เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Special Chapter #1] Childhood

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 402

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2559 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Chapter #1] Childhood
แบบอักษร

ณ สถานที่แฮมเมอร์เฮด บนรถเลกาเรีย

ผมนั่งอยู่เบาะข้างหลังพร้อมกับหลับตาคิดอะไรไปพลางๆ จู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาข้างๆรถและกดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูป 

แชะ!

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นและพบกับพรอมโต้กำลังถือกล้องพลางถ่ายรูปผมที่กำลังหลับอยู่ ก่อนที่จะก้มมองรูปในกล้องและยิ้มร่า 

"ฮ่ะๆๆๆ น้ำลายไหลด้วยแหละ ^o^" 

"พรอมโต้ ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ"  

"ไม่ลบหรอกนานๆจะมีภาพหลุดนายซักที ฮ่ะๆๆ เอาไปให้กลาดิโอ้กับอิกนิสดูดีกว่า ฮี่ๆ" พรอมโต้ทำท่ากำลังจะหันหลังกลับไปที่ตรงที่พักทานข้าว ผมจึงรีบเปิดประตูเลกาเรียและวิ่งตรงไปหาพรอมโต้ก่อนที่จะเข้าไปจับตัวของพรอมโต้จากด้านหลังและเอื้อมมือไปหยิบกล้องที่อยู่ในมือ 

"เอามานะพรอมโต้"

"ไม่ๆ" พรอมโต้ชูกล้องให้สูงๆเพื่อให้ผมหยิบมันไม่ได้ แต่แล้วด้วยส่วนสูงของผมกับพรอมโต้ที่ต่างกันเพียงไม่กี่เซน ผมเอื้อมมือเกือบจะหยิบกล้องได้อยู่แล้ว แต่พรอมโต้ก็ดันสะดุดกับขาตัวเองจนผมและพรอมโต้ต่างล้มทับกันโดยที่ผมอยู่ข้างบนและพรอมโต้อยู่ข้างล่าง และหน้าของเราก็ห่างกันเพียงนิดเดียว

"อุ้ย" ผมกับพรอมโต้มองตากันโดยที่ยังไม่มีใครละสายตา มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องสมัยเด็กที่ตอนนั้นผมกับพรอมโต้เรายังเพิ่งรู้จักกัน 

[ย้อนอดีตไปหลาย10ปีก่อน] 

ที่สวนหย่อมหลังวังของลูซิสผมกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อสีชมพูที่มันบินไปมารอบๆสวนดอกไม้โดยที่มีแม่บ้านคอยมองผมอย่างไม่คลาดสายตา แต่แล้วที่ผมกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่นั้นผมดันเหลือบสายตาไปเห็นช่องเล็กๆที่อยู่ตรงกำแพงพุ่มไม้สีเขียวมันเป็นรูเล็กๆพอที่จะลอดไปได้ ผมหันไปมองที่แม่บ้านที่มองผมอยู่ผมจึงนึกขึ้นได้และเดินไปหาเธอ 

"ผมอยากกินขนม ช่วยไปเอามาให้ผมหน่อยได้มั้ย?"

"ได้ค่ะ รอซักครู่นะคะ"

พูดจบแม่บ้านก็รีบเดินเข้าไปในวังและตรงไปยังห้องครัว ผมจึงใช้จังหวะนี้รีบวิ่งไปที่ช่องเล็กๆและมุดก่อนที่ตัวผมจะไปโผล่ที่ข้างหลังของกำแพงพุ่มไม้ มันเป็นตลาดที่มีพ่อค้าแม่ค้ายืนขายของกันอย่างมากหลายพร้อมกับผู้คนที่เดินจับจ่ายซื้อของกันไปมา ผมมองไปรอบๆเมืองมันเหมือนเป็นเมืองที่อยู่ภายนอกและไม่ได้อยู่ในการดูแลของกษัติรย์ลูซิส หรือเรียกอีกอย่างคือตลาดมืดนั่นเอง ผมเดินไปที่ในตลาดและมองของที่วางขายกันอยู่บนรถเข็น ทำไมผมไม่เคยมาที่นี่เลยนะ

"ใครก็ได้ช่วยจับมันไว้ที!!!"

"ขอโทษครับ ช่วยหลบทีครับ!"

ผมมองไปที่เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านหน้าแต่ด้วยที่ผมยังเด็กและส่วนสูงยังไม่สูงมากจึงมองอะไรไม่ค่อยเห็นแต่ผมเห็นว่าคนที่เดินอยู่ข้างหน้าค่อยๆแหวกทางให้กับบางสิ่งที่กำลังวิ่งสวนมา

"อ้ะ! โทษครับช่วยหลบหน่อย!!"

"เหวย!" ผมหลบเด็กชายที่รูปร่างอ้วนท้วมผมสีทองที่กำลังวิ่งหอบหิ้วอะไรบางอย่างอยู่ในอ้อมอกก่อนที่เด็กคนนั้นจะชนแขนผมจนผมถึงกับล้มลงกับพื้น "โอ๊ย!"

"โทษครับๆ!" เด็กชายคนนั้นหันมามองผมก่อนที่จะวิ่งไปต่อ ผมดูสายตาเด็กคนนั้นออกเหมือนเค้าไม่ตั้งใจจะวิ่งชนผมและกำลังจะเข้ามาช่วยผมลุก ผมมองไปที่ชายวัยกลางคนอีกคนที่กำลังวิ่งสวนทางมาเหมือนกัน นี่มันเกิดเรื่องอะไรเนี่ย

"เจ้าหนุ่มไหวมั้ย?"

ผมเงยหน้ามองพ่อค้าที่ขายของอยู่ตรงนั้น พ่อค้าคนนั้นเค้าเข้ามาช่วยพยุงผมให้ยืนขึ้นก่อนที่จะช่วยผมปัดฝุ่นที่เลอะอยู่บนเสื้อ

"ขอบคุณครับ ว่าแต่เมื่อกี๊มันคืออะไรหรอ?"

"อ่อ ขโมยน่ะ"

"แต่นั่นมันเด็กนะ"

"เด็กแบบนั้นไม่มีใครชอบหรอก ขโมยของได้ทุกวันและไม่เคยมีใครจับได้เลย ตัวก็อ้วนแท้ๆแต่วิ่งเร็วซะยิ่งกว่าคนผอมๆอีก นี่ขนาดเราช่วยกันเป็นหูเป็นตาให้นะเนี่ย ยังจับมันไม่ได้เลย เฮ้อออ~~" ผมเงยหน้ามองพ่อค้าคนนั้นก่อนที่จะมองไปทางที่เด็กคนนั้นวิ่งไป "ว่าแต่ หนูน้อยเป็นใครมาจากไหน ดูท่าจะไม่ใช่คนแถวนี้ หลงทางหรอ?" 

"เออ..เปล่าครับ ผมกำลังจะกลับบ้านน่ะ ผมขอตัวนะ" ผมรีบวิ่งออกจากตรงนั้นและวิ่งไปทางที่เด็กคนนั้นวิ่งไป ผมวิ่งไปเรื่อยๆก่อนที่จะไปหยุดที่ลานกลางเมืองที่ตรงกลางเมืองมีน้ำพุขนาดเล็กๆและแถวๆนี้แทบไม่มีคนเดินเลย มันมีแต่บ้านที่ปล่อยทิ้งร้านบ้านที่ผุๆพัง พร้อมกับคนเร่ร่อนที่อยู่ตามบ้านที่โทรมๆ เมื่อผมเดินไปเรื่อยๆคนแถวนั้นมองมาที่ผมเป็นตาเดียว ผมเดินไปอย่างหวาดกลัว 

"เจ้าหนู มาที่นี่คนเดียวหรอ พ่อแม่ล่ะ" จู่ๆก็มีชายชราโผล่มาจากไหนไม่รู้มาหยุดยืนตรงหน้าผมและเอื้อมมือมาจับไหล่ผมพร้อมกับบีบไหล่

"ปล่อยผมนะ!" ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดแล้วมันก็หลุด ผมพยายามวิ่งไปทางเดิมที่มาแต่แล้วมันก็โดนบังโดยคนจรจัดที่อยู่แถวนั้น ตอนนี้ผมเหมือนลูกไก่ที่อยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า พวกนั้นค่อยๆเดินเข้ามา ผมได้แต่มองไปรอบๆพร้อมกับมองหาคนที่พอช่วยผมได้ ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที

"หนูหลงมาใช่มั้ย เดี๋ยวน้าพาไปส่งบ้านนะ" มีหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม ผมถอยหลังเพื่อที่จะหนีแต่แล้วหลังผมก็ดันไปชนกับชายชราคนนั้นเข้า เมื่อตัวผมโดนชายชราคนนั้น ชายผู้นั้นเข้ามาจับแขนผมพร้อมกับจะพาผมไปที่บ้านของตน 

"เด็กนี่ของฉัน ใครอย่ามาแย่ง!" ชายชราคนนั้นพูด

"เด็กนั่นของฉัน ฉันเล็งเด็กนั่นตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาแล้ว!" หญิงวัยกลางคนอีกคนพูดขึ้น 

"เด็กหนุ่มนั่นต้องเป็นของฉัน ของฉัน!" คราวนี้คนจรจัดที่อยู่แถวๆนั้นค่อยๆโผล่มาทีละครพร้อมกับพูดกันเป็นเสียงเดียวและเดินเข้ามาไกล้ผม ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการจับกุมของชายชราคนนั้น 

"ช่วยด้วยยย!!!" ผมร้องตะโกน 

ตุ๊บ!!

"เฮ้ยย! หยุดนะ!" เสียงหนึ่งได้ดังขึ้นจากบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ทุกสายตาที่เคยจับจ้องมาทางผมก็หันไปมองที่เสียงนั้นกันหมด ผมเองก็มองไปที่เสียงนั้นเหมือนกัน 

"เด็กคนนั้น" ผมพูดและมองไปที่เด็กผู้ชายตัวอ้วนท้วมผมสีทองที่ผมเจอเมื่อกี๊ในตลาด เค้ายืนอยู่บนหลังคาบ้านพร้อมกับปืนของเล่นที่ข้างในมีกระสุนหินบรรจุอยู่  เด็กคนนั้นยืนยิ้มมุมปากอย่างมีชัยก่อนที่จะมองมาที่ผม 

"ไม่ต้องกลัวนะนาย ฉันมาช่วยแล้ว" 

                                                       http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/2.gif

 

         อย่าเพิ่งสงสัยกันนะว่าทำไมไรท์ถึงไม่เขียนเนื้อเรื่องหลัก ไรท์อยากให้ผู้อ่านที่ น่ารักทุกคนได้อ่านแบบอื่นบ้าง ก็เลยจัดตอนพิเศษมาให้ ทุกอย่างที่ไรท์เขียนไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักหรือเนื้อเรื่องในเกม ทุกอย่างที่เขียนจะขอปรับเปลี่ยนตัวละครนิดหนึ่งนะ

       ส่วนเนื้อเรื่องหลักไรท์จะเขียนทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ ส่วนเนื้อเรื่องพิเศษไรท์จะเขียนทุกวัน อังคาร พุธ ศุกร์ ส่วนวัน อาทิตย์ ไรท์ขอพักวันนึงนะ ไม่ว่ากันเน้อออ จุ๊ปๆ ยังไงก็ติดตามกันด้วยนะครับ ทุกคอมเม้นทุกไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์มีแรงที่จะเขียนต่อ รักผู้อ่านที่น่ารักทุกคนครับ

                                                 http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.png

             

 

ความคิดเห็น