MurasakiHana

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะค่ะ ยังไงก็ขอฝากผลงานไว้ด้วยค่า

ตอนพิเศษวันคริสต์มาส (ไฟ x วา)

ชื่อตอน : ตอนพิเศษวันคริสต์มาส (ไฟ x วา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2559 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษวันคริสต์มาส (ไฟ x วา)
แบบอักษร

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักใดๆทั้งสิ้น

-ไฟ-

 

"ไฟอยู่ไหน" เสียงเล็กของแฟนผมเรียกหาผมเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้

 

"อยู่นี้" ผมเองก็ขานรับตอบกลับไปทั้งๆที่เราอยู่ในห้องแท้ๆนะ แต่ไม่รู้ทำไมคนตัวเล็กถึงได้ร้องหาไม่เลิก

 

"ไฟช่วงคริสต์มาสเราหยุดไปเที่ยวกันนะ" นั้นไงหาเรื่องอ้อนขอเที่ยวอีกแล้ว

 

"ไม่ได้ ช่วงนั้นงานเยอะจะตายวาก็รู้"

 

"แต่เราทำงานกันตลอดเลยนะเอาวันหยุดที่ไม่ได้ใช้ไปเที่ยวกัน"

 

"ครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ พ่อเองก็บอกให้อยู่ช่วยทำแทนเพราะว่าไม่อยู่"

 

"เห็นมั๊ยล่ะขนาดคุณพ่อยังหยุดไปสวีทกับคุณแม่ที่อิตาลีได้เลยอะ" ใช่ครับพ่อผมทิ้งการทิ้งงานพาแม่ไปเที่ยวที่อิตาลีช่วงคริสต์มาสพอดี เห็นแบบนี้คู่นี้เขาขยันเพิ่มความหวานนะครับ

 

"ก็เพราะว่าพ่อฝากไปไว้แล้วไงถึงได้ไป ทีนี้งานก็มาอยู่ที่ไฟ"

 

"แต่ว่าวาอยากไปเที่ยวเราไม่ได้ไปเที่ยวกันมาพักนึงแล้วนะ" คนตัวเล็กเริ่มหงุดหงิดส่งเสียงบ่นอีกแล้วครับ

 

"วาเข้าใจไฟนะครับ ไฟเป็นหนึ่งในผู้บริหารเหมือนกันจะให้ไฟหยุดแล้วไปเที่ยวแบบคนอื่นๆแล้วใครจะดูบริษัทล่ะครับ" ผมใช้เหตุผลคุยกับนาวาเพราะนาวาชอบไร้เหตุผลประจำแต่ผมชินแล้วแหละ แล้วนั้นก็เป็นจุดน่ารักของคนตัวเล็กด้วย

 

"แต่ไฟก็ควรได้พักเหมือนคนอื่นๆบ้างหนิ วาก็รอหยุดพร้อมไฟตลอด"

 

"ถ้าวาอยากหยุดไฟก็ไม่ว่าวาอยู่แล้ว ไฟเคยบอกแล้วว่าวาหยุดได้เหมือนพนักงานคนอื่นๆ" วาชอบมาทำงานกับผมซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยได้หยุดเท่าไหร่

 

"วาไม่อยากอยู่คนเดียวหนิไม่หยุดก็ไม่หยุด"

 

"ครับคนดี มีเหตุผลนะครับ" ผมรวบตัววาเข้ามากอดก่อนจะก้มลงไปจูบกระหม่อมคนตัวเล็กทีนึง

 

"วามีเหตุผลอยู่แล้วเถอะไฟอย่ามามั่วนะ!" ตลอดแหละคนนี้เสียงดังทุกทีเลย แต่ผมก็รักนะ

 

            อีกสองวันก็วันคริสต์มาสแล้วซึ่งแน่นอนว่าโรงแรมของผมเองก็มีกิจกรรมเล็กๆให้แขกที่ใช้บริการของผมได้ร่วมสนุกและมีการสร้างบรรยากาศในวันคริสต์มาสโดยการให้พนักงานต้อนรับรวมทั้งพนักงานส่วนหน้าใส่หมวกซานต้าเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ และยังมีการจัดต้นคริสต์มาสบริเวณล๊อบบี้ด้วย งานนี้พ่อผมก็ให้วาเป็นคนคุมและออกแบบเหมือนเดิม วาเขาถนัดเรื่องพวกนี้นักล่ะใครชอบจัดงานหรือให้ออกแบบอะไรนี้เรียกหรือบอกได้ตลอดรายนี้ยอมไปช่วยทุกงาน

 

"พ่อจะไปอิตาลีวันไหนนะ" ผมถามพ่อหลังจากที่ผมถูกเรียกเข้าไปเพื่อคุยเรื่องงานที่จะต้องรับผิดชอบช่วงที่พ่อไม่อยู่

 

"คงเป็นพรุ่งนี้แหละป่านนี้แม่แกจัดกระเป๋าให้พ่อเสร็จแล้วมั่ง ตื่นเต้นเหมือนไม่เคยไปเลยแม่แกนะ"

 

"เดี๋ยวแม่มาได้ยินก็โดนงอนอีกหรอก" แม่ผมนี้ขี้งอนอย่าบอกใครเลย ผมยังคิดเลยนะว่านาวาทำไมขี้งอนเหมือนแม่ผมไม่มีผิด

 

"ฮ่าๆๆ พ่อฝากงานที่นี้ด้วยเดี๋ยวพ่อจะกลับไปดูแม่แกแล้ว"

 

"ครับๆ พ่อไปเที่ยวให้สนุกเถอะทางนี้ไม่ต้องห่วงผมกับวาจะจัดการให้เอง"

 

"แล้วหนูวาไม่หยุดหรือไง วันหยุดหนูวาก็ยังเหลือไม่ให้หนูวาเขาพักบ้างล่ะ"

 

"ผมหน่ะจะให้หยุดแต่หนูวาของพ่อไม่ยอมหยุดเองต่างหาก"

 

"อ้าวทำไมล่ะ ได้วันหยุดทั้งที" พ่อผมถามด้วยความสงสัย เหตุผลง่ายๆเลยก็เพราะติดผมนี้แหละ

 

"แล้วพ่อเคยเห็นผมกับวาห่างกันนานๆมั๊ยล่ะนั้นแหละเหตุผล"

 

"ลูกสะใภ้คนนี้น่ารักจริงๆ พ่อไม่ผิดหวังเลยที่แกเลือกหนูวามาเป็นคู่ชีวิต" พ่อตบบ่าผมเบาๆก่อนจะเดินออกไปเพื่อกลับบ้าน

 

            ผมเดิมออกมาจากห้องทำงานของพ่อเพื่อตรวจเอกสารในส่วนของผมต่อ ก่อนจะผ่านหน้าห้องพ่อไปผมสั่งให้เลขาของพ่อเอาเอกสารในส่วนของพ่อไปให้ผมที่ห้องด้วยเพราะผมว่าจะอ่านต่อจากงานของผมเลย งานเยอะแบบนี้ไงล่ะผมถึงไม่ยอมหยุดเดี๋ยวงานมันจะไม่เดินยิ่งพวกเอกสารสำคัญยิ่งต้องรีบอ่านรีบตัดสินใจ ไม่นานเลขาของพ่อก็เอาเอกสารมาให้ผมก่อนจะชี้แจงถึงเอกสารที่ต้องรีบส่งวันนี้ซึ่งผมบอกเธอว่าเสร็จเมื่อไหร่จะเรียกเธอมาเอา ผมนั่งตรวจงานได้สักพักก็เป็นวาที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยๆก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามกับผม

 

"เป็นอะไรครับ หืม"

 

"เหนื่อยมากเลยไฟ วาออกแบบตั้งนานกลัวจะไม่สวยเลยเข้าไปช่วยพี่ๆพนักงานจัดด้วย" ผมเข้าใจวานะเพราะวาอยากให้งานออกมาดีที่สุด

 

"แล้วตอนนี้เสร็จรึยังล่ะ"

 

"เสร็จแล้ว สวยถูกใจวามากมีแขกมาชมด้วยแหละว่าสวยมาก"

 

"ตัวลอยเลยเปล่าล่ะ" ผมอดแซวคนตัวเล็กไม่ได้ เวลาวาได้คำชมทีไรมักจะเก็บความดีใจไม่ได้มันฟ้องออกมาทุกทีแหละ

 

"บ้าหรอไฟ วาไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย" พูดไปก็ทำแก้มพองลมเห็นแล้วมันน่าฟัดจริงๆเลยให้ตายสิ

 

"เห็นรูปที่น้ำมันลงไว้ในไลน์รึยัง" 

 

"หือ รูปไรอะวายังไม่ได้หยิบมือถือมาดูเลย" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเข้าไปดูรูปตามที่ผมบอก

 

"น่าร๊ากกกกกก หลานอาวาน่ารักจริงๆ" วานี้เป็นโรคหลงต้นรักไปแล้วครับ

 

"หึ ไม่ได้ให้ดูต้นรักจะให้ดูน้ำต่างหาก"

 

"อ้าว ทำไมอะก็ปกติหนิ สวยเหมือนเดิม" ว่าเขาสวยไม่ได้ดูตัวเองเลยจริงๆ

 

"ไม่เห็นชุดที่มันใส่รึไง"

 

"ก็ชุดคลุมท้องไงแปลกตรงหนะ... เห้ย! อย่าบอกนะว่ามันท้องอะ"

 

"ตามนั้นครับ" ใช่แล้วแหละตอนนี้ต้นน้ำมันกำลังตั้งท้องลูกคนที่ 2 อยู่

 

"ไม่อยากเชื่อ พ่อเลี้ยงนี้เค้าเชื้อดีจริงๆ"

 

"อยากมีบ้างมั๊ล่ะ" วาชะงักไปก่อนจะหน้าแดง น่ารักซะจริง

 

"วาท้องได้ที่ไหนไฟก็รู้"

 

"ก็ทำบ่อยๆเผื่อจะติดไง ไฟว่าเชื้อไฟก็คงดีไม่แพ้พ่อเลี้ยงเขาหรอก"

 

"ไอ้บ้า พูดมาได้ไม่อายปาก"

 

"หึ อายทำไมทำเป็นไม่เคยไปได้"

 

            ช่วงเที่ยงผมพาวาออกไปทานข้าวที่ร้านแถวๆโรงแรม ที่สำคัญคือต้องกลับมากินขนมที่ร้านของต้นน้ำด้วยขาดไม่ได้จริงๆ ร้านนี้น้ำยังเป็นเจ้าของอยู่ครับมีกลับมาดูบ้างแต่ก็ให้พี่ๆในร้านช่วยดูให้อยู่ ยังไงทำเลมันก็ดีอยู่แล้วจะเลิกทำก็น่าเสียดายซึ่งผมเองก็เห็นด้วยนะโดยเฉพาะคนตัวเล็กของผมนี้แหละค้านสุดๆตอนที่น้ำมาถามพวกผมว่าจะปิดร้านดีมั๊ย เอาเถอะครับยังไงมันก็มีคนดูแลที่ไว้ใจได้อยู่แล้ว ผมกลับมาทำงานต่อหลังจากที่วาทานขนมเสร็จแล้วจนเวลาล่วงมาถึงช่วงเลิกงานก็เป็นวานั้นแหละครับที่มาเรียกให้ผมกลับบ้าน

 

"ไฟ คืนพรุ่งนี้ไปที่นี้กัน" วาเอาภาพลานหน้าเซ็นทรัลเวิลด์ที่มีการจัดไฟวันคริสต์มาสมาให้ผมดู

 

"ไฟไม่แน่ใจว่าจะไปได้รึเปล่านี้สิ" ไม่ใช่ผมไม่อยากไปกับวานะแต่งานมันรัดตัวผมจริงๆและผมต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จด้วย

 

"ทำไมล่ะ แค่นี้เองไม่ได้ไปไกลซะหน่อย"

 

"วาเข้าใจไฟนะ งานของไฟมันเยอะจริงๆและไฟก็ต้องรีบทำด้วย"

 

"ไม่ ครั้งนี้วาไม่เข้าใจมันก็แค่นี้เองอะ!"

 

"วาอย่าเยอะ!" ผมอดที่จะเอ็ดใส่วาไม่ได้เพราะว่าครั้งนี้วาไร้เหตุผลเกินไป

 

"เออ! ใช่สิวามันเยอะ เอาแต่ใจเบื่อแล้วใช่มั๊ย บอกมาสิ!"

 

"มันคนล่ะเรื่องแล้วนะวา อารมณ์เย็นแล้วค่อยมาคุยกันเถอะ" ผมบอกไปแบบนั้นก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อไปนอนอีกห้อง ยิ่งคุยก็เหมือนจะยิ่งชวนทะเลาะมากกว่า แต่ผมว่าผมก็ต้องหาอะไรเตรียมง้ออยู่ดีนั้นแหละ เพราะดูท่าจะงอนผมแน่นอน

 

-นาวา-

 

"มันคนล่ะเรื่องแล้วนะวา อารมณ์เย็นแล้วค่อยมาคุยกันเถอะ"

 

"ฮึก ฮือออ ไอ้ไฟคนบ้า" ผมไม่เข้าใจว่างานมันจะเยอะอะไรนักหนาแค่ไปใกล้ๆแค่นี้ยังไปไม่ได้เลย

 

            ผมร้องไห้ก่อนจะโทรไปเล่าให้ต้นน้ำเพื่อนรักฟังแต่มันก็บอกให้ผมใจเย็นๆเพราะงานของไฟอาจจะเยอะจริงๆ นี้มีใครจะเข้าข้างผมมั๊ยผมแค่อยากให้วันพิเศษๆมีคนพิเศษอยู่ด้วยแค่นั้นมันผิดตรงไหนล่ะ นานแล้วที่เราไม่ได้ไปเที่ยวกันแบบจริงๆจังๆเพราะเรื่องงานของไฟที่มันมักจะยุ่งอยู่เสมอ เราอาจจะได้ออกไปเที่ยวบ้างแต่นั้นมันก็ต้องพ่วงมาพร้อมกับการ

ไปทำงานข้างนอกซึ่งผมบอกเลยว่าแค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว ใครมันจะไปมีอารมณ์ไปเดินเที่ยวอีกล่ะ ผมมันคงเอาแต่ใจมากสินะไปถึงได้เอ็ดผมแบบนั้น ผมนอนคิดเรื่องนี้อยู่พักใหฐ่จนไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รุ่งเช้าผมตื่นนอนและพบว่าไฟกำลังเตรียมตัวไปทำงาน แต่อย่าหวังว่าวันนี้ผมจะไปพร้อมกับไฟนะ ผมงอนไม่ไปด้วยหรอกผมจึงเลือกที่จะขับรถอีกคับออกไปแทน

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จโดยไม่คุยหรือบอกไฟ ถึงที่ทำงานคนอื่นคงสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่มาพร้อมกับไฟมั่งเพราะมองผมกันใหญ่เลย

 

            ทั้งวันตั้งแต่ผมมาทำงาน ผมไม่ได้คุยอะไรกับไฟเลยแม้เราจะเดินสวนกันแต่ผมก็ไม่สนใจหรอก ผมทำเมินเฉยกับไฟคิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงมาง้อเหมือนทุกทีแต่การที่ทำแบบนั้นมันยิ่งทำให้ผมหัวร้อนกว่าเดิมมากกว่า เพราะนอกจากไฟจะไม่มาง้อแล้วยังทำท่าไม่สนใจแถมยังออกไปพบลูกค้าโดยไม่บอกผมสักคำ ช่วงเวลาเลิกงานผมกำลังเก็บของเพื่อกลับบ้านแต่ก็มีพนักงงานมาแจ้งเรื่องการประชุมซะก่อน ซึ่งเป็นการเรียกประชุมด่วนแล้วตำแหน่งงานของผมมันดันมีส่วนเกี่ยวข้องซะด้วยสิ ต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวก่อนเดี๋ยวจะกลายเป็นนว่าผมมันเป็นคนไม่เอางาน

 

"งั้นผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกคนมากที่มาประชุมทั้งๆที่มันก็เลยเวลางานแล้ว" เสียงของไฟพูดจบการประชุมและพนักงานต่างก็เริ่มเก็บของกลับบ้านดูจากสีหน้าแล้วก็พอจะรู้แหละนะว่าเหนื่อยกันขนาดไหน

 

"วาอย่าเพิ่งไป" เสียงเรียกของไฟทำให้ผมชะงัก ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับไฟตรงๆ

 

"มีอะไรครับท่านรองประธาน งานของผมมีอะไรผิดหรอครับ"

 

"เฮ้อ อย่าเป็นแบบนี้วาเราควรจะคุยกันได้แล้ว" ผมเม้มปากแน่นเพราะกลัวจะร้องไห้อีก

 

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัว" ผมกำลังจะหันหลังกลับแต่คนด้านหลังกลับรวบตัวผมเข้าไปกอดไว้

 

"ไฟมีอะไรจะให้ดูก่อน ดูเสร็จแล้วจะกลับบ้านค่อยกลับ"

 

"อะไร เอามาดูสิจะได้กลับสักที" ผมพูดประชดออกมา

 

            ไฟพาผมเดินออกมาจากห้องประชุม ทักทายพนักงานที่กำลังจะกลับบ้านก่อนที่จะพามาขึ้นลิฟท์เพื่อขึ้นไปชั้นบนสุด ไปทำไมนะแต่ผมเองก็ปากหนักเกินกว่าที่จะถามออกมาว่าอะไรที่ต้องขึ้นไปดูถึงดาดฟ้ากัน เมื่อออกมาจากลิฟท์แล้วไฟเอาผ้ามาผูกตาผมไว้ตอนแรกผมเองก็ขัดขืนอยู่หรอกแต่ไฟดันขู่ว่าไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับบ้าน ผมจึงปล่อยให้ไฟทำในสิ่งที่เขาต้องการแทน เมื่อผูกผ้าเสร็จแล้วไฟก็พาผมเดินมาเรื่อยๆ ประตูดาดฟ้าถูกเปิดออกซึ่งผมคิดว่าก็คงเป็นไฟนั้นแหละที่เปิด ลมเย็นๆพัดมาปะทะหน้าผมดีนะที่ผมใส่สูทอยู่ไม่อย่างนั้นคงจะหนาวแน่ๆ ผมเดินตามไฟมาเรื่อยๆจนไฟให้ผมหยุดเดินแล้วจึงเปิดผ้าผูกตาผมออก

 

"นะ...นี้มัน"

 

"ชอบมั๊ยครับ"

 

"รักเลยต่างหาก!" ผมโผเข้าไปกอดวาแน่น ใครจะไปคิดว่าเขาจะทำให้ผมแบบนี้ล่ะ

 

"หายงอนได้แล้วครับ" เสียงของไฟที่มาพร้อมกับการจูบที่หน้าผากทำให้ผมรู้สึกดีจริงๆนะ

 

"คิดได้ไงที่ทำแบบนี้" ผมถามไฟทั้งๆที่ตอนนี้เรายืนกอดกันอยู่

 

"คิดว่าจะง้อคนขี้งอนยังไงดี"

 

"คิดถูกแล้วหายงอนแล้ว" ผมตอบออกไปพร้อมกับกอดไฟแน่น

 

"รักนะครับนาวาของไฟ"

 

"รักเหมือนกันไฟของนาวา" สิ้นคำพูดของผมใบหน้าของเราก้โน้มเข้าหากันริมฝีปากบดเบียดชิดกันอ้อยอิงซึบซับความหวานของกันและกันไม่รู้เบื่อ ก่อนที่เราจะผละออกจากกันและกอดกัน อ้อมกอดของไฟอบอุ่นเสมอสำหรับผมท่าทางผมคงต้องหารางวัลให้เขาบ้างแล้วแหละ จะไม่ให้หายงอนได้ยังไงถึงจะบอกว่าไม่พาไปดูที่ลานเซ็นทรัลเวิลด์ก็เถอะแต่เล่นจัดดาษฟัาซะเหมือนกันยกเอาไฟที่จัดที่นั้นมาซะขนาดนี้เชื่อผมเถอะเป็นใครก็ต้องใจอ่อนทั้งนั้นแหละ

_____________________________

 

ไรท์ : ไฟแกคิดเรื่องนี้ตอนไหนทำไมเจ๊ไม่รู้

ไฟ : ถ้าผมบอกแล้วมันจะเซอร์ไพร์มั๊ยล่ะ

ไรท์ : เออจริงด้วย แล้วน้องวาของฉันแฮปปี้ดีมั๊ย

ไฟ : หึ ยิ่งกว่าแฮปปี้อีก เชื่อผมเถอะว่านาวามีความสุขจนเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยล่ะ

ไรท์ : นี้แกทำอะไรน้องวาของฉัน ห๊ะ!

ไฟ : ผมจะไปทำอะไรล่ะ เรื่องนั้นหน่ะมันเป็นรางวัลที่ผมควรจะได้ต่างหาก

ไรท์ : ไอ้คนเจ้าเล่ห์!!!

ไฟ : หึ Merry Christmas นะครับทุกคน

_____________________________
 
มาลงตอนพิเศษของคู่นี้ให้นะคะ
เข้าใจไรท์เนอะว่าไรท์แต่งสด เสร็จปุ๊บลงปั๊บ
รอกันหน่อยเนอะไรท์ก็อยากให้ทุกคนอ่านกันสนุกๆ 

 

อย่าลืม
Comments
กดถูกใจ
กดติดตาม
เป็นกำลังใจให้เค้านะ
ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนค่า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น