เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่3 ลูน่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 611

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2559 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 ลูน่า
แบบอักษร

"พวกนายมาทำอะไรที่นี่" ผมมองไปที่อิกนิส กลาดิโอ้ พรอมโต้ ที่ยืนยิ้มแหยๆให้ผม ไหนพวกมันบอกจะไปร้านเกมกันไงทำไมมาโผล่มาที่ร้านคาเฟ่นี่ได้ 

"เออคือ...พวกเรามา..." ผมมองไปที่พรอมโต้ที่กำลังอ้ำๆอึ้งๆ "กลาดิโอ้บ่นว่าหิวน่ะ ก็เลยพามากินที่ร้านคาเฟ่นี้ และเราก็มาเจอนายโดยบังเอิญ" 

"หือ??" ผมมองไปที่กลาดิโอ้ที่ใช้นิ้วชี้ตัวเอง ก่อนที่กลาดิโอ้จะหันมามองผมและยิ้มกว้าง "ใช่ๆ ฉันหิวเองล่ะ พรอมโต้ก็เลยพามากินที่ร้านนี้" 

"ไหนๆพวกนายก็มาแล้ว ฉันขอแนะนำให้รู้จัก" ผมผายมือไปที่ผู้หญิงผมทองที่นั่งอยู่ที่โซฟา เธอยืนขึ้นและมายืนข้างๆผมพร้อมกับก้มหัวให้กับเพื่อนๆทั้งสาม 

"สวัสดีทุกคนค่ะ ฉันชื่อ ลูน่าเฟรย่า น็อคซ์ ฟราวเลย์ เรียกสั้นๆว่า ลูน่า ก็ได้ค่ะ" 

ทั้งอิกนิสและกลาดิโอ้ก็ก้มหัวให้กับลูน่ามีแต่พรอมโต้ที่ไม่ได้ก้มหัว อิกนิสสะกิดไปที่พรอมโต้เหมือนพรอมโต้จะรู้สึกตัวจึงก้มหัวให้ลูน่าตามทีหลัง 

"ฉันนึกออกแล้วว่าคุ้นหน้าเธอคนนี้ที่ไหน" อิกนิสพูดขึ้น "คุณหนูลูน่า ลูกสาวคนสุดท้องของคฤหาสน์ฟราวเลย์ เธอเป็นทั้งนางแบบเป็นทั้งดารา ที่กำลังดังอยู่ตอนนี้เลย" 

"ฮ่ะๆ ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ" ลูน่าหัวเราะนิดๆและเอื้อมมือมาควงแขนผม

"ลูน่า นี่คือเพื่อนๆของฉัน คนตัวสูงใหญ่นี่คือกลาดิโอ้ ส่วนคนใส่แว่นนี่อิกนิส และคนตัวเล็กผมทองคนนี้ก็พรอมโต้"

"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ" ลูน่าก้มหัวลงอีกรอบ 

"น็อคโตะอย่าบอกนะว่าคนที่นายกำลังคุยๆอยู่ก็คือ...." พรอมโต้ชี้ไปที่ลูน่า 

"ฉันก็กะว่าจะบอกพวกนายอยู่เหมือนกัน คือ...ลูน่ากับฉันเรา...กำลังจะหมั้นกัน" 

"ห๊ะ!! หมั้น!" ทั้งสามคนตะโกนพร้อมกันอย่างเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง 

"เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้" พรอมโต้ถาม

"ก็ยังไม่ได้กำหนดหรอก เดี๋ยวฉันจะให้พ่อของฉันไปคุยกับพี่ชายของลูน่าอีกที" 

"ยินดีด้วยนะองค์ชาย" กลาดิโอ้เอื้อมมือมาตีไหล่ผมเบาๆเพื่อแสดงความยินดี 

"ยังไงก็อย่าลืมให้ฉันเป็นเชฟงานหมั้นของพระองค์นะฝ่าบาท" อิกนิสพูดยิ้มๆ

"ขอบใจพวกนายมากๆนะอิกนิสกลาดิโอ้" ผมหันไปมองพรอมโต้ที่สีหน้าของเขาตอนนี้ดูไม่ยินดีกับผมนัก สีหน้าของพรอมโต้ตอนนี้เหมือนกำลังโมโหอะไรอยู่ ผมจึงเดินเข้าไปหาแล้วเอื้อมมือไปแตะไหล่ 

ฟึ๊บ!

แต่แล้วพรอมโต้ก็ปัดมือของผมออกอย่างแรง เท่าที่ผมรู้จักพรอมโต้มา อย่างเขาไม่เคยใช้ความรุนแรงกับผมแบบนี้มันเกิดอะไรขึ้น 

"พรอมโต้ นายเป็นอะไรไป?  นั่นน็อคทิสนะ" กลาดิโอ้ถามพรอมโต้

"น็อคโตะ ฉัน..ฉันขอโทษ คือฉัน..ฉันกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่น่ะ ยินดีด้วยนะ" พรอมโต้พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเศร้าๆ เมื่อพูดจบเขาก็เดินไปที่ประตูร้านคาเฟ่และหันมามองผม "ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ พอดีฉันรู้สึกไม่สบาย" พูดจบพรอมโต้ก็เดินออกไปจากร้านโดยที่ทิ้งให้พวกผมยืนงงกันอยู่ตรงนั้น 

"เค้าเป็นอะไรของเค้ากันนะ" ผมมองไปที่พรอมโต้ที่กำลังเดินข้ามถนนและเดินกลับบ้านไป 

"งั้นเดี๋ยวฉันไปดูหมอนั่นให้ ไปนะและก็ยินดีด้วยอีกรอบ" อิกนิสก้มหัวให้กับผมและลูน่าก่อนที่จะเดินออกไปจากร้านตามด้วยกลาดิโอ้

"ฉันทำอะไรให้เค้าไม่สบายใจรึเปล่า?" ลูน่าเงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าที่วิตกกังวน 

"เปล่าหรอก ถ้าทางวันนี้คงเรียนหนักน่ะหมอนั่นเลยอาจจะปวดมั้ง" ผมก้มหน้าไปมองลูน่าแล้วยิ้มให้ "แล้วเธอจะกลับไปบ้านฉันหรือว่ายังไง" 

"งั้นเดี๋ยวฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำธุระที่บ้านก่อนแล้วจะตามไปค่ะ" 

"จะให้ฉันเอารถไปรับมั้ย?"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันให้คนขับรถขับไปส่งเอง ไว้เจอกันนะน็อคทิส"

ลูน่าเขย่งและยื่นหน้ามาจูบปากผม ผมจูบเธอตอบก่อนที่เธอจะคลายจูบและก็เดินออกไปจากร้านคาเฟ่ ผมมองไปที่ลูน่าที่กำลังขึ้นรถลีมูซีนสีขาวที่จอดอยู่ตรงหน้าร้านคาเฟ่แล้วโบกมือให้เธอและเธอก็โบกมือกลับ ก่อนที่รถจะค่อยขับออกไปจนผมไม่เห็นเธออีก  ผมจึงหันไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโซฟาแล้วสะพายมันที่ไหล่ข้างขวาก่อนที่จะวางเงินไว้บนโต๊ะและเดินออกไปจากร้าน

เอี๊ยด!

จู่ๆก็มีรถตู้คันสีดำมาจอดที่ข้างๆร้านคาเฟ่และมีชายในชุดสูทดำสวมแว่นดำลงมาจากรถประมาณ5คนและพวกนั้นเดินเข้ามาหาผม ก่อนที่จะมีใครคนนึงมาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง

"ไปกับผมหน่อยนะครับองค์ชาย"

"อุ๊บ!!" 

และไม่ถึง5วินาทีผมก็สลบไปด้วยฤทธิ์ของยาสลบที่คนข้างหลังมันเอาป้ายที่ผ้าเช็ดหน้าและเอามาปิดปากผม ร่างของผมถูกอุ้มขึ้นรถตู้โดยชายคนที่ทำให้ผมสลบก่อนที่รถตู้จะขับออกไปจากคาเฟ่ 

 

ความคิดเห็น