เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่7 เหตุผลทำไมถึงต้องหมั้น

ชื่อตอน : บทที่7 เหตุผลทำไมถึงต้องหมั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 354

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2559 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่7 เหตุผลทำไมถึงต้องหมั้น
แบบอักษร

ที่วังลูซิส ภายในห้องนอนของน็อคทิส 

 ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆและสาดส่องสายตาไปรอบๆห้อง นี่มันห้องผมนี่หน่า ผมพยายามพยุงตัวเองขึ้นมานั่งและก็เหลือบไปมองเห็นลูน่าที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียง ผมมองสภาพตัวเองที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลทั้งที่หัวและตามร่างกายต่างๆ ผมค่อยๆพยุงตัวเองลงจากเตียงและยืนขึ้น ก่อนที่จะเดินอ้อมเตียงและไปยืนข้างๆลูน่าที่กำลังหลับอยู่ ผมยื่นมือไปจับไหล่ของเธอ แล้วเธอก็ค่อยๆลืมตาและมองมาที่ผม 

"ท่านน็อคทิส!" ลูน่าลุกขึ้นและเข้ามาโอบกอดผมอย่างแนบแน่น เธอลืมไปรึเปล่าว่าผมบาดเจ็บอยู่ 

"เบาๆหน่อยลูน่า ฉันยังเจ็บอยู่นะ" 

"ขอโทษค่ะ ฟื้นจนได้สินะคะ"

"นี่ฉันสลบไปนานเท่าไหร่?" 

"สามวันค่ะ" 

"สามวันเลยหรอ แล้วคนอื่นๆล่ะพวกเพื่อนๆฉันเป็นไงบ้าง" 

"ปลอดภัยดีค่ะ พวกเค้านั่งเฝ้าท่านอยู่ข้างนอกห้อง" ลูน่ายิ้มให้ผม ผมก็ยิ้มให้เธอกลับ 

"ฉันอยากออกไปหาเค้า" 

"ค่ะ" ลูน่ามายืนข้างๆพลางประคองผมให้เดิน เมื่อผมเปิดประตูและก้าวเท้าออกจากห้อง ผมเห็นกลาดิโอ้ อิกนิสนั่งอยู่บนโซฟาสีดำยาวที่ตั้งอยู่ข้างหน้า เมื่อพวกเขาเห็นผมจึงโบกมือทักทาย สภาพของพวกเค้าก็ไม่ต่างจากผมมากหรอกเนื้อตัวเต็มไปด้วยผ้าพันแผล 

"น็อคโตะ เป็นไงบ้าง" กลาดิโอทักทาย 

"ยังไม่ตาย" ผมตอบ

"ดีใจที่นายปลอดภัย" กลาดิโอ้เข้ามาจับไหล่ผม ผมมองไปที่โซฟาอีกแต่ไม่เห็นพรอมโต้เลย 

"พรอมโต้ละ?" 

"อ่อ หมอนั่น..." อิกนิสพูด

"พรอมโต้เป็นอะไร?" ทั้งอิกนิสและกลาดิโอ้มองหน้ากันก่อนที่จะมามองผมและมองไปที่ลูน่าที่ยืนข้างๆผม "ลูน่า" ผมก้มลงไปคุยกับลูน่า สีหน้าเธอเองก็ดูไม่ดีนัก นี่ตกลงจะมีใครบอกผมได้มั้ยเนี่ย!!! "ตอบฉันสิ!!! พรอมโต้อยู่ไหน!!" ผมตะโกนและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น 

"ตื่นแล้วหรอ?" 

ผมหันรีบหันขวับไปหาเสียงนั้น ในใจนึกว่าเป็นพรอมโต้แต่แล้วก็ไม่ใช่  "พ่อ" กลาดิโอ้และอิกนิสมองไปพ่อของผมและโค้งให้กับราชารีจิส 

"พ่อดีใจที่ลูกปลอดภัย ลูกสลบไปนานเหมือนกันนะ" ราชารีจิสมองไปที่ลูน่าที่กำลังเอามือมาควงแขนผมอยู่ "เป็นคู่ที่เหมาะสมจริงๆ" 

เมื่อพ่อพูดแบบนั้นผมจึงฉุกคิดขึ้้นได้กับสิ่งที่อาร์ดีนพูดเมื่อตอนนั้นผมจึงเอ่ยปากถาม "พ่อ ทำไมถึงต้องให้ผมหมั้นกับลูน่า" 

"พูดอะไรน่ะ" พ่อพูดกับผม 

"พ่อมีเหตุผลบางอย่างใช่มั้ย?" 

"ลูกไปได้ยินมาจากไหน" 

"ผมถามพ่อก็ตอบสิ" ผมจ้องไปที่พ่อตัวเองดูพ่อก็อึดอัดที่จะพูดเหมือนกัน 

"ในเมื่อลูกอยากรู้ พ่อก็จะบอกให้รู้ อาณาจักรลูซิสของเราเริ่มจะไม่มั่นคงแล้ว มันถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแปลง" 

"เปลี่ยนแปลงอะไร??" 

"เปลี่ยนแปลงกษัตริย์" 

"หมายความว่าไง" 

"ในอดีต กษัตริย์องค์ก่อนๆของลูซิสเมื่ออาณาจักรมีความไม่มั่นคงหรือตกอยู่ในอันตรายและกษัตริย์ไม่สามารถที่จะดูแลและปกป้องมันได้ กษัตริย์องค์นั้นก็จะต้องสละราชบันลังค์และส่งมันต่อให้กับรัชทายาทหรือคนในสายเลือดของลูซิส" 

"พ่อก็สามารถดูแลอาณาจักรนี้ได้ พ่อเก่งกว่าผมอีก เป็นราชาที่สมบูรณ์แบบ ฉลาดกว่า ผมยังต้องการอิสระภาพนะพ่อ" 

"ร่างกายของพ่อก็แก่ลงทุกวันๆ พ่อไม่สมบูรณ์เหมือนกับลูก พ่อมีแค่ลูกคนเดียวเลือดเนื้อเชื่อไขของลูซิส ถ้าลูกกับลูน่าได้หมั้นและแต่งงานเป็นพระราชากับพระราชินี เมืองลูซิสของเราก็จะดูมีหน้ามีตาและมั่นคงมากขึ้น พ่อก็เสียแม่ของลูกไปตั้งแต่ลูกยังเด็กๆ เมืองนี้ต้องการพ่อกับแม่ของแผ่นดิน ถ้าขาดใครไปซักคนลูกๆที่อยู่ในแผ่นดินจะไปกันต่อยังไง พวกเค้าต้องการคนนำทาง เป็นแสงสว่างนำพาให้กับพวกเค้า" 

ผมนิ่งและมองไปที่ลูน่า "เธอเองก็รู้เรื่องนี้ใช่มั้ย" ลูน่าเงยหน้ามองผมและพยักหน้าเล็กน้อย ผมหันไปมองที่กลาดิโอ้และอิกนิสที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ทั้งคู่ก็พยักหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกให้ผมรู้ว่าผมจะต้องรับตำแหน่งราชา แต่เอ๊ะ! เหมือนผมลืมอะไรไปอย่าง ใช่แล้ว พรอมโต้ 

"พ่อ พ่อเห็นพรอมโต้มั้ย" ผมรีบหันไปถามพ่อ สีหน้าของพ่อเองก็เหมือนกับคนอื่นๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย! ทุกคนเป็นอะไรกันหมดไม่มีใครบอกผมเลยหรอว่าพรอมโต้อยู่ไหน "ทำไมไม่มีใครตอบ ฉันถามว่าพรอมโต้อยู่ไหน!!! อึ๊ก!" เวลาผมตะโกนผมจะเจ็บบาดแผลที่ท้องเพราะมันได้รับความกระทบกระเทือน ผมเอามือมาจับผ้าพันแผลที่ท้องผม 

"ท่านน็อคทิสไปพักก่อนดีกว่านะคะ" ลูน่ามองผมด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง 

"ไม่ ฉันไม่พัก ฉันแค่อยากรู้ว่าคนของฉันอยู่ไหน" 

"ได้ ถ้านายอยากรู้เดี๋ยวฉันบอกให้" กลาดิโอ้ที่นิ่งอยู่นานก็พูดขึ้น 

"เขาอยู่ไหน" ผมหันไปมองกลาดิโอ้ 

"....พรอมโต้ของนายน่ะ นอนอยู่ในห้องฉุกเฉินที่นี่ อาการยังสาหัสอยู่เพราะตอนที่โกดังนั้นมันระเบิดสะเก็ดระเบิดมันยังไม่หมดพรอมโต้เห็นว่าสะเก็ดชินใหญ่มันกำลังกระเด็นตรงไปที่นาย พรอมโต้จึงใช้ร่างกายตัวเองเป็นที่กำบังให้ นายถึงรอดมาได้ยังไงล่ะ" 

ผมยืนอึ้งกับสิ่งที่กลาดิโอ้พูด มันไม่จริงใช่มั้ย พรอมโต้ต้องไม่เป็นอะไรสิ โกหก โกหกใช่มั้ย พรอมโต้

ความคิดเห็น