kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2559 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

2016-12-27

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  หลังจากที่ผมไม่สบาย วันนี้ก็ผ่านมาแล้วสองวันครับ ผมน่ะอาการดีขึ้นมากแล้ว เพราะยาที่คุณหมอคนนั้นให้ผมมามันได้ผลดีเกินคาด ส่วนพวกพี่ๆของผมเมื่อตอนเช้า พวกเค้าสองคนก็ขอตัวกลับเพราะวันนี้จะต้องมีเรียน เค้าบอกกับผมว่าเอาไว้ว่า วันหยุดหน้า..พวกเค้าจะมาหาผมอีก ส่วนเรื่องเรียนของผมน่ะเหรอ? ช่วงนี้อาจารย์ท่านมีอบรมน่ะครับ ก็เลยหยุดยาว..

 

 

"หืม? แค่กๆๆ ฮิมิทสึ! นายทำอะไร? ทำไมควันฟุ้งไปทั่วห้องครัวแบบนี้!" ระหว่างที่ผมกำลังทำหน้าที่แม่บ้านที่ดีเป็นวันแรกโดยการทำอาหารเช้าอยู่ แต่แล้ว..ปีศาจลมไดนาดินเค้าก็เดินเข้ามาในห้องครัว แถมยังเอ่ยถามโง่ๆขึ้นมาอีก

 

 

"คุณเห็นผมกำลังซักผ้าอยู่เหรอครับ..ไดนาดิน" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับผัดผักบุ้งไฟแดงไปด้วย? หมับ!

 

 

"นายว่ายังไงนะ?" ระหว่างที่ผมกำลังแสดงฝีมือผัดผักบุ้งแสนอร่อยอยู่นั้น แต่แล้ว..ไดนาดินก็ก้าวเข้ามาโผล่ตรงด้านหลังของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมมือของเค้ายังจับเอวเล็กๆของผมซะเต็มฝ่ามือเลย

 

 

"เอ่อ..ผมกำลังทำอาหารเช้าให้กับคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ.." ผมเอ่ยพูดออกไปอย่างเนียนๆ

 

 

"หึ! แล้วไป..เอ๋? ฮิมิทสึๆ! มันไหม้ๆๆ!!" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมก็รีบยกกะทะขึ้นทันทีพร้อมกับปัดควันดำที่กำลังพุ่งขึ้นอีกด้วย!

 

 

"นี่มันอะไรกัน! ไดนาดิน? ฮิมิทสึ? แค่กๆๆๆ" อา..ปีศาจเพลิงเอชมาแว้ววว!

 

 

"หืม...แค่กๆๆๆ" อา..ปีศาจน้ำแข็งวัลดัสก็มา!

 

 

"ทำ..แค่กๆๆ อาหารเช้า..แค่กๆๆๆ ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเทผัดผักบุ้งใส่จาน

 

 

"อาหารเช้า? อะไร?" เอชเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับจ้องมองผัดผักบุ้งสีสวยๆในจานที่วางอยู่

 

 

"ข้าวต้มขาว...กับผัดผักบุ้งไฟแดง แล้วก็นี่ครับ..แท่น แทน แท๊น! ไข่เจียว.." สิ้นเสียงของผม ปีศาจทั้งสามคนต่างก็พากันอ้าปากชะงักค้างไปเลยทีเดียว

 

 

"นี่แถวบ้านนายเค้าเรียกว่าอาหารเช้าเหรอ..ฮิมิทสึ?" ไดนาดินเอ่ยพูดออกมา

 

 

"ชั้นไม่กิน.." วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น เล่นทำเอาผมถึงกับชะงัก

 

 

"ก็ได้ครับ..ผมกินคนเดียวก็ได้ ก็เนี่ย..พี่จีนเค้าทำให้ผมกินทุกเช้านี่นา เพราะมันเป็นของโปรดของผม..ผมทำเป็นแค่อย่างเดียวนี่แหละ" ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปตักข้าวต้มใส่ชาม จากนั้น ผมก็ยกมาวางเอาไว้บนโต๊ะแล้วหันไปหยิบจานไข่เจียวกับจานผัดผักบุ้งมา

 

 

"......" ทั้งสามคนนั้นยังไม่ไปไหนครับ ยังคงยืนมองผมอยู่อย่างนั้น

 

 

"พวกคุณ..วันนี้โทรไปสั่งอาหารเช้าข้างล่างขึ้นมากินกันก่อนนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้..ผมจะเปิดตำราเรียนทำ เบ๊กฟัด!! และจะลงมือทำให้พวกคุณทาน.." ผมเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับตักไข่เจียวเข้าปาก

 

 

"อ..เอ่อ..ไหนๆก็ทำแล้วหนิ ขอลองกินหน่อยก็แล้วกัน.." สิ้นเสียงของไดนาดิน เค้าก็เดินไปตักข้าวต้มในหม้อแล้วนั่งลงข้างๆผม

 

 

"ก็ได้..ทำไปแล้วหนิ ถ้าเกิดเหลือแล้วมันจะเสียของ" เอชเอ่ยพูดออกมา จากนั้น เค้าก็เดินไปตักข้าวต้มแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะ

 

 

"......" วัลดัสยังคงจ้องมองใบหน้าของผม จากนั้น เค้าก็ถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องครัวไป แต่ทว่า..เค้ากลับเปลี่ยนใจหันกลับมา แล้วเดินเข้าไปตรงหม้อข้าวต้ม จากนั้น เค้าก็จ้วงตักทันที อา...คิกๆๆๆๆ ดีจัง..เข้าแผนเอาคืนบทที่หนึ่ง!

 

 

"ฮิมิทสึ! นั่นนายทำอะไร?" หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว ผมก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อ โดยการทำความสะอาด.. แต่แล้ว..วัลดัสที่สวมแว่นสายตาและถือเอกสารอยู่ในมือก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น อา...อิมเมจตอนนี้ของเจ้าชายน้ำแข็งดูดีชะมัด!

 

 

"กวาดพื้นยังไงล่ะครับ.." ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับละสายตาจากวัลดัสแล้วลงมือกวาดพื้นต่อ

 

 

"นั่นมันไม้กวาดสำหรับเอาไว้ใช้ในครัว แต่ถ้าเป็นพื้นแบบนี้..นายจะต้องใช้เครื่องดูดฝุ่น" สิ้นเสียงของวัลดัส ผมก็ชะงักมือทันที ค..เครื่องดูดฝุ่นเหรอ? ผมใช้ไม่เป็นหรอก!

 

 

"ผมใช้ใม่เป็นหรอกครับวัลดัส.." ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับก้มหน้าลง

 

 

"เดี๋ยวชั้นจะสอน.." สิ้นเสียงของวัลดัส เค้าก็เดินเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับเครื่องดูดฝุ่นหนึ่งตัว

 

 

"เสียบปลั๊ก..แล้วกดปุ่มตรงนี้ แล้วทำแบบนี้..เริ่มจากตรงมุมห้องก่อน" วัลดัสเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับสาธิตการดูดฝุ่นให้ผมดู

 

 

"อา..ครับ..ตรงโน้นด้วยครับวัลดัส" ผมเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวใหญ่มองวัลดัสสาธิตให้ดูอย่างตั้งอกตั้งใจ พร้อมกับเอ่ยพูดออกมา ส่วนวัลดัสเองก็ว่าง่ายนะครับ เค้าก็เดินไปดูดฝุ่นตรงมุมนั้นตามที่ผมบอกทันที ฮี่ๆๆๆ เข้าแผนเอาคืนบทที่สอง!

 

 

"นั่นอีกครับ..ยังไม่สะอาดเลย..วัลดัสนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ!" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับเดินไปหยิบขนมในตู้เย็นมากิน

 

 

"โอ้โห..พ่อบ้านหนุ่มของเราดูคล้ายๆกับพี่วัลดัสเลยนะครับ" ระหว่างที่ผมกำลังชี้นิ้วบอกวัลดัสสาธิตให้ผมดูตรงนั้นทีตรงนี้ทีอยู่นั้น แต่แล้ว ผมก็แทบจะสำลักขนมเมื่อสองพี่น้องจอมปีศาจเพลิง กับปีศาจลมเดินเข้ามาพอดี

 

 

"แหะๆๆๆ โอเคครับ..วัลดัส แค่นี้ก็พอ..ผมทำได้แล้ว อ่ะ..ฝากถือถุงขนมให้ผมหน่อย แหะๆๆ" สิ้นเสียงของผม ผมก็ทำหน้าที่แม่บ้านที่ดีพร้อมกับยิ้มออกมาแห้งๆ

 

 

"พอได้แล้ว..เดี๋ยวพวกชั้นจะออกไปซื้อของใช้ที่จำเป็น และจะพานายไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วย เสื้อผ้าที่พี่ชายนายเอามาให้ มีแต่เสื้อผ้าของพวกผีเสื้อกลางคืนทั้งนั้น" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึกับหูผึ่งเลย

 

 

"ฟรี? ไม่หักเงินเดือนใช่มั้ยครับ" ผมเอ่ยพูดออกมา

 

 

"อย่างนายมีเงินเดือนกับเค้าด้วยเหรอ? ฮิมิทสึ.." ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้น เล่นทำเอาผมถึงกับชะงักไปเลยทันที

 

 

"อา..ต้องมีสิครับ! ที่ผมมาอยู่ที่นี่..ไม่ได้ทำความผิดอะไรกับพวกคุณจริงๆซะหน่อย พวกคุณหาเรื่องใส่ร้ายผม และพาผมมาอยู่ที่นี่กันเอง! เพราะฉะนั้น..ถึงที่พักจะฟรี..อาหารจะฟรี ค่าเล่าเรียนจะฟรี ผมก็ควรจะต้องมีเงินเดือนฟรีด้วย!" เอ่อ..ผมเอ่ยพูดเอง ยังงงเองเลยแฮะ!

 

 

"เดี๋ยวนะ..ไอ้เงินเดือนน่ะพอตกลงกันได้ แต่ไอ้ค่าเล่าเรียนเนี่ยน่ะสิ พี่สาวกับพี่ชายนายจัดการให้อยู่แล้วไม่ไช่เหรอ แล้วทำไมพวกชั้นจะต้องจ่ายให้ล่ะ" ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"จิ๊ๆๆๆๆ พวกคุณ...ในเมื่อพรากฮิมิทสึตัวน้อยๆออกมาจากอ้อมอกของพวกพี่ๆแล้ว พวกคุณจะให้พวกเค้าเป็นภาระอีกต่อไปไม่ได้! เพราะฉะนั้น..ตกลงตามนี้นะครับ! งั้นผมไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน" สิ้นเสียงของผม ผมก็เดินตรงไปยังห้องนอนอย่างแนบเนียน หุๆๆๆ เข้าแผนเอาคืนบทที่สาม!

 

 

"งงว่ะ..ให้ความรู้สึกเหมือน..โดนกรรมตามทันยังไงก็ไม่รู้แฮะ" สิ้นเสียงของวัลดัส ร่างสูงทั้งสามคนต่างก็พากันชะงักไปเลยทันที อา..โดนเล่นเข้าซะแล้ว แสบจริงๆ.. 

 

 

  หลังจากที่ผมแต่งตัวเสร็จแล้ว พวกเราสี่คนก็ออกเดินทางกันทันที รถของพวกเค้าเป็นรถยุโรบครับ ผมน่ะนั่งตรงเบาะหลังกับไดนาดิน ส่วนวัลดัสนั่งอยู่ด้านหน้าข้างๆเบาะคนขับ ส่วนเอชก็เป็นสารถี..

 

 

"เสื้อผ้าชุดอื่นไม่มีอีกแล้วเหรอ?" ระหว่างที่ผมกำลังนั่งไขว้ห้างเสียบหูฟัง พร้อมกับเลื่อนหาเพลงในโทรศัพท์ของตัวเองอยู่นั้น แต่แล้ว เอชที่กำลังขับรถอยู่ก็เอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับหลุบตาลงมองเรียวขาของผม 

 

 

"ก็มันร้อนนี่ครับ..เอช" ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับเลื่อนโทรศัพท์หาเพลงต่อ อา..ชุดที่ผมใส่ก็แค่เสื้อกล้ามสีขาวที่สวมทับด้วยเสื้อโค้ทสีดำ ส่วนกางเกง..ก็แค่กางเกงขาสั้นยาวสามคืบก็เท่านั้น รองเท้า..ก็แค่รองเท้าผ้าใบยกส้นสีขาว เอ..มันผิดแปลกตรงไหน?

 

 

"จะไปหาเหยื่อเหรอ..ฮิมิทสึ" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับชะงักและถอดหูฟังออกทันที

 

 

"ครับ..ตังค์ไม่มีใช้อยู่พอดีเลย" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับสวมหูฟังต่อ หมับ!

 

 

"นายว่ายังไงนะ.." ไดนาดินอิมเมจนี้ออกมาอีกแล้ว.. หมอนั่นจับข้อมือของผมจนเจ็บไปหมด!

 

 

"ไดนาดิน.." เสียงของวัลดัสเอ่ยพูดออกมา

 

 

"....." ไดนาดินได้ยินดังนั้น ก็ปล่อยข้อมือของผมทันที

 

 

"...." จากนั้น ผมก็เงียบกริบไม่เอ่ยพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น!!

 

 

"จะไปหาอะไรกินกันก่อน..หรือจะไปหาซื้อของใช้และเสื้อผ้าก่อน" หลังจากมาถึง ณ ห้างดังแล้ว ระหว่างที่เดิน เอชก็เอ่ยพูดขึ้น

 

 

"แล้วแต่พี่ครับ.." ไดนาดินเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของผม

 

 

 "ผมยังไงก็ได้" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาโอบตรงหัวไหล่ของผมไปด้วย

 

 

"นายอยากกินไอ้นั่นรึเปล่า?" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วไปยังร้านขายไอศกรีมยี่ห้อดังแห่งนึง ส่วนเอชกับไดนาดินต่างก็พากันหันไปมองเช่นกัน 

 

 

"กินครับ! ขอรสช็อกโกแลต!" ผมเอ่ยพูดออกไปอย่างดีใจ พรึ่บ!

 

 

"อา...หึๆๆๆ" จากนั้น วัลดัสก็ทำท่าจะเดินไปซื้อให้กับผม แต่ทว่า..กลับถูกไดนาดินเดินนำหน้าแซงไปก่อนซะงั้น ชิ! ไม่อยากกินร้านเดียวกับไดนาดินเลย!

 

 

"ผมไม่กินแล้ว.." สิ้นเสียงของผม ไดนาดินที่เพิ่งจะก้าวเดินออกไปแค่สามก้าวถึงกับชะงัก จากนั้น ผมก็เดินเข้าไปเกี่ยวแขนของเอชแล้วลากเดินไปด้านหน้าทันที

 

 

"...." ส่วนเอชก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา เค้าเพียงแค่ส่ายหัวหน่อยๆเท่านั้น แถมยังไม่สะบัดมือของผมออกอีกด้วย

 

 

"งั้นเดี๋ยวเราไปเลือกซื้อของ จากนั้น ก็ไปซื้อเสื้อผ้าแล้วค่อยไปหาอะไรกินกันทีหลัง" ระหว่างที่ผมกำลังจ้องมองสร้อยเส้นนึงตรงหน้ากระจกใสของร้านจิวเวลรี่แห่งนึง แต่แล้ว เอชก็เอ่ยพูดขึ้น 

 

 

"อยากได้เหรอ?" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับชะงักไปเลยทันที

 

 

"ฟรี?" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับแววตาที่เปล่งประกาย

 

 

"หักเงินตอนเงินเดือนออก.." สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับเปลี่ยนใจไม่เกี่ยวแขนของเค้า แต่กลับเดินเข้าไปเกี่ยวแขนของวัลดัสแทน จากนั้น ผมก็ลากวัลดัสเดินออกไปทันที จึกๆๆๆ

 

 

"มีอะไรครับ!" ระหว่างที่ผมกำลังเลือกดูของใช้ส่วนตัวอยู่นั้น แต่แล้ว ผมก็รู้สึกเหมือนมีใครสะกิดตรงหัวไหล่ ผมจึงหันหน้าไปมองก็เจอกับ..ไดนาดิน ผมก็เลยเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงกระชาก

 

 

"อ่ะ.." ไดนาดินยื่นบางสิ่งมาให้ผม นั่นก็คือไอศกรีมรสช็อกโกแลตถ้วยใหญ่! โอโห..มีกล้วยหอมอีกด้วย

 

 

"ไม่กินครับ.." ผมเอ่ยพูดออกไป แต่ทว่า..สายตาไม่ได้ละไปจากถ้วยไปติมนั่นเลย

 

 

"งั้นเหรอ? งั้น..ชั้นให้เด็กสาวคนนั้นก็แล้วกัน" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับชะงักแล้วพยายามจ้องมองเด็กสาวที่เขาพูดถึงทันที

 

 

"เอามาครับ! ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะกิน!" ผมรีบเอื้อมมือไปคว้าถ้วยไอติมนั่นมาด้วยความเร็วแสง ทั้งๆที่ผมยังไม่ได้เห็นใบหน้าของเด็กสาวคนนั้นเลย

 

 

"ขอโทษนะ..คงให้เธอกินไม่ได้แล้วล่ะ" ระหว่างที่ผมกำลังอ้าปากงับไอติมเข้าไปในปากเป็นคำแรก แต่แล้ว..ผมกลับได้ยินเสียงของไดนาดินเอ่ยพูดอยู่กับใครก็ไม่รู้ หรือว่าจะเป็นเด็กสาวคนนั้น? ผมจึงค่อยๆหันหน้าไปมองไดนาดิน ก็เห็นว่า..ไอ้ปีศาจลมนั่นมันกำลังพูดคุยอยู่กับ..ผู้หญิงที่อยู่ในฉลากตรงกระป๋องแป้งเย็นเภสัช........>.<

 

 

"เป็นอะไร.." ระหว่างที่ผมกำลังกรีดร้องอยู่ในใจ ไดนาดิน..ก็ได้เอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับกระตุกยิ้มไปด้วย

 

 

"เลือกของใช้ได้รึยัง?" เอช..ที่ก่อนหน้านี้เลือกของใช้อยู่อีกฝั่ง ตอนนี้..เค้าก็เดินเข้ามาแล้วเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"ยังเลยครับ.." ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับตักไอติมเข้าปากไม่หยุด

 

 

"ยังเลือกของใช้ไม่ได้?" เอชเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"ยังไม่หมด.." ผมชูถ้วยไอติมขึ้นพร้อมกับหัวเราะใบหน้าที่ชะงักอึ้งของเอช โป๊ก!

 

 

"อ..โอ้ย..รังแกเด็กเหรอครับเอช!" หลังจากที่ประทานมะเหงกให้กับผมแล้ว เอชก็เดินออกไปยังโซนของใช้อีกที่นึงทันที

 

 

"ไดนาดิน..แล้ววัลดัชล่ะครับ?" หลังจากที่เอชเดินหายไปแล้ว ผมก็หันหน้าไปถามไดนาดินถึงวัลดัส 

 

 

"อืม..ตรงนู้นแน่ะ" ผมมองไปตามนิ้วเรียวของไดนาดิน ก็เห็นว่า..วัลดัสกำลังแย่! เค้าในตอนนี้..กำลังถูกรุมล้อมไปด้วยสาวๆและหนุ่มน้อยเป็นสิบ! อา..ผมในฐานะที่เป็นคนรับใช้ใหม่ของสามคนพี่น้องนี้ ผมจะอยู่เฉยๆได้ยังไง...หึๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อา..ฮิมิทสึของเราเอานิสัยน่ารักๆเหมือนกับตอนที่อยู่บ้าน มาใช้โดยไม่รู้ตัวสินะ อิอิ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น