เจ้าขุนทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่1 ลูซิส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2559 23:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 ลูซิส
แบบอักษร

ณ เมืองลูซิส 

   ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในเมืองลูซิส ท้องฟ้าแจ่มใสแสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในห้องเรียน และมันได้ส่องตรงไปยังใบหน้าของผมที่กำลังก้มหลับโดยใช้แขนตัวเองเป็นหมอน ผมสีดำอ่อนๆบวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาและผิวขาวเนียนเมื่อแสงได้มาตกกระทบจึงทำให้เปลือกตาของผมนั้นค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ 

โป๊ก!

"โอ๊ย!" 

"เจ้าชายน็อคทิสเพคะ โปรดอย่าบรรทมในเวลาเรียนสิเพคะ" 

เสียงหวานของคุณครูที่กำลังสอนวิชาคณิตศาสตร์ได้ดังขึ้น คุณครูเก็นเซียร์ คุณครูสาวรูปงาม สวย และเซ็กซี่ได้ยืนเท้าโต๊ะและมองมาที่ผม ที่กำลังเอามือจับหัวที่โดนชอล์คปาเมื่อสักครู่ T^T เจ็บง่าาา

"ขอโทษครับครูเก็นเซียร์" ผมยิ้มแหยๆให้กับครูเก็นเซียร์ 

"ครูครับ!" พรอมโต้ เพื่อนสนิทที่นั่งข้างผมได้ยกมือขึ้น "ผมว่าเมื่อคืนน็อคโตะต้องไปทำอะไรมาแน่เลยครับ วันนี้ถึงได้มาหลับในห้องเรียน เอ๊ะ! น็อคโตะหรือว่านาย.....อะจึ๋ยๆๆ" 

"อะไรของนายพรอมโต้" ผมหันไปมองหน้าพรอมโต้พร้อมกับคิ้วขมวด

"ก็คนนั้นไงที่นายคุยอยู่ตอนนี้น่ะ" 

"ใคร อะไร ที่ไหน ไม่มี...." 

ผมหันหน้าไปทางอื่นเพื่อที่จะปกปิดใบหน้าของผมเพื่อไม่ให้เห็นรอยแดงที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าผม มันใช่ผื่นหรืออะไรหรอกนะ ผมเขินต่างหากละ -///- 

"พรอมโต้ หยุดแซวเจ้าชายได้แล้วน่า เห็นมั้ยว่าเจ้าชายของเราเขินแล้ว" กลาดิโอ้ที่นั่งข้างหน้าผมก็หันมาคุยกับพรอมโต้และมองหน้าผมเหมือนกัน ผมเกลียดพวกมันนน ทำไมต้องแซวด้วยไม่เข้าใจ หึ่ย!

"นี่หยุดแซวฉันได้แล้วน่าพวกนาย!" ผมตะคอกเสียงดัง

"เฮ้ออ~ พวกนายเนี่ยแซวกันเหมือนเด็กเลยจริงๆ" อิกนิสที่นั่งข้างหน้าพรอมโต้และนั่งข้างๆกลาดิโอ้หันมามองเราทั้งสามคนและใช้นิ้วชี้ดันแว่นตัวเองขึ้น "ถ้าไม่เกรงใจเพื่อนในห้องก็เกรงใจอาจารย์ที่ยืนมองพวกนายอยู่หน้าห้องนู่น"

พวกเราทั้งสามคนไปมองอาจารย์เก็นเซียร์ที่กำลังกอดอกมองพวกผมคุยกันอย่างไม่พูดอะไรพร้อมกับเพื่อนในห้องทั้งหมดต่างก็หันมามองที่กลุ่มผม พวกผมได้เงียบลงและคุณครูเก็นเซียร์ก็เริ่มสอนต่อ เห้อออ~~ อยากให้ผ่านวันนี้ไปเร็วๆจังเลยผมจะได้คุยกับเธอคนนั้น คนที่ผมกำลังหมายปองอยู่ 

 

ตอนเย็น เลิกเรียน 

เมื่อโรงเรียนเลิกผมก้มลงไปหยิบหนังสือใต้โต๊ะและวางไว้ในกระเป๋า พรอมโต้ก็เข้ามานั่งบนโต๊ะผมพร้อมกับสะพายกระเป๋านักเรียนตัวเอง 

"นี่~~ พวกนาย เลิกเรียนแล้วเราไปร้านเกมที่อยู่ตรงซอยข้างโรงเรียนกันป่ะ ฉันได้ข่าวว่าที่ร้านมีเกมไฟนอลแฟนตาซีภาคใหม่มาด้วย ฉันอยากเล่นอ่าาาาา~~" พรอมโต้ทำหน้าอ้อน 

"ก็น่าสนนะ กำลังเบื่อๆอยู่ นายว่าไงอิกนิส" กลาดิโอ้มองไปที่อิกนิสที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือทำอาหาร 

"อืม ก็น่าสนนะ แต่ฉันไม่เล่นนะบอกเลย ฉันเล่นเกมไม่เป็น" อิกนิสก็ยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ 

"งั้นเดี๋ยวฉันสอนนายเล่นมั้ยล่ะ วันๆเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่นั้นน่ะ อยากจะเป็นเชฟระดับภัตตาคาร5ดาวให้ได้เลยไง"

กลาดิโอ้กอดอกและมองไปที่อิกนิส แต่อิกนิสก็ไม่สนใจก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ ทีนี้พรอมโต้หันมามองผมบ้าง 

"น็อคโตะแล้วนายละ ไปกันมั้ย?" 

"อืมมม...ฉันก็อยากไปนะ แต่ว่า..ฉันมีนัดแล้ว" 

"นัดหรอ?? นัดใครไว้? ที่ไหน? เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้" 

พรอมโต้รัวคำถามใส่ผมไม่ยั้ง ผมไม่รู้จะตอบคำถามใหนก่อนดี ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือสีดำมันตีบอกเวลา 3 โมงพอดีเป๊ะ 

"ฉันต้องไปแล้วน่ะ ไว้วันหลังจะไปร้านเกมด้วยนะ บายนะเพื่อนๆ" พูดจบผมก็สะพายกระเป๋านักเรียนและก็เดินออกไปจากห้องโดยทิ้งให้เพื่อนทั้ง3หน่อของผมยืนงงโดยที่หัวนี่มีเครื่องหมายคำถามอยู่มากมาย 

ความคิดเห็น