kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2559 01:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

2016-12-26

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  หลังจากที่เทพเจ้ากรีกทั้งสามคนพาผมมาถึงที่พักของพวกเค้าแล้ว ตอนนี้..ผมก็นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวกลางด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ ส่วนพวกเค้าเหล่านั้นก็นั่งจ้องมองผมอยู่ตรงโซฟาคนละด้าน

 

 

"นาย..ทำงานบ้านก็แล้วกันนะ" เอชที่นั่งอยู่คนเดียวเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"อืม.." ผมเอ่ยพูดออกไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเค้าเลยแม้แต่น้อย

 

 

"เป็นอะไรไป.." จากนั้น ไดนาดินที่นั่งอยู่กับวัลดัสก็เอ่ยพูดออกมา พร้อมกับขยับลุกมานั่งข้างๆผม จนผมถึงกับตกใจพร้อมกับขยับหนีเค้าทันที!

 

 

"หึ!" หมับ! ไดนาดินสบถออกมานิดหน่อย จากนั้น เค้าก็จับข้อมือของผมแรงๆ

 

 

"ชั้นถามว่านายเป็นอะไร.." ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้น อา..ผมเจอเค้าแค่สองครั้ง และทุกๆครั้ง..แววตาและน้ำเสียงของเค้า ปกติแล้ว จะดูเป็นคนอ่อนโยน แต่ทำไม? ตอนนี้..คนๆนี้ถึงได้ดูน่ากลัวนัก

 

 

"ไดนาดิน.." วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น จนไดนาดินถึงกับชะงัก จากนั้น เค้าก็ปล่อยข้อมือของผม

 

 

"ผมจะขอเริ่มงานพรุ่งนี้ ตอนนี้..ผมขอนอนพักซักหน่อยจะได้มั้ย" ผมเอ่ยพูดออกมาเบาๆ พร้อมกับนวดคลึงข้อมือของตัวเอง

 

 

"ไม่สบายเหรอ?" วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับทำท่าจะเอื้อมมือมาแตะตรงหน้าผากของผม แต่ผมกลับเอนตัวออกห่าง

 

 

"เปล่า..ขอผมพักเถอะ" ผมเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง

 

 

"ตามชั้นมา.." สิ้นเสียงของไดนาดิน เค้าก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำออกไปทันที

 

 

"...." ผมค่อยๆลุกแล้วเดินตามเค้าไปอย่างช้าๆ

 

 

"ไม่มีประโยชน์ที่นายจะมาโกรธพวกชั้น..นายมันซื่อเองฮิมิทสึ นายน่ะ..แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีๆก็พอ..เพราะพวกเราจะอยู่ร่วมกันที่นี่..หกเดือน ถ้านายทำตัวดี..พวกชั้นก็จะร่นเวลาเข้ามาให้ แต่ถ้าขืนนายดื้อไม่ยอมเชื่อฟัง พวกชั้นก็จะเพิ่มระยะเวลาทำงานของนายมากขึ้นไปอีก" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับตัวชาไปเลยทีเดียว อา..นี่แสดงว่าผมบริสุทธิ์จริงๆสินะ! พวกเค้าเป็นคนวางแผนเองทั้งหมด!

 

 

"ทำแบบนี้ทำไม.." ผมหันหน้าไปเอ่ยถามเอชพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก

 

 

"ก็ไม่อะไร..เพียงแต่พวกชั้น..ก็แค่เกิดสงสารนาย" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับชะงักค้าง สงสารผม? สงสารทำไม?

 

 

"ทำไมถึงต้องสงสารผม..พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ!" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับยกนิ้วเรียวปาดน้ำตา

 

 

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว! เห็นแล้วมันหงุดหงิด! เอาเป็นว่าอยู่ที่นี่..ทำตัวดีๆ แล้วพวกชั้นจะคุ้มครองพี่สาวและพี่ชายของนายรวมไปถึงเพื่อนๆ ให้พ้นภัยจากผู้ชายคนนั้นให้!" เอชเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับลุกเดินเข้ามาผมใกล้ๆ

 

 

"ผมไม่เข้าใจ..ฮึ่ก! พวกคุณสงสารผมเลยคิดอยากจะช่วย แต่พวกคุณไม่น่าใช้วิธีนี้กับผมเลย..ฮึ่ก! ผมกลัวไปหมด..ฮึ่ก! ผมกลัว.." ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง

 

 

"หยุดร้อง..ชั้นบอกให้หยุดร้องไง!!" ผมสะดุ้งเพราะเสียงตวาดของเอช จนวัลดัสที่นั่งมองอยู่ถึงกับยกฝ่ามือขึ้นห้าม จากนั้น เค้าก็เดินเข้ามาหาผม

 

 

"ถ้าไม่ทำแบบนี้..มันก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะทำให้นายมาอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว มันอาจจะดูรุนแรงไปหน่อย..แต่จงจำเอาไว้ ว่าพวกเรา..หวังดีและต้องการจะช่วยนายจริงๆ และ..จะไม่คิดร้ายกับนาย โปรดจงเชื่อใจ..พวกชั้น" สิ้นเสียงของวัลดัส ผมรู้สึกว่า..น้ำเสียงของเค้าฟังดูแล้ว..มันเชื่อได้จริงๆใช่มั้ย?

 

 

"ฮึ่ก! ถ้าผมอยู่ที่นี่..ทำตัวดีๆ..พวกคุณจะคุ้มครองพี่ๆของผมใช่มั้ย?"ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับยกนิ้วเรียวขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองอีกครั้ง

 

 

"อืม..รวมไปถึงเพื่อนๆของนายด้วย" ไดนาดินที่ยืนอยู่เอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือลงมาแตะตรงหัวไหล่ของผมเบาๆ

 

 

"ตัวนายร้อน?" จากนั้น เค้าก็เอ่ยพูดออกมา จนวัลดัสที่นั่งอยู่ก็รีบเอื้อมมือขึ้นมาแตะตามตัวของผม

 

 

"ผมไม่เป็นไร..แค่นอนพักแป๊บเดียวก็หายแล้ว" ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับยกมือขยี้ตาของตัวเอง

 

 

"ไปนอนพักเถอะปะ..พรุ่งนี้นายจะต้องเริ่มงานวันแรก คงทำได้สินะ..งานกลางวันน่ะ.." สิ้นเสียงของเอช ผมก็เหลือบมองเค้าแว๊บนึง เพราะนึกเคืองในคำพูดที่จิกกัดของเค้า

 

 

"ไปเถอะ.." จากนั้น วัลดัสก็อุ้มผมพาเดินเข้าไปในด้านในทันที อา..ผมไม่เข้าใจ ทำไมพวกเค้าถึงทำดีกับผม? แต่ยังไงซะ..ผมก็ยังโกรธพวกเค้าอยู่ดี..ที่ใช้วิธีสกปรกหลอกล่อผมให้มาอยู่ที่นี่ เอาไว้ถ้ามีโอกาส..ผมจะเอาคืนพวกเค้าให้สาสมเลยทีเดียว!

 

 

"อ่ะ..กินยาก่อน" หลังจากที่วัลดัสอุ้มร่างของผมเดินเข้ามาในห้องๆนึงแล้ว ไดนาดินที่เดินตามหลังมาก็เอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับช่วยวัลดัสจัดที่นอนให้กับผม

 

 

"แต่..ผมยังไม่บอกพี่ๆเลย..ป่านนี้พวกเค้าคงจะเป็นห่วง" หลังจากกินยาและนอนราบลงไปแล้ว ผมก็เอ่ยพูดออกมาเบาๆ

 

 

"เดี๋ยวพี่เอชเค้าจัดการทุกอย่างให้เอง..รับรองพี่ๆของนายไม่ขัดข้องแน่ๆ" สิ้นเสียงของไดนาดิน ตาของผมก็หนักอื้อทันที..

 

 

"ทำไม?" หลังจากที่ร่างเล็กหลับไปเพราะพิษไข้แล้ว ร่างสูงไดนาดินก็เอ่ยพูดออกมา จนทำให้วัลดัสผู้เป็นพี่ชายที่ยืนอยู่ถึงกับหันหน้าไปมอง

 

 

"อะไร?"จากนั้น เขาก็เอ่ยถามผู้เป็นน้องชายทันที

 

 

"ทำไม..แว๊บแรก..ตอนที่เห็นเด็กนี่วิ่งหนีชายคนนั้น ทำไมพวกเราถึงคิดสงสาร ทำไม? พวกเราถึงอยากจะช่วยเหลือ..ทั้งๆที่พวกเรา..ไม่เคยสนใจใครอยู่แล้ว แต่ทำไม? ถึงต้องเป็นเด็กคนนี้..หัวนอนปลายเท้ามาจากไหน? พ่อแม่เป็นใคร? นิสัยใจคอเป็นยังไง? พวกเรายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ" สิ้นเสียงของไดนาดิน วัลดัสก็ถึงกับชะงักเพราะเขาเองก็หาเหตุผลไม่ได้เช่นเดียวกัน

 

 

"ลองไปถามพี่เอชดูสิ" จากนั้น ร่างสูงวัลดัสก็เดินออกไปจากห้องทันที

 

 

"...." ไดนาดินจ้องมองใบหน้าของร่างเล็กอยู่นาน แต่พอซักพัก เขาก็เดินออกไปจากห้องตามหลังผู้เป็นพี่ชาย

 

 

"ชั้นสั่งให้คนคอยคุ้มกันพวกนั้นแล้ว ส่วนที่อยู่ใหม่..ชั้นจะให้พวกนั้นไปพักอยู่ที่คอนโด ที่กำลังจะเปิดใหม่ในหน้าทิตย์หน้านี้" หลังจากเห็นน้องชายทั้งสองคนของตัวเองเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว เอช..ก็เอ่ยพูดขึ้นมาทันที

 

 

"พี่ครับ..ผมมีคำถาม" จากนั้น ไดนาดินน้องเล็กสุดก็เอ่ยพูดออกมา ส่วนวัลดัสก็เดินเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวใหญ่พร้อมกับโยกตัวไปมา

 

 

"อะไร.." เอชเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับตรวจดูเอกสารตรงหน้าของตัวเองไปด้วย

 

 

"ผมกับพี่วัลดัส..กำลังหาเหตุผล ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้พวกเราสงสาร..และช่วยเหลือเด็กฮิมิทสึนั่น" สิ้นเสียงของไดนาดิน ร่างสูงเอชก็ถึงกับชะงักไปเลยทันที

 

 

"ก็บอกไปแล้วไง..ว่าแค่สงสารเท่านั้น" เอชเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"แล้วทำไมต้องสงสาร..ทั้งๆที่พวกเราไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นกับใครเลยซักครั้ง" ไดนาดินเอ่ยพูดออกมา ส่วนร่างสูงผู้เป็นพี่ชายทั้งสองคนก็ถึงกับอึ้ง!

 

 

"เฮ้อ! พอเถอะ..เอาเป็นว่า..ชั้นอยากจะได้แม่บ้านมาทำความสะอาดที่นี่อยู่พอดีก็แล้วกัน" เอชเอ่ยพูดออกมา จากนั้น เขาก็ก้มหน้าดูเอกสารในมือต่อ

 

 

"โห..แค่อยากจะได้แม่บ้าน ถึงขั้นลงทุนใส่ร้ายฮิมิทสึอย่างนั้นเลยเหรอครับ?" สิ้นเสียงของไดนาดิน เอช..ก็ถึงกับวางเอกสารในมือลง จากนั้น เขาก็หันไปมองใบหน้าของน้องชาย

 

 

"แล้วแกล่ะ..ชั้นลองขอฟังเหตุผลของแกหน่อยสิไดนาดิน?" ร่างสูงเอชเอ่ยพูดออกมา

 

 

"ไม่ใช่ว่า..พวกเราทุกคน ตกหลุมรักเด็กฮิมิทสึนั่นหรอกเหรอครับ?" สิ้นเสียงของไดนาดิน ร่างสูงผู้เป็นพี่ชายทั้งสองคนถึงกับชะงัก!

 

 

"เหอะ! ตลกละ..นายรู้จักคำๆนั้นด้วยเหรอไดนาดิน" เอชเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างขำๆ

 

 

"รักเหรอ? มันรูปร่างเป็นตัวยังไง?" จากนั้น วัลดัสก็เอ่ยพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

"อืม..นั่นสินะครับ ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้" ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับเดินเข้าใปคว้าเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาดู

 

 

"พวกนายสองคนเลิกเพ้อเจ้อกันได้แล้ว กลับไปทำหน้าที่การงานของตัวเองซะ..เพราะวันมะรืน..พวกเราจะเปิดตัวโปรเจคโรงแรมใหม่ที่จะก่อสร้าง ณ ใจกลางเมืองในปลายปีนี้" สิ้นเสียงของพี่ใหญ่ น้องชายทั้งสองคนต่างก็พากันเดินออกไปจากห้องทำงานของเค้าทันที

 

 

"อ้อ! พี่เอชครับ..แล้วพี่จะเข้าไปคุยกับพี่ๆของฮิมิทสึตอนไหนครับ" ระหว่างที่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้อง ไดนาดินกลับชะงักฝีเท้าแล้วหันหน้าไปเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชาย

 

 

"ตอนบ่ายโมง.." สิ้นเสียงของเอช ร่างสูงไดนาดินก็หันหน้ากลับแล้วก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานทันที

 

 

"บ่ายโมงตรง..พวกนายไปรับพี่สาวกับพี่ชายของฮิมิทสึที่ xx โดยให้เหตุผลพวกเค้าว่า..ชั้นมีเรื่องจะคุยกับพวกเค้าเกี่ยวกับฮิมิทสึ แล้วพาพวกเค้าสองคนไปรอชั้นที่ร้านอาหาร xx ให้ด้วย" หลังจากที่ไดนาดินเดินออกไปจากห้องแล้ว ร่างสูงเอชก็กดโทรศัพท์โทรออกหาลูกน้องของเขาทันที จากนั้น เขาก็กดวางสายแล้วก้มหน้าดูเอกสารที่อยู่ในมือต่อ

 

 

  หลังจากเวลาล่วงเลยผ่านไป ตอนนี้..ก็ถึงเวลานัดหมายแล้ว ร่างสูงเอชลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้วคว้าเสื้อโค้ทของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ จากนั้น เขาก็เดินออกไปจากห้องทำงานทันที

 

 

"สวัสดีครับ..ผมเอช" หลังจากเดินทางมาถึงจุดนัดหมายแล้ว เอชก็เดินเข้าไปเอ่ยทักกับหญิงสาวและหนุ่มหล่อที่กำลังนั่งรออยู่ทันที

 

 

"สวัสดีค่ะ.." สวัสดีครับ" จากนั้น จีนกับโจก็เอ่ยพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาและสีผมที่เด่นสะดุดตาของเอชไปด้วย

 

 

"คุณบอกว่าจะคุยเรื่องของฮิมิทสึ? ทำไมล่ะครับ..น้องชายของผมไปสร้างความเดือดร้อนอะไรให้กับคุณรึเปล่า? ถ้าใช่..ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเองทั้งหมด" โจเอ่ยพูดออกมาอย่างร้อนใจ จนเอชที่นั่งมองอยู่ถึงกับกระตุกยิ้ม อา..ช่างรักน้องดีจริงๆ ร่างสูงคิดในใจ

 

 

"นี่พวกคุณ..รู้จักนายพีระพลรึเปล่า?" สิ้นเสียงของเอช จีนกับโจก็ถึงกับชะงักและหน้าซีดทันที

 

 

"ย..อย่าบอกนะ..ว่ามันกลับมาแล้ว" จีนเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

"ผมจะบอกว่า..เมื่อคืนก่อน ผมกับน้องชายอีกสองคนได้ช่วยเหลือน้องชายของพวกคุณให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของนายพีระพลเอาไว้ได้ และวันนี้ตอนเช้า..พวกเราก็บังเอิญช่วยเหลือน้องชายของพวกคุณเอาไว้ได้อีก" เอชเอ่ยพูดออกมาโดยกระโดดข้ามเหตุการณ์บางประเด็นไปอย่างแนบเนียน

 

 

 

"อา..ฮึ่ก!" จีนถึงกับยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากร่ำไห้เพราะสงสารน้องชาย

 

 

 

"มันกลับมาแล้ว..พี่ครับ..เราย้ายที่อยู่กันเถอะ" โจเอ่ยพูดขึ้น จนทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงัก

 

 

 

 

 

"เดี๋ยว..พอดีผมกับฮิมิทสึทำข้อตกลงบางอย่างกันไว้ ผม..จะคุ้มครองพวกคุณรวมไปถึงเพื่อนๆของฮิมิทสึ และจะจัดหาที่อยู่ใหม่ให้กับพวกคุณฟรีโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น แต่มีข้อแม้ว่าฮิมิทสึจะต้องทำงานอยู่กับผม และจะต้องพักอยู่กับผมที่คอนโด.." สิ้นเสียงของเอช จีนกับโจก็ถึงกับชะงักอึ้ง!

 

 

"งาน? งานอะไรครับ?" โจเอ่ยพูดออกมาด้วยสีหน้ามึนงง

 

 

"แม่บ้าน.." สิ้นเสียงของเอช จีนกับโจก็ยิ่งชะงักค้างเข้าไปอีก!

 

 

"แต่มันเป็นทางเลือกที่ดีนะครับ..พวกคุณลองคิดดูดีๆ ฮิมิทสึจะได้ไม่ต้องถูกนายพีระพลคอยตามราวี ส่วนพวกคุณก็จะได้รับความคุ้มครองจากผม ไม่ต้องห่วง ถ้าพวกคุณอยากจะไปเยี่ยมไปหาฮิมิทสึ ก็ให้ติดต่อมาที่ผม และผม..จะส่งคนไปรับพวกคุณให้ไปหาเค้าที่คอนโดทันที" เอชเอ่ยพูดออกมา

 

 

"แต่..พวกเราเกรงใจ" จีนเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปมองน้องชาย

 

 

"ไม่ต้องเกรงใจครับ..ผมยินดี เอาไว้..เรื่องของนายพีระพลเริ่มซาเมื่อไหร่ พวกคุณสามคนพี่น้องก็ค่อยกลับมาอยู่ที่เดิมก็ได้" สิ้นเสียงของเอช จีนกับโจต่างก็พากันคิดหนัก

 

 

"ตกลงค่ะ..พวกเราไม่อยากให้ฮิมิทสึต้องอยู่หย่างหวาดกลัวอีกแล้ว ยังไงก็ขอฝากน้องชายของพวกเราด้วยนะคะ" จีนตัดสินใจเอ่ยพูดออกมา จนร่างสูงเอชถึงกับยกยิ้มอย่างพอใจ

 

 

"ครับ..แต่..พวกคุณช่วยเล่าเรื่องของฮิมิทสึ รวมไปถึงความข้องเกี่ยวระหว่างเค้ากับนายพีระพลให้ผมฟังได้รึเปล่า?"  เอชเอ่ยพูดขึ้น

 

 

"ครับ..คือ.." กริ้งๆๆๆ ระหว่างที่โจกำลังจะอ้าปากพูด แต่ทว่า..กลับมีเสียงโทรศัพท์ของร่างสูงเอชดังขึ้นซะก่อน

 

 

"ฮัลโหลว่ายังไง..ไดนาดิน?" เอชกดรับสายแล้วเอ่ยพูดกับคนปลายทาง พรึ่บ!

 

 

 

 

"ว่ายังไงนะ! ฮิมิทสึไข้ขึ้นสูง?" สิ้นเสียงของเอช จีนกับโจก็ถึงกับชะงักไปเลยทันที

 

 

"ฮิมิทสึร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง! ถ้าเค้าเป็นไข้ก็มักจะเป็นหนัก!! ถ้าไม่รีบไปส่งโรงพยาบาลเค้าอาจจะช็อกได้นะคะ!" สิ้นเสียงของของจีน เอชก็ถึงกับอึ้ง!

 

 

"ตามหมอมาที่บ้านด่วน..ไดนาดิน.." เอชเอ่ยพูดกับไดนาดิน จากนั้น เขาก็กดวางสายไป

 

 

"ไปครับ..ไปหาฮิมิทสึ" สิ้นเสียงของเอช เค้าก็เดินนำหน้าสองคนพี่น้องออกไปด้วยความเร่งรีบ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รอก่อนนะ..ความแสบของนายเอกยังไม่ผลิดอก เอาไว้ต่อจากนี้แหละ..รับรองแซ่บ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น