เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่6 ช่วยเหลือ

ชื่อตอน : บทที่6 ช่วยเหลือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 451

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2559 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 ช่วยเหลือ
แบบอักษร

พวกผมขี่โจะโกะโบะวิ่งตามอัมบราไปติดๆ สงสัยกันละสิว่าพวกเราขี่โจะโกะโบะได้ไง ที่คฤหาสน์ของลูน่ามีฟาร์มเลี้ยงโจะโกะโบะอยู่ ในฟาร์มนั้นเต็มไปด้วยโจะโกะโบะตัวใหญ่ตัวเล็ก ซึ่งมันน่ารักมากๆ ผมชอบเจ้านี่ที่สุดเลย 

"อัมบราอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง" ผมตะโกนถามอัมบรา 

"โฮ่ง!" 

เออเนอะถามไปแล้วคงได้คำตอบกลับมาหรอก ได้แต่คำว่า โฮ่ง ว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนแล้วเนี่ยมันออกมากจากนอกเมืองลูซิสแล้วนะ รอบข้างเต็มไปด้วยป่าและทุ่งหญ้ารกร้างบวกกับบรรยากาศที่มืดด้วยแล้วจึงทำให้ที่แห่งนี้เปลี่ยวเอาการ น็อคโตะจะอยู่ที่นี่จริงหรอ 

"ฉันว่าเราไกล้ถึงแล้วล่ะ" อิกนิสพูดขึ้น

"จริงอ่ะ ฉันอดใจรอที่จะเจอน็อคโตะไม่ไหวแล้ว อัมบรา!!วิ่งสุดฝีเท้าไปเลย!" ผมพูดด้วยความดีใจพลางควบโจะโกะโบะให้วิ่งเร็วขึ้นและตะโกนบอกอัมบราให้วิ่งเร็วๆ

(Noctis Talk)

ที่นี่ร้อนชะมัดเหงื่อผมไหลออกมาไม่ขาดสาย ผมพยายามขยับมือตัวเองที่โดนจับอยู่ขยับขึ้นลงไปมาเพื่อที่จะให้เชือกมันค่อยๆคลายแต่แล้วมันก็ไร้ผล เชือกมันมัดแน่นเกินไป ผมนั่งคิดหาวิธีและมองไปรอบๆที่นี่ไม่มีหน้าต่างหรืออะไรเลย ถ้าอยู่นานๆผมอาจจะขาดอากาศหายใจได้ ผมต้องหาวิธีออกไปไม่ใช่มัวแต่มานั่งอยู่แบบนี้ แล้วจะทำยังไงดีนะ 

ครืดด 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกรอบ ผมเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงประตู อาร์ดีนเดินเข้ามาหาผมก่อนที่จะหยุดยืนที่หน้าผมและเชยคางผมขึ้น 

"เจ้าชายน้อยของเรา คงรู้สึกอึดอัดสินะ ดูสิเนี่ยเหงื่อออกเชียว" 

ผมเบือนหน้าหนีและจ้องอาร์ดีนด้วยสายตาที่โกรธ "ฉันอยากรู้ทำไมแกถึงไม่อยากให้มีงานหมั้นแล้วที่แกจับฉันมาแบบเนี้ยมันจะได้อะไร"

"จุ๊ๆๆๆ ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม ตอนนี้ท่านอยู่ในฐานะเชลยของเรา ท่านรู้อะไรมั้ย ตอนนี้ทั้งเมืองกำลังวุ่นหาตัวท่านกันใหญ่นั่นเป็นเพราะ คำสั่งของราชารีจิสที่อยากจะให้องค์รัชทายาทของตัวเองกลับมาหมั้นเพื่อที่จะให้อาณาจักรลูซิสนั้นยังมั่นคงต่อไป"

"แกพูดเรื่องอะไรน่ะ"

"นี่ท่านยังไม่รู้อีกหรอ แปลว่าเสด็จพ่อของท่านไม่ได้บอกอะไรเลยรึไงกัน แหมเด็กน้อยที่น่าสงสาร หึหึ~ จะว่าไปพอมองไกล้ๆท่านเองก็ผิวเนียนไม่เบา สมกับเป็นองค์ชายที่วันๆไม่ค่อยออกไปไหนนอกจากไปเรียน" อาร์ดีนมองมาที่ริมฝีปากของผมก่อนที่จะค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปไกล้ๆ ปากของผมกับอาร์ดีนห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซน ไม่เอานะ! นี่ผมกำลังจะเสียจูบให้กับใครที่ไหนไม่รู้หรอ ผมพยายามเอนตัวไปข้างหลังแต่ถ้าเอนมากๆมีสิทธิ์ที่เก้าอี้จะหงายหลังและตัวผมเองก็จะหงายหลังตามไปด้วย ใครก็ได้ช่วยที

บึ้ม!!! บึ้ม!!!!

"ท่านครับ!!! มีคนมาทำลายโกดังของเราแล้วเผาที่นี่เราต้องรีบหนี" ลูกน้องวิ่งเข้ามาในห้องและมารายงานให้อาร์ดีนฟัง  อาร์ดีนหยุดก่อนที่จะถอยหน้าออกมาและหันไปมองลูกน้องของตัวเองด้วยสีหน้าที่โมโหมาก ก่อนที่จะหันมามองผม

"ถือว่าโชคยังเข้าข้างท่าน ไว้เจอกันใหม่นะองค์ชายน้อย" อาร์ดีนถอดหมวกและโค้งให้กับผมก่อนที่จะสวมหมวกอีกครั้ง "ผมมีของฝากเล็กๆน้อยไว้ให้ท่าน" อาร์ดีนล้วงไปที่กระเป๋าเสื้อตัวเองก่อนที่จะหยิบรีโมตอะไรบางอย่างออกมาและกดปุ่มสีแดงตรงกลางและจุดสีแดงๆที่อยู่ตรงมุมห้องทั้งสี่ก็กระพริบพร้อมกับเวลาที่เดิน ผมดูออกเลยว่ามันเป็นระเบิดและมันตั้งเวลาไว้2นาที ซึ่งตอนนี้มันผ่านไปแล้ว3นาที อาร์ดีนยิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินออกไปและยังมิวายปิดประตูให้ ผมจึงรีบดื้นอย่างแรงตอนนี้ไม่สนแล้วว่าเลือดมันจะออกหรือมันจะเจ็บขนาดไหน แต่ผมจะยังมาตายตอนนี้ไม่ได้ 

"น็อคโตะ!! อยู่ไหน!!"

นั่นเสียงพรอมโต้นี่ "พรอมโต้!!! ฉันอยู่นี่!! พรอมโต้!!!!"

ตึกตึกตึก

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาไกล้ๆ และประตูก็พังโดยฉับพลันนั่นเป็นเพราะกลาดิโอ้ถีบมันเข้ามา ผมรู้สึกดีใจมากที่เห็นเพื่อนๆ

"น็อคโตะ นายอยู่นี่เอง" พรอมโต้เข้ามากอดผมที่กำลังถูกมัดอยู่ มันใช่เวลามากอดมั้ยเนี่ย 

"อย่าเพิ่งกอดช่วยแก้มัดฉันที ในนี้มีระเบิด" 

"ห๊ะ! ไหนๆๆ" พรอมโต้มองไปรอบๆห้อง

"ตรงมุมห้องทั้งสี่มุมนู้นไง!" กลาดิโอ้พูดบ้าง

"เหวยยยย!!~~" พรอมโต้ตกใจกับระเบิดที่ติดอยู่มุมห้อง

"รีบแก้มัดเร็วเข้า! เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก" อิกนิสตะโกนบอกกลาดิโอ้และพรอมโต้ก่อนที่จะวิ่งเข้ามาแก้เชือกที่มือให้ผมส่วนกลาดิโอ้กับพรอมโต้ก็แก้เชือกที่มัดขาผมอยู่  ผมมองไปที่ระเบิดที่อยู่มุมห้องตอนนี้มีเวลาไม่ถึง1นาทีแล้ว ทั้งสามยังคงพยายามแก้เชือกให้กับผมอย่างเร่งรีบ

"เสร็จแล้ว!" อิกนิสพูด

"เสร็จแล้วเหมือนกัน รีบไปเถอะ" กลาดิโอ้ก็แก้เชือกให้ผมเสร็จเหมือนกัน กลาดิโอ้เข้ามาประคองและพยุงให้ผมลุกขึ้น แต่ทำไมร่างกายผมกลับไม่มีแรงที่จะเดินเลย ผมจึงล้มลงกับพื้นโดยที่มีกลาดิโอ้ประคองอยู่

"น็อคโตะ!"กลาดิโอ้พูด

"น็อคโตะเป็นอะไรมั้ย" พรอมโต้เข้ามาช่วยพยุงผมอีกแรง

"ฉัน..ยังไหว พวกนายรีบหนีไป"

"พวกเราไม่หนี เราจะไปด้วยกัน" พรอมโต้พูด

"ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ร่างกายมันไม่ขยับอะไรเลย"

"เฮ้ยย!! ไอ้องค์ชายเจ้าสำอาง อ่อนแอแบบนี้แล้วจะเป็นราชาได้หรอ นายจะมาชีวิตที่ตรงนี้หรอไงกัน!! การเป็นราชาน่ะจะต้องเข้มแข็งและเป็นตัวอย่างให้ประชาชนได้ทำตาม ถ้ากษัตริย์มาอ่อนแอแบบนี้ ประชาชนเค้าจะรู้สึกยังไงเค้าจะไม่ศรัทธาในตัวของราชา เข้มแข็งให้เหมือนกับพ่อของตัวเองหน่อยสิเว้ย!!!"

คำพูดของกลาดิโอ้ทำให้ผมคิด ผมพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีขยับร่างกายตัวเองกลาดิโอ้เห็นผมเริ่มขยับได้จึงใช้แรงพยุงผมให้ออกมาจากห้อง ผมหันไปมองเวลาที่อยู่มุมห้อง นี่มัน10วิแล้วนี่หว่าา

"พวกเรารีบเร็วเข้ามันจะระเบิดแล้ว" อิกนิสเข้ามาช่วยพยุงผมด้วยอีกแรงตอนนี้พวกเราห่างออกมาจากโกดังเล็กๆไม่มากเท่าไหร่นัก ทันทีที่เวลาไปถึง0ระเบิดที่ตั้งอยู่ก็ระเบิดขึ้น

ตู๊มมมม!!!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างดัง แรงและสะเก็ดระเบิดแผ่ขยายวงกว้างจนทำให้พวกเราทั้งสี่คนที่กำลังรีบหนีถึงกับปลิวและล้มลงไปคนละทาง ร่างกายตอนนี้ผมขยับไปไหนไม่ไหวอีกแล้วผมจึงนอนอยู่ที่บนพื้นดิน สายตาของผมมันเริ่มเบลอจนมองอะไรแทบไม่เห็นแต่ผมรู้เพียงว่ามีเพียงพรอมโต้ที่วิ่งเข้ามาหาผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่ผมจะค่อยๆสลบไปและไม่รู้ตัวอีกเลย

******************************************************************************************

 

 

ความคิดเห็น