kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2559 00:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

2016-12-25

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   เสียงเพลงบัลลาดแว่วดังออกมาเบาๆ เพราะเวลามันเพิ่งจะสามทุ่มเท่านั้น ส่วนพวกผมทั้งห้าคน ตอนนี้ ก็กำลังพูดคุยพร้อมกับนั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณยูอยู่ตรงโซฟามุมขวาของร้าน

 

 

 

"เมื่อไหร่พวกเค้าจะมาล่ะครับ?" เสียงวีว่าเอ่ยออกมา พร้อมกับยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มไปด้วย

 

 

 

"ใช่ๆๆๆ" จากนั้น เบลเล่เจ้าชายผู้ทรงเสน่ห์ก็เอ่ยพูดขึ้นอย่างใจร้อน

 

 

 

"มากันแล้ว.." สิ้นเสียงของคุณยู พวกผมทั้งห้าคนต่างก็พากันมองไปตามนิ้วมือที่ชี้ไปทางประตูของเค้าทันที อา..พวกนั้นหลุดมาจากเทพนิยายกรีกกันรึเปล่านะ? ถึงได้ดูดีซะขนาดนั้น!

 

 

 

"มากันแล้วเหรอพวกมึง? เอช วัลดัส ไดนาดิน" หลังจากเดินมาถึงตรงโต๊ะของพวกผมแล้ว คุณยูก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยพูดทักทายพวกเค้าทั้งสามคนทันที 

 

 

 

"อืม.." ผู้ชายเสันผมสีแดงสดลากยาวถึงกลางหลังเอ่ยพูดออกมาแค่เพียงคำๆเดียวเท่านั้น และที่ผมเห็นสีผมเค้าเด่นสะดุดตาก็เพราะว่า แสงไฟตรงนี้ค่อนข้างจะสว่างน่ะครับ จากนั้น เค้าก็นั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามกับพวกผม โดยไม่เงยหน้าหรือชายตามองพวกผมที่นั่งอยู่เลยซักนิด!

 

 

 

"อืม.." นี่ก็อีกคน..นิ่งแข็งเป็นหินเลย เส้นผมสีดำอมเขียวนั่นดูพิลึกชะมัด! 

 

 

 

"สวัสดีครับพี่ยู" อา..คนๆนี้ค่อยดูเป็นมิตรหน่อย แต่เท่าที่ดูแล้วคงจะเจ้าชู้ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

 

"พวกคุณคะ! เดินไม่รอพวกเราบ้างเลย" หลังจากที่ท่านชายทั้งสามคนเค้านั่งลงตรงโซฟากันหมดแล้ว กลับมีชะนีสามคนปากแดงวิ่งเข้ามาราวกับว่ากำลังโดนควายที่ไหนไล่ขวิดมาซะงั้น!

 

 

 

"ก็พวกคุณช้าเองนี่ครับ..หึๆๆ" ผู้ชายผมแดงๆกับอีกคนที่ผมเขียวๆ ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรหรือเงยหน้าขึ้นมองเลยซ้กนิด มีแต่ผู้ชายผมสีน้ำเงินเข้มเท่านั้นที่เอ่ยพูดออกมาแค่คนเดียว

 

 

 

"แหม.." จากนั้น พวกหล่อนก็รีบพานั่งลงข้างๆหนุ่มหล่อพวกนั้นทันที

 

 

 

"สั่งเครื่องดื่มก่อนสิ.." คุณยูเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับทำท่าจะกวักมือเรียกพนักงานแต่ทว่า..

 

 

 

"คุณยูครับ..พวกผมจะรับออเดอร์ให้เอง" ผมกลับเอ่ยพูดออกมาซะก่อน จนผู้ชายสามคนนั่นถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

 

 

"หึๆๆ ก็เอาสิ" สิ้นเสียงของคุณยู ผมก็หันหน้าไปมองเหล่าเพื่อนๆพร้อมกับขยิบตาให้ทีนึง จนพวกมันต่างก็พากันร้องอ๋อ..และเริ่มแผนการของพวกเราทันที พรึ่บ!

 

 

 

"รับอะไรดีครับ.." เบลเล่รีบลุกเดินเข้าไปนั่งข้างๆของผู้ชายผมสีน้ำเงินที่นั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายมือ จากนั้น เค้าก็เอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานๆ จนยัยป้าปากแดงชุดเดรสสีดำที่นั่งอยู่อีกด้าน ถึงกับถลึงตาใส่เบลเล่ทันที แต่ก็นะ..ขานั้น กลัวซะเมื่อไหร่! พรึ่บ!

 

 

 

"แล้วคุณล่ะครับ.." จากนั้น ก็มาถึงตาของวีว่าผู้มีดวงตาสีฟ้าอ่อนบ้าง หมอนั่นรีบลุกเดินเข้าไปนั่งตรงหัวมุมโซฟา พร้อมกับเอ่ยพูดกับผู้ชายผมสีดำอมเขียวนั่น จนยัยป้าอีกคนในชุดเดรสสีแดงที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อนสาวตรงระหว่างกลาง ถึงกับกัดริมฝีล่างของตัวเองทันที พรึ่บ!

 

 

 

"คุณล่ะครับ.." คราวนี้..ก็มาถึงคนสุดท้าย ครั้งแรก..ผมก็กะว่าจะรุกเองแหละนะ แต่พอหันหน้าไปเห็นใบชาเพื่อนรักของผมที่เอาแต่จับจ้องมองผู้ชายที่อยู่ตรงกันข้ามอย่างไม่วางตา ผมนี่ก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างขำๆ แล้วสะกิดให้หมอนั่นรุกผู้ชายผมสีแดงสดไปละกัน

 

 

 

"นี่พวกเธอ..พวกชั้นบริการคนรักของพวกชั้นได้ย่ะ! หลีกไป!" ระหว่างที่เพื่อนๆของผมกำลังใช้เสน่ห์และน้ำเสียงหว่านล้อมผู้ชายทั้งสามคนอยู่นั้น แต่แล้ว ยัยป้าคนนึงที่นั่งอยู่ข้างๆผู้ชายผมสีแดงสดกลับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ไม่เป็นไรครับ..พวกผมไม่ถือ" วีว่าเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างกวนๆ จนยัยป้าพวกนั้นถึงกับกัดฟันกรอด

 

 

 

"พูดใหม่.." จากนั้น..ระหว่างที่พวกผมกำลังจะอ้าปากจิกกัดยัยป้านั่นอีก แต่แล้ว ผู้ชายผมสีแดงสดกลับเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่ากลัวพิลึก จนพวกเราถึงกับชะงักไปเลยทันที รวมไปถึงยัยป้าพวกนั้นด้วย

 

 

 

"อะไรนะคะ?" ยัยป้านั่นเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"พูดใหม่..ใครเป็นคนรักของพวกเธอ? พวกเราแค่พบเจอกันตรงหน้าร้านเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ?" สิ้นเสียงของผู้ชายผมแดงคนนั้น ยัยป้าทั้งสามถึงกับชะงักไปเลยทันที ส่วนพวกผม..ก็ยิ้มขำน่ะสิครับ!

 

 

 

"ส่วนนาย..ไปสั่งน้ำแข็งกับแก้วเหล้าเปล่ามาก็พอ เพราะพวกเราเอาเหล้ามาเอง"  อา..น้ำเสียงของผู้ชายคนนี้น่ากลัวชะมัด! ดูไม่เป็นมิตรเอาซะเลย!

 

 

 

"ครับ.." สิ้นเสียงของใบชา เขาก็ลุกเดินเข้าไปที่หน้าบาร์ทันที จากนั้น เขาก็กลับมานั่งตรงหัวมุมโซฟาที่เดิม โดยไม่เกรงกลัวสายตาจิกกัดของยัยป้าที่นั่งอยู่อีกด้านเลยซักนิด

 

 

 

"ฮิมิทสึ..มานั่งกับชั้นก็ได้นะ" ระหว่างที่เพื่อนๆของผมกำลังหาเรื่องพูดคุยกับพวกเค้าทั้งสามคน โดยไม่แคร์สายตาของพวกยัยป้าเหล่านั้น แต่แล้ว..คุณยูกลับเอ่ยพูดออกมา จนทุกคนในโต๊ะ..ต่างก็พากันหันหน้ามาจ้องมองผมกับเพื่อนอีกคนนึงที่นั่งอยู่

 

 

 

"ไม่ล่ะครับ..ผมเกรงใจ นายไปสิฟีฟ่า..นี่เป็นโอกาสดีนะที่นายจะได้รวบหัวรวบหางคุณยูเค้าซะที" ผมเอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มขำๆ จนเผยให้เห็นแสงระยิบระยับออกมาจากเขี้ยวเล็กๆของผมที่ฝังพลอยสีน้ำเงินเอาไว้ทันที

 

 

 

"แล้วนายล่ะ.." ฟีฟ่าเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"หึ! อย่างชั้น..เคยชวดด้วยเหรอ?" สิ้นเสียงของผม ฟีฟ่าก็รีบกระโดดเข้าไปนั่งข้างๆกับคุณยูทันที

 

 

 

"...." ระหว่างที่ทุกๆอย่างกำลังลงเอย ผมกลับรู้สึกว่า..เหมือนมีใครกำลังจ้องมองใบหน้าของผมอยู่ซะงั้น ผมจึงเงยหน้าขึ้น ก็เจอกับสายตาของผู้ชายผมสีแดงและสายตาของผู้ชายผมสีดำอมเขียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จากนั้น พอผมหันไปมองทางด้านซ้ายมือ ก็เจอกับสายตาของผู้ชายผมสีน้ำเงินอีกด้วย 

 

 

 

"เดี๋ยวผมจะไปนั่งตรงหน้าบาร์แป๊บนึงนะครับ" ผมเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

 

 

 

"ฮิมิทสึ!" ผมได้ยินเสียงของคุณยูเอ่ยเรียกนะครับ แต่ผมทำเป็นไม่ได้ยิน..

 

 

 

"ขอมาการิต้าบลูแก้วนึงครับ" หลังจากที่ผมเดินเข้ามานั่งตรงหน้าบาร์แล้ว ผมก็เอ่ยพูดกับพี่โยซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของพี่ยู และเป็นบาร์เทนเดอร์ของที่นี่อีกด้วย

 

 

 

"ครับคนสวย..ฮิมิทสึ" สิ้นเสียงของพี่โย พี่เค้าก็หันหลังชงเหล้าให้กับผมทันที

 

 

 

"นี่ครับ..แก้วนี้ไม่คิดตังค์..แต่..มีข้อแม้ครับ! หอมตรงแก้มพี่ชายคนนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็พอ" พี่โยเอ่ยพูดออกมา เล่นทำผมแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ พี่เค้าหล่อมากๆนะครับ แต่พอมาทำอะไรที่แอ๊บแบ๊วๆแบบนี้..มันดูตลกชะมัด!

 

 

 

"ก็ได้ครับ..ก็ยังดีกว่าเสียตังค์" สิ้นเสียงของผม ผมก็เลื่อนตัวเข้าไปเพื่อที่จะหอมแก้มของพี่โยทันที เพล้ง!!

 

 

 

"ฮิมิทสึ!" ระหว่างที่ริมฝีปากของผมกำลังจะถึงแก้มใสๆของพี่โยอยู่นั้น แต่แล้ว..กลับมีเสียงแก้วแตกดังขึ้นพร้อมกับเสียงของบุคคลที่คุ้นเคย

 

 

 

"อา..พีระพล" พรึ่บ!! หลังจากที่เห็นว่าเค้าคนนั้นคือเพื่อนของพี่ชายผม และเป็นคู่ควงเก่าของผมที่เคยเลิกรากันไปเมื่อปีที่แล้ว ผมนี่ถึงกับรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปจากร้านทันที! ผมน่ะ..ไม่ได้กลัวเค้าหรอกนะครับ แต่ผม..ไม่อยากยุ่มย่ามกับพวกเอเย่นค้ายาเสพติดรายใหญ่ของกรุงเทพน่ะสิ! ผมน่ะ..เคยถูกมันหลอกใช้ให้ไปส่งยาด้วย! และนั่น..ก็คือสาเหตุที่ผมเลิกรากับมันยังไงล่ะครับ แถมพี่โจยังเลิกคบกับมันไปเลยด้วย..เมื่อรู้ว่ามันค้ายาและทำแบบนั้นกับผม!

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!" ผมได้ยินเสียงเอ่ยเรียกจากเพื่อนๆ แต่ ณ ตอนนี้ ผมไม่หันกลับไปมองหรอกนะครับ เพราะต้องขอเอาตัวรอดก่อน! ไหนผมได้ยินข่าวมาจากพี่โจว่า..พ่อของมันส่งตัวไปดัดสันดานที่จีนแล้วไม่ใช่เหรอ? โอย..ไหงมึงกลับมาจากจีนเร็วจังวะไอ้เชี่ยพีระ!!!

 

 

 

"อา..แฮ่ก..ๆ..ๆ..ๆ คงไม่ตามกันมาแล้วมั้ง" หลังจากวิ่งออกมาสุดแรงเกิด พอถึงตรงสะพานผมก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ พร้อมกับหายเข้าออกอย่างหนักๆด้วยความเหนื่อย

 

 

 

"โอย..เจ็บข้อเท้าชะมัด..สงสัยจะพลิกตอนที่วิ่งถึงทางโค้งเมื่อกี้นี้แน่เลย" ผมเอ่ยพูดกับตัวเอง พร้อมกับบีบคลึงข้อเท้าของตัวเองเบาๆ บรึ่นๆๆ เอี๊ยดด!

 

 

 

"อ๊ะ!!" ระหว่างที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตานั่งคลึงข้อเท้าของตัวเองอยู่นั้น แต่แล้ว..ผมกลับได้ยินเสียงรถยนต์ขับเข้ามา และจอดเทียบอยู่ตรงหน้าของผมพอดี ผมจึงผวาถอยหลังเพราะคิดว่าเป็นรถของไอ้พีระพล จากนั้น ผมก็รีบลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิตทันที!

 

 

 

"โอ้ยยยย!" แต่ทว่า..ผมก็ต้องทรุดตัวลง เพราะข้อเท้าของผมมันดันทรยศขึ้นมาซะงั้น หมับ!

 

 

 

"ปล่อยนะ!!" ระหว่างที่ผมกำลังแสดงสีหน้าอย่างเจ็บปวดอยู่นั้น แต่แล้ว..กลับมีฝ่ามือของใครคนนึง เอื้อมลงมาจับตรงข้อมือของผมแล้วกระชากขึ้นสุดแรง ผมจึงร้องโวยวายออกมา พร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือของตัวเองออก

 

 

 

"หุบปากซะ!! หนวกหู!" สิ้นเสียงของคนๆนั้น ผมนี่ถึงชะงักไปเลยทันที อา..น้ำเสียงนี้มันไม่ใช่ของไอ้พีระพลนี่นา

 

 

 

"พ..พวกคุณ?" ผมเอ่ยพูดออกไป เมื่อมองเห็นใบหน้าของคนที่กำลังยืนอยู่ชัดๆ อา..คนที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือ..ไอ้พวกเทพเจ้ากรีกสามคนนั่นยังไงล่ะครับ! พวกเค้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วเพื่อนๆของผมล่ะ?

 

 

 

"ขึ้นรถ.." ผู้ชายเส้นผมสีแดงสดเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับบีบข้อมือของผมแรงๆ

 

 

 

"โอ้ย! เจ็บนะ!" ผมเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับแสดงสีหน้าเจ็บปวด ฮึ! นี่มันฝ่ามือหรือว่าคีมเหล็กวะ!

 

 

 

"พี่เอช..ปล่อยข้อมือของเค้าก่อนเถอะ ดูท่าจะเจ็บจริงๆ" ผู้ชายผมสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาข้างๆของผม พร้อมกับเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"หึ! นี่ยังไม่ได้ออกแรงเลย" จากนั้น คนที่ชื่อเอชก็ปล่อยมือออกอย่างไม่สบอารมณ์ หา? เมื่อกี้เค้าพูดว่าอะไรนะ? ผมฟังไม่ค่อยถนัด!!

 

 

 

"ฮิมิทสึ..สินะ? นายไปกับพวกเราก่อนเถอะ เพราะตอนนี้..คนๆนั้นกำลังตามล่าหานายไปทั่วเลย" สิ้นเสียงของผู้ชายผมสีน้ำเงิน ผมนี่ถึงกับชะงักไปเลยทันที

 

 

 

"จะ..จะกลับบ้าน.."ผมเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่ทว่า..ปึ่ก!

 

 

 

"......" ตรงต้นคอของผม..กลับโดนฝ่ามือหนักๆของใครบางคนสับลงมาโดนจุดสลบพอดี ร่างของผม..จึงล้มวูบลงไปในอ้อมแขนแกร่งของที่ชื่อเอช

 

 

 

"อา..พี่วัลดัสรุนแรงไปแล้วนะครับ" หลังจากที่ร่างบางสลบไปแล้ว ร่างสูงไดนาดินก็เอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของร่างเล็กอย่างไม่วางตา

 

 

 

"ดื้อ.." สิ้นเสียงของร่างสูงวัลดัส สองพี่น้องที่ยืนอยู่ต่างก็พากันกระตุกยิ้มออกมาทันที จากนั้น พวกเขาก็พาร่างเล็กขึ้นรถหรูที่จอดอยู่แล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

 

 

 

"อึ่ก! อือออ.." ผมสะลืมสะลือตื่นขึ้นมา พร้อมกับลูบตรงต้นคอของตัวเองเบาๆ จากนั้น ผมก็ต้องชะงักเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้ พรึ่บ!!

 

 

 

"ท..ที่นี่ที่ไหน?" ผมเอ่ยพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับจ้องมองไปรอบๆห้อง อา..ห้องนอนนี้มันดูหรูและสวยจริงๆ ราวกับที่พักของโรงแรมหกดาวเลยก็ว่าได้

 

 

 

"ตื่นแล้วเหรอ?" ระหว่างที่ผมกำลังอึ้งเพราะห้องหรูๆและเตียงหรูๆที่กำลังนอนทับอยู่ แต่แล้ว..กลับมีเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยพูดออกมา

 

 

 

"คุณ.." ผมเอ่ยพูดขึ้นเมื่อคนๆนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

 

 

"วัลดัส..ชื่อของชั้น" สิ้นเสียงของผู้ชายผมสีดำอมเขียว เค้าก็วางยาแก้ปวดลงตรงโต๊ะหัวเตียง

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ตื่นแล้วเหรอ? กินยาก่อนสิ..ตอนนี้ชั้นโทรไปสั่งอาหารขึ้นมาให้กับนายแล้ว" จากนั้น ผู้ชายผมสีน้ำเงินเข้มก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

 

 

 

"ไม่กิน..ผมจะกลับบ้าน" ผมเอ่ยพูดออกมา พร้อมกับทำท่าจะลุกออกจากเตียง แต่ทว่า..

 

 

 

"หยุดนะ! ถ้าขืนนายก้าวลงมาจากเตียง..ชั้นจะเรียกพี่เอชมาจัดการกับนาย" สิ้นเสียงของผู้ชายผมสีน้ำเงิน ผมนี่ถึงกับชะงักเมื่อนึกถึงใบหน้าอันโหดเหี้ยมของคนที่ชื่อเอชทันที

 

 

 

"เรียกชั้นเหรอ? ไดนาดิน" อึ๋ย..มาแล้ว!

 

 

 

"ครับพี่..เด็กดื้อไม่ยอมกินยา เอาแต่จะกลับบ้านอยู่ท่าเดียวเลย" ผู้ชายผมสีน้ำเงินเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามานั่งตรงขอบเตียง

 

 

 

"กินยาซะ..." สิ้นเสียงของคนที่ชื่อเอช ผมนี่ถึงกับรีบเอื้อมมือไปหยิบยาแล้วรีบโยนเข้าปากและดื่มน้ำตามทันที!

 

 

 

"หึ!" จากนั้น ผมก็ได้เสียงสบถออกมาอย่างพอใจของคนที่ชื่อวัลดัส ชิ!!

 

 

 

"เออ..แล้วคู่ขาของพวกคุณและพวกเพื่อนๆของผมล่ะ พวกคุณเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน แล้วพวกคุณช่วยผมเอาไว้ทำไม" ระหว่างที่ผมกำลังเอื้อมมือลงไปนวดคลึงตรงบริเวณข้อเท้าที่มีผ้าก๊อตพันอยู่ ผมก็เอ่ยถามออกมาเพราะสงสัยเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน

 

 

 

"ผู้หญิง..กับเพื่อนของนาย พวกเราก็ทิ้งเอาไว้ที่ร้านนั่นแหละ ส่วนทำไมถึงช่วยนายน่ะเหรอ? ก็แค่..พวกเราเกิดรู้สึกเพลียๆอยากพักผ่อนขึ้นมา ก็เลยเอ่ยพูดกับพี่ยู ว่าจะขอตัวกลับก่อนน่ะ และจังหวะนั้นเอง..ก็บังเอิญผ่านไปเจอกับลูกแมวตัวน้อยๆอย่างนาย..กำลังนั่งอยู่ตรงข้างถนนพอดี" อา..ไอ้บ้าไดนาดิน มึงพูดออกมาราวกับว่ากูเป็นลูกหมาเลยแฮะ!

 

 

 

"ผมจะนอนแล้ว..." ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าจะล้มตัวลงนอน

 

 

 

"นอนพักซะ.." สิ้นเสียงของวัลดัส เค้าก็เดินเข้ามาห่มผ้าให้กับผม จากนั้น พวกเค้าทั้งสามคนก็พากันเดินออกไปจากห้องทันที

 

 

 

"....." จากนั้น ผมก็ลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าเงินของตัวเองที่วางอยู่ตรงหัวเตียง จากนั้น ผมก็ค่อยๆย่องออกไปจากห้องแล้วเปิดประตูพร้อมกับชะเง้อมองซ้ายทีขวาที

 

 

 

"โห...แล้วทางออกอยู่ไหนวะเนี่ย ไหงมันกว้างขนาดนี้อ่ะ" หลังจากออกมาจากห้องแล้ว ผมก็ถึงกับอึ้งเพราะภายนอกห้อง..มันกว้างมากๆแถมยังมีห้องอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด! ผมจึงค่อยๆกระเผกๆเดินไปทางด้านซ้ายมือ

 

 

 

"อา...สงสัยพวกนั้นคงเข้าห้องของตัวเองไปแล้ว ทางโล่งๆ" หลังจากเดินไปได้ซักพัก ผมก็ยังไม่เห็นวี่แววของผู้ชายเหล่านั้นเลย จนกระทั่งผมเดินมาถึงประตูบานใหญ่บานนึง..ซึ่งน่าจะเป็นทางออก

 

 

 

"ขอบคุณพวกคุณมากๆนะครับ ลาก่อน.." ผมหันหลังให้กับประตูแล้วเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับโค้งตัวลงนิดหน่อย จากนั้น ผมก็เปิดประตูก้าวเดินออกไปจากห้องทันที

 

 

 

"อา..ไม่ได้เงินซะบาทเลยแฮะ! แล้วจะเอาที่ไหนไปคืนพี่โจดีล่ะ" ระหว่างที่ผมกำลังนั่งแท็กซี่ ผมก็เอ่ยพูดกับตัวเองพร้อมกับล้วงกระเป๋าตังค์ออกมาดู

 

 

 

"เอ๋?" แต่แล้ว..ผมก็ต้องตกใจ เมื่อในกระเป๋าตังค์ของผมกลับมีธนบัตรสีเทาอยู่ปึกนึง

 

 

 

"ส...สามหมื่น!! มาได้ยังไงอ่ะ?" ผมล้วงเงินออกมานับแล้วอุทานขึ้น เมื่อผมรู้จำนวนของเงินที่อยู่ในมือ

 

 

 

"หรือว่า..จะเป็นพวกเค้า?" และแล้ว..ผมก็นึกถึงผู้ชายสามคนนั่นทันที!!

 

 

 

"หึ! ไม่คืนหรอกนะ! และไม่ถามด้วยว่าให้ค่าอะไร? และเพื่ออะไร? ถือว่าเป็นค่าทำขวัญที่ข้อมือเจ็บและต้นคอระบมก็แล้วกัน!" ผมเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองเงินที่อยู่ในมือ อา..ค่าเช่าห้องรวมไปถึงค่ากิน..คงอยู่ได้ซักสองสามเดือน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

น่าสงสารฮิมิทสึ!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น