เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่8 ขอให้ปลอดภัย

ชื่อตอน : บทที่8 ขอให้ปลอดภัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 343

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2559 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่8 ขอให้ปลอดภัย
แบบอักษร

ทันทีที่ผมรู้ข่าวเกี่ยวกับพรอมโต้ ผมจึงขอให้พ่อพาผมไปที่ห้องฉุกเฉินและเมื่อพวกเรามาถึง ผมยืนอยู่ตรงกระจกใสข้างนอกที่ซึ่งข้างในเป็นร่างของพรอมโต้ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยที่มีเครื่องช่วยหายใจและสายน้ำเกลือและสายต่างๆอีกมากมายที่เชื่อมต่อกับตัวของเขาและเครื่องมือแพทย์ ผมเอามือทาบกระจกพร้อมกับตำหนิตัวเอง ทำไมเราถึงได่อ่อนแอแบบนี้นะ ขนาดเพื่อนคนสำคัญยังปกป้องไม่ได้เลย แล้วจะเป็นกษัติรย์ที่ดีได้ยังไงกัน เหมือนลูน่ารู้ว่าผมกำลังตำหนิตัวเองเธอจึงเงยหน้ามองผมและเอนหัวมาซบกับไหล่ของผม แต่มันก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย 

"พรอมโต้เป็นองค์รักษ์ที่ดีมากเลยนะ ลูกโชคดีแล้วที่ได้เขามาอยู่ในทีม"

"ผมไม่ได้เห็นพรอมโต้เป็นแค่องค์รักษ์ แต่ผมเห็นเค้าเป็นเพื่อนและเป็นคนสำคัญของผม" 

ผมพูดแต่ก็ยังไม่ละสายตาไปจากพรอมโต้อยู่ดี พ่อเองก็มองผมก่อนที่จะหันหลังกลับไปและหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากลาดิโอ้และอิกนิส ทั้งคู่ก้มหัวให้กับราชารีจิส 

"เราขอฝากลูกชายของเราไว้กับพวกเจ้าด้วย" 

"พะยะคะฝ่าบาท" อิกนิสกับกลาดิโอ้กำมือขวาและยกมาทาบไว้ที่อกข้างซ้ายและก้มหัวให้กับราชารีจิส ก่อนที่ราชารีจิสจะเดินออกไป กลาดิโอ้กับอิกนิสเดินมายืนข้างๆผมและมองไปที่พรอมโต้เหมือนกัน กลาดิโอ้เอื้อมมือมาแตะไหล่อีกข้างของผม 

"พวกเรายอมเสี่ยงชีพได้เพื่อกษัติรย์ที่พวกเรารัก นายก็จงลองคิดดูเอาละกัน" เมื่อกลาดิโอ้พูดจบเขาก็เอามือออกจากไหล่ของผมและเดินกลับออกไปพร้อมกับมีอิกนิสเดินตาม โดยทิ้งปริศนาไว้ 

"เขาช่างเป็นคนที่กล้าหาญมาก ถึงฉันจะรู้ว่าเขาจะไม่ชอบหน้าของฉันก็ตาม แต่ฉันก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไรเขา" ลูน่าเงยหน้ามองผม "ท่านโชคดีอย่างที่กษัติรย์รีจิสว่า" เมื่อลูน่าพูดจบเธอก็ปล่อยแขนผมและเดินออกไปก่อนที่จะหันหน้ามามองผมเล็กน้อย"ท่านคงอยากจะอยู่กับเค้าตามลำพัง"และหันหน้ากลับพร้อมกับก้าวเท้าเดินออกไป

ตอนนี้ที่ห้องนี้มีแต่ผมกับพรอมโต้ ผมเดินไปที่ประตูที่ติดอยู่กับห้องกระจกที่พรอมโต้นอนอยู่มันเป็นทางเข้าที่จะเข้าห้องนั้นผมเอื้อมมือไปบิดลูกบิดและเปิดมันและเดินเข้าไปในห้องพลางปิดประตู แล้วไปยืนที่ข้างๆเตียงพร้อมกับมองสภาพของพรอมโต้ที่เรือนร่างถูกพันด้วยผ้าพันแผลพร้อมกับเลือดที่เลอะผ้าพันแผลเล็กน้อย 

"พรอมโต้ ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองที่ทำให้นายกลายเป็นสภาพแบบนี้" ผมเอื้อมมือไปจับมือที่เรียวบางของพรอมโต้ที่อยู่ข้างลำตัวและกุมมือแน่น  "มันเป็นเพราะฉันอ่อนแอเกินไป ฉันไม่เข้มแข็งพอที่จะปกป้องนายได้ฉันมันเป็นเจ้าชายอ่อนหัด ฉันไม่กล้าที่จะไปสู้หน้ากับพระชาชนได้ ฉันจะปกป้องพวกเขาได้อย่างไรถ้าหากฉันยังปกป้องนายไม่ได้ ตื่นมาเถอะนะ ฉันอยากได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงพูด และเสียงกดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปของนาย และฉันขอสัญญา...ฉันจะไม่ให้อภัยไอดาร์ดีนมันแน่" พูดจบผมก็เอื้อมมือไปเอาเครื่องช่วยหายใจที่ครอบตรงปากและจมูกของพรอมโต้ออก ก่อนที่จะค่อยๆก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากของพรอมโต้อย่างเบาๆ (ไปเอาเครื่องช่วยหายใจออกแบบนั้น หนูพร้อมโตจะตายมั้ยลูก น็อคทิส - - #ไรท์ขุนทอง) ก่อนที่จะค่อยๆเอาหน้าออกและเอาเครื่องช่วยหายใจใส่ไว้เหมือนเดิม ผมมองพรอมโต้อีกครั้งก่อนที่จะปล่อยมือที่กุมออกและกำลังจะหันหลังกลับไป 

แต่แล้วก็มีมือของใครคนนึงเอื้อมมือมาจับมือของผมไว้เหมือนไม่อยากให้ผมรีบไป ผมสะดุ้งและหันหน้ามามองพรอมโต้ที่นอนอยู่บนเตียง ตาของเขายังหลับอยู่แต่มือของเขานั้นเอื้อมมือมาจับมือผมแน่น 

"พรอมโต้" ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ พรอมโต้ค่อยๆลืมตาขึ้นมาและหันมามองที่ผม

"น็อค...โตะ" พรอมโต้เรียกชื่อผมเบาๆ 

"พรอมโต้! นายฟื้นแล้ว!" ผมรีบหันหลับมา ใช้มืออีกข้างกุมมือของพรอมโต้แน่น ขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยให้เค้าปลอดภัย ขอบคุณกษัตริย์ลูซิสที่ช่วยให้คนของผมยังไม่ตาย ขอบคุณ

ความคิดเห็น