kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2559 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

2016-12-26

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 หลังจากวันนั้นที่มีเรื่องยุ่งๆเข้ามาในชีวิตของผม ตอนนี้..ก็ผ่านมาสองวันแล้วล่ะครับ แถมวันนั้น..ผมยังได้ลาภลอยกลับมาอีกด้วยตั้งสามหมื่นแน่ะ หึๆๆ และเงินนั่นผมก็ยื่นส่งให้พี่จีนไปแล้วด้วย เผื่อพี่เค้าจะเอาไว้ใช้จ่ายอื่นๆ

 

 

 

"ฮิมิทสึ.." ระหว่างที่ผมกำลังนอนหลับอยู่เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยสบาย แต่แล้ว..พี่โจก็เอ่ยเรียกชื่อของผม พร้อมกับเขย่าร่างเล็กๆของผมเบาๆ

 

 

 

"ครับพี่.." ผมเอ่ยพูดออกไปทั้งๆที่ดวงตายังหลับอยู่

 

 

 

"เสียงโทรศัพท์ของนายดังแน่ะ พี่กดรับให้นะ..แล้วนายก็คุยเองก็แล้วกัน" พี่ชายของผมเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับกดรับโทรศัพท์แล้วเอามาวางไว้แนบหูของผม

 

 

 

"ฮิมิทสึครับ.." ผมเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

 

 

"......" พรึ่บ! จากนั้น ซักพัก..ผมก็ต้องดีดตัวเองลุกขึ้น จนพี่โจถึงกับแสดงสีหน้างุนงง

 

 

 

"มีอะไรรึเปล่ามิทสึ?" หลังจากกดวางสายไปแล้ว พี่โจก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

 

 

 

"เอ่อ..เดี๋ยวผมมานะครับพี่ ผมจะออกไปข้างนอกแป๊บเดียว" สิ้นเสียงของผม ผมก็ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำแล้วล้างหน้าล้างตา จากนั้น ผมก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อโค้ทสีดำมาใส่

 

 

 

"ไปก่อนนะครับ" ผมเอ่ยพูดกับพี่โจ จากนั้น ผมก็หยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวแล้วเปิดประตูห้องเดินออกไปทันที

 

 

 

"ชิท!! ไอ้เหี้ยพีระเอ้ยยย!" ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปหาเจ้าของเสียงที่ผมเพิ่งจะวางหูไปก่อนหน้านี้ ผมก็เอ่ยสบถออกมาพร้อมกับเตะกระป๋องเบียร์ที่กลิ้งอยู่บนพื้นไปด้วย

 

 

 

"ฟีฟ่า!!" หลังจากเดินมาถึงอพาร์ทเม้นท์เก่าๆแห่งนึง ผมก็เดินขึ้นไปบนชั้นสาม และพอมาถึงหน้าห้องของเพื่อนรัก ผมก็เอ่ยเรียกชื่อของเค้าทันที

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!" จากนั้น พอฟีฟ่าเปิดประตู..หมอนั่นก็ถลาเข้ามากอดผม!

 

 

 

"มาแล้วเหรอ? ฮิมิทสึที่รัก.." ระหว่างที่ผมกำลังกอดปลอบฟีฟ่า แต่แล้ว ไอ้คนที่น่ารังเกียจที่อยู่ในห้อง..ก็เดินเข้ามาหาผมพอดี

 

 

 

"มึง..มึงต้องการอะไรพีระ?" ผมเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับโอบหัวไหล่ของฟีฟ่าเดินเข้าไปในห้อง

 

 

 

"ตัวมึงไง.." ไอ้พีระมันเดินเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ ที่ตอนนี้..มีลูกน้องของมันสามสี่คนกำลังยืนอยู่

 

 

 

"เรื่องของเรามันจบไปแล้ว มึงอย่ามายุ่งกับกูและเพื่อนๆของกูอีก!" ผมเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับลูบไล้เส้นผมของฟีฟ่าที่กำลังขวัญผวา

 

 

 

"อ้ายยยยยยย! ฮืออออออ! ฮิมิทสึ!!!" จากนั้น ทุกๆอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก! ลูกน้องของพีระพลมันก้าวเดินเข้ามากระชากแขนเล็กๆของฟีฟ่า พร้อมกับควักปืนขึ้นมาจ่ออยู่ตรงขมับของฟีฟ่าไปด้วย!

 

 

 

"ไปกับชั้น.." ไอ้พีระพลเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาผมที่กำลังชะงักอึ้งอยู่

 

 

 

"....ปล่อยฟีฟ่า เค้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย" ผมเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับซบใบหน้าตรงกลางอกของพีระพล

 

 

 

"หึๆๆๆ ก็ได้..ปล่อยมัน" จากนั้น..ไอ้พีระพลมันก็หันหน้าไปสั่งลูกน้องของมันให้ปล่อยตัวเพื่อนของผมพร้อมกับลูบไล้ใบหน้าของผมไปด้วย

 

 

 

"......" ผมหันหน้าไปมองฟีฟ่าที่กำลังสั่นระริกด้วยความกลัว จากนั้น พอฟีฟ่าหันหน้ามาจ้องมองผม ผมก็ขยิบตาให้กับเค้าเพื่อสื่อความหมายอะไรบางอย่างพรึ่บ!

 

 

 

"เฮ้ย!!!"

 

 

 

"อย่านะ! ปล่อยเค้าไป!!" ฟีฟ่าเมื่อเห็นซิกของผม เค้าก็รีบวิ่งหนีออกไปจากห้องทันที! จนลูกน้องของพีระพลที่ตั้งตัวได้ พวกมันจึงทำท่าจะวิ่งไล่ตามฟีฟ่า แต่ทว่า..ผมกลับรีบกางแขนเอาไว้เพื่อไม่ให้พวกมันตามฟีฟ่าออกไป

 

 

 

"พวกมึงช่างหัวมัน! เอาล่ะ..เราไปกันเถอะที่รักฮิมิทสึ กูคิดถึงมึงจะแย่อยู่แล้ว.." สิ้นเสียงของไอ้พีระพล มันก็โอบหัวไหล่ของผมแล้วพาเดินออกจากห้องไปทันที

 

 

 

"...." ผมเดินเงียบๆจนกระทั่งลงมาถึงชั้นล่างของอพาร์ทเม้นท์ ผมจึงมองหาทางออกเพื่อที่จะสลัดพวกมันให้หลุด

 

 

 

"อย่าตุกติก.." แต่ทว่า..ไอ้พีระพลมันเหมือนจะรู้ทัน มันก้มหน้าลงมากระซิบข้างๆหูของผม อา..ชักจะยากแล้วแฮะ!

 

 

 

"ช่วยด้วยครับๆๆๆ!! ไอ้พวกนี้มันจะลักพาตัวเพื่อนของผม!!" หลังจากเดินออกมาถึงด้านนอกของอพาร์ทเม้นท์แล้ว ผมก็ต้องตกใจเพราะได้ยินเสียงร้องของฟีฟ่าที่กำลังตะโกนปาวๆอยู่ด้านข้าง! จากนั้น ผู้คนมากมายต่างก็ให้ความสนใจเป็นอย่างดี อา..เก่งมากฟีฟ่า!!

 

 

 

"ช่วยด้วยครับๆ ช่วยด้วย!!"พอผมเห็นดังนั้น ผมจึงรีบตะโกนออกไปทันที

 

 

 

"มึงหุบปาก! มึงก็ด้วยฮิมิทสึ!! พวกมึง..นี่เมียของกู! พวกมึงทุกตัวอย่างเข้ามายุ่ง! ไปเอารถมา!!" ไอ้พีระพลถึงกับหัวเสีย มันมองฟีฟ่าประมาณว่า..อยากจะยิงเค้าให้ตายห่าไปเลย แต่เพราะมันทำไม่ได้ไง มันก็เลยได้แต่เอ่ยพูดตะโกนออกมา พร้อมกับหันหน้าไปสั่งลูกน้องของมัน ให้ไปเอารถของมันออกมาอีกด้วย

 

 

 

"ขึ้นรถ!" หลังจากที่รถของไอ้พีระพลมาจอดอยู่ตรงริมฟุตบาทแล้ว จากนั้น ไอ้เหี้ยนั่นมันก็ดันแผ่นหลังของผมเข้าไปด้านในรถ แต่ทว่า ผมกลับขืนตัวเองเอาไว้ 

 

 

 

"ตำรวจมาๆๆ!!!" จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงของผู้คนเอ่ยพูดขึ้น ผมจึงมองออกไปทางด้านขวามือ ก็เห็น..รถตำรวจจริงๆด้วย! ปึ่ก!

 

 

 

"อึ่ก! ฮิมิทสึ!" ผมอาศัยช่วงจังหวะที่ไอ้พีระพลมันชะงัก ผมใช้ข้อศอกกระทุ้งไปที่ห้องน้อยของมัน พร้อมกับยกส้นเท้ากระแทกไปตรงหน้าแข้งของมันอย่างสุดแรง จากนั้น ผมก็รีบวิ่งออกไปหลบอยู่ด้านหลังของผู้คนทันที!

 

 

 

"ลูกพี่ครับ! พวกเราไปกันก่อนเถอะ!" ระหว่างที่ไอ้พีระพลกำลังจะชักปืนออกมาเพราะความโทสะ แต่แล้ว ลูกน้องของมันกลับรั้งลำตัวของมันเอาไว้พร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"หึ! แล้วมึงกับกู..จะได้เห็นดีกันฮิมิทสึ!" ไอ้พีระพลจ้องมองใบหน้าของผมอย่างโกรธแค้น จากนั้น มันก็รีบก้าวขึ้นรถตู้ของมันไป เอี้ยด! เอี๊ยด!

 

 

 

"ฟีฟ่า..ชั้นขอโทษนะ" หลังจากที่ไอ้พีระพลมันไปแล้ว รถตำรวจหนึ่งคันพร้อมกับรถหรูอีกคัน ก็เข้ามาจอดเทียบอยู่ตรงฟุตบาทพอดี ผมหันหน้าไปเอ่ยพูดกับฟีฟ่าด้วยแววตาสั่นระริก

 

 

 

"ไม่เป็นไร..แต่ชั้นคงจะต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วล่ะนะ ก็ดี..คิดว่ากำลังจะเปลี่ยนที่อยู่ใหม่พอดีนั่นแหละ คิกๆๆ" ฟีฟ่าเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดตลก อา..นี่ต้นเหตุทั้งหมดคือผม ผมไม่รู้ว่าใคร? จะเป็นเหยื่อรายต่อไปของไอ้พีระพล..เพื่อจะใช้พวกเค้า..หลอกล่อบังคับให้ผมออกไปหามัน ผมจะทำยังไงดี?

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้นครับ?" ระหว่างที่ผมกำลังคิดหนักเกี่ยวกับเรื่องความปลอดภัยของคนรอบข้าง แต่แล้ว..ก็มีตำรวจนายนึงเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"เอ่อ..คือ..เปล่าครับ! ไม่มีอะไร..ผมขอตัวกลับก่อน" อา..จะให้ผมบอกออกไปว่าตัวเองกำลังจะโดนไอ้พีระพลลักพาตัว? แถมมันยังทำร้ายเพื่อนของผมอีกอย่างนั้นเหรอ? ไม่เอาอ่ะ..แค่นี้มันก็วุ่นมากพออยู่แล้ว ถ้าขืนผมแจ้งความไป..ถ้ามันถูกจับขังคุกตลอดชีวิตมันก็คุ้มอยู่หรอก! แต่ถ้ามันเข้าไปในตารางแค่เพียงสองสามชั่วโมง จากนั้น ก็ถูกปล่อยตัวออกมาเพราะเส้นสายของพ่อมัน ผมว่าไอ้พีระพลมันต้องกลับมาจัดหนักกับผมและคนรอบข้างของผมแน่ๆ! ผมน่ะ..เป็นห่วงทุกๆคน ผมไม่อยากให้พวกเค้าต้องมาเดือดร้อนเพราะผม โดยเฉพาะพี่จีนกับพี่โจ..

 

 

 

"งั้นเหรอครับ? แล้วพวกคุณล่ะ? จะบอกกับผมได้มั้ยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น" คุณตำรวจจ้องมองใบหน้าของผม จากนั้น เค้าก็เอ่ยพูดออกมาเบาๆพร้อมกับหันหน้าไปเอ่ยพูดกับผู้คนที่ยืนรายล้อมอยู่อีกด้วย พรึ่บ!

 

 

 

"...." ก็นะ..ในเมื่อเจ้าทุกข์อย่างผมบอกไปว่าไม่มีอะไรๆ มีเหรอครับ..ที่พวกเค้าจะยุ่ง พวกเค้าก็ต่างคนต่างเดินจากไปทันที

 

 

 

"ไปก่อนนะฟีฟ่า..ล็อคห้องล็อคกลอนให้ดีๆล่ะ" ผมเอ่ยพูดกับฟีฟ่า จากนั้น ผมก็ทำท่าจะเดินจากไป ส่วนฟีฟ่าก็รีบวิ่งเข้าใปในอพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง แต่ทว่า..

 

 

 

"เดี๋ยว.." ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินจากไป กลับมีเสียงของใครบางคนเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"อา..." และหลังจากที่ผมหันหน้ากลับไปมองตามเสียง ผมก็ต้องชะงัก..เพราะคนๆนั้น ก็คือ..ไอ้สามเทพเจ้ากรีกนั่นเอง อา..ครบเช็ท! พอดีเลย..ผมว่าจะเอ่ยพูดขอบคุณพวกเค้าเรื่องเงินที่ให้มาอยู่พอดี

 

 

 

"คุณตำรวจ..คนนี้แหละครับ ที่พวกผมจะให้คุณจับ" เอ๋? อะไรนะ!! คุณพูดอะไรน่ะ..ไดนาดิน?

 

 

 

"หืม? ไหนพวกคุณบอกว่าบ้านของเค้าอยู่ตรงซอยถัดไปไง" คุณตำรวจเอ่ยพูดออกมาอย่างสงสัย

 

 

 

"ก็ตอนนี้..เค้ายืนอยู่ตรงนี้แล้วไงครับ" เอชเอ่ยพูดออกมา อา.สีผมแดงเพลิงของเค้าเวลาอยู่ท่ามกลางแสงแดด..มันดูแสบตาชะมัด!

 

 

 

"พวกคุณพูดเรื่องอะไรกันครับ? ผมฟังไม่รู้เรื่อง.." ผมเอ่ยพูดออกไปด้วยความมึนงง จนผู้ชายสามคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับพากันเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

 

 

"เงินของชั้น..สามหมื่น" สิ้นเสียงของวัลดัส ผมนี่ถึงกับชะงักอึ้งไปเลยทันที!

 

 

 

"ง..เงิน? พวกคุณให้ผมมาไม่ใช่เหรอครับ! พวกคุณใส่เอาไว้ในกระเป๋าตังค์ของผมเองไม่ใช่เหรอ?" ผมเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ อา..ทำไมวันนี้ผมถึงได้ซวยแบบนี้นะ!! ไม่สบายก็ไม่สบาย..แถมเกือบจะโดนไอ้พีระพลมันฉุดอีก และมิหนำซ้ำ..ผมยังต้องมาเจอกับเรื่องปวดหัวนี้อีกแล้ว!

 

 

 

"ใคร? ใครให้นาย..เงินนั่นชั้นวางเอาไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง แต่นาย..แอบขโมยแล้วหลบหนีออกจากห้อง ในขณะที่พวกชั้นเผลอไม่ใช่เหรอ" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมนี่ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย ไม่จริง..เงินนั่นมันอยู่ในกระเป๋าตังค์ของผมอยู่ก่อนแล้วต่างหาก อา..นี่มันเป็นเวรกรรมที่ผมเคยหลอกลวงคนอื่นเป็นว่าเล่นรึเปล่า? แต่เรื่องนี้..ผมบริสุทธิ์นะ

 

 

 

"ตกลงว่ายังไงครับ..พวกเค้าไปแจ้งความกับผม บอกว่าคุณขโมยเงินของเค้าแล้วหลบหนีออกมา คุณมีพยานรึเปล่า? ที่จะบอกได้ว่าคุณบริสุทธิ์.." อา..ผมพูดอะไรไม่ออกเลย ผมไม่มีใครให้เป็นพยานทั้งนั้นแหละ!

 

 

 

"เงินนั่น..มันอยู่ในกระเป๋าตังค์ของผมอยู่แล้ว" ผมเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของผู้ชายสามคนนั่นด้วยสายตาตัดพ้อ

 

 

 

"มันฟังไม่ขึ้นหรอกนะครับ เพราะคุณไม่ใครที่เป็นพยานให้เลย แล้วเงินนั่นอยู่ไหนแล้วล่ะครับ? เพราะถ้าคุณเอาคืนให้กับพวกเค้า..โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา" อา..เงินเหรอ? ผ่านมาตั้งสองวันแล้ว..มันจะเหลือซักเท่าไหร่กัน แถมวันนี้..พี่จีนก็เจียดเงินนั่น..ไปจ่ายค่าเทอมล่วงหน้าให้กับผมก่อนสองงวดไปแล้วด้วย

 

 

 

"ไม่มีสินะ.." เอชเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของผมที่กำลังแดงกล่ำ

 

 

 

"ถ้าอย่างนั้น..เชิญคุณไปที่โรงพักครับ เดี๋ยวพวกเราจะติดต่อหาญาติๆของคุณเผื่อพวกเค้าจะมีส่วนรู้เห็น" สิ้นเสียงของคุณตำรวจ ผมนี่ถึงกับชะงัก! อา..ไม่นะ..ไม่..พวกเค้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย!

 

 

 

"ผมไม่มีญาติพี่น้อง!" ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับหลับตาลง

 

 

 

"หืม? แล้วคนในรูปถ่ายนี่ล่ะ? พี่สาวกับพี่ชายบุญธรรมของนายใช่เหรอ?" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมก็ลืมตาจ้องมองรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือของเค้าทันที อา..พวกเค้ารู้ได้ยังไง?

 

 

 

"ฮึ่ก! อย่า..พวกเค้าไม่เกี่ยวอะไรด้วย ถ้าจะจับ..ก็จับผมเพียงแค่คนเดียว" สุดท้าย..ความเข้มแข็งของผมก็ต้องมลาย ผมไม่อยากให้พวกพี่ๆต้องมาเดือดร้อนเพราะความโง่ของผม! ผมไม่น่าเลย..ผมน่าจะเอาเงินนั่นไปคืน..ผมไม่น่าหลวมตัวคิดว่าพวกเค้าเป็นคนใจดี..ที่ให้เงินกับผม..

 

 

 

"..กระทำความผิดในโทษฐานลักทรัพย์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี และปรับไม่เกินหกพันบาทนะครับ แต่ทว่า..คุณอายุน่าจะไม่ถึงสิบแปดปี คุณอาจจะถูกลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้ สำหรับความผิดลงกึ่งหนึ่งนะครับ" สิ้นเสียงของคุณตำรวจ ผมนี่ถึงกับชะงักอึ้งไปเลยทันที ล..แล้วผมจะบอกกับพวกพี่ๆเค้ายังไง..

 

 

 

"แต่ชั้นมีข้อเสนอ.." ระหว่างที่น้ำตาของผมกำลังไหลพราก เอชก็เอ่ยพูดออกมา จนผมถึงกับเงยหน้าขึ้นไปมองเค้า ส่วนพวกเค้าเมื่อเห็นดวงตาสีฟ่าหม่นของผมที่ตอนนี้..กำลังเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆ พวกเค้าก็ชะงักไปนิดหน่อย

 

 

 

"ให้นายเลือกเอา..ว่านายจะไปใช้ชีวิตอยู่ในสถานพินิจ หรือ..นายจะไปทำงานใช้หนี้ที่บ้านของพวกชั้น..ตำแหน่งแม่บ้าน..เป็นเวลาหกเดือน" สิ้นเสียงของเอช ผมนี่ถึงกับชะงักเข้าไปอีก..

 

 

 

"พี่ชาย..พี่สาวของนาย..รวมไปถึงเพื่อนๆอีกสี่คน ชั้นจะจัดหาที่อยู่ใหม่ให้กับพวกเค้าทุกคน และที่แน่ๆ..ค่าเช่าฟรี! รวมไปถึงคอยคุ้มครองพวกเค้าให้พ้นจากคนที่ชื่อพีระพลนั่นให้ด้วย" ไดนาดินเอ่ยพูดขึ้น จนผมรู้สึกมึนหัวไปหมด! อา..ความรูุ้สึกนี่มันคืออะไร? ซึ่งก่อนหน้านี้..หัวของผมเหมือนกับโดนของหนักๆวางทับเอาไว้ แต่ตอนนี้..ความรู้สึกหนักอื้อนั่นกลับกลายเป็นเบา..ราวกับว่ามีปุยนุ่นมาวางทับเอาไว้แทนที่ซะงั้น

 

 

 

"ส่วนเรื่องพี่ๆของนาย..นายไม่ต้องห่วง พวกชั้นจะเป็นคนเอ่ยพูดเรื่องงานพิเศษของนายกับพวกเค้าเอง และไม่ต้องห่วง..พวกชั้นจะไม่ปริปากพูดเรื่องนี้ออกไปแน่ๆ" สิ้นเสียงของเอช ผมก็พยักหน้าลงช้าๆ จนพวกเค้าถึงกับกระตุกยิ้มออก

 

 

 

"เข้าไปนั่งรอในรถกับชั้น.." วัลดัสเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับโอบหัวไหล่ของผมเดินเข้าไปนั่งในหรูที่จอดอยู่

 

 

 

"เฮ้อ! พวกมึงนี่มัน..น่าสงสารน้องเค้าจะตายไป! มึงไม่เห็นน้ำตาของน้องเค้ารึไง! นี่ถ้าไม่ติดว่าพวกมึงเป็นเพื่อนนะ แม่ง..กูจะจับพวกมึงเองนั่นแหละเข้าคุก! ในข้อหาล่อลวงเด็ก!" หลังจากที่ร่างเล็กเดินเข้าไปนั่งรอร่างสูงในรถแล้ว ผู้กองมโน..เพื่อนสนิทของร่างสูงเอชก็เอ่ยพูดออกมาทันที

 

 

 

"เอาน่า..ขอบใจมึงมากๆ" เอชเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับแตะตรงหัวไหล่ของเพื่อนรัก

 

 

 

"อืม..แม่ง! ช่วยพวกมึงแบบนี้..กูเหมือนดูเป็นคนเลวยังไงก็ไม่รู้แฮะ เออๆๆ กูไปล่ะ แล้วอย่าลืมแวะไปหาบ้างนะ!" ร่างสูงมโนเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับเดินไปที่รถตำรวจของตัวเองทันที

 

 

 

"หาตัวยากจริงๆเลยนะ..ตั้งสองวันกว่าจะเจอ" ไดนาดินเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองร่างเล็กที่กำลังนั่งรออยู่ในภายรถหรู

 

 

 

"ไปกันเถอะ หึๆๆๆ" สิ้นเสียงของเอช ไดนาดินผู้เป็นน้องก็ถึงกับชะงักเมื่อเห็นพี่ใหญ่ใจหินของเขา..กำลังหัวเราะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น่าฉงฉาน..ฮิมิทสึ!!

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น