Hunter13

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฤดูหนาวและเราสอง~~~

ชื่อตอน : ฤดูหนาวและเราสอง~~~

คำค้น : วันพีช ลอว์ โคราซอน โรซินันเต้

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 388

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2559 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฤดูหนาวและเราสอง~~~
แบบอักษร

              ร่างสูงแสยะยิ้มออกมาอย่าชั่วร้าย ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ซอกคออันขาวเนียนของเด็กหนุ่มอีกครั้ง เขาใช้ริมฝีปากออกแรงดูดเม้มที่อกของเด็กหนุ่มจนเกิดเป็นรูปหัวใจจากรอยจูบนั้น เด็กหนุ่มก้มมองก่อนจะหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้ แต่ยิ่งกลั้นก็ยิ่งถูกแกล้ง เมื่อร่างสูงใช้มือดันร่างของเด็กหนุ่มให้แนบชิดกับกายของเขา จนเด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงแก่นกายของร่างสูงและของเขาเองซึ่งมันแข็งชูชันไม่แพ้กัน

 

             ท่อนเนื้อทั้งสองถูกบดเบียดด้วยหน้าท้องที่เป็นลอนของร่างสูงและหน้าท้องที่แบบราบของตัวเขาเอง ร่างสูงไม่รอช้า เขาเริ่มขยับสะโพกของตัวเองขึ้นลงเป็นจังหวะแต่สวนทางกับการยกร่างของเด็กหนุ่มให้ขึ้นลง นั่นทำให้ความเสียวซ่านแผ่พุ่งไปทั่วกายของเด็กหนุ่ม ก่อนจะครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

ลอว์: อ๊า.... อื้ม.... เดี๋ยว.... อ๊ะ... เดี๋ยวก่อน มัน... อื๊ม.... มันร้อนไปหมดแล้ว.... อ๊า.....

 

โรซินันเต้: ดังๆหน่อยที่รัก... อื้ม.....

 

ลอว์: อ๊า.... บอกว่าให้.... ช้าลงหน่อย.... อื้ม.... อ๊ะ....

 

โรซินันเต้: อา.... ที่ให้ดังๆ หมายถึงเสียงครางต่างหาก อืม......

 

                ร่างสูงฉวยโอกาสหอมแก้มสีแดงกล่ำนั้นก่อนจะเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆและเริ่มครางดังขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบที่แสนจะแผ่วเบาของเด็กหนุ่มที่พูดข้างๆหูของเขาด้วยน้ำเสียงกระเส่า

 

ลอว์: พอก่อนเถอะ โรซินันเต้ เดี๋ยว.... ผมจะ.... ใช้มือช่วยสานต่อ... เอง

 

                ร่างสูงหันมองหน้าเด็กหนุ่มที่ก้มลงซบกับบ่าของเขาอย่างเขินอาย เขาจึงจูบลงที่ศีรษะของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะคลายมือที่ดันร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้ แล้วออกแรงยกตัวของเด็กหนุ่มให้ลอยขึ้นอีกครั้ง ฝ่ามือที่สั่นเทาและร้อนผ่าว เอื้อมลงมาจับเข้าที่แก่นกายของร่างสูงอย่างเบามือ เขาออกแรงขยับท่อนเนื้อนั้นขึ้นลงช้าๆก่อนจะเริ่มจับให้ตรงกับช่องทางรักที่ถูกปูทางด้วยน้ำหวานของเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

 

                เด็กหนุ่มพยายามออกแรงดันจนปลายของท่อนเนื้อเข้าไปในทางรักได้สำเร็จ แต่ด้วยความจุกและความหน่วงที่ได้รับ ทำให้เขาหมดแรงที่จะดันไปโดยปริยาย ร่างสูงมองดูสีหน้าที่มุ่งมั่นนั้นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู แล้วแผนการอันชั่วร้ายก็แวบเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง

 

                จังหวะที่เด็กหนุ่มปล่อยมือออกจากแก่นกายของเขา ร่างสูงดึงร่างของเด็กหนุ่มลงอย่างสุดแรง พร้อมออกแรงดันสะโพกสวนขึ้นไป ทำให้เด็กหนุ่มครางลั่นออกมา เขาจิกเล็บลงที่แผ่นหลังของร่างสูงอย่างเต็มแรงก่อนจะหอบหายใจถี่ๆเพื่อคลายความเจ็บและความเสียวซ่านที่ได้รับในครั้งนี้ หยาดน้ำตาเอ่อล้นดวงตาที่สั่นเคลือนั้น ก่อนจะสบถออกมาอย่างแผ่วเบา

 

ลอว์: ไอ้.... โรคจิต

 

โรซินันเต้: หึๆๆ ฉันถือว่านั่นเป็นคำชมนะ หนาวๆแบบนี้ ไม่รุนแรงสักหน่อยก็ไม่สนุกสิที่รัก

 

                ร่างสูงออกแรงยกร่างของเด็กหนุ่มให้ลอยขึ้นอีกรอบก่อนจะดึงลงมาพร้อมกับดันสะโพกกระแทกสวนขึ้นไปอีกครั้ง จนเด็กหนุ่มครางออกมาไม่เป็นศัพท์ ร่างสูงยังคงทำอย่างต่อเนื่อง โดยเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆแต่เขากลับรู้สึกว่าเขาไม่ได้ออกแรงยกหรือดึงเด็กหนุ่มอีกแล้ว เขาหันมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้อารมณ์พุ่งพล่านเต็มที่ แก้มสีแดงกล่ำกับดวงตาที่ฉ่ำวาว ลมหายใจที่มีไอสีขาวจางๆกับหยดน้ำลายที่หยดลงบนบ่าจากปลายลิ้นสีชมพูระเรื่อ ยิ่งทำให้จิตใจของร่างสูงเตลิดเปิดเปิงจนคุมไม่อยู่ เขาใช้มือดันร่างของเด็กหนุ่มเขาหาตัวอีกครั้ง ก่อนจะใช้หน้าท้องที่มีลอนคลื่นอยู่มากบดเบียดท่อนเนื้อที่ชูชันของเด็กหนุ่มอีกครั้ง จนเด็กหนุ่มส่งเสียงครางหวานๆออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนอีกระรอก

 

ลอว์: อ๊า...... อ๊ะ..... อืม....... โอ๊ะ.... โอ๊ะ.... อ๊าง........

 

โรซินันเต้: อีกนิดนะ..... อีกนิดเดียว...... อา..... อืม..... พร้อมกันนะที่รัก... อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ.......

 

                ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยพร้อมกับส่งเสียงครางออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่เด็กหนุ่มกระชับอ้อมแขนเอาไว้แน่นและส่งเสียงครางออกมาประสานกับร่างสูงอย่างต่อเนื่อง ความเสียวซ่านแล่นผ่านจากแก่นกายของร่างสูงตรงไปยังเด็กหนุ่มพร้อมๆกับระเบิดน้ำหวานขาวข้นออกมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มครางออกมาสุดเสียงพร้อมๆกับความน้ำหวานที่ถูกส่งมายังเขาผ่านท่อนเนื้อที่อวบแน่นของร่างสูงที่กอดเขาไว้แน่น เด็กหนุ่มปลดปล่อยน้ำหวานของตนเองออกมาเช่นกันก่อนจะซบใบหน้าที่แดงกล่ำนั้นลงบนบ่าที่แข็งแรงของร่างสูง

 

                เด็กหนุ่มเงยหน้ามองร่างสูงที่ยังคงอุ้มเขาอยู่และดูเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ด้วย

 

โรซินันเต้: น้ำของนายอร่อยกว่าจริงๆนั่นแหละ ลอว์

 

                เด็กหนุ่มตะลึงงันกับรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ และปลายลิ้นที่ชมพูสดที่กำลังเลียกินน้ำหวานขุ่นข้นของเขาที่ถูกปล่อยออกมาจนเลอะไปทั่วแผงอกและปลายคางของร่างสูง เด็กหนุ่มทั้งเขินทั้งอายจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ใช้มือทุบลงที่แผงอกของร่างสูงเพื่อระบายความรู้สึกที่มีเท่านั้น ร่างสูงเซถอยหลังจนล้มลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม แต่ความรู้สึกเจ็บกลับไม่มีเลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกเป็นสุขที่เอ่อล้นออกมาจากใจของเขาและเด็กหนุ่มแสนงอนที่ยังคงทุบเขาอย่างต่อเนื่องคนนี้เท่านั้น ร่างสูงโอบกอดเด็กหนุ่มด้วยแขนที่กำยำนั้นอย่างอ่อนโยนก่อนจะหลับตาลงช้าๆอย่างเป็นสุข โดยมีเด็กหนุ่มนอนบ่นอุบอิบอยู่บนตัวของเขา ก่อนจะหลับลงบนตัวของร่างสูงอย่างอ่อนแรง

 

                สายลมที่หนาวเหน็บหอบเอาความเย็นและเกล็ดหิมะลอดเข้ามาทางหน้าต่าง แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจทำลายความรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมแขนของทั้งสองลงไปได้เลยแม้แต่น้อย แสงจันทร์และดวงดาวยังคงส่องแสงสวยงามตลอดทั้งคืน เพื่อเป็นพยานรักให้กับทั้งสองที่ได้เป็นของกันและกันจริงๆเสียที.......

 

                                                                                         ......................................................

 

 

 

หลังจากนั้น....

 

โรซินันเต้: อืม..... ลอว์...... อา..... ช่วยฉันที......

 

ลอว์: เลิกครางสักทีเถอะ โรซินันเต้ มันน่ารำคานนะรู้ไหม? นอนพักไปซะจะได้หายไข้สักที

 

โรซินันเต้: อืม...... นายก็ใช้พลังรักษาฉันทีสิ นะๆ นะที่รัก

 

ลอว์: ไม่ต้องมาที่รักเลย ผมไม่ยอมให้คุณมาฉวยโอกาสอีกแล้ว ผมหรือก็คิดว่าเป็นเพราะไปโดนจุดสำคัญเข้าถึงได้จู่โจมผมแบบนั้น ที่ไหนได้! กลับเป็นแผนการเจ้าเล่ห์ของตาแก่โรคจิตนี่เสียอย่างนั้น อย่าหวังว่าผมจะใช้พลังรักษาให้เลย เชิญนอนซมอยู่อย่างนี้ไปอีกสามวันเถอะ

 

โรซินันเต้: ลอว์..... นายรักฉันไหม?

 

                เด็กหนุ่มหันมองร่างสูงที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง ก่อนจะนั่งลงด้านล่างข้างเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

ลอว์: รักครับ รักมากด้วย แต่ขอร้องนะ..... อย่าจู่โจมแบบนั้นอี......

 

                ไม่ทันที่ลอว์จะพูดจบ โรซินันเต้ก็ขโมยหอมเข้าที่แก้มแดงๆนั่นของลอว์ทันที ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

โรซินันเต้: ไม่ใช้พลังก็ไม่เป็นไร แต่ขอหอมแก้มแทนยาก็แล้วกันนะที่รัก

 

ลอว์: คุณนี่มัน!

 

โรซินันเต้: ฉันรักนายนะ ลอว์

 

                ร่างสูงเอื้อมมือที่ร้อนผ่าวเพราะพิษไข้มาสัมผัสกับพวงแก้มที่นวลเนียนนั้นอย่างอ่อนโยน เด็กหนุ่มมองร่างสูงด้วยสายตาที่อ่อนลงก่อนจะใช้มือเอื้อมไปจับที่แก้มขาวซีดนั้นของร่างสูงเช่นกัน

 

ลอว์: ผมก็รักคุณ โรซินันเต้

 

 

 

                แสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบกับกายของเด็กหนุ่มที่เปลือยท่อนบน

 

ทำให้มองเห็นรอยจูบที่อกของเขาได้เป็นอย่างดี

 

 

รูปหัวใจที่เกิดจากความรักของทั้งสองจะไม่มีวันจากหายไป..... อย่างแน่นอน

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}