่กับผัวใหม่ของมึงนี่เอง!" ไอ้พีระเอ่ยพูดกระซิบข้างๆหูของผม

 

 

 

"คำก็ผัวสองคำก็ผัว..มึงกับกูยังไม่เคยมีอะไรกันเลยด้วยซ้ำ! ปล่อยนะ!" ผมพยายามสบัดตัวเองให้หลุด แต่ก็ทำไม่ได้..

 

 

 

"ไปกับกู!!" สิ้นเสียงของไอ้พีระ มันก็ลากผมออกไปยังประตูหลังของร้านมินิมาร์ท ส่วนพวกพนักงานของร้าน ต่างก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง ผวั๊ะ! 

 

 

 

"อึ่ก!" แต่ทว่า..พอโผล่หน้าออกจากประตูหลังร้านเท่านั้นแหละครับ ไอ้พีระมันถึงกับล้มลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น เพราะแรงหมัดหนักๆของวัลดัส ที่กำลังดักทางรอมันอยู่ ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

 

 

 

"ถ้ามึงไม่อยากตาย..อย่าเสนอหน้ามาให้ฮิมิทสึเห็นอีก!" วันดัสหลังจากเตะไปยังท้องน้อยของไอพีระสองสามทีเค้าก็หยุด พร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"วัลดัส! อา...ไอ้เวรเอ้ย!" ปึ่ก! ปึ่ก! ไดนาดินที่วิ่งตามมาทีหลัง เมื่อเห็นวัลดัสก็รีบเอ่ยเรียก แต่..พอเค้าเห็นสีหน้าซีดๆของผม พร้อมกับเหลือบไปมองไอ้พีระที่กำลังนอนจุกอยู่ ไดนาดิน..ก็ตรงดิ่งเข้าไปเตะอัดหน้าท้องของไอ้คีระอีกสองที 

 

 

 

"พอเถอะครับ..เดี๋ยวมันตาย! ผมไม่อยากให้พวกคุณต้องเดือดร้อน" จากนั้น ไดนาดินกับวัลดัสก็ทำท่าจะเตะอัดมันต่อ แต่ผมกลับดึงแขนของพวกเค้าเอาไว้

 

 

 

"มึงอย่ามายุ่งกับกูอีก..เพราะกู..เริ่มต้นชีวิตใหม่กับพวกเค้าแล้ว" สิ้นเสียงของผม ผมก็ลากแขนของวัลดัสและไดนาดินก้าวเดินจากไปทันที

 

 

 

"หึ! กูไม่ยอมหรอก!!" 

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้น!" เอชที่เพิ่งจะลงจากรถเอ่ยถามออกมา

 

 

 

"นายพีระครับพี่ มันกำลังจะฉุดฮิมิทสึ พอดีผมที่กำลังจะเดินเข้าไปตามฮิมิทสึเห็นว่ามันกำลังจะเดินออกไปทางประตูหลังร้านพอดี ผมก็เลยเดินไปดักรอมัน" สิ้นเสียงของวัลดัส เอชก็ยืนนิ่งไปซักพัก

 

 

 

"มันอยู่ไหน?" เอชเอ่ยถามด้วยแววตาน่ากลัว

 

 

 

"อา..เอชครับ ผมไม่เป็นไร เอาไว้คราวหน้า..ผมจะระวังตัวนะครับ" ผมเดินเข้าไปหาเอชพร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"อย่าอยู่ห่างจากพวกชั้นอีก..เข้าใจนะฮิมิทสึ?" เอชเอื้อมฝ่ามือขึ้นแตะตรงแก้มใสของผม พร้อมกับเอ่ยพูดออกมาเบาๆ อา..ใจของผมรู้สึกอบอุ่นจัง

 

 

 

"ครับ..ผมจะไม่ห่างจากพวกคุณอีกแล้ว" ผมเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"งั้นแต่งงานกันนะ"

 

 

 

"ครับ.แต่งงานเลย"

 

 

 

"คืนนี้..ขอนอนด้วยคนนะ"

 

 

 

"ครับ..นอนด้วยกันเลย..อ๊ะ!! วัลดัสคนบ้า!! พวกคุณนี่มันเนียนจริงๆเลย!" สิ้นเสียงของผม ผมก็รีบเปิดประตูรถเข้าไปนั่งรอพวกเค้าอยู่ด้านในทันที! 

 

 

 

   หลังจากที่พวกเค้ายกยิ้มกันไปแล้ว จากนั้น พวกเค้าก็เดินขึ้นรถและพวกเราก็ออกเดินทางกันอีกครั้ง อา..น้ำโค้กของผมยังไม่ได้กินเลยอ่า

 

 

 

"โห...นี่มันบ้าน? หรือว่าคฤหาสน์ครับเนี่ย!" หลังจากเดินทางมาถึงแล้ว ผมก็ต้องตกใจพร้อมกับเกาะกระจกรถมองตาค้าง เมื่อเห็นคฤหาสน์สีขาวที่อยู่ตรงหน้า

 

 

 

"ก็นะ..ถ้าจะสร้างแต่ละที ก็ให้มันดีๆไปเลย.." ไดนาดินเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับยกนิ้วเรียวขึ้นเกลี่ยแก้มใสของผมจากทางด้านหลัง

 

 

 

"นี่ห้องของนาย.." หลังจากพาผมเดินขึ้นมาชั้นบนสุด เอชก็เอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"...." ผมนี่ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว นี่มันห้องนอนหรือว่าสรวงสรรค์? หรูและไฮโซชะมัด! แถมเตียงยังใหญ่...ใหญ่? ฮึ!! พวกคนบ้า!

 

 

#

 

 

 

"นายชอบรึเปล่า? ฮิมิทสึ" ชอบครับๆไดนาดิน แต่ไม่ปลื้มอยู่อย่างนึง ก็คือ..เตียงมันใหญ่ปายยยยย!

 

 

 

"อีกสามวัน..เราจะย้ายมาอยู่ที่นี่" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"เอาล่ะ..ไปดูห้องอื่นๆกัน" สิ้นเสียงของเอช พวกผมก็เดินไปชมห้องอื่นๆ อา..ที่นี่มันสุดยอดอลังการจริงๆ

 

 

 

"ผมน่ะ..โชคดีชะมัด ที่มีโอกาสได้มีห้องนอนหรูๆแบบนี้ ขอบคุณนะครับ ถ้าหากไม่มีพวกคุณ..ผมกับพี่ก็คงลำบาก" ระหว่างเดินชม ผมกลับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ให้พี่นายมาอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ? ย้ายจากคอนโดสาขาใหม่ของชั้น..แล้วพามาอยู่ที่นี่กันเลย" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับชะงัก

 

 

 

"เพราะชั้น..จะยกบ้านหลังนี้ให้นายเป็นเจ้าของ..ถ้าหาก..นายตกลงใจคบกับพวกเราทั้งสามคน" อา..นี่มันเงื่อนไขบ้าบออะไรเนี่ย แค่ต้องการให้ผมคบด้วย พวกคุณถึงขั้นลงทุนขนาดนี้เลยเหรอครับเอช?

 

 

 

"........" ผมก้าวเดินเข้าไปหาพวกเค้าช้าๆ

 

 

 

"เซ็นยกให้กับผมเลยครับ..เพราะผมตกลง" สิ้นเสียงของผม เหล่าปีศาจต่างก็พากันกระตุกยิ้มขึ้น

 

 

 

"ซะเมื่อไหร่!! 55555" จากนั้น ผมก็วิ่งหนีเงื้อมมือของหมู่มารทันที! เฮ้อ! พวกเค้าดีเกินไปครับ ผมรู้นะ..ว่าผมไม่คู่ควรกับพวกเค้าหรอก คุณว่ามั้ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกนิดๆ หนุ่มๆสู้ๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น