June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

48. ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ( เสกต่อ )

ชื่อตอน : 48. ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ( เสกต่อ )

คำค้น : เสกต่อ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
48. ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ( เสกต่อ )
แบบอักษร

เสก  Part

หอพัก cc

8.00 น.

เป้าหมายเป้าหมายผมเคาะพวงมาลัยรถและท่องคำนี้อยู่เกือบ20นาทีเเล้ว   นายกำลังจะทำอะไรอยู่วะ ผมถามตัวเองตื่นแต่เช้าแถมแอบหนีงานมา

เพื่อๆ รอคนๆนึง

และเป้าหมายผมก็ปรากฏตัว เด็กหนุ่มร่างผอมเดินลงมาจากหอพักใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสเเล็คสีดำสะพายกระเป๋า แต่งตัวเรียบร้อยเหมือน

สมัครงานหรือ? จะว่าไปแล้วผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กนั่นเลยนอกจากชื่อเล่น  แล้วผมก็รีบและลงจากรถไปยืนดักตรงหน้า

" ไอ้... เสก " ต่อทำท่าตกใจเมื่อเห็นผม

" เราต้องคุยกัน "

ผมยืนขวางทางต่อมองหน้าผมเหมือนผมเป็นตัวเชื้อโรค และเดินผ่านหน้าผมไปให้ตายสิวะ เล่นตัวซิป

แล้วผมก็เดินก้าวยาวไปดึงลากแขนเรียว

" ปล่อย กู " ต่อยังขัดขืนไม่ยอม

" อย่าเยอะ  ถ้าไม่อยากโดนจูบตรงนี้​ "  

ผมขู่เสียงเข้มเเละดันร่างต่อเข้าไปในรถและรีบเดินอ้อมไปขึ้นรถ

" มีอะไรรีบพูดมามีธุระ " 

ต่อพูดเสียงแข็ง หลังจากนิ่งเงียบในรถมานานเดาว่ามันคงรีบเพราะว่าดูจากการแต่งตัวแล้วเหมือนจะไปสมัครงาน

" หิว ขอหาที่กินข้าวก่อน  "

ผมบอกท่าทีเฉยๆยังถ่วงเวลา เหมือนระหว่างผมกับมันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน

" ระหว่างกูกับมึงไม่สนิทกันถึงขนาดกินข้าวร่วมโต๊ะ "

 ต่อพูดและหันหน้าหนี

" สุภาพหน่อยต่อ กูอายุมากกว่ามึงนะ " ผมบอก

" ทีมึงยังไม่สุภาพเลย "

แมลงต่อบ่นเสียงเบาผมนิ่งไป​ ดูแล้วคงคุยด้วยไม่รู้เรื่องแน่ เด็กอะไรดื้อเกินเด็ก ผมเลยจอดรถข้างทางมันหันมามองผมด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง

" แล้วต้องทำไงวะ​ "

ผมเริ่มโมโหทุบแตรรถจนเกิดเสียงดังต่อที่นั่งอยู่ก็สะดุ้งขึ้นมา

" มึงแค่อย่ามาให้เห็นหน้าก็พอ สำหรับเรื่องคืนนั้นกูลืมไปหมดแล้ว "

" ลืมง่ายนะ "

ผมยิ้มหยันมองหน้ามันด้วยความรู้สึกเคืองหรือว่าระหว่างชายกับชาย เรื่องแบบนี้มันจะไม่ลึกซึ้ง

" ก็แค่ sex ห่วยๆ " ต่อพูดและเปิดประตูรถและกำลังจะลงจากรถ

ห่วยงั้นหรอผมคิด แล้วผมก็กดปิดล็อคประตูรถ ดึงกระชากแขนเรียวเข้าหาตัวแล้วประกบปากลงที่ ริมฝีปากปิดปากเรียวทันทีแล้วบดจูบไล้เคล้นคลึงโดยไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจ มีเพียงมือเรียวที่ทุบและจิกนิ้วลงบนไหล่ผมจนรู้สึกเจ็บจี๊ด​

แต่นั่นทำให้ผมไม่ละความพยายาม เปิดปากเล็กนั่นส่งลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากมือหนาเริ่มไล่ไปตามร่างกายตามอารมณ์ปรารถนา  ฝ่ามือเรียวยกขึ้นทำท่าจะฟาดลงที่หน้าผม

" มันไม่ได้ผลเสมอไปหรอก " 

ผมบอกเเละจับข้อมือเรียวไว้แน่นและเอามืออีกข้างไปจับแท่นตรงกลางลำตัวมัน

" ห่วยงั้นหรอ นี่แค่จูบยังขยายขนาดนี้ แล้ว... "

ผมบอกและกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

" มึง มึง มัน เลว ปล่อยกู "  

ต่อพูดหน้าแดงกล่ำไม่รู้ว่าโกรธหรืออาย​ สบัดแขนอย่างเเรง ทำให้ผมปล่อยข้อมือมันมองรอยเเดงที่ข้อมือมันเเล้วก็รู้สึกสงสารเหมือนกัน  มันขยับตัวชิดจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ มองนาฬิกาข้อมือตัวเองพยายามเปิดประตูรถ

" จะคุยดีๆได้ยัง "  ผมถาม

" ว่ามาสิ " มันตอบกลับมาน้ำเสียงนิ่งเหมือนกำลังกลั้นอารมณ์ไว้

" เรื่องเมื่อคืนนั้นกูรู้สึกผิดกูขอโทษกูอยากชดใช้ความผิดนั่น เพียงเเค่มึงบอกมาแค่มึงให้อภัย " ผมบอก

" กูให้อภัย แค่อย่ามาเจอกันอีก "

มันตอบด้วยเสียงสั่นๆที่ผมเดาอารมณ์ไม่ออกเพราะว่ามันนั่งหันหลังให้ผม แค่นั้นใช่มั้ย ผมคิด

ผมจึงกดปลดล็อกประตูแล้วมันก็รีบออกจากรถไป เดินไปโบกแท็กซี่ ผมมองตามหลังรถแท็กซี่ที่เเล่นไปด้วยความรู้สึกแปลกๆกับ​คำว่า​  อย่ามาเจอกันอีก

สำหรับผมเรื่องคืนนั้นมันไม่ได้ห่วยเลยผมรู้สึกดี ผมติดใจในรสชาติของมันเรือนร่างมันผมจำได้แม่น ทั้งที่กับผู้หญิงผมก็เจอมาเยอะเรื่องรูปร่าง หรือว่าผมจะชอบผู้ชายจริงๆไม่ใช่หรอกมั่งแค่รู้สึกดีเรื่องsex แล้วก็ต้องหยุดคิดฟุ้งซ่าน ขับรถออกไป

2NCafe

ร้านกาแฟนนท์นัท

ผมเดินเข้าไปในร้านมองหาเจ้าของร้านไม่เจอผมจึงเดินไปหลังร้าน  เห็นไอ้กรนั่งเขียนแบบมันอยู่ผมนั่งลงตรงข้ามมัน

" เห้อ " ผมถอนหายใจเสียงดังออกมาแต่มันยังเฉยๆอะไรของไอ้กรมันอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่าผมคิด

" กรถ้ามึงยุ่ง กูจะกลับ "

" มีอะไรว่ามา " มันถามทั้งที่ตามันยังมองที่แบบในมือ

จากนั้นผมก็เล่าเรื่องที่จะมาปรึกษาให้มันฟังแต่เบียนความจริงไปนิด โดยอ้างว่าเป็นเรื่องของรุ่นน้องที่ทำงาน

" ถ้าเป็นมึง จะทำไง "

ผมถามไอ้กรเพื่อขอความคิดเห็น

" แล้วท่าทีอีกฝ่าย เป็นยังไง " มันถามกลับ

" ก็ขยะแขยงยังกับอีกฝ่ายเป็นแมลงสาบ ไส้เดือน กิ้งกือ หนอนเขียว "  

ผมบอกสิ่งที่มนุษย์ส่วนมากรังเกียจ ขยะแขยงเกลียดไม่ชอบ ก็ไม่รู้จะอธิบายความเกลียดชังออกมาแบบไหน

" สรุปทำมาหมดทุกวิธีแล้ว "

ไอ้กรถามสุดท้ายมันก็รู้ว่าเป็นเรื่องของผมอยู่ดีผมก็เลยพยักหน้า

" เออ  และล่าสุดบอกว่าอย่ามาเจอกันอีก "  ผมบอกทำท่าเซ็งๆ

" ถ้ากูเป็นผู้ชายคนนั้น มึงเป็นศพไปแล้ว  "

ไอ้กรพูดเสียงนิ่ง

" เห้ย  มะ มึงรู้ได้ไงว่าว่าเป็น เป็นผู้ชาย " 

ผมถามเพราะว่าผมไม่ได้ระบุเพศตอนเล่า แค่บอกว่าเผลอล่วงเกินไป โดยเลี่ยงความว่าขืนใจ หรือข่มขืน ซึ่งมันฟังแล้วไม่น่าให้อภัย

" เสก กูกินนอนกับมึงมากี่ปีแล้ว แค่มึงเอ่ยปากกูก็เห็นยันลำไส้เล็กมึง "

ไอ้กรบอกก็จริงอย่างมันว่าพวกผมสนิทกันมากไม่เคยปิดบังอะไรกันเลย และผมเป็นคนที่ไม่มีความลับอะไรเลยบอกเพื่อนหมด ผมนิ่งคิด

" มาปรึกษากูแต่เเม่งเล่าเรื่องจริงยังไม่หมด "  

ไอ้กรบ่นผมแม่งรู้ทันผมอีก ฉลาดเกินคนไปแล้ว

แล้วผมก็เริ่มเล่าเรื่องจริงทั้งหมดให้มันฟังใหม่

" มึงเป็นผู้ชายปกติและมึงทำเรื่องแบบนั้น เพียงชั่ววูบอารมณ์​ ความผิดมึงมันไม่น่าให้อภัยเลย "

ไอ้กรบอกด้วยอารมณ์เครียด

" กูรู้ ถึงพยายามทำให้มันดีขึ้นแต่เค้าปฏิเสธทุกทางเลย "

ผมบอกด้วยน้ำเสียงเศร้า

" ที่เค้าปฏิเสธนั่นก็เพราะเค้าเป็น..  แต่มึงไม่.. " 

ไอ้กรบอกมันพูดถูกอีกแล้ว ผมไม่ใช่เกย์แต่ เด็กนั่นใช่และชอบไอ้นัทด้วย และผมจะทำไงดี

" แต่เรื่องคืนนั้นมันไม่ได้แย่กร และกูรู้สึกดี มึงไม่เข้าใจหรอก "

 ผมยอมรับว่าอย่างแมนๆเลย

" ถ้ามึงพอใจแค่เรื่องsexมึงไปหาขาวใสๆตามบาร์ได้ แต่นาย ก. มึงเค้าไม่ใช่ มึงรู้มั้ยผู้ชายคนหนึ่งกว่าจะยอมรับตัวเองว่าชอบผู้ชายด้วยกันได้ มันยากกว่าปีนเทือกเขาเอเวอเรสต์อีก และมึงก็ทำลายทุกอย่างลง ด้วยยาปลุกนั่น  ฉะนั้นไปขอโทษใหม่เเสดงความจริงใจให้เห็น แค่อย่าทำในสิ่งที่เคยทำเป็นพอ "   

ไอ้กรแนะนำผมด้วยคำพูดยาวเหยียด ที่ผมแย้งไม่ได้เลย มันถูกต้องทุกอย่าง

" อ๋อแล้วก็กลับไปใช้ชีวิตปกติมึงซะ " 

ไอ้กรบอกอีกครั้ง

" อะไรชีวิตปกติ "  ผมถาม ด้วยอาการงงๆ

" กลับไปทำงานมึงไงหรือจะรอให้ พ่อมึงยกสมบัติให้มูลนิธิก่อน "

ไอ้กรเตือนสติผมก็จริงตั้งแต่เกิดเรื่องผมก็วิ่งวุ่นไปหมดงานก็ไม่ได้ไปทำ

"  เออว่ะขอบใจนะ กรเกย์ "

ผมบอกแล้วมันก็หัวเราะออกมา ผมเลยเอาหน้าไปซุกไซ้ที่แขนมันเหมือนกับแมวน้อย แล้วมันทำท่าขนลุก มึงนี่ เป็นคนดีจริงๆ​ แล้วผมก็เห็นไอ้นนกับแฟนมันเดินมาผมรีบลุกและบอกลาไอ้กร  

ทักทายไอ้นนนัทแปบเดียว รีบชิ่งหนีตอนนี้ไม่กล้าสบตาไอ้นัทเลย ถ้ามันรู้เรื่องที่ผมทำกับต่อละก็ผมไม่อยากจะเดาเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับผม

หลัง​จากวันนั้นที่คุยกับไอ้กรผมก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ ต่อให้อภัยแต่นั่นยิ่งเลวร้ายลง

ล่าสุดผมเจอต่อโดยบังเอิญที่ห้างและขอคุยด้วยดูเหมือนต่อจะมากับผู้ชายอีกคนผมทะเลาะกันแรงจนต่อชกที่หน้าผมสองหมัด และจากนั้นผมก็ไปดักรอที่หอพักก็ไม่เจอต่อเลยคงหลบ ผม หึหึ

ตอนนี้ผมรู้สึกตัวเองน่าสมเพชมากและวันนี้ เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ผมจะพูด ผมนั่งรอมันในรถ  ข้างร้านกาแฟไอ้นัท เพราะว่าผมรู้ว่ามันมาหาไอ้นัท

เห็นมันเดินออกมาท่าทางเศร้าสลดของมันก็พอเดาได้ว่าไอ้นัทคงบอกเรื่อง ไอ้นนเเล้ว

" ต่อ เดี๋ยวก่อน "

ผมเรียกเมื่อมันเดินผ่านผมรีบลงจากรถ

" ผมว่าผมคุยกับคุณ รู้เรื่องแล้วนะ "  

ต่อพูดด้วยคำสุภาพและใช้สรรพนามที่เปลี่ยนไปต่อยืนหันหลัง ให้ผมทำให้ผมไม่เห็นสีหน้าของต่อว่าเป็นแบบไหน

" เราต้องคุยกัน แค่วันนี้วันเดียวต่อ "  

ผมบอกอ้อนวอนใช้ไม้อ่อนเข้าข่ม

" ว่ามา "

" ขอโทษ ที่ทำร้ายนายเรื่องเมื่อคืนนั้นขอโทษที่ทำลายศักดิ์ศรีของนาย "  ผมพูด

" ผมให้อภัยคุณถึงแม้ทุกอย่างในชีวิตผมพังลงก็เพราะคุณ " 

ต่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแผ่นหลังบางสั่นเทิ่ม  ร้องไห้? หรือ

ผมกำลังจะเดินเข้าไปหา แต่ผมต้องหยุดเมื่อต่อพูดขึ้น

" ผมให้อภัยคุณแค่อย่ามาเจอกันอีกก็พอ ถึงเจอก็อยากให้ทำเป็นไม่รู้จักกันจะดีกว่า " 

ต่อพูดและหันมายิ้มให้ผมแต่นัยน์ตาเรียวคู่นั้นคลอด้วยน้ำใสๆที่สะท้อนกับแสงไฟจากถนน ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับนัยน์ตานั่น

" ผมอยากให้เรื่องคืนนั้นจบเเค่วันนี้ที่ผมคุยกับคุณและหวังว่าคุณจะเป็นลูกผู้ชายพอ "

ต่อบอกและเดินห่างออกไปทิ้งผมยืนอึ้งกับคำพูดนั้นอยู่​  จบเรื่องคืนนั้น ไม่ให้พูดถึง และทุกอย่างที่ผมทำได้รับการให้อภัย ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แต่ทำไมผมถึงรู้สึกไม่ดีใจเลย

เมื่อนึกถึงเเววตาคมคู่นั้นที่มองผมด้วยน้ำตา

โรงแรม Q

หลังจากนั้น 1 อาทิตย์ผ่านไปผมก็ไม่ได้เจอต่ออีกเลย ส่วนเพื่อนผมก็ยังไม่ไปเจอเพราะว่าผมยังเคลียร์ตัวเองไม่ได้ ผมกลับมาใช้ชีวิตปกติ

" เห้ เสกมาทำอะไรที่นี่ "

เสียงของผู้ชายดังขึ้นด้านหลังผมขณะที่ผมรอลิฟต์อยู่ ผมหันไปมองพี่ตั้มนั่นเองที่เรียกผม

" อ้าว พี่ก็ผมทำงานที่นี่  " ผมตอบพี่ตั้มไป

" เฮ้ ล้อเล่นน่าพี่นึกว่าเราจะไปวาดแบบขายซะอีกไม่คิดว่าจะมาเป็นผู้บริหาร "

พี่ตั้มแซวเพราะว่ารู้จักครอบครัวผมดี

ต่อจากนั้นผมก็คุยกับพี่ตั้มถึงเรื่องราวทั่วๆไปรวมทั้ง เรื่องคืนนั้นพี่ตั้มถามผมว่าจองเด็กไว้แต่ไม่เปิดประตู ผมก็แค่บอกว่าเปลี่ยนใจพี่ตั้มก็ไม่ถามอะไรอีกและก่อนไป

" เออ เสกงานที่นี่พอมีตำแหน่งว่างบ้างมั้ยพอดีพี่อยากฝากเด็กหน่อย "  พี่ตั้มพูด

" เด็กพี่หรือไงระวังพี่หนุ่มจับได้นะครับ "

ผมแซวพราะพี่หนุ่มเป็นแฟนพี่ตั้ม

" เห้ ไม่เกี่ยวกัน​ นี่เด็กที่ร้านจำเด็กคนที่เสกถามได้มั้ย ต่อไง คนที่นัยน์ตาคมๆน่ะ " 

พี่ตั้มบอกและชื่อของต่อทำให้ผมนิ่งนึกถึงเรื่องราวต่างๆขึ้นมา อีกครั้งและผมก็พยักหน้า

" อืมนั่นแหละคือเมื่ออาทิตย์ก่อนพี่ฝากงานที่ บริษัทเพื่อนพี่ให้ แต่ต่อไปไม่ทันสัมภาษณ์ก็เลยพลาดงานนั่น แต่พี่ก็รู้ว่าต่อไม่ใช่คนเหลวไหล ต่อเป็นเด็กดีก็เลยอยากจะช่วยอีกครั้ง  "

พี่ตั้มเล่าเรื่องทำให้ผมนึกออกเมื่อวันที่ผมลากต่อขึ้นรถวันนั้น หรือป่าวนะ ทุกอย่างในชีวิตพังลงก็เพราะผมคำพูดนั้นผุดขึนมาในหัว

" ได้ครับ "  ผมบอกแล้วหยิบนามบัตรของฝ่ายบุคคล ให้กับพี่ตั้ม

" แค่ให้เค้าไปสมัครกับคนในนามบัตรนี้ ถ้าพี่ตั้มจะช่วยเด็กนั่นจริง ก็แค่ไม่บอกว่ารู้จักกับผมก็พอ "  

ผมบอก​พี่ตั้มทำหน้างง

" ปิดทองหลังพระรึไง​ เป็นคนดีจริงน้องพี่ " 

พี่ตั้มพูดยิ้มๆ หึหึ ถ้าพี่รู้ว่าผมทำอะไรกับเด็กดีของพี่ คำว่าดีอาจจะเปลี่ยนเป็น เลว ก็ได้

แล้วหลังจากนั้นผมก็ได้รับแจ้งจากฝ่ายบุคคลว่า ต่อมาสมัครงานแล้วและให้อยู่เป็นผู้ช่วยพี่จินฝ่ายธุรการตามที่ผมขอไว้ และย้ำกับพี่จินว่าทุกอย่างต้องเป็นความลับ  

หวังว่านาย จะมองมันเป็นเรื่องบังเอิญนะต่อ ถ้าวันหน้านายเจอกับฉันซึ่งนั่นคงเกิดขึ้นแน่นอนเพราะว่าผมคือ นายจ้าง ถึงคำว่าอย่าเจอกันอีก จะยังหน่วงอยู่ในใจผมก็ตาม

ต่อ  Part

โรงแรม Q

ผมทำงานที่นี่ได้ 2 อาทิตย์โรงแรมระดับ4ดาวแล้วทุกอย่างดูลงตัวรุ่นพี่ที่ทำงานดูเป็นกันเองอย่างไม่น่าเชื่อและงานก็ง่ายๆเพราะแค่ประสานงานระหว่างฝ่าย

ชีวิตผมกำลังดีขึ้นจริงๆใช่มั้ยหลังจากที่ผมได้ข่าวจากพี่ตั้มผมก็เตรียมตัวเองให้พร้อมทั้งบทสัมภาษณ์แต่พอมาถึงจริงๆกลับไม่ถามอะไรมาก พี่ฝ่ายบุคคลเค้าบอก แค่ว่าถูกชะตากับผม

และผมก็ไม่ได้เจอกับไอ้เสกอีกเลย ตั้งแต่ผมพลาดสัมภาษณ์งานวันนั้น ผมเจอมันอีกที่ร้านพี่นัททำให้ผมพาลทุกอย่างใส่มันว่าเป็นเพราะมันชีวิตผมตกต่ำแย่ลงและนั่นก็ปิดจบเรื่องผิดพลาดของคืนนั้นไปชีวิตใหม่ผมกำลังเริ่มและไม่มีใครรู้ สิ่งที่ผมเป็นทำให้ผมสบายใจ

" ต่อ วันนี้ลูกชายท่านประธานจะเข้ามายังไงฝากเตรียมห้องรับแขกนิดหนึ่ง พนักงานใหม่หลายคนยังไม่รู้จัก เดี๋ยวคงมีการแนะนำตัว  "

พี่จินหัวหน้าผมเเจ้ง

" ครับ "  ผมรับปากจะเป็นคนแบบไหนนะ ลูกชายท่านประธาน  ถ้าดูจากท่านประธานแล้วรอยยิ้มใจดีนั่น ส่งต่อมาถึงลูกชายมั้ยนะ ผมคิด

แล้วช่วงเวลา ที่ตื่นเต้นสำหรับสาวๆในแผนกก็มาถึงผมได้ยินสาวๆคุยกัน เรื่องลูกชายท่านแล้วผมก็ส่ายหน้าไปมา พลางคิดในใจ

ผู้หญิงนี่ยังไงก็ดูวุ่นวายจริงๆ นั่นเพราะผมไม่ชอบผู้หญิงหรือป่าวนะ ผมยืนอยู่ท้ายแถวจากพนักงานใหม่ 7คน

" นี่​คุณเสกสรรลูกชายท่านประธาน "

 เสียงพี่จินแนะนำ

ชื่อนั้น ทำให้ผมขนลุกซู่ก้มหน้านิ่งเป็นไปไม่ได้หรอก ชื่อคนเหมือนกันเยอะเเยะไป

แล้วเสียงของผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นทำให้ผมนิ่ง เหงื่อเริ่มไหลซึม ชื่อคล้ายกันได้แต่ไม่ใช่เสียง​

แล้วเสียงพี่จินแนะนำชื่อผมมันแว่วในหูเพราะสมองผมเริ่มอื้ออึง

" สวัสดีครับ "

เสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นแล้วพี่จินก็เรียกชื่อ ต่อ  เบาๆเตือนให้ผมรู้สึกตัวให้รับการทักทายนั่น ผมเงยหน้าขึ้นผู้ชายร่างสูงใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเนคไทสีเข้มยืนมองผมอยู่  

ไอ้เสกจริงๆด้วย  คนที่ผมพยายามลบความทรงจำแย่ๆที่เกี่ยวกับมันออกไป ผมยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

" สวัสดีครับ " เสียงนั้นพูดอีกครั้งและยื่นมือมาทุกสายตามองมาที่ผมเหมือนตำหนิทำให้ผมยื่นมือไปจับทักทายกันมือใหญ่นั้นบีบมือที่เย็นชืดของผมแน่นนิดหนึ่งและปล่อยออก

" สวัสดีครับ ผมเป็นต่อ ครับ "

ผมแนะนำตัวเองไอ้เสกมองหน้าผมนิดนึงและหันหนี ไม่มีท่าทีของคนเมื่อเดือนก่อนเลย

" ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนยังไงรบกวนด้วยนะครับเรื่องงาน "

ร่างสูงพูดและ โค้งตัวนิดหนึ่งด้วยความสุภาพเหมือนมารยาทดี  แล้วเดินผ่านผมไปไม่มองหน้าผมอีกเลย

" ต๊าย ไม่คิดว่าหล่อแล้วยังสุภาพอีก "

เสียงพนักงานหญิงหลายคนกล่าวชื่นชมลูกชายท่านประธาน ผมรีบเดินหนีจากตรงนั้นไปเช็ดเหงื่อที่ริมระเบียง ไอ้เสกเป็นเจ้าของโรงแรมที่ผมทำงานอยู่ ใช่เรื่องบังเอิญหรือป่าว ที่ผมได้งานนี้จากคำแนะนำของพี่ตั้มหรือว่าผมคิดมากไป

แล้วผมก็ต้องหยุดคิดมาก

เมื่อเห็นสายตาที่มันมองมาที่ผมและท่าทีที่เหมือนเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ทำเป็นไม่รู้จักถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็คงจะทำงานที่นี่ได้อย่างปกติ

มันจบลงเเล้วจริงๆเรื่องคืนนั้น

หรือว่าเรื่องแบบนั้นมันไม่ลึกซึ้งอะไรเลย

สำหรับคนที่ผ่านเรื่องsex มาอย่างโชกโชนอย่างไอ้เสก 

คิดไปมาแล้วก็อดตำหนิตัวเองไม่ได้ หรือเพราะว่าผมไม่มีเสน่ห์อะไรเลย  

แล้วเส้นทางข้างหน้าผมล่ะ จะไปรอดมั้ยถ้าเกิดผมมีแฟนจริงๆ

_______________________________________________________

แล้วมาดูกันต่อไปว่า เรื่องไม่บังเอิญนี้จะเรียก ความลึกซึ้งในคืนนั้นกลับมาได้มั้ย  คอมเม้นท์ติชมได้จร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}