ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : NC_SOS ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2557 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NC_SOS ตอนที่ 31
แบบอักษร

 

 

 

 

School  Of  Sex (โรงเรียนสอนรัก) ตอนที่ 31

Author:   (ยอนิม)

                        

 

                                              

 

 

 

ฮีชอลเดินเข้าไปหาคนรักช้าๆ พยายามคิดว่าจะเริ่มต้นพูดกับฮันเกิงยังไง เพราะดูท่าทางของฮันเกิงจะโกรธมาก ร่างหนาของฮันเกิง ยกแก้วบรั่นดีขึ้นมาดื่มเพียวๆจนหมดแก้ว แต่ก็ยังยืนหันหลังให้ฮีชอลอยู่เหมือนเดิม

 

 

“ผะ...ผ.อ ครับ” ฮีชอลเรียกฮันเกิงเสียงแผ่ว

 

 

ตึง!

ร่างหนากระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้ฮีชอลสะดุ้งเฮือก

 

 

“คิดจะทำอะไรฮีชอล” ร่างหนาถามเสียงเข้ม

 

 

“ผะ..ผมก็แค่อยากจะช่วย” ฮีชอลพอจะเดาได้ว่าร่างหนาโกรธเรื่องอะไร ฮันเกิงหันมามองหน้าฮีชอลพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธ

 

 

“ช่วยงั้นเหรอ! ช่วยโดยการเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอย่างนั้นน่ะเหรอห้ะ!!” ร่างหนาตวาดลั่นทำให้ฮีชอลสะดุ้งเฮือกดวงตาร้อนผ่าว

 

 

“ก็ขโมยมันอยู่ใกล้ตัวผมแล้ว ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่าง แล้วมันหนีไปได้ล่ะครับ” ฮีชอลบอกกลับมาตามที่ตนเองคิด

 

 

“แล้วตอนแรกชั้นสั่งนายว่าอะไร!! สั่งไม่ให้ลงมายุ่งเรื่องนี้ไม่ใช่รึไง ชั้นสั่งให้นายอยู่บนห้องห้ามลงมา ทำไมนายถึงชอบขัดคำสั่งของชั้นนักฮีชอล!!” ร่างหนาตวาดอีก พร้อมกับขยับเข้าหาฮีชอล ทำให้ฮีชอลถอยหลังด้วยความตกใจ

 

 

“แล้วจะให้ผมอยู่นิ่งเฉยๆโดยไม่ทำอะไรได้ไงล่ะครับ ผมไม่ได้พิการนะ อีกอย่างผมก็อยากปกป้อง อยากช่วยเหลือโรงเรียนนี้ อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์กับโรงเรียน กับ ผอ. ให้มากที่สุด ผมผิดเหรอครับที่ผมอยากช่วยน่ะ” ฮีชอลพูดตัดพ้อออกมา

 

 

“นายมีหน้าที่อื่น ที่ทำประโยชน์ให้โรงเรียนอีกมากมาย แต่ไม่ใช่โดยการเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงแบบคืนนี้ คนของชั้นมี บอดี้การ์ดของชั้นมี รปภ. ของชั้นมี ให้พวกเค้าทำหน้าที่ของเค้าไป นายไม่ต้องไปแย่งหน้าที่ของเค้า เข้าใจมั้ยฮีชอล!!” ร่างหนาพูดใส่เสียงดังอีก ตอนนี้อกของฮันเกิงร้อนรุ่มแทบจะระเบิด เขาแทบจะคุมตัวเองไม่ด้วยซ้ำ ตอนที่เห็นฮีชอลถูกขโมยกระจอกจับตัวไว้

 

 

“ผมไม่เข้าใจ! สิ่งที่ผมทำ ผมไม่ได้ทำเพราะมันเป็นหน้าที่ ผมทำทุกอย่างเพราะความรู้สึกของผมมันสั่งให้ทำ ก็เหมือนเซ็กส์ของเราสองคน ผมไม่ได้ทำกับ ผอ. เพราะมันเป็นหน้าที่ แต่ที่ผมทำเพราะความรู้สึก เพราะความรักที่ผมมีให้กับผอ. ผอ.เลิกประคบประหงมผมเหมือนไข่ในหินสักที ผมไม่ใช่ผู้หญิง ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ” ฮีชอลพูดว่าออกมาบ้าง รู้สึกน้อยใจเหมือนกันที่ฮันเกิงไม่เข้าใจสิ่งที่ฮีชอลทำ ฮันเกิงกัดฟันกรอด ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจ แต่ความรัก ความห่วง ความหวงในตัวฮีชอล มีมากเสียจนฮันเกิงเองยังตกใจตัวเอง ว่าทำไมถึงได้รัก ได้ห่วง ร่างบางตรงหน้าได้มากมายขนาดนี้

 

 

“โว้ยยยย!!” ร่างหนาโวยลั่น ก่อนจะหันไปคว้าแก้วบรั่นดีที่วางเอาไว้ก่อนหน้านี้ ปาไปที่ผนังห้องอีกด้านทันที

 

 

เพล้ง!!

 

ฮีชอลผวาเฮือก น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวและตกใจ ความรู้สึกกลัวมีมากกว่าตอนที่ถูกขโมยจับเอาไว้ซะอีก

 

 

“ถ้านายเป็นอะไรไปชั้นจะทำยังไง!! ถ้าไม่มีนายแล้วชั้นจะอยู่ยังไง!! เข้าใจหัวอกคนอย่างชั้นบ้างมั้ย!! นายไม่มีสิทธิ์เป็นอะไร ไม่มีสิทธิ์ตายก่อนชั้น!! จำเอาไว้ด้วยฮีชอล!!” ฮันเกิงที่เคยสุขุม เยือกเย็น กลายเป็นคนพาลอาละวาดได้เมื่อเป็นเรื่องของฮีชอล

 

 

เพียะ!!

ฮันเกิงชะงักนิ่ง หน้าชาไปแถบเมื่อถูกฝ่ามือเรียวของฮีชอลตบเข้าที่ใบหน้าของฮันเกิงอย่างจัง

 

“ฮึกกก...หยุดบ้าได้รึยังครับ” ฮีชอลสะอื้นถามเสียงสั่น ดวงตาที่เอ่อคลอมองหน้าร่างหนาอย่างตัดพ้อ

“ฮึกก ผมรู้ว่า ผอ.รักผม รู้ว่า ผอ.เป็นห่วงผม แต่ผมก็ไม่ชอบเลยที่ ผอ.ต้องเป็นแบบนี้เพราะผม ฮึกก..ช่วยตั้งสติก่อนได้มั้ย...ฮึกก.ผมขอล่ะครับ..เราคุยกันดีๆได้มั้ย” ร่างบางพูดเสียงสะอื้น ฮันเกิงยืนนิ่งอึ้งอยู่สักพัก พอจะคุมอารมณ์ตัวเองให้ลงได้บ้างแล้ว หลังจากที่ถูกฮีชอลตบหน้า เดินไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ พร้อมกับยกฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองลูบหน้าแล้วค้างอยู่อย่างนั้น ฮีชอลเดินเข้าไปหา พร้อมกับโอบกอดร่างหนาเอาไว้ ทันทีที่รู้สึกถึงความอุ่นจากอ้อมกอดของฮีชอล ฮันเกิงก็คว้าร่างบางให้นั่งลงบนตักตนเองพร้อมกับกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าคมซุกอยู่ที่ไหล่บางของฮีชอล ฮีชอลเองก็สะอื้นอยู่กับไหล่ของร่างหนาเช่นเดียวกัน ไม่มีคำพูดอะไรออกมาอีกจากฮันเกิง มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วๆของฮีชอลเท่านั้น แต่ฮีชอลก็รับรู้ว่าร่างกายของฮันเกิงสั่นทั้งตัว วงแขนที่กอดก็รัดแน่น จนฮีชอลต้องคลายอาการสะอื้นของตนเองลงแล้วลูบหลังของฮันเกิงไปมาเบาๆ

“อย่าไปเป็นแบบนี้ต่อหน้าใครนะครับ” ฮีชอลพูดบอกเสียงแผ่ว ฮันเกิงก็ยังคงเงียบและกอดฮีชอลแน่นอยู่เหมือนเดิม

..

..

..

“ขอโทษ” คำพูดแผ่วๆดังขึ้นข้างหูของฮีชอล ในเวลาต่อมา

 

 

“ผมก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกัน ที่ไม่ดูแลตัวเองดีๆ จนทำให้ผอ.เป็นห่วงแบบนี้” ฮีชอลตอบกลับไปบ้าง ก่อนจะดันอกแกร่งของฮันเกิงนิดๆ

“ผอ. ปล่อยก่อนครับ  ผมขอดูหน้าหน่อย” ร่างบางบอกอีก ฮันเกิงก็ผละออกจากไหล่ของฮีชอลช้าๆ ใบหน้าคมมีรอยฝ่ามือของฮีชอลขึ้นแดงเรื่อ ดวงตาของร่างหนาบ่งบอกถึงความห่วงและรักฮีชอลมากเหลือเกิน ฮีชอลยิ้มอ่อนส่งไปให้ พร้อมกับยกมือไปลูบแก้มสากของคนรักตรงรอยที่โดนตบ

“เจ็บมั้ยครับ ผมขอโทษนะ” ฮีชอลบอกเสียงอ่อย ฮันเกิงยกมือตนเองมาเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าเนียนเช่นกัน

 

 

“นายเจ็บกว่าชั้นอีก” ร่างหนาบอกออกมา อาการคลุ้มคลั่งพาลเมื่อสักครู่หายไปแทบจะทันที เมื่อได้กอดและสัมผัสไออุ่นของกันและกัน

“กลัวชั้นรึเปล่า” ร่างหนาถามขึ้นเสียงแผ่ว ดวงตาของฮันเกิงแดงก่ำแต่เจ้าตัวไม่ได้ร้องไห้ออกมาแต่อย่างไร ซึ่งฮีชอลคิดว่าถ้าร่างหนาร้องไห้ออกมา มันน่าจะดีกว่า เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ฮันเกิงคงจะรู้สึกอึดอัดภายในอกไม่น้อย

 

 

“กลัวครับ แต่ผมรู้ว่า ผอ.ไม่ทำอะไรผมแน่ๆ” ฮีชอลบอกกลับ ร่างหนายิ้มนิดๆ พร้อมกับจูบเบาๆไปที่ริมฝีปากอุ่นของฮีชอลและผละออกมา และกดจูบย้ำๆที่กลีบปากและมุมปากของฮีชอลเป็นเชิงปลอบใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองแผลที่หัวของฮีชอล

 

 

“คังอินมันเย็บให้กี่เข็ม” ฮันเกิงถามขึ้น

 

 

2 ครับ” ฮีชอลตอบกลับ ฮันเกิงพยักหน้ารับ ฮีชอลยกมือไปลูบแก้มสากของฮันเกิงเบาๆ

“เราคุยกันดีๆได้รึยังครับ” ร่างบางถามขึ้น ฮันเกิงพยักหน้ารับอีก

“ผมขอโทษที่ไม่เชื่อฟัง ผอ. ผมแค่อยากช่วยจริงๆ” ฮีชอลพูดบอกเสียงนุ่ม ร่างหนาถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“เวลาจะทำอะไร ชั้นอยากให้นายคิดให้มากกว่านี้ ระวังและรอบคอบให้มากกว่านี้ เพราะถ้ามีครั้งหน้า นายอาจจะไม่โชคดีแค่หัวแตกแบบนี้หรอกนะฮีชอล” ร่างหนาพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ

 

 

“ครับ ผมจะระวังตัวให้มากกว่านี้” ฮีชอลตอบรับ

“ผอ.ครับ ตอนที่ ผอ.ให้ซังบินพาผมไปห้องพยาบาล ทำไม ผอ. ไม่ไปดูผมเลย ทำไมถึงไม่สนใจผม โกรธผมใช่มั้ย” ฮีชอลถามในสิ่งที่ตนเองน้อยใจในตอนแรก

 

 

“เฮ้อ ใช่ ชั้นโกรธ และชั้นไม่อยากระเบิดอารมณ์ต่อหน้าคนอื่น แล้วอีกอย่าง ชั้นรู้ว่านายต้องเย็บแผลที่หัวแน่ๆ บอกตามตรง ชั้นไม่อยากเห็นนายเจ็บ แค่นายโดนเย็บที่หัว ชั้นก็ใจจะขาดแล้ว รู้รึเปล่า แล้วถ้านายเป็นอะไรมากกว่านี้ ชั้นคง..” ร่างหนาจะพูดต่อ ฮีชอลรีบยกนิ้วชี้ไปปิดที่ปากของร่างหนาเอาไว้ ทำให้ฮันเกิงหยุดพูดทันที

 

 

“ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ผมนั่งอยู่บนตัก ผอ.นี่ไงครับ อย่าคิดอะไรล่วงหน้าสิครับ” ฮีชอลพูดบอก ฮันเกิงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันไปมองเศษแก้วที่กระจายเกลื่อน

“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับ อย่าทำลายข้าวของแบบนี้อีก” ฮีชอลได้ทีพูดเตือนออกมา

 

 

“นายก็อย่าทำให้ชั้นฟิวส์ขาดนักสิ” ฮันเกิงบอกกลับ ฮีชอลเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย ผอ.นั่นแหละที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง” ฮีชอลว่ากลับยิ้มๆ ทำให้ฮันเกิงหัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

“แล้วนี่นายเจ็บอะไรตรงไหนรึเปล่า” ร่างหนาถามอีกด้วยความเป็นห่วง ฮีชอลจับมือของฮันเกิงขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วไปวางทาบที่อกด้านซ้ายของตนเอง

 

 

“เจ็บตรงนี้ครับ เจ็บตอนที่ผอ. ไม่สนใจผม” ฮีชอลพูดขึ้น ทำให้ฮันเกิงนิ่งไปนิด ก่อนจะเลื่อนมือตัวเองออก แล้วก้มลงไปประทับจูบที่ตรงตำแหน่งอกด้านซ้ายของฮีชอลอย่างอ่อนโยน

 

 

“รักษาให้ หายเจ็บรึยัง” ร่างหนาถามขึ้นทำให้ฮีชอลยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับพยักหน้ารับ

 

 

“ผอ. ไปอาบน้ำเถอะครับ ผมจะไปเก็บกวาดเศษแก้วก่อน เดี๋ยวเดินเหยียบบาดเท้ากันพอดี” ร่างบางบอกออกมา ฮันเกิงส่ายหน้า

 

 

“ชั้นเป็นคนทำมันแตก ชั้นจะเก็บเอง นายตะหากที่ต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นมั้ย ว่ารอยเลือดติดอยู่ที่เสื้อนายเนี่ย” ร่างหนาพูดบอก ทำให้ฮีชอลนึกขึ้นได้

 

 

“ครับ ผอ. เก็บดีๆนะครับระวังด้วย” ฮีชอลบอกด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่ฮันเกิงจะเป็นฝ่ายอุ้มฮีชอลไปที่ห้องนอนแล้ววางร่างบางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

 

 

“เดี๋ยวชั้นมานะ” ร่างหนาพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปเพื่อไปเก็บเศษแก้วที่ตนเองเป็นคนปาแตก ฮันเกิงใช้เวลาเก็บกวาดสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเศษหลงเหลืออยู่ เพราะถ้าฮีชอลมาเดินเหยียบเข้า เค้าเองก็คงโกรธตัวเองมากแน่ๆ เมื่อเก็บกวาดเรียบร้อย ฮันเกิงก็เดินกลับเข้าไปหาฮีชอล

“ทำไมยังไม่ไปอาบน้ำล่ะ” ร่างหนาถามขึ้นเมื่อเห็นฮีชอลยังคงนั่งอยู่ที่เตียง ฮีชอลยิ้มเจื่อนๆ

 

 

“ผมยกแขนไม่ขึ้นน่ะครับ ถอดเสื้อไม่ได้ ปวดไปหมดทั้งตัวเลย” ร่างบางบอกเสียงอ่อยๆ ฮันเกิงส่ายหน้าไปมานิดๆ

 

 

“สงสัยจะเริ่มระบมล่ะมั้ง แล้วคังอินได้ให้กินยารึยัง” ร่างหนาขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“อาจารย์คังอินให้ยามาแล้วครับ แต่ผมยังไม่ได้กิน อาจารย์คังอินบอกว่าให้กินอะไรรองท้องก่อน” ฮีชอลตอบกลับ

 

 

“แล้วตั้งนานทำไมไม่บอก” ร่างหนาว่าเสียงดุนิดๆ

 

 

“จะให้บอกยังไงล่ะครับ มาถึง ผอ.ก็อาละวาดใส่ผมซะขนาดนั้น” ฮีชอลว่าเสียงกระเง้ากระงอด ทำให้ฮันเกิงชะงักนึกขึ้นได้ว่าเป็นแบบที่ฮีชอลพูดบอกจริงๆ

 

 

“อ่า นั่นสินะ โทษที มา เดี๋ยวชั้นพานายเช็ดตัวก่อนดีกว่า แล้วจะไปทำอะไรมาให้กิน จะได้กินยานอน” ร่างหนาบอกออกมาเสียงจริงจัง ก่อนจะค่อยๆช่วยถอดเสื้อให้ฮีชอลช้าๆ ร่างบางร้องครางเจ็บออกมาบ้างเวลาที่ต้องฝืนยกแขน ฮันเกิงพาฮีชอลเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับถอดกางเกงให้จนร่างกายของฮีชอลเปลือยเปล่า ฮันเกิงเอาผ้าขนหนูมาชุบน้ำแล้วค่อยๆไล่เช็ดไปตามใบหน้าและตามตัวให้ฮีชอลอย่างเบามือ ฮีชอลมองร่างหนาที่ตั้งใจเช็ดตัวให้ตนเองด้วยความตื้นตันในใจ การกระทำของฮันเกิงตอนนี้ ทำให้ความน้อยใจที่ฮันเกิงไม่สนใจตนเองตอนที่อยู่ห้องพยาบาลหายไปจนหมด ฮีชอลมั่นใจและเชื่อแล้วว่า ฮันเกิงสนใจและใส่ใจฮีชอลมากจริงๆ

 

 

“ขอบคุณนะครับ” ฮีชอลพูดขึ้น ฮันเกิงยิ้มรับ เมื่อเช็ดตัวให้ฮีชอลเรียบร้อยแล้ว ฮันเกิงก็จับฮีชอลแต่งตัว แล้วสั่งให้นอนรอบนเตียง ก่อนจะไปทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้ฮีชอลได้กินก่อนกินยา ฮันเกิงคอยป้อนข้าวให้ฮีชอลตลอด และเมื่อฮีชอลกินข้าวกินยาเรียบร้อย ร่างหนาถึงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง ออกมาอีกทีก็เห็นว่าฮีชอลหลับไปแล้ว ร่างหนานั่งลงที่ขอบเตียง พร้อมกับลูบแก้มใสอย่างแผ่วเบา

 

 

“ชั้นรักนายนะฮีชอล รักมากกว่าตัวชั้นเองด้วยซ้ำ” ฮันเกิงพูดพึมพำก่อนจะจูบหน้าผากของฮีชอลเบาๆ รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นจากกลีบปากบาง ทั้งๆที่หลับสนิท

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เช้า

 

ฮยอกแจที่นอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง พลิกตัวเพื่อจะไปกอดคนข้างกายตามความเคยชิน แต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่า ทำให้ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

 

 

“ประธานซีวอนไปไหนนะ ตื่นแต่เช้าเลยเหรอ” ฮยอกแจพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะรู้สึกเอะใจ ร่างเล็กลงจากเตียงไปที่ชั้นวางรองเท้า ฮยอกแจเม้มปากเข้าหากัน หัวใจรู้สึกร้อนวูบๆ

“คนบ้า! ไหนบอกว่าจะกลับเมื่อคืนไง นี่ยังไม่กลับมาเลยด้วยซ้ำ” ฮยอกแจพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าที่ชั้นวางรองเท้าไม่มีรองเท้าคู่ใส่ออกงานของซีวอนวางไว้เลย ทั้งๆที่ซีวอนจะเก็บรองเท้าไว้ที่เดิมทุกครั้งเมื่อกลับจากข้างนอก แล้วจะใส่คู่อื่นแทน แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++

 

 

ฮยอกแจคว้าโทรศัพท์มือถือ ขึ้นมากดโทรหาซีวอน แต่ก็ติดต่อไม่ได้ ร่างเล็กโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ เพื่อดับอารมณ์ พออาบน้ำเสร็จแล้วฮยอกแจก็มาเปิดทีวีทิ้งเอาไว้ และแต่งตัว เตรียมตัวไปเรียน

 

 

“ข่าวคนดังวันนี้นะคะ เป็นข่าวร้อนมาแรงเลยก็ว่าได้ เมื่อมีภาพหลุดของคนดังอย่างลูกชายหัวหน้าพรรค XYZ อย่างคุณเชว ซีวอน ไปดินเนอร์สุดหรูกับลูกสาวนักธุรกิจชื่อดังที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะหายขึ้นไปบนห้องของโรงแรมด้วยกัน” เสียงผู้ประกาศข่าวดังขึ้น ทำให้ฮยอกแจรีบหันไปมองเมื่อได้ยินชื่อของซีวอน ร่างเล็กตัวชาวาบเมื่อเห็นภาพในทีวี ซึ่งเป็นภาพนิ่งที่ปาปาราสซี่แอบถ่ายแล้วส่งให้นักข่าว ภาพที่เห็นแสดงถึงความสนิทสนมของทั้งสองเป็นอย่างดี แล้วก็เป็นภาพที่ซีวอนโอบเอวบางของหญิงสาวเข้าไปในลิฟท์ และที่สำคัญ ฮยอกแจจำเสื้อผ้าของซีวอนได้ เพราะคือชุดที่ใส่เมื่อคืน

“งานนี้ข่าววงในกระซิบมาว่า ทั้งสองจะหมั้นหมายกันในเร็วๆนี้” พอได้ยินถึงตรงนี้ ฮยอกแจก็หูอื้อ ตาลาย ไม่ได้ยินที่ผู้สื่อข่าวพูดอะไรแล้ว ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจเป็นอย่างมาก ความรู้สึกหวิวๆในอก เป็นความรู้สึกที่ฮยอกแจไม่ชอบเอาซะเลย

 

 

“ไหนบอกว่าไปกินข้าวกับพ่อไง” ฮยอกแจพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าว ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆเพื่อตั้งสติ

“เขาจะไปไหนกับใคร เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปวุ่นวายกับเค้านี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกับประธานซีวอนสักหน่อย อย่าลืมสิฮยอกแจ ว่าแกแค่ขายตัวให้เค้าก็เท่านั้น” ฮยอกแจพูดบอกตัวเองเสียงสั่น ก่อนจะลุกไปปิดทีวี แล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องเพื่อไปเข้าเรียน ฮยอกแจเดินอย่างเหม่อลอย พยายามห้ามใจไม่ให้คิดถึงเรื่องของซีวอน การที่ซีวอนไม่กลับมานอนที่ห้อง ทำให้ฮยอกแจรู้ได้เลยว่าคงค้างกับหญิงสาวอย่างที่เป็นข่าวจริงๆ

 

 

“เฮ้ นายน่ะ” เสียงทักดังขึ้น ขณะที่ฮยอกแจกำลังจะเดินขึ้นบันได เพื่อไปห้องเรียน ทำให้ร่างเล็กหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฮยอกแจยิ้มๆ

 

 

“ชั้นอยากลองกับนาย นายคิดเท่าไร ชั้นทุ่มไม่อั้น” อีกฝ่ายเสนอออกมาตรงๆ ฮยอกแจมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้านิ่งๆ ภาพของซีวอนวนเวียนอยู่ในหัว จนฮยอกแจต้องตัดสินใจทำบางอย่าง

 

 

“นายมีเท่าไร ชั้นรับแต่เงินสดนะ”

..

..

..

..

ร่างเล็กที่กระดุมเสื้อหลุดลุ่ยนั่งอยู่บนตักแกร่งของชายหนุ่มคนหนึ่ง บนดาดฟ้าของตึกเรียน โดยที่ชายหนุ่มกำลังซุกไซร้ซอกคอขาวอยู่ ในมือของฮยอกแจกำเงินที่อีกฝ่ายให้มาจนแน่น ร่างเล็กหลับตาลงช้าๆ นึกย้ำกับตัวเองไว้ว่า ตนเองต้องการแค่เงินเท่านั้น

 

 

พรึ่บ!

 

“โอ๊ย” ฮยอกแจร้องลั่นเมื่อถูกใครบางคนกระชากจนตกลงจากตักของคนที่ซื้อตนเองอย่างแรง ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะปลดกระดุมกางเกงของฮยอกแจเข้าพอดี

 

 

“ใครมาขัดวะ!” ชายหนุ่มสบถเสียงดังก่อนจะหน้าซีดเมื่อเห็นร่างสูงของอีกคน ฮยอกแจหันไปมองคนที่กระชากตัวเองก็นิ่งไปนิด

 

 

“นาย ไปเข้าเรียนได้แล้ว ไป!” ซีวอนเอ่ยไล่ชายหนุ่มที่ซื้อตัวฮยอกแจ ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบลุกวิ่งไปในทันที ฮยอกแจสะบัดมือตนเองออกจากมือของซีวอน พร้อมกับขยับเสื้อของตนเองให้เข้าที่ด้วยสีหน้านิ่ง

“ส่วนนาย มานี่!” ซีวอนพูดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชากแขนฮยอกแจให้ตามตนเองไป

 

 

“ปล่อยนะประธาน ชั้นบอกให้ปล่อย จะพาชั้นไปไหน!” ฮยอกแจโวยลั่น ซีวอนลากฮยอกแจไปตามทางเดินโดยไม่สนใจสายตาของนักเรียนหรืออาจารย์คนอื่นๆ จนมาถึงห้องพักของทั้งสอง ซีวอนก็พาฮยอกแจเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับล็อคประตู ร่างเล็กถูกเหวี่ยงไปที่เตียงนอนอย่างแรง

“เป็นบ้ารึไง” ฮยอกแจว่าเสียงสั่น ซีวอนกระโจนเข้าหาฮยอกแจในทันที

 

 

“ทำไมนายมันร่านแบบนี้ห้ะ!! อยากได้เงินนักใช่มั้ย ถึงได้ไปเร่ขายตัวให้คนอื่น ชั้นสนองให้นายทุกคืนไม่พอใช่มั้ยหะ” ซีวอนว่าออกมาเสียงดังลั่นพร้อมกับบีบคางฮยอกแจด้วยมือข้างเดียว ฮยอกแจดิ้นไปมาด้วยความหวาดหวั่น เพราะไม่เคยเห็นซีวอนในมุมนี้มาก่อน

 

 

“มะ..ไม่ใช่..อื้อออ” ฮยอกแจส่งเสียงออกมาจากลำคอเมื่อถูกซีวอนประกบจูบอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเล็ก และดูดดึงอย่างแรง จนฮยอกแจรู้สึกเจ็บไม่น้อย มือเล็กจะยกขึ้นมาทุบร่างสูงแต่ก็ถูกล็อคเอาไว้แน่น

"อึ่ก..อื๊ออ...ยะ..อย่า...อย่าทำแบบนี้" ฮยอกแจบอกเสียงสั่นเมื่อซีวอนผละลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวของฮยอกแจพร้อมกับขบกัดอย่างแรง

"โอ๊ย...เจ็บ...อื๊อออ เจ็บ" ฮยอกแจร้องบอกออกมา แต่ซีวอนก็ไม่สนใจ

 

 

"ถ้านายร้อนเงินนัก ชั้นจะให้นายเอง แต่นายก็ต้องสนองชั้นอย่างที่ชั้นต้องการ" ซีวอนพูดคำรามในลำคอ

 

 

แคว่ก!

เสื้อนักเรียนของฮยอกแจถูกกระชากออกจนขาด  ฮยอกแจรีบพลิกตัวเพื่อจะหนีลงจากเตียงช่วงที่ซีวอนเหวี่ยงเสื้อของฮยอกแจลงไปที่พื้นห้อง แต่ซีวอนก็คว้าขอบกางเกงของฮยอกแจเอาไว้ได้ทัน ตอนนี้ฮยอกแจนอนคว่ำไปกับเตียงนอนพยายามจะดิ้นหนีซีวอนลงจากเตียง ซีวอนขยับไปทาบทับฮยอกแจทั้งๆที่ร่างเล็กนอนคว่ำหน้าในทันที เมื่อแกร่งสอดเข้าไปใต้ร่างเล็กเพื่อปลดกระดุมกางเกง พร้อมกับกระชากกางเกงของฮยอกแจออกอย่างแรง จนฮยอกแจรู้สึกเจ็บจากการที่ขอบกางเกงบาดกับสะโพก

 

 

"หยุดนะ ประธานซีวอน...ชั้นบอกให้หยุด" ฮยอกแจร้องบอกออกมาเสียงสั่น แต่ซีวอนดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรแล้ว ร่างสูงรูดซิบกางเกงของตนเองลงพร้อมกับจับแท่งร้อนออกมา  อีกมือก็รั้งเอวบางของฮยอกแจเอาไว้ ความแข็งขืนที่ดุนดันอยู่ด้านหลัง ทำให้ฮยอกแจรู้ได้ทันทีว่าตนเองจะเจอกับอะไร

 

 

สวบ..

 

"อึ่ก...อื๊อออออออออออ หยุด...ยะ...อย่า เอาออกไป...ฮึกก" ฮยอกแจร้องลั่นเมื่อซีวอนฝืนสอดแท่งร้อนเข้าไปในช่องทางรักของฮยอกแจอย่างแรง ความเจ็บแล่นปลาบไปทั่วร่างกาย แต่ไม่เท่ากับความเจ็บที่หัวใจในตอนนี้ 

 

 

"อย่าร้องให้เสียเวลาเลย ซี๊ดดด...อ่า...ชั้นรู้ว่านายเองอยากได้เงินของชั้นมากแค่ไหน อืออออออ" ซีวอนขยับสะโพกอย่างรุนแรงพร้อมกับพูดเหน็บฮยอกแจไปด้วย ร่างเล็กตัวสั่นระริก ร่างกายขึ้นสีแดงจัด มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น ฟันซี่สวยขบกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้เพื่อระบายความเจ็บ

 

 

"อึ่ก...อื๊อออ...อื๊อออ" เสียงสะอื้นของฮยอกแจดังออกมาจากลำคอ ร่างเล็กตัวโยกคลอนอย่างรุนแรง ถึงแม้ว่าซีวอนจะเคยทำแรงๆกับฮยอกแจมาก่อน แต่ก็ไม่เคยทำถึงขนาดนี้ ฮยอกแจปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย ขัดขืนอะไรไม่ได้ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเรื่อยๆ ยอมให้ซีวอนจับพลิกไปมาเหมือนตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต ฮยอกแจถูกจับให้นอนหงาย โดยที่ซีวอนก็ขยับโยกสะโพกไม่หยุด ฮยอกแจมองร่างสูงผ่านม่านน้ำตา มือทั้งสองข้างยกขึ้นไปที่ใบหน้าของซีวอนอย่างสั่นเทา ฮยอกแจอยากจะจูบซีวอนสักครั้ง แต่ซีวอนก็ปัดมือของฮยอกแจออก

 

 

"ซี๊ดดด...อ๊าา...." ซีวอนครางออกมาเสียงระงม ฮยอกแจก็ส่งเสียงครางออกมาไม่แพ้กัน ทั้งเจ็บแต่ก็รู้สึกดีหลังจากนั้น ซีวอนตักตวงความสุขจากร่างกาของฮยอกแจครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้หยุดพัก

 

 

"ปะ..ประธาน ชั้น..ชั้น..ระ..." ฮยอกแจพูดไม่ทันจบก็สลบลงไป ซีวอนก็ขยับร่างกายอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยออกมา ซึ่งเขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าปลดปล่อยไปกี่ครั้งแล้ว ร่างสูงถอนแท่งร้อนของตนเองออก ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆฮยอกแจอย่างเหนื่อยหอบ แขนข้างหนึ่งถูกยกมือพาดหน้าผาก ก่อนจะตัดสินใจลุกเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

เข้าไปอ่านฉากสั้นๆนี้ได้ในธันวลัยนะคะ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

“ ผอ.ครับ” เสียงแหบแห้งของฮีชอลดังขึ้น เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน ทำให้ฮันเกิงที่นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือรีบหันไปมองทันที

 

 

“เป็นไงบ้างฮีชอล  ปวดหัวรึเปล่า” ฮันเกิงถามอย่างเป็นห่วง ฮีชอลมองหน้าร่างหนาอย่างมึนๆ

“นายไม่สบาย เมื่อตอนเช้ามืด นายตัวร้อนมาก ชั้นเลยเช็ดตัวให้นาย” ฮันเกิงพูดบอก

 

 

“ผะ..ผมไม่สบายเหรอครับ” ฮีชอลถามกลับ เพราะความมึนของพิษไข้ ตอนที่สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงครางของฮีชอล ทำให้ฮันเกิงเป็นห่วงไม่น้อย และรับรู้ถึงความร้อนจากร่างกายของฮีชอลอีกด้วย ฮันเกิงจึงต้องลุกมาเช็ดตัวให้กับร่างบางและจับป้อนยาทางปากโดยที่ฮีชอลเองก็ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

 

 

“ใช่ นายไม่สบายมาก น่าจะเป็นเพราะอักเสบแผล วันนี้ไม่ต้องทำงานนะ ชั้นให้คนอื่นดูแลแทนแล้ว” ฮันเกิงบอกอีก

 

 

“ผมหิวน้ำ” ฮีชอลบอกเสียงแผ่ว ฮันเกิงรีบลุกไปรินน้ำมาให้ทันที ฮีชอลดูดน้ำจากหลอดอย่างกระหาย แต่ก็รู้สึกเจ็บคอเป็นอย่างมาก

 

 

“เดี๋ยวชั้นไปอุ่นซุปไก่มาให้นะ นายจะได้กินยาอีกรอบแล้วนอนพัก” ฮันเกิงบอกออกมาเสียงนุ่ม

 

 

“แล้วผอ.ไม่ไปทำงานเหรอครับ” ฮีชอลถามกลับไป พร้อมกับหายใจแผ่วๆ

 

 

“ชั้นจะทำได้ไง นายไม่สบายขนาดนี้” ฮันเกิงพูดเสียงเข้ม

 

 

“ผมทำให้ ผอ.เดือดร้อนอีกแล้ว” ฮีชอลพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

 

 

“เดือดร้อนอะไรกัน เลิกคิดมากได้แล้ว นอนรอชั้นก่อนนะ” ฮันเกิงพูดบอกก่อนจะลุกไปที่ครัวเพื่ออุ่นซุปไก่มาให้ร่างบางได้กิน

..

..

..

..

..

“อืออออ” ร่างเล็กของฮยอกแจค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะขมวดคิ้วทำหน้าเหยด้วยความเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง และรู้สึกปวดไปทั่วทั้งร่างกาย ฮยอกแจเอื้อมมือไปจับที่สะโพกและบั้นท้ายของตนเองก็รู้ว่ามีคนทำความสะอาดร่างกายให้ฮยอกแจ ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซีวอน พอคิดมาถึงเรื่องนี้ ฮยอกแจก็ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กฝืนพลิกตัวมาอีกด้านก็ต้องนิ่ง เมื่อเห็นเงินก้อนหนึ่งถูกวางเอาไว้ พร้อมกับโน๊ตใบเล็กๆ

 

 

.....ค่าตัวของนาย....

 

 

ข้อความสั้นๆ ไม่ได้ลงชื่อผู้เขียน แต่ฮยอกแจก็รู้ดีว่าเป็นซีวอน ร่างเล็กคว้าเงินขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ในห้องเงียบสนิทไร้เสียงของร่างสูงอีกคน ฮยอกแจมองเงินในมือตนเองด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วงที่หัวใจ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง มองหาโทรศัพท์ของตนเอง ก่อนจะพบว่าหล่นอยู่ที่พื้นห้อง ฮยอกแจเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา แล้วกดโทรออก

..

..

..

(“ว่าไงฮยอกแจ”) เสียงทุ้มดังขึ้น

 

 

“ผอ.ครับ...ผมขอกลับไปที่โรงเรียนได้มั้ย ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” ฮยอกแจบอกฮันเกิงเสียงสั่น

 

 

(“ทำไม มีอะไรรึเปล่า”) ฮันเกิงถามเสียงเครียด ฮยอกแจหายใจเข้าลึกๆ

 

 

“อยู่ที่นี่ผมเรียนไม่รู้เรื่อง นะครับ ผมขอกลับโรงเรียนดีกว่า” ฮยอกแจพูดขอออกมาอีก ฮันเกิงถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

(“ได้ งั้นนายก็เตรียมตัวเลยล่ะกัน ชั้นจะให้คนไปรับ”) ฮันเกิงตอบกลับ ฮยอกแจพูดขอบคุณก่อนจะวางสายไป ร่างเล็กลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเก็บของใช้ของตนเองลงกระเป๋า  และนำบางอย่างออกมาจากกล่องกระดาษที่ซ่อนเอาไว้ ฮยอกแจเขียนข้อความบางอย่างลงกระดาษโน๊ตแล้ววางรวมกับของในกล่อง ร่างเล็กมองห้องพักรอบๆส่งท้ายเพื่อเก็บความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับที่นี่เอาไว้แล้วยกกระเป๋าของตนเองออกจากห้องพักไปทันที เมื่อคนที่ฮันเกิงส่งมารับ โทรขึ้นมาตาม

 

 

 

++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++

 

2  Be  Con

3232323232323232323232323232323232323232323

อัพครบร้อยแล้วนะคะ เอนซีสั้นไปหน่อย ตอนแรกว่าจะไม่แต่งเอนซี

 

แต่ก็ใส่เข้าไปนิดหนึ่ง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว