เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่4 ลักพาตัว

ชื่อตอน : บทที่4 ลักพาตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 441

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2559 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 ลักพาตัว
แบบอักษร

(Prompto Talk)

ที่บ้านพรอมโต้ในห้องนอน

ทำไมนะ ทำไมผมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยผมน่าจะอยู่แสดงความยินดีกับเพื่อนสิผมจะวิ่งออกมาจากร้านทำไมกัน แล้วทำไม หัวใจผมถึงไม่อยากให้พวกเค้าหมั้นกัน ความรู้สึกผมมันบอกว่าผมไม่อยากเสียน็อคโตะไป ผมยังอยากจะอยู่กับเค้าต่อ นี่มันคือความรู้สึกอะไรกันนะ ผมนอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงและหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอและมองภาพของน็อคโตะที่ผมตั้งเป็นหน้าจอมือถือ หัวใจผมเป็นอะไรกันแน่นะ 

ครืดดด ครืดดดด 

อ๊ะ! เสียงโทรศัพท์มือถือดัง 'กลาดิโอ้' โทรมางั้นหรอ ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีกหรอ 

"ว่าไง?" 

'พรอมโต้ น็อคโตะได้ไปบ้านนายรึเปล่า?'

"เปล่านิ ทำไมหรอ"

'เปล่าหรอก เออ แล้วหายปวดหัวยัง'

"อ่อ...ดีขึ้นแล้วล่ะ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกับน็อคโตะหรอ ช่วยบอกฉันที"

'อืมมม....ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ทางที่บ้านบอกว่าน็อคโตะยังไม่กลับบ้านเลย' 

"เค้าอาจจะไปเดทกับคู่หมั้นเค้ารึเปล่า"

'ไม่ใช่หรอก เมื่อตอนเย็นพวกเค้าแยกกันแล้วคุณหนูลูน่ามาหาที่บ้านแล้วก็ถามหาน็อคโตะ ราชารีจิสเองก็คิดว่าลูกชายของท่านอยู่กับคุณหนูลูน่า ทีนี้ก็บ้านแตกล่ะ เค้าออกตามหาเจ้าชายทั่วพลิกแผ่นดินแล้วตอนนี้' 

"งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบไปหานายละกัน ตอนนี้นายอยู่ไหน"

'วังของน็อคทิส'

"ได้ รอฉันแปปนึงเดี๋ยวไปหา"  พูดจบผมก็กดวางหูแล้วรีบลุกจากเตียงและรีบวิ่งออกจากบ้านโดยทันที ขออย่าให้นายเป็นอะไรเลยนะน็อคโตะ ฉันจะหานายให้เจอและกำลังจะไปช่วยนาย อดทนก่อนนะ 

 

(Noctis Talk)

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆและมองไปที่รอบๆห้อง ผมอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กมีเพียงแค่โคมไฟที่ดูเก่าๆห้อยลงมาตัวนึงอยู่บนหัวผมและผมก็ถูกจับให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โดยที่มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลังติดกับเก้าอี้และขาก็ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้เหมือนกัน ผมสะบัดหัวไปมาเล็กน้อยเพื่อให้หายมึนจากฤทธิ์ยาสลบ  

แคร๊ก

ประตูห้องขังได้ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับมีชายใส่ชุดสูทดำสวมแว่นดำสองคนเดินนำเข้ามาก่อน ตามด้วยผู้ชายตัวสูงผมแดงไวน์สวมหมวกเดินตามมาข้างหลัง และเค้าก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมก่อนที่จะเอื้อมมือมาเชยคางผมขึ้น หน้าของผมประจันหน้ากับหน้าของอีกฝ่าย ผมมองไปที่รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความชั่ว 

"แกเป็นใคร" ผมพูดพร้อมกับมองหน้าอีกคน

"หึหึหึ~~ ดูเหมือนเด็กๆของฉันจะไม่ให้เกียรติท่านเลยนะองค์ชาย" ชายผมแดงหันไปมองลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่ตรงข้างๆประตูก่อนที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง ผมเบือนหน้าหนีพร้อมกับจ้องมองไปที่ชายผมแดง 

"ตอบฉันมาแกเป็นใคร" 

ชายผมแดงก็ยังคงไม่ตอบพลางเดินวนรอบตัวผมอย่างช้าๆก่อนที่จะมาหยุดยืนที่ข้างหลังผมและก้มตัวลงมาที่ข้างๆแก้มของผมจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกคน มือของชายคนนั้นค่อยๆลูบแขนผมที่ถูกมัดอยู่ข้างหลังอย่างช้าๆ 

"ฉันเป็นใครน่ะหรอ ท่านไม่รู้จักจริงดิ ก็ใช่สินะ ท่านจะรู้จักได้ยังไงล่ะก็ในเมื่อเรื่องมันนานมามากแล้วตอนนั้นท่านเองก็เพิ่งเกิดคงยังไม่รู้อะไร งั้นฉันจะบอกให้ก็ได้" ชายผมแดงเดินมายืนที่ข้างหน้าผมพร้อมกับถอดหมวกและโค้งให้ "ฉันชื่อ อาร์ดีน อิซูเนียร์ เรียกสั้นๆว่า อาร์ดีน ก็ได้เจ้าชายน็อคทิส" 

"แล้วแกจับฉันมาเพื่ออะไร" 

อาร์ดีนสวมหมวกพลางเอื้อมมือมาเชยคางผมขึ้นก่อนที่จะยิ้มมุมปากและก้มหน้ามากระซิบข้างหูผม "คำถามเยอะจริงนะ งั้นจะตอบให้ เพื่อไม่ให้มีพิธีหมั้นยังไงล่ะ" พูดจบอาร์ดีนก็ปล่อยคางผมและเดินออกไปยังมิวายหันมาสั่งลูกน้องทั้งสองของตน "ให้เกียรติเจ้าชายของเราด้วยนะ หึหึ~~" พูดจบประตูก็ปิดลงพร้อมกับลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ข้างนอก  ใครก็ได้ช่วยที ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป แล้วทำไมอาร์ดีนถึงต้องไม่อยากให้มีพิธีหมั้น หมอนั่นมันอะไรกันแน่ ตอนนี้ในหัวผมเต็มไปด้วยคำถามมากมาย พ่อ ลูน่า กลาดิโอ้ อิกนิส พรอมโต้ มาช่วยฉันที 

 

******************************************************************************************

ขอทิ้งท้ายอะไรไว้นิดนึงนะผู้อ่านที่น่ารัก

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/937005481.gif

        เกิดบางคนยังไม่รู้ ไรท์จะให้เรื่องนี้ทุกคนเป็นแค่คนปกติไม่มีพลังวิเศษอะไร แต่จะยังให้น็อคทิสยังคงเป็นเจ้าชายอยู่และจะเปลี่ยนลูน่าจากแต่เดิมเป็นนักพยากรณ์เปลียนมาเป็นดารา,นางแบบ,และลูกคุณแทน http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/yv01..gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/1158925_4598997.gif

 

ความคิดเห็น