Finland (ช้อย)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 74 : สมาชิกใหม่......นิว-ดล

ชื่อตอน : Chapter 74 : สมาชิกใหม่......นิว-ดล

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกรม,รักร้ายสไตล์ลูกทุ่ง,เรือง,ครูกานต์,ภูมิ,ขม,แสงสว่างแห่งรัก,the light of love,นนท์,ปั้น,ภีม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 220

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2559 07:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 74 : สมาชิกใหม่......นิว-ดล
แบบอักษร

 

นิว....................

 

“ไอ้ดลตื่นได้แล้วนอนขี้เซาไปได้ วันนี้มึงนัดกับไอ้ภูไปพบลูกค้าไม่ใช่เหรอวะ....?”  ผมปลุกไอ้ดลตื่นเพราะเมื่อคืนมันบอกให้ผมปลุกมือก็ระวิงกับการผูกเนคไทไปด้วย

 

“อื้อออออ กูยังไม่อยากตื่น”  มันยังงอแง

 

“ตามใจมึงละกัน งั้นกูไปทำงานก่อนนะ”  ผมรีบคว้ากระเป๋ากำลังจะเดินออกจากห้อง

 

“เหี้ยนิว มึงยังไม่ได้จูบกูเลยนะ”  แล้วเสียงไอ้ดลก็ดังขึ้น เออเว้ย... ลืมไปเลยผมกำลังรีบอยู่ด้วย 

 

จุ๊บ...!! ผมโน้มตัวเข้าไปจูบที่ปากมันเบา ๆ แต่แล้วมันก็ล็อคผมเอาไว้กระหน่ำจูบผมซะเต็มสูบ

 

“อื้ออออ ไอ้เอี้ย อ่อย”  ผมผลักมันออก

 

“กูจะรีบไปทำงาน มึงนี่ก็เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา”  ผมเอ็ดมันไปเบา ๆ  มันลืมตาปรือเลียริมฝีปากตัวเองแผล็บ ๆ

 

“อร่อย”  แล้วมันก็บอกกับผม เฮ้อออออ กูยอมมึงจริง ๆ

 

“วันนี้ญาติมึงจะมาหาด้วยไม่ใช่หรือไง...? แม่งกูว่าวันนี้มึงลืมนัดหมดแน่ มัวแต่โอ้เอ้อยู่นั่นแหล่ะ ออกจากห้องปิดประตูให้เรียบร้อยด้วยนะโว้ย กูไปทำงานก่อนหล่ะเดี๋ยวจะสาย”   แล้วผมก็รีบจ้ำอ้าวเดินออกจากห้องมา

 

“สายแล้ว สายแล้ว”  ผมบ่นกับตัวเองพร้อมกับสตาร์ทรถขับออกจากคอนโดเพื่อไปทำงานวันนี้คุณพ่อนัดประชุมด้วย

 

พอประชุมเสร็จ ผมกำลังเก็บเอกสารจะกลับห้องทำงาน

 

เจ้านิว พ่อขอคุยด้วยหน่อย  แล้วพ่อก็บอกกับผม ผมหันไปมอง

 

ครับ  แล้วกลับนั่งเก้าอี้ตามเดิม

 

พ่อคุยกับแม่แกให้แล้วนะเรื่องแกหน่ะ   แล้วพ่อก็บอกกับผม  ที่จริงแล้วผมก็อยากจะถามพ่อไปหลายวันแล้วเหมือนกัน หลังจากที่ผมกลับบ้านเมื่อครั้งก่อน เพราะผมก็ไม่ได้คุยกับแม่อีกเลย 

 

แม่แกลดฐิทิลงได้เยอะเข้าใจอะไรมากขึ้น แกก็กลับเข้าบ้านบ่อย ๆ ให้แม่แกเห็นหน้าเห็นตาบ้าง 

 

ขอบคุณครับพ่อ   ผมยกมือไหว้พ่อที่อุตส่าห์เป็นธุระคุยกับแม่ให้ ผมก็สบายใจขึ้นมาบ้างเมื่อได้ยินที่พ่อพูด แต่ผมก็คิดว่าแม่ก็ยังคงตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง มันก็เป็นเรื่องปกติ อาจใช้เวลาอีกซักหน่อยเพื่อที่จะให้แม่ยอมรับผมกับไอ้ดลได้สนิทใจขึ้น

 

หลังจากประชุมช่วงเช้าเสร็จ ผมก็อยู่ออฟฟิศเพื่อเคลียร์งานจนกระทั่งบ่าย

 

RRRRRRRRRRRRRRR  แล้วเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น

 

“มึงเลิกงานกี่โมงวะ...?”  ไอ้ดลมันโทรมาถามผม

 

“คงเย็น ๆ โน่นแหล่ะ เดี๋ยวกูจะซื้อกับข้าวเข้าไปเอง”  ผมบอกมันไป เพราะเรื่องข้าวปลาอาหารผมตกลงกับมันไว้ว่าผมจะเป็นคนจัดการซื้อเข้าไปทุกเย็น ส่วนของใช้ภายในบ้านมันจะเป็นคนซื้อเพราะมันชอบไปเดินห้าง

 

“มึงรีบกลับหน่อยได้มั้ยวะ...? กูจะไปซื้อของ”  แล้วมันบอกกับผม

 

“เอ๊า... ก็เพิ่งไปซื้อมาไม่กี่วันนี้ไม่ใช่...? อะไรหมดวะเลิกงานกูแวะซื้อให้ก็ได้”  ผมถามมันไป

 

“เออน่า วันนี้มึงกลับเร็วหน่อยก็แล้วกัน แค่นี้นะ จุ๊บ ๆ”  แล้วมันก็ตัดสายทิ้ง

 

“อะไรของมันวะ...?”   ผมได้แต่เกาหัวตัวเองแกรก ๆ แล้วก็รีบเคลียร์งานเพื่อที่จะได้กลับเข้าบ้านเร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นไอ้ดลงอนผมตายแน่

 

พอเคลียร์งานเสร็จก็ห้าโมงเย็นพอดี ไอ้ดลมันนัดกับผมว่าจะออกไปซื้อของกัน ผมเลยรีบจ้ำอ้าวไปลาดจอดรถแล้วขับกลับคอนโดทันที  พอผมกลับมาถึงคอนโดก็ขึ้นลิฟท์กลับห้องปกติ ผมเดินออกจากลิฟท์มาเพื่อจะเดินกลับห้อง แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงเด็กทารกร้อง

 

“สังสัยชั้นนี้จะมีเด็กเพิ่งคลอดแน่ ๆ”  ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ฮำเพลงเดินตรงดิ่งกลับห้อง แต่แล้วเสียงเด็กก็เหมือนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ

 

“เอ๊ะ... หรือว่าข้างห้องจะคลอดลูกวะ...? แต่เท่าที่เห็นเป็นผู้ชายนี่หว่า”  ผมได้แต่สงสัย ช่างแม่งเหอะไม่ใช่เรื่องของเราซักหน่อย

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ผมเคาะประตูห้อง รอให้ไอ้ดลมาเปิด พอประตูเปิดออกเท่านั้นแหล่ะ

 

แง๊งงงงงงงงงงงงงงง...!!  แล้วเสียงร้องไห้จ้าของเด็กก็ดังขึ้น

 

“ชิบหายแล้ว เหี้ยดลมึงไปทำใครท้องมาวะ...? กูฆ่ามึง...!!”   ผมรีบเข้ามาในห้องล็อคคอไอ้ดลทันที

 

“ไอ้เหี้ยปล่อยกู มันใช่ลูกกูที่ไหนกันหล่ะ ปล่อยกู”   มันพยายามดึงมือผมออกจากคอมัน  ผมได้ยินก็รีบปล่อยมือออก

 

แค่ก แค่ก แค่ก “สัส...!!  เอะอะอะไรนิดอะไรหน่อยก็จะฆ่ากูไอ้เหี้ย...!!”  มันหันมาด่าผม

 

“เอ๊า กูจะไปรู้เร๊อะ เข้าห้องมาได้ยินเสียงเด็กร้องจ้า”  ผมบอกกับมันไป

 

แง๊งงงงงงงงงง...!! ผมรีบกวาดตามองเห็นเด็กทารกตัวเล็ก ๆ นอนดิ้นกระแด่ว ๆ อยู่บนเตียงร้องไห้จ้าหน้าดำหน้าแดง ไอ้ดลรีบเข้าไปอุ้ม

 

“โอ๋ ๆ ๆ ๆ ไม่ต้องร้องนะ”  ไอ้ดลอุ้มเดินไปเดินมาได้ซักพักมันก็หยุดร้อง

 

“ลูกใครวะ...?”  ผมเดินเข้าไปถามมัน

 

“ลูกของพี่สาวกู มันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับกูนี่แหล่ะวันนี้มันมาปรึกษากู มันได้ผัวใหม่เป็นคนต่างชาติ มันจะไปอยู่กับผัวที่ต่างประเทศแต่ผัวมันไม่ให้เอาเด็กไปด้วย มันก็เลยมาคุยกับกูจะให้เอาไอ้หนูเนี่ยไปให้แม่กูเลี้ยง กูเห็นว่าแม่กูก็แก่แล้วหูตาก็ไม่ค่อยจะดีจะมานั่งเลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ ก็คงไม่ไหว กูก็เลยรับเอาไว้เลี้ยงเอง”  มันบอกกับผม

 

“แล้วมึงไม่ปรึกษากูซักคำเนี่ยนะ...?”  ผมถามมันไป

 

“กูขอโทษว่ะที่ไม่ได้ปรึกษามึงก่อน กูเห็นไอ้หนูนี่แล้วแม่งถูกชะตา กูก็เลย......”  มันก้มหน้าบอกกับผม

 

“ถ้ามึงไม่ให้กูเลี้ยง กูกลับเอาไปให้แม่กูเลี้ยงก็ได้นะเว้ย”  มันเสียงอ่อย ๆ บอกกับผม

 

“แล้วมึงเลี้ยงเป็นเหรอวะ...? ลูกก็ไม่เคยมี”  ผมถามมันไปเพราะความเป็นห่วง

 

“เป็นดิ พี่กูสอนให้หมดแล้ว”  มันบอกกับผม แล้วรีบไปหยิบสมุดโน๊ตเอามาให้ผมดู

 

กูลองเข้าเน็ตหาข้อมูลเลี้ยงเด็กทารกด้วย ดูดิกูจดรายละเอียดไว้เป็นข้อ ๆ   แล้วมันก็ยื่นสมุดโน๊ตส่งให้ผมดู 

 

“นิว เราเลี้ยงไอ้หนูไว้เถอะนะ กูสงสารมันวะ”   มันอ้อนบอกกับผม

 

“มึงทำงานด้วยแล้วจะเลี้ยงยังไง....?”  ผมถามมันกลับไป

 

“กูโทรไปคุยกับไอ้ภูมันแล้วถ้ามึงให้กูเลี้ยงกูจะหยุดงานรอจนกว่ามันจะโตพอจะฝากเค้าเลี้ยงได้แล้วกูก็จะกลับไปทำงานตามเดิม”  มันบอกกับผม มันวางแผนเอาไว้หมดแล้วแสดงว่ามันคงอยากจะเลี้ยงไอ้หนูนี้มาก

 

“นะนิว เราเลี้ยงไอ้หนูนี่เถอะนะ”  มันออดอ้อนบอกกับผม

 

“มีเด็กอยู่ด้วย กูก็เอ็ดยดมึงอ่ะดิ”  ผมแกล้งแหย่มันไป

 

“เฮ้ย ไม่เกี่ยว รอมันหลับก่อนก็ได้ หรือไม่ก็ห้องน้ำ”  มันคงอยากจะเลี้ยงมากอ่ะนะ อันที่จริงก็ดีเหมือนกัน  แม่ผมอยากได้หลานถ้ามีไอ้หนูนี่มาช่วยเป็นกาวใจให้ผมกับแม่เผื่อจะได้เข้าใจกันมากขึ้น

 

“เลี้ยงเด็กมันไม่ได้เหมือนกับเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวนะเว้ย มึงจะปล่อยปละละเลยไม่ได้”  ผมย้ำบอกกับมันไปอีกครั้ง

 

“กูรู้ ไอ้ภูมันก็เลี้ยงไอ้แสบมาตั้งแต่มันยังเรียนอยู่ ปวช.ด้วยซ้ำ มันก็ยังทำได้”  มันเอาไอ้ภูมาอ้าง

 

“ถ้างั้นก็ตามใจมึงละกัน”   ผมบอกมันไป พอมันได้ยินมันก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง

 

“แล้วไหนรางวัล...?”  ผมยักคิ้วบอกกับมัน

 

จุ๊บ.... มันรีบเข้ามาจูบปากผมทั้ง ๆ ที่ยังอุ้มไอ้หนูอยู่

 

“เรื่องเลี้ยงไอ้หนูนี่เดี๋ยวกูจัดการเองเพราะมึงต้องทำงาน เลี้ยงเด็กมันต้องอดทนต้องตื่นนอนบ่อย ๆ”  มันบอกกับผม

 

“ก็ช่วย ๆ กันเลี้ยงนี่แหล่ะมันก็เป็นลูกกูเหมือนกันนิ”  ผมยิ้มบอกกับมัน

 

“กูรักมึงวะเหี้ยนิว นี่ถ้าไม่มีไอ้หนูกูขย่มตอมึงไปแล้วนะเนี่ย”  ดูมันพูด

 

“สัส...!! ความหื่นมึงนี่คงเส้นคงวาจริง ๆ”  ผมว่าให้มันไป

 

“ที่มึงบอกให้กูกลับเร็วก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยวะ...?”  ผมถามมัน

 

“อืม กูจะไปซื้อของใช้เด็กซักหน่อยพวกแพมเพิส นม แชมพูและอีกหลายอย่าง พี่กูมันจดไว้ให้หมดแล้ว”  มันบอกกับผม

 

“ได้ งั้นก็ไปกันเลย” 

 

“แล้วมึงจะเรียกไอ้หนูนี่ว่าอะไร....?”  ผมเกือบลืม

 

“บักหำน้อย”  มันยิ้มแป้นบอกกับผม

 

“ห๊ะ....!! บักหำน้อย...??”  ผมทำหน้างง

 

“มันยังเด็กอยู่หำมันเล็กนิดเดียวเลยเรียกมันว่าบักหำน้อย”  มันอธิบายเป็นจริงเป็นจังมาก

 

“แล้วตัวมึงอ่ะเรียกว่าอะไร....?”  ผมย้อนถามมันกลับ

 

“กูก็ บักหำใหญ่ไง”  มันยักคิ้วบอกกับผม

 

“ไอ้เหี้ย ชื่อลูกก็ตั้งให้มันดี ๆ หน่อยดิวะ” 

 

“มึงชื่อดล กูชื่อนิว  รวมกันก็เป็น ดิว ชื่อดิวเป็นไงวะ...?”  ผมบอกกับไอ้ดลไป

 

“เออๆๆ ชื่อดิวก็ดีว่ะ เอาชื่อนี้แหล่ะ  ไอ้ดิวลูกพ่อ”  มันยิ้มหน้าระรื่นเล่นกับไอ้หนู

 

“เฮ้ย กูต้องเป็นพ่อดิ ส่วนมึงหน่ะเป็นแม่”  ผมบอกกับมันไป

 

“อะไรวะ...? กูเป็นผู้ชายก็ต้องเป็นพ่อดิ”  มันทำหน้างงสงสัย

 

“ทุกวันนี้ใครเป็นคนรุก...?”  ผมยักคิ้วถามกับมัน

 

“ก็มึง”  มันตอบเสียงอ่อย ๆ

 

“ใช่มั้ยหล่ะ รุกก็ต้องเป็นพ่อ ส่วนมึงหน่ะเป็นแม่ดีแล้ว”   ผมบอกมันไปอีกครั้ง

 

“จะดีเหรอวะ...? จะให้ลูกเรียกกูว่าแม่เนี่ยนะ แม่ดล โว๊ะ... ไม่เข้ากันเลยว่ะ แม่อะไรวะตัวเท่าควาย...?”  มันก็ยังไม่ยอม

 

“มึงไม่ต้องมาเถียง มึงเอาไอ้หนูเนี่ยมาเลี้ยงไม่ปรึกษากูซักคำกูยังไม่ว่าอะไรให้มึงเลยนะ”  ผมขู่มันไป

 

“แต่ว่า.....”  มันยังตะขิดตะขวงใจ

 

“งั้นให้เรียกม๊าเอามั้ยหล่ะ...? ส่วนกูก็ป๊า”  ผมยื่นข้อเสนอให้มันไปอีกครั้ง

 

“ม๊าเหรอ...? ฟังดูค่อยยังชั่วหน่อย เหมือนกับม้ากับลา ม๊าดล เออเว้ยเข้าท่า” มันตั้งหน้าตั้งตาคิดของมัน

 

“งั้นก็ตามนี้ มึงจะไปซื้อของไม่ใช่เหรอ...? เร็ว ๆ ดิเดี๋ยวจะกลับค่ำซะก่อน”  ผมบอกกับมันไป  มันรีบพยักหน้ารับแล้วอุ้มเจ้าหนูดิวเดินออกจากห้องไป

 

พอมาถึงห้างไอ้ดลก็ปรี่เข้าไปที่แผนกของใช้เด็กทันที ผมก็เดินอยู่ข้าง ๆ มัน ผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของต่างหันมามองผมกับไอ้ดลกันหมด คงจะแปลกใจทำไมผู้ชายตัวโตเท่าควายสองคนอุ้มเด็กน้อยเดินเลือกซื้อของใช้เด็ก ไอ้ดลมันใช้เป้สำหรับอุ้มเด็กเอาเจ้าหนูดิวใส่ไว้แล้วสะพายไว้ข้างหน้า แล้วก็เดินเลือกซื้อของ ใครเห็นต่างก็หันมายิ้มกันใหญ่ ไอ้ดลมันไม่ได้สนใจใครเลยคอยแต่เลือกซื้อของใช้ให้เจ้าหนูดิว ส่วนเจ้าหนูดิวก็ดิ้นดุ๊กดิ๊กๆไปมาอยู่ในเป้

 

“อร๊ายยยยยย น่ารักจังเลยคุณพ่อมาซื้อของใช้ให้ลูกเหรอคะ...? อยากได้อะไรสอบถามได้นะคะ” แล้วพนักงานขายต่างก็กรูกันเข้ามาหาเจ้าหนูดิวกันใหญ่

 

“ผมอยากได้หมดนี่เลยครับ”   ว่าแล้วไอ้ดลก็ยื่นกระดาษที่พี่สาวมันจดให้กับพนักงาน พนักงานรีบพาผมกับไอ้ดลเข้าไปเลือกซื้อของที่ต้องการได้จนครบ

 

เฮ้อออออออ “เสร็จซะทีได้ของครบหมดแล้ว กลับบ้านกันเถอะนะเจ้าดิวของม๊า”  มันก้มลงไปหอมกระหม่อมลูกเบา ๆ  ผมได้แต่ยิ้มมองมัน

 

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ทานข้าว อาบน้ำเสร็จ ผมเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นมันนอนตะแคงกรนอยู่ข้าง ๆ ลูกมืออีกข้างก็กอดลูกเอาไว้ ผมเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

 

“ดล มึงไปอาบน้ำก่อนเหอะ นอนทั้งแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”  ผมบอกกับมันไปมันค่อย ๆ ลืมตาปรือ

 

“อื่อ มึงดูลูกด้วยนะกูกลัวมันจะตื่น”  มันค่อย ๆ ลุกขึ้นเบา ๆ  เพื่อจะไปอาบน้ำ ผมก็เข้าไปนั่งข้าง ๆ ลูก

 

“เอ็งมันน่ารักเหมือนม๊าเอ็งเลยนะไอ้ลูกหมา”  ผมลูบหัวมันไปเบา ๆ  เจ้าดิวมันน่ารักน่าเอ็นดูไม่ค่อยงอแง

 

แล้วคืนนี้ก็เป็นคืนแรกที่ผมมีสมาชิกเพิ่มเข้ามาเป็นคนในครอบครัวผมอีกหนึ่งคน

 

แง๊งงงงงงงงงงงง...!! ผมตกใจตื่นเมื่อได้ยินเสียงร้องของเจ้าหนูดิว

 

“โอ๋ๆๆๆ หิวอีกแล้วใช่มั้ยไอ้ลูกหมาของม๊า...? เดี๋ยวม๊าชงนมให้”  ไอ้ดลมันตื่นก่อนผมซะอีก ผมเห็นมันรีบไปชงนมให้กับลูกแล้วพาลูกอุ้มเดินไปมา ผมง่วงก็เลยนอนต่อ พอนอนไปได้ซักพัก

 

แง๊งงงงงงงงงงงง  เสียงลูกร้องอีกแล้ว ผมลืมตาปรือเห็นไอ้ดลมันเปลี่ยนแพมเพิสให้กับลูก

 

คืนนี้ลูกตื่นร้องงอแงหลายครั้ง ไอ้ดลมันก็ลุกดูแลลูกทุกครั้งโดยไม่ปริปากบ่นซักคำ

 

“ดลเดี๋ยวกูช่วย”  ผมบอกกับมันไปเห็นมันตื่นบ่อยก็อดสงสารไม่ได้ มันก็คงจะง่วงเหมือนกัน

 

“เฮ้ยไม่เป็นไร มึงต้องไปทำงานแต่เช้านอนเหอะเดี๋ยวกูดูลูกเอง”  มันไม่ยอมให้ผมช่วย มันก็อุ้มลูกชงนมของมันไป

 

นับจากวันนี้ไปผมก็จะมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาในครอบครัวผมอีกหนึ่งคน ตอนนี้ผมก็เป็นหัวครอบครัวเต็มตัวแล้ว ผมต้องขยันทำงานมากขึ้นเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียให้มีความสุขที่สุดเท่าที่กำลังผมจะทำได้ ผมจะเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี  ภาระหน้าที่ที่สำคัญนี้กำลังรอผมอยู่ข้างหน้าผมจะทำให้ดีที่สุด

 

 

........................................................................

To be continue................

........................................................................

 

 

นิยายเรื่องนี้ใกล้จบเต็มทีแล้วนะคะ พอจบแล้วช้อยจะมีตอนพิเศษให้ทุกท่านได้อ่านกันต่ออีก

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอด

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่ะ

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น