เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Special Chapter #2] Friendship

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 300

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2559 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #2] Friendship
แบบอักษร

"ไอหนู แกอย่ามาสะเออเรื่องของผู้ใหญ่ดีกว่ามั้ง!" ชายชราที่จับแขนผมอยู่ตะโกนบอกเด็กหนุ่มคนนั้น แต่แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่สนใจ ก่อนที่จะมองมาที่ผมและขยิบตาให้ 

"ฉันจะให้เวลา 5 วิ ในการหนี ถ้าพวกแกไม่ยอมปล่อยเด็กคนนั้น ที่ของพวกแกได้เละเป็นจุนมหาจุนแน่" 

"ฮ่ะๆๆๆ เด็กอย่างแกจะทำอะไรได้ รีบกลับบ้านไปดูดนมแม่ไป๊!" 

"5" เด็กหนุ่มคนนั้นเริ่มนับถอยหลัง "4" แต่ดูเหมือนพวกผู้ใหญ่จะไม่กลัวกันเลย "3" เด็กคนนั้นมองเห็นว่าพวกผู้ใหญ่ไม่มีท่าทีว่าจะหนีจึงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบลูกกลมๆเล็กๆสีดำขึ้นมาก่อนที่จะโยนลงไปข้างล่างตรงที่กองหนังสือพิมพ์เก่าๆ ทันใดนั้นลูกกลมๆนั้นก็เกิดเปลวไฟขึ้นมาเล็กน้อย พวกผู้ใหญ่ที่เห็นจึงรีบพากันหนีเข้าบ้านของตัวเอง ชายชราที่จับแขนผมอยู่ก็ปล่อยแขนผมและก็วิ่งไปที่หลบภัย "เร็วเข้ารีบขึ้นมา!" เด็กชายคนนั้นยื่นมือลงมาให้ผม เมื่อผมได้สติจึงรีบวิ่งขึ้นไปเหยียบบนอิฐที่วางซ้อนกันประมาณสามชั้น ก่อนที่จะเขย่งและเอื้อมมือไปจับมือของเด็กที่อยู่ข้างบน "อะชึ๊บ! ได้ตัวแล้ว" เด็กคนนั้นมองลงไปข้างล่างก่อนที่จะหัวเราะและแลบลิ้นใส่ "ฮ่ะๆๆๆ พวกผู้ใหญ่นี่หลอกง่ายดีนะ นั่นมันไม่ใช่ระเบิดหรอกมันเป็นแค่ประทัดเท่านั้นเอง ลาก่อนละนะพวกลุงๆป้าๆ ไปเถอะ" เมื่อเด็กคนนั้นพูดจบเขาก็เข้ามาจับมือผมก่อนที่จะพาผมลงไปข้างอีกฝั่ง 

ทันทีที่พวกเราลงมาจากหลังคาและมาหยุดยืนอยู่ตรงซอยลึกๆที่อยู่ไม่ไกลจากที่นั่นซักเท่าไหร่ พวกเราหยุดวิ่งและหายใจกันรัวๆ

"นายปลอดภัยดีนะ แฮ่ก แฮ่ก"  เด็กคนนั้นพูดและมองผม 

"อืม ขอบใจนะ" ผมมองเด็กคนนั้นกลับ

"ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ" 

"เออ...น็อคทิส"

"ฉัน พรอมโต้ นะ ยินดีที่ได้รู้จัก น็อคทิส" เด็กคนนั้นยิ้มมาให้ผม ผมรู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้ไม่มีพิษภัยอะไรผมจึงยิ้มเล็กๆให้กับเขา "นายหิวมั้ย?" นั่นสิตั้งแต่ผมมานี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่หน่าจะว่าไปก็หิวนิดๆแฮะ ผมหยักหน้า "กะแล้ว เพราะฉันได้ยินเสียงท้องนายร้องอยู่เล็กน้อย ไปเถอะ ไปที่พักฉันกัน" พรอมโต้เดินนำผมก่อนที่จะหันหลังมามองผม "นายไว้ใจฉันได้นะ ฉันไม่ได้เป็นคนเลวเหมือนพวกผู้ใหญ่นั่นหรอกน่ะ" พูดจบพร้อมโต้ก็เดินนำไป ผมมองบรรยากาศรอบๆมันทั้งวังเวงและไม่มีคนยิ่งตอนนี้ท้องฟ้าก็มืดแล้ว ถ้าผมอยู่นี่ไม่รู้จะเจออะไรบ้างผมจึงรีบวิ่งตามพรอมโต้ไปติดๆ 

ทันทีที่ผมกับพรอมโต้เราเดินมาถึงที่พัก ผมมองไปที่ที่พักของเขา มันเป็นแค่เต็นท์ตั้งอยู่และตรงกลางก็มีกองไฟที่มอดแล้วบวกกับข้างๆเป็นแค่กำแพงบ้านที่เก่าๆ และมีเก้าอี้ตังอยู่สองตัว พรอมโต้เดินไปจุดไฟที่กองไฟก่อนที่หันมามองผม 

"นายอยากกินอะไรล่ะ ฉันมีแค่ขนมปัง แซนวิส ไส้กรอก น้ำผลไม้ และน้ำเปล่า" 

"เออ...อะไรก็ได้"

"งั้นแซนวิซกับน้ำเปล่าละกันเนอะ" พรอมโต้เดินเข้าไปในเต๊นท์อันเล็กๆและก้มลงหยิบแซนวิซกับน้ำเปล่าที่อยู่ในกระเป๋าสีดำใบเก่าๆ ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงรอบกองไฟ พรอมโต้เดินออกมาจากเต๊นท์และยื่นแซนวิซกับน้ำเปล่าให้ "อ่ะนี่ กินซะ" ผมรับแซนวิซกับน้ำเปล่ามา ผมวางน้ำเปล่าไว้ข้างๆเก้าอี้และลงมือแกะแซะวิซที่อยู่ในห่อและเปิดดูใส้ข้างในมันเป็นแซนวิซแฮมกับผัก ผมหยิบผักออกและวางมันไว้ข้างๆถุงพลาสติกที่อยู่ไกล้ๆก่อนที่จะลงมือกัดแซนวิซ "นายไม่ชอบกินผักหรอ"

"อืม" 

"แล้วทำไมไม่บอกละ ฉันจะได้เอาขนมปังให้" พรอมโต้เดินมานั่งเก้าอี้และมองมาที่ผม "ว่าแต่น็อคทิส นายมาจากไหนหรอ?"

ผมเงยหน้ามองพรอมโต้ที่นั่งมองผมกินแซนวิซ

"เออคือ...ซักที่นึงที่อยู่ไกล้ๆนี้ล่ะ" 

"อ่อ เอ้อใช่! ฉันยังไม่ได้ขอโทษนายเลยเรื่องที่ฉันชนนายล้มที่ตลาดน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ" พรอมโต้ยกมือขึ้นขอโทษ 

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ เพราะตอนที่ชนฉัน นายหันมาเพื่อที่จะช่วยฉันลุกแต่แล้วนายก็ต้องไปเพราะพ่อค้าคนนั้นไล่ตามนายอยู่" 

"รู้ด้วยหรอ ฮ่ะๆๆ ^^ น่าอายจัง ว่าแต่นายคงไม่ใช่คนแถวนี้สินะ ถึงได้เข้าไปในที่แบบนั้นได้"

"มันคือที่ไหนหรอ"

"เราเรียกมันว่า โรงดำ มันเป็นที่มั่วสุมของพวกผู้ใหญ่ที่มีแต่กามและตัณหาอยู่มากมาย ไม่ว่าใครที่หลงไปที่นั่นก็เท่ากับว่าจะต้องเสียความบริสุทธิ์หรือเสียตัวให้กับพวกนั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิง ผู้ชาย เด็ก หรือผู้ใหญ่ หรือคนชรา มันก็เว้น โดยเฉพาะนายแล้วที่เนื้อตัวดูสะอาดสะอ้านเสื้อผ้าที่ใส่ก็ดูมีราคาบวกกับผิวพรรณและหน้าตาที่ดี พวกนั้นยิ่งชอบเค้าไปใหญ่" 

"ที่นี่มันน่ากลัวจังเลยนะ" 

"ก็นะ เมืองเล็กๆแบบนี้ไม่ค่อยมีคนมาสนใจหรอก ไม่เหมือนพวกเมืองใหญ่ๆที่อยู่ไกล้ๆวังของลูซิสมีกษัติรย์ที่ทรงแข็งแกร่งและฉลาดมีทหารถือปืนคอยดูแลและปกป้อง ฉันอยากไปเป็นทหารที่วังลูซิสจังเลย นี่รู้มั้ย ฉันใฝ่ฝันว่าอยากเป็นองค์รักษ์ของเจ้าชายล่ะ" 

"จริงหรอ" ผมมองไปที่พรอมโต้ที่กำลังเล่าเรื่องราวต่างๆให้ผมฟังด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุข

"อื้ม แต่ก็นะ ไม่เคยมีใครเห็นหน้าเจ้าชายเลย อาจเป็นเพราะพระองค์ยังทรงพระเยาว์อยู่มั้งเลยถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน เพราะว่าท่านราชารีจิสทรงกังวลพระทัยว่าองค์ชายจะมาเจอที่ที่ไม่สมควรแบบนี้ พวกเราที่อยู่นอกเมืองแบบนี้เลยไม่มีใครเห็นหน้าของพระองค์หรอก อย่าว่าแต่เห็นหน้าเลยแค่พวกเราจะเหยียบเข้าไปไกล้ๆพื้นที่การปกครองของวังพวกเรายังโดนขับไล่มาเลย และโดนหยามหน้าว่าเป็นพวกคนจนเป็นพวกนอกสังกัดเป็นพวกไม่มีใครเอา" 

ผมมองไปที่พรอมโต้และดูสีหน้าของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความสุขและปนไปด้วยความเศร้า มันก็จริงอย่างที่พรอมโต้ว่านะ ผมมัวอยู่แต่ในวังไม่เคยออกมาดูโลกภายนอกเลยจนมาถึงวันนี้วันที่ผมได้ออกมาเจอโลกภายนอก ถ้าผมไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อและบอกให้พระองค์ส่งคนมาช่วยทีนี่และมาช่วยพรอมโต้ แบบนี้เสด็จพ่อจะอนุญาตรึเปล่านะ 

"ฉันว่านายได้เห็นพระองค์แน่" 

"หือ?" พรอมโต้มองมาที่ผม 

"ฉันจะทำให้นายได้เห็นเจ้าชายลูซิสแน่นอน ฉันสัญญา" ผมยิ้มให้กับพรอมโต้ 

"นายจะทำได้หรอ"

"เชื่อใจฉันสิ ฉันทำได้" ผมยิ้ม พรอมโต้มองผมก่อนที่จะพยักหน้า

"นายสัญญาแล้วนะ" พรอมโต้รีบวิ่งเข้ามาหาและยื่นนิ้วก้อยมา ผมมองที่นิ้วก้อย "คืออะไรหรอ?"

"เกี่ยวก้อยสัญญาไง ห้ามผิดคำสัญญา" 

ผมยื่นนิ้วก้อยของผมไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของพรอมโต้และยิ้มให้ "ฉันสัญญาด้วยชีวิตเลยว่าจะทำให้นายได้เห็นและได้เป็นองค์รรักษ์ของเจ้าชาย แน่นอน" 

"ขอบคุณนะน็อคโตะ อุ๊ป!" พรอมโต้เงียบก่อนที่จะมองผม 

"เรียกน็อคโตะก็ได้ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนิ พรอมโต้" 

"ฉัน..มีเพื่อนแล้วหรอ ฉันเนี่ยนะ" พรอมโต้ชี้ไปที่ตัวเอง ผมพยักหน้าเล็กน้อย "เย้! ฉันมีเพื่อนแล้ว ฉันมีเพื่อนแล้ว" 

"ว่าแต่ พ่อแม่นายไปไหนล่ะ" เมื่อผมพูดถึงพ่อแม่ พรอมโต้ที่เคยดูร่าเริงก็หุบยิ้มลงและทำหน้าเศร้า "ฉันขอโทษนะ ฉันไม่น่าถามเลย" 

"ไม่เป็นไรหรอก พ่อแม่ฉันทิ้งฉันไปตั้งแต่ฉันเกิดแล้วฉันก็ถูกเก็บไปเลี้ยงโดยพ่อแม่บุญธรรม พวกเค้าเลี้ยงฉันไม่เหมือนลูกพวกเค้าเลี้ยงฉันเหมือนทาสคอยให้ทำงานบ้านต่างๆและใช้ไม่เว้นแต่ละวัน ฉันรู้สึกทนไม่ไหวจึงหนีออกจากบ้านและก็มาหลงอยู่ที่นี่ ฉันหนีมาแบบไม่มีเงินติดตัวก็เลยต้องขโมยของกินอย่างที่นายเห็น แต่ที่นี่อาหารอร่อยมากเลยนะ ไม่เห็นหรอว่าอร่อยขนาดไหน"

"อืม ฉันเห็นแล้วล่ะ" ผมมองไปที่รูปร่างของพรอมโต้ก่อนที่จะหัวเราะมานิดนึง "ว่าแต่นี่มันกี่โมงแล้วล่ะ" ผมถามพรอมโต้ 

"แปปนะ" พรอมโต้เดินเข้าไปในเต๊นท์ก่อนที่จะหยิบนาฬิกาโทรมๆขึ้นมาดู "สองทุ่มสิบห้านาทีน่ะ" 

"แย่แล้ว ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ" ผมรีบลุกจากเก้าอี้ พรอมโต้เดินออกมาจากเต๊นท์และมองมาที่ผม 

"จะกลับแล้วหรอ? พ่อแม่นายคงเป็นห่วงสินะ" 

"...จะว่างั้นก็ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะพรอมโต้" 

"น็อคโตะ ให้ฉันไปส่งมั้ย นายยังไม่คุ้นที่นี่เดี๋ยวหลงไปที่แบบนั้นอีกหรอก" 

"ได้สิ" ผมยิ้มให้กับพรอมโต้ พรอมโต้เองก็ยิ้มให้และเข้ามาจูงมือผมก่อนที่จะเดินนำไป นายได้เจอเจ้าชายแล้วล่ะพรอมโต้และฉัน จะไปบอกเสด็จพ่อให้รับนายเป็นหทารในพระราชวังและเป็นองค์รักษ์ของฉันให้ได้ ฉันจะทำให้ฝันนายเป็นจริง เพื่อน 

 

  

ความคิดเห็น