kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2559 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

2016-12-27

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฮิมิทสึ!" หลังจากที่ร่างสูงเอชพาสองพี่น้อง ขึ้นไปหาน้องชายของพวกเขาที่กำลังไม่สบายหนักอยู่ชั้นบนสุดของคอนโดแล้ว ทันทีที่พวกเขาเห็นใบหน้าที่ขาวซีดของน้องชาย ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงให้หมอตรวจอาการอยู่ โจถึงกับรีบวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับกอบกุมฝ่ามือของน้องชายเอาไว้จนแน่น

 

 

 

"คนไข้ไม่เป็นไรอะไรแล้วนะครับ ยาที่ฉีดให้ไปก่อนหน้านี้..ได้ผลดีมากๆ อา..ดีนะ..ตอนที่นายโทรเรียกชั้น ตอนนั้นชั้นกำลังตรวจคนไข้อยู่ใกล้ๆแถวนี้พอดี ถ้าช้ากว่านี้..คนไข้อาจช็อกเพราะไข้ขึ้นสูงมากก็ได้" หลังจากเวลาผ่านไปซักพัก คุณหมอมานพเพื่อนสนิทของร่างสูงไดนาดินก็เอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"ขอบคุณมากๆนะคะ!" จีนเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับรีบเดินเข้าไปกอบกุมฝ่ามือของน้องชายตัวเองอีกด้าน

 

 

 

"ขอบมากนะนพ..ค่ารักษาเท่าไหร่?" ไดนาดินเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับทำท่าจะล้วงเงินออกมาจากในกระเป๋า

 

 

 

"ไม่ต้องๆ..แค่ได้เห็นใบหน้าคนรักของนายกับพี่ชายนายน่ะ แค่นี้ก็พอใจแล้วว่ะ หึๆๆๆ นี่พามาจากเยอรมันเลยเหรอ? น่ารักดี.." สิ้นเสียงของมานพ ไดนาดิน เอชและวัลดัสถึงกับชะงักอึ้ง ซึ่งไม่ต่างไปจากโจกับจีนเลยที่ตอนนี้ต่างก็พากันชะงักไปด้วยเช่นกัน

 

 

 

"นายพูดอะไรของนาย.." ไดนาดินเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของร่างบางไปด้วย

 

 

 

"อ้าว! ไม่ใช่เหรอ? ก็ตอนที่นายโทรตามชั้น..น้ำเสียงของนายฟังดูแล้ว มันแบบ..เป็นห่วงเด็กคนนี้เอามากๆ แถมตอนที่ชั้นมาถึง ผู้ช่วยของชั้นมัวแต่ชักช้า..นายก็ยังตวาดและต่อว่าเค้ายกใหญ่เลย ส่วนพี่วัลดัสก็แย่งผ้าขาวจากมือผู้ช่วยของชั้นอีกคนนึงด้วย เพื่อที่จะเช็ดตัวให้กับเด็กคนนี้ด้วยตัวเอง แล้วอย่างนี้..จะไม่ให้คิดได้ยังไง ว่าเด็กคนนี้เป็นคนพิเศษของนายกับพี่ชายนายน่ะ" สิ้นเสียงของมานพ ร่างสูงทั้งสามคนต่างก็พากันอึ้งทึ่ง

 

 

 

"แล้วพี่เอชล่ะครับ? เด็กคนนี้เป็นคนรักของพี่ด้วยรึเปล่า? โอ..ดีๆๆ น้องเค้าสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง มีคนรักหลายๆคนคอยดูแลแบบนี้..พวกคุณสองคนพี่น้องไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลยนะครับ หึๆๆ อ้อ! ผมกลับก่อนนะครับพี่ๆ นั่นยา..ผมให้ผู้ช่วยจัดเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ไปก่อนนะไดนาดิน.." สิ้นเสียงเจื้อยแจ้วของมานพ เขาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับผู้ช่วยพยาบาลอีกสองคนทันที

 

 

 

"เพื่อนนาย..สมองดีรึเปล่า?" วัลดัสเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปหาร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทด้วยใบหน้าที่ขาวซีด

 

 

 

"จริงรึเปล่าครับ? ที่พวกคุณ..เป็นคนรักน้องชายของพวกเรา" โจเอ่ยพูดออกมา จนทำให้ร่างสามถึงกับชะงักอึ้ง

 

 

 

"เอ่อ...คือ" เอชทำท่าจะกล่าวปฏิเสธ แต่พอเห็นรอยยิ้มของจีนเขาก็หยุดชะงักคำพูดทันที

 

 

 

"ถ้าได้พวกคุณคอยคุ้มครองดูแลฮิมิทสึ พวกเราสองคนพี่น้อง..ก็จะได้วางใจและไม่ต้องเป็นห่วงฮิมิทสึค่ะ เพราะจากที่พวกเรารับรู้และสังเกตุเห็นแล้ว พวกคุณทั้งสามคนเป็นคนดีและไว้ใจได้ เด็กฮิมิทสึคนนี้ดื้อ..เพราะแบบนั้นยังไงล่ะคะ..เพราะเค้าดื้อไม่ยอมเชื่อฟัง เค้าถึงได้ถูกนายพีระพลตามหลอกหลอนอยู่แบบนี้" สิ้นเสียงของจีน โจก็เอื้อมฝ่ามืออีกข้างเข้าไปแตะตรงแขนเรียวของเธอทันที

 

 

 

"ช่วยเล่าให้พวกเราฟัง..เกี่ยวกับฮิมิทสึหน่อยจะได้มั้ยครับ" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับลากเก้าอี้เข้ามานั่ง ส่วนร่างสูงอีกสองคนต่างก็พากันนั่งบนโต๊ะคนละมุมห้อง

 

 

 

"ฮิมิทสึ..เป็นเด็กกำพร้าค่ะ เค้าถูกทิ้งเอาไว้ตั้งแต่แรกเกิด ตรงหน้าประตูรั้วสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านเย็นใจ และตอนนั้นเอง..แม่เย็นใจซึ่งเจ้าของสถานที่นั้นเป็นคนพบเจอฮิมิทสึเข้า และนั่น..อาจจะเป็นโชคชะตา แม่เย็นใจเกิดความรู้สึกรักและเอ็นดูฮิมิทสึตั้งแต่ครั้งแรกเห็น ทั้งสีผม..ทั้งดวงตา ฮิมิทสึเป็นเด็กที่ดูมีเสน่ห์มาก และแม่เย็นใจเค้าก็เป็นคนตั้งชื่อให้กับฮิมิทสึด้วยนะคะ ซึ่งความหมายของชื่อนั้นแปลว่า..ความลับ ฮิมิทสึมาจากไหน? เป็นใคร? ไม่มีใครรู้เลย จากนั้น..แม่เค้าก็เลี้ยงดูฮิมิทสึด้วยตัวเองมาโดยตลอด โดยที่พี่เลี้ยงคนอื่นๆไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวใดๆเลย จนทำให้พี่เลี้ยงทุกๆคนรวมไปถึงเด็กๆวัยเดียวกัน ต่างก็พาอิจฉา และร่วมกันกลั่นแกล้งฮิมิทสึตลอดมา แต่ก็นะ..ถึงจะเป็นแบบนั้นฮิมิทสึเค้าก็ไม่ยอมปริปากบอกกับแม่เย็นใจเลยซักคำเดียว..ว่าตัวเองกำลังโดนรังแก จนกระทั่ง พวกเราสองคนพี่น้องย่างก้าวเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั่นตอนอายุหกถึงเจ็ดขวบ พวกเราสองคนพี่น้องทันทีที่เห็นใบหน้าของฮิมิทสึ สิ่งแรกที่เด็กๆอย่างเราทั้งสองคนคิด นั่นก็คือ..อยากจะปกป้องเด็กคนนี้เหลือเกิน ผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิง..หน้าตามอมแมมเพราะกำลังโดนกลั่นแกล้งนั่น มันช่างพาให้หัวใจเจ็บปวดซะเหลือเกิน พวกเราสองคนเดินเข้าไปหาฮิมิทสึและช่วยกันผลักผู้คนเหล่านั้นให้ออกห่าง จากนั้น ก็ก้มหน้าลงบอกกับฮิมิทสึตัวน้อยว่า..พวกเราสองคนพี่น้องจะรักและจะคอยปกป้องฮิมิทสึต่อจากนี้ไป" สิ้นเสียงของจีน ร่างสูงทั้งสามคนก็ถึงกับก้มหน้าลงเพราะกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง

 

 

 

"จากนั้นมา พวกเราก็ดูแลฮิมิทสึร่วมกับคุณแม่เย็นใจมาโดยตลอดครับ จนกระทั่งพวกเราโตพอ ที่สามารถจะออกไปใช้ชีวิตอยู่ด้านนอกได้แล้ว พวกเราสองคนจึงขออนุญาติแม่เย็นใจ ออกไปหางานทำและเช่าห้องอยู่ข้างนอกด้วยตัวเองทันที และแม่เย็นใจก็อนุญาติครับ ส่วนฮิมิทสึ พวกเราก็ได้ให้คำสัญญากับเค้าเอาไว้ว่า ถ้าหากถึงเวลาของฮิมิทสึแล้ว..พวกเราจะมารับเค้าด้วยตัวเอง และจะพาไปอยู่ด้วยกัน จากนั้น ไม่นาน..แม่เย็นใจท่านก็เสียชีวิตด้วยโรคตับ ส่วนพวกเราที่รู้ข่าว..ก็รีบไปรับฮิมิทสึที่สถานเลี้ยงเด็กมาอยู่ด้วยกันทันที โดยไม่รู้ว่าในตอนนั้นเอง..ฮิมิทสึก็กำลังโดนขับไล่ออกจากที่นั่นพอดี" โจเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองร่างเล็กไปด้วย

 

 

 

"เรื่องของไอ้พีระพล. หมอนั่นเป็นเพื่อนที่โรงเรียนของผมเองครับ ตอนนั้นผมได้พาหมอนั่นไปเที่ยวที่ห้อง และนั่น..ก็ทำให้ไอ้พีระพลพบเจอกับฮิมิทสึที่อายุเพียงแค่สิบหกปี พีระพลมันตกหลุมรักฮิมิทสึตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ส่วนฮิมิทสึในตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอโดนคำหวานๆของพีระพลออดอ้อนทุกๆวัน จะมีเหรอครับ ที่เด็กอายุเพียงเท่านั้นจะไม่ไขว้เขวน่ะ สุดท้ายพวกเค้าก็คบหากันจนได้ ผมกับพี่พวกเราสองคนก็แค่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ จนวันนึง..ผมว่าพีระพลมันเริ่มจะชักจูงฮิมิทสึให้ออกนอกกรอบไปเรื่อยๆ กลับห้องบ้างไม่กลับบ้าง ผมจึงว่ากล่าวตักเตือนมันไป ส่วนมันก็แค่พยักหน้ารับปากเฉยๆ จากนั้น เมื่อเวลาผ่านไปแค่ครึ่งปี วันนึง..ฮิมิทสึก็ไม่ยอมออกไปไหน แม้แต่ไอ้พีระพลมาหาถึงที่ห้อง เค้ายังไม่ยอมออกมาหามันเลย เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องตลอดเวลา ผมกับพี่ร้อนใจมากจึงเอ่ยถามฮิมิทสึออกไป จนได้คำตอบมาว่า..ไอ้เหี้ยนั่น! มันหลอกให้ฮิมิทสึส่งยาให้กับมันสองครั้งแล้ว..โดยที่ฮิมิทสึไม่รู้เลย และพอฮิมิทสึจับได้ ก็เอ่ยพูดเลิกรากับมันแบบไม่ต้องคิดให้มากความทันที! ผมน่ะ..บุกไปที่บ้านของมันและตัดเพื่อนกับมันไปเลยล่ะครับ! แถมยังบอกกับมันอีกด้วยว่า..ฮิมิทสึไม่อยากจะเห็นหน้าของมันอีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้น อย่าเสนอหน้าไปที่ห้องของพวกเราอีก! จากนั้น ผมก็คิดว่ามันจะยอมเลิกรา แต่เปล่าเลย..มันกลับทำหนักข้อขึ้น! ทุกๆวันมันก็ไปก่อกวนฮิมิทสึกับพวกผมอยู่ตลอด จนพวกเราทนไม่ไหว..ก็เลยตัดสินใจแจ้งความ และนั่น ก็ทำให้ไอ้พีระพลมันโดนจับและถูกพ่อของมันที่ประกันตัวออกมาส่งตัวไปดัดสันดานที่ประเทศจีนทันที โทษฐานที่ทำให้นักการเมืองใหญ่อย่างเค้าต้องเสียหน้า แต่ผมไม่รู้เลย..ว่ามันกลับมาที่นี่อีกได้ยังไง" สิ้นเสียงของโจ ร่างสูงทั้งสามคนถึงกับนิ่ง แล้วจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตา

 

 

 

"ฝาก..ช่วยฝากดูแลฮิมิทสึด้วยนะคะ ตราบใดที่ไอพีระพลมันยังอยู่ ฮิมิทสึไม่ปลอดภัยแน่ๆ" จีนเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับน้ำตาของพี่สาวที่รักและสงสารน้องไหลพรากลงมา

 

 

 

"ครับ..พวกเราจะดูแลฮิมิทสึเอง ส่วนพวกคุณก็ไม่ต้องเป็นกังวล แต่ผมมีข้อแม้อีกอย่างนึง.." เอชเอ่ยพูดออกมา จนสองพี่น้องถึงกับชะงักและแสดงสีหน้างุนงง

 

 

 

"อะไรครับ" โจเอ่ยถามขึ้น

 

 

 

"พวกคุณสองคน..เลิกทำงานพิเศษนั่นซะ และมาทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงแรมของผมแทน เงินเดือน..ผมจะให้พวกคุณสามเท่า ส่วนที่พักใหม่..ผมก็บอกไปแล้ว ว่าทุกอย่าง..ฟรี" สิ้นเสียงของเอช สองพี่น้องก็ถึงกับอ้าปากค้างเลยทีเดียว 

 

 

 

"ล..แล้วเพื่อนๆของผมล่ะครับ.." ระหว่างที่ภายในห้องกำลังเข้าสู่ความเงียบ แต่แล้ว..กลับมีเสียงที่แหบพร่าของร่างเล็กเอ่ยพูดออกมาพอดี

 

 

 

"ฮิมิทสึ!" โจกับจีนเอ่ยเรีบกชื่อของน้องชายอย่างดีอกดีใจ

 

 

 

"เพื่อนๆของนาย..ชั้นจะเรียกพวกเค้าเข้ามาพูดคุยอีกทีนึง" สิ้นเสียงของเอช ร่างเล็กก็ยกยิ้มขึ้นหน่อยๆ

 

 

 

"พวกคุณ..ผมไม่รู้หรอกนะว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้พวกคุณทำดีกับผมถึงขนาดนี้ แต่..ผมขอบพระคุณจริงๆ ผมสัญญา..ผมจะทำตัวดีๆ เชื่อฟังพวกคุณทุกอย่าง ถึงแม้ว่าพวกคุณจะหลอก.." 

 

 

 

"อ้อ!! นายหิวรึยัง?" ระหว่างที่ร่างเล็กกำลังจะเอ่ยพูดประโยคสุดท้าย แต่ทว่า..ไดนาดินกลับเอ่ยพูดขัดออกมาซะก่อน!

 

 

 

"ไม่ครับ..ผมยังพูดไม่จบเลย" ร่างเล็กเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับยกยิ้มในใจ

 

 

 

"ไม่ต้องพูดแล้ว..นายไม่สบายอยู่นะ พวกคุณสองคนคืนนี้พักที่นี่ก็ได้นะ เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านจัดห้องให้ เผื่อจะได้ดูแลฮิมิทสึด้วย" สิ้นเสียงเอช เขาก็จ้องมองร่างเล็กแว๊บนึงแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

 

 

 

"นี่ๆๆๆ..ขอผมพูดต่อ" ร่างเล็กยังฝืนจะเอ่ยพูดออกมาให้ได้ จนวัลดัสถึงกับรีบเดินเข้ามาหาแล้วกระซิบที่หูของร่างเล็กว่า..

 

 

 

"พูดสิ..มีจูบ" สิ้นเสียงของวัลดัส ร่างเล็กถึงกับรีบยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากของตัวเองทันที!

 

 

 

 

"อื้อๆๆๆ" ร่างเล็กส่ายหัวไปมา ประมาณว่า..จะไม่พูดแล้ว จนวัลดัสกับไดนาดินรวมไปถึงสองพี่น้องถึงกับยิ้มขำออกมา

 

 

 

"พวกคุณมีห้องครัวใช่มั้ยคะ เดี๋ยวชั้นกับโจจะลงมือทำอาหารเอง" สิ้นเสียงของจีน ร่างสูงวัลดัสก็เดินนำพวกเค้าออกไปจากห้องทันที

 

 

 

"อยากจะให้พวกชั้น..จัดการกับนายพีระพลให้รึเปล่า?" หลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้องแล้ว ไดนาดินก็เอ่ยพูดกับร่างเล็กพร้อมกับนั่งลงตรงขอบเตียง

 

 

 

"ไม่ต้องครับ..ผมไม่ให้มือของพวกคุณต้องแปดเปื้อนเพราะยุ่งเกี่ยวกับมัน ปล่อยมันเอาไว้แบบนั้นแหละครับ แค่มันเห็นว่ามีคนคอยคุ้มครองพวกผมอยู่ มันก็คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม.." ร่างเล็กเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

 

 

 

"รักมันมากเหรอ?" ร่างสูงไดนาดินเอ่ยพูดออกมา จนทำให้ร่างเล็กถึงกับชะงักอึ้ง

 

 

 

"เมื่อก่อนน่ะใช่ครับ..แต่ตอนนี้..ไม่!" สิ้นเสียงของร่างเล็ก ไดนาดินก็กระตุกยิ้มออกมาทันที ซึ่งเขาเอง..ก็ยังไม่รู้สาเหตุว่าทำไม? เขาถึงพอใจในคำตอบนี้..

 

 

 

"นอนพักซะ.." จากนั้น เขาก็ลุกเดินออกไปจากห้อง

 

 

 

"....." หลังจากที่ร่างสูงเดินออกไปจากห้องแล้ว ร่างบางก็ใช้ความคิดอะไรบางอย่าง ฮึ! ถึงพระคุณของพวกเค้าจะมากเหลือล้น! แต่เขาก็ไม่ยอมลืมสิ่งที่พวกเค้าทั้งสามคนทำเอาไว้เมื่อเช้าหรอกนะ!! ฮึ! จะเอาคืนให้สาสมแน่ๆ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาม่าจบไป..ตอนต่อไปช่างแสบทรวง อิอิ 

 

ความคิดเห็น