เมาหนักหลับคาบ้าน / เตี๋ยหลาน
email-icon

ไรท์เตอร์เตี๋ยหลานขอขอบพระคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

1 บทนำ (รีไรท์แล้ว)

ชื่อตอน : 1 บทนำ (รีไรท์แล้ว)

คำค้น : Yaoi BL วาย จีนโบราณ ท่านอ๋องวิปลาส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2563 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
1 บทนำ (รีไรท์แล้ว)
แบบอักษร

ตอนที่ 1 ยามหลับฝัน 

 

ข้าจะรู้ได้อย่างไร...ว่าชีวิตอันน่าพิสมัยนั้นไม่ใช่มายาภาพ 

ข้าจะรู้ได้อย่างไร...ว่าความสุขที่ลุ่มหลงอยู่นั้น เป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง หรือเป็นความจริงที่เกิดขึ้น 

ข้าจะรู้ได้อย่างไร...ว่าตัวเองไม่ได้เป็นเช่นเดียวกับจวงจื่อ ผู้ที่ฝันว่าตนเองนั้นเป็นผีเสื้อโบยบินอย่างสุขสำราญตามใจปรารถนา โดยที่หารู้ไม่ว่า ผีเสื้อนั้นแท้จริงแล้วก็คือจวงจื่อ พลันเมื่อตื่นขึ้นมา แต่กลับไม่แน่ใจว่าจวงจื่อฝันว่าตัวเองเป็นผีเสื้อ หรือว่าผีเสื้อนั้นที่ฝันว่าเป็นจวงจื่อกันแน่ 

ความฝันและความจริงนั้นเป็นสิ่งที่แตกต่างกันอยู่แน่แท้ 

แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรกัน?[1] 

 

[1]จวงจื่อฝันเห็นผีเสื้อ เป็นเรื่องคำสอนปรัชญาที่เล่าโดยจวงจื่อ นักปราชญ์ชาวจีนสายแนวคิดลัทธิเต๋า (เกิดในราวปี369-286ปีก่อนคริสต์ศักราช) ตรงกับช่วงยุคจั้นกว๋อ(战 国) 

 

 

กลิ่นกำยานดอกโบตั๋นหอมเข้มข้นฟุ้งกำจายไปทั่วห้อง กลิ่นหอมนี้ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ยิ่งถลำลึกลงสู่ห้วงราคะจนไม่อาจถอนตัวได้แม้นสักเสี้ยวลมหายใจ 

‘แฮ่ก แฮ่ก...’ 

เฉินอวี่หลีหอบหายใจสั่นสะท้าน เรือนร่างเปลือยเปล่าสั่นไหวไปตามแรงหอบหนักราวกับวิ่งไม่หยุดพักมาทั้งชีวิต ดวงเนตรคู่งามพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำตาหรี่ปรือท่ามกลางม่านควันกำยานในแสงสลัว ทุกสิ่งเลือนรางภายใต้เงาเทียนริบหรี่ที่จวนเจียนจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า 

หากกระนั้น...เฉินอวี่หลีก็ยังสามารถมองเห็นรอยสักบนแผ่นอกด้านซ้ายได้อย่างชัดเจน มันเป็นรอยสักรูปผีเสื้อที่ปลายปีกทั้งสองข้างมีหางทอดยาวดั่งหางว่าว 

เขาใช้เรียวนิ้วขาวนวลเนียนดั่งหยกน้ำนมสลักทาบทับลงบนรอยสักปลายปีกผีเสื้อ ลากปลายนิ้วไล้ขึ้นมาอย่างเชื่องช้าจนถึงใจกลางลำตัวผีเสื้อแล้วหยุดชะงัก ก่อนจะเริ่มจิกปลายเล็บลงไปเมื่อรู้สึกได้ถึงความเสียวซ่านที่ฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้ก่อขึ้นกำลังเพิ่มทวีความเร่าร้อน 

เขารับรู้ได้ถึงมือหยาบหนาคู่หนึ่งที่มีปุ่มไตลูบไล้ผิวเนื้อนวลลออไปตามเรือนร่าง สำรวจถ้วนทั่วทุกพื้นที่ราวกับกำลังโอบกอดสมบัติอันล้ำค่า นำพาความวาบหวามเพิ่มพูนให้สูงทบทวีอย่างไม่รู้จบสิ้น หยาดเหงื่อร้อนที่ผุดพราวเต็มร่างแข็งแกร่งของคนที่ควบคุมทุกสิ่งทุกความเคลื่อนไหวอยู่เบื้องบน หยดไหลลงบนร่างผอมบอบบางราวกับจะยิ่งเร่งเร้าความเสน่หา 

‘เจ้า...’ 

เฉินอวี่หลีเอ่ยวาจาออกมาได้หนึ่งคำ ก่อนจะร้องครางต่อมาด้วยความรัญจวนที่ถาโถมดั่งพายุโหมซัด น้ำเสียงนั้นทั้งเร่งเร้าระคนเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ปลายเล็บที่จิกลงบนรอยสักรูปผีเสื้อสยายปีกสีสันสดสวยเลื่อนขึ้นมาเกาะเกี่ยวบ่าแกร่งกว้าง ราวกับต้องการเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ทิ้งหนีหายไปกับความมืดสลัวในยามราตรี 

ความเร่าร้อนของบุรุษผู้นี้กำลังจดจ่ออยู่บนร่างกายส่วนล่างของเฉินอวี่หลี ความไม่คุ้นเคยกับบทเรียนแรกในชีวิตนำพาหัวใจตื่นเต้นระรัวจนไม่อาจควบคุมได้ ทุกเสียงครวญครางสะท้านชวนน่าอายดังก้อง ดุจดั่งท่วงทำนองเพลงขับกล่อมอันเร้าระทึกหฤหรรษ์ 

‘อึก!’ 

เฉินอวี่หลีกัดริมฝีปากแน่น ความแข็งแกร่งชำแรกผ่านเข้ามาในส่วนลึกล้ำ ความเจ็บปวดระคนเสียวซ่านแล่นประสานไปกับลมหายใจร้อนผะผ่าว ยากจะสกัดกั้นเสียงครวญหวานที่เปล่งระบายความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลออกมาอย่างไม่อาจจะหยุดยั้ง 

‘อ๊า!’ 

 

รีไรท์แล้ว 

蝶兰 

เตี๋ยหลาน 

29/08/2561 

ทุกท่านสามารถตามหา ตามทวง ตามความเคลื่อนไหว หรือ ติดต่อไรท์ได้ที่ 

เฟซบุ๊กเพจ : เตี๋ยหลาน-นักเขียน-蝶兰 

(https://www.facebook.com/DielanWriter) 

ความคิดเห็น