มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2

คำค้น : เด็กฝึกงาน , บอส , นายจ้าง , นายจ้าง , ลูกจ้าง , กินเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2
แบบอักษร

       เวลา 19.00 น. พอดีเป๊ะ สองสาวก็เข้ามาเดินเฉิดฉายอยู่ในงานเลี้ยง ที่จัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง  งานนี้หลังจากที่อรอนงค์อกหักจากชุดที่ให้ดลลดาใส่แล้ว เธอก็เลยคว้าชุดสีดำเกาะอก ปักเลื่อมตัวยาวมาใส่แทน  สายตาเกือบทุกคู่ที่อยู่ในงานมองมายังสองสาวแสนสวย รวมทั้งดวงตาคมกริบของท่านประธานบริษัทหนุ่มรูปงามอีกด้วย

       ชวนนท์ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง ว่าเด็กสาวใสซื่ออย่างดลลดา จะกลายร่างเป็นนางฟ้าแสนเซ็กซี่ไปได้ในช่วงเวลาไม่ทันข้ามวัน ยิ่งชุดที่เธอสวมนั้น อวดเรือนร่างระหงสมส่วน เรียวขางามที่เห็นวับแวมภายใต้ผ้าชีฟองเนื้อดีนั่น และยังทรวงอกอิ่มที่ดันตัวออกมาเป็นรูปร่างชัดเจน ส่วนด้านหลังก็ไม่น้อยหน้าไปกว่าด้านหน้าเลย ด้วยชุดนั้นเป็นชุดโชว์แผ่นหลังนวลเนียนให้ประจักษ์แก่สายตาของคนในงาน

       สวย  เธอสวยจนใจของเขาแกว่ง สวยจนทำให้กายเขาร้อนรุ่ม และไม่อยากให้มีชายอื่นมาชื่นชมความงามตรงหน้า เขาต้องทำให้สายตาของผู้ชายอื่นที่อยู่ในงานละจากร่างงามให้ได้  เท้าไวเท่าความคิดชวนนท์เดินตรงเข้าไปหาสองสาวทันที

       “สวัสดีคุณอร วันนี้คุณสวยมาก” เขาชมอรอนงค์ก่อน

       “ขอบคุณค่ะเจ้านาย วันนี้เจ้านายของอรก็หล่อมากเช่นกัน” ชายหนุ่มอยู่ในชุดทักซิโดสีดำ ดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกวันที่ได้พบเจอกัน

       ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงแต่หัวเราะในลำคอกับคำชมของอรอนงค์  ก่อนจะปรายสายตาไปมองสาวงามชุดสีฟ้า ดวงตาคมของเขาชื่นชมหญิงสาวอย่างเปิดเผย อรอนงค์นั้นมองเห็น เลยปลีกตัวไปหาเพื่อนคนอื่นที่อยู่ในงาน  ดลลดาจะเรียกแต่ดูเหมือนว่าอรอนงค์นั้นคงไม่ฟังเสียงเธอ หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิ่มของตน และเดินหนีร่างสูงออกมาด้านนอก ที่ทางโรงแรมทำเป็นระเบียงไว้สำหรับผู้ที่ต้องการจะสูบบุหรี่ หรือต้องการจะสูดอากาศด้านนอก

       ชวนนท์เดินตามดลลดาออกมายืนข้างๆ

       “เธอหนีฉันอีกแล้วนะดลลดา” เสียงทุ้มนุ่มกว่าปกติดังขึ้น

       “ดิฉันรู้สึกอึดอัดก็เลยออกมารับลมที่นี่ ไม่ได้มีเจตนาจะหนีใคร” ใบหน้าหวานนั้นเชิดขึ้นตอบเขาอย่างถือดี

       “งั้นเหรอ  อืม... ฉันเองก็เห็นด้วยกับเธอนะ ในนั้นมันน่าอึดอัดจะตาย สู้ตรงนี้ก็ไม่ได้ มีลมพัดสบายตัวดี แถมมีวิวสวยๆ ให้มองอีก” เขามองจ้องหล่อน ดวงตาฉายแววกรุ้มกริ่ม ทำให้หญิงสาวรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ หญิงสาวหันหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะก้าวขาตั้งท่าจะเดินหนีเขา

       “จะไปไหนล่ะ” เขาถาม

       ดลลดาหันมามองเขานิดนึง ก่อนตอบ

       “ดิฉันไม่ต้องการมายืนดูวิวอะไรทั้งนั้น และตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว ดิฉันจะกลับเข้าไปในงาน”

       “แต่เธอจะเดินหนีฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะดลลดา” เสียงของเขาเข้มขึ้น เมื่อเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เท้าเรียวในรองเท้าคัชชูสีเข้าชุดกัน หยุดชะงัก

       “นี่ไม่ใช่ในเวลางานที่คุณจะมาสั่งดิฉันได้นะคะเจ้านาย” ดลลดาบอก

       “แต่นี่มันในงานเลี้ยงพนักงานของบริษัท ซึ่งถือเป็นกิจกรรมหนึ่งของบริษัท และฉันก็ยังอยู่ในฐานะเจ้านายของเธอ ถ้าฉันสั่งเธอต้องทำตาม ไม่มีข้อแม้” เสียงห้าวห้วนของเขาดังจนดลลดากลัวว่าจะมีใครได้ยิน ซึ่งนั่นจะทำให้เธอได้อาย หญิงสาวก็เลยต้องเงียบไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ชวนนท์เห็นดลลดาเงียบก็เบาเสียงลง ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ร่างอรชรแสนสวย เขาจับมือบางให้ควงแขนของตัวเอง ดลลดาพยายามดึงออก แต่เมื่อโดนขู่ เธอเลยต้องยินยอมคล้องแขนกับเขา

       “ถ้าเธอดึงมือออกจากแขนของฉัน ฉันจะจูบเธอต่อหน้าคนในงานแน่”

       ทั้งสองกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง ครั้งนี้กลับไม่มีแค่สายตาที่มองมาอย่างตกใจระคนสงสัย แต่ยังมีเสียงกระซิบดังขึ้นอีก ชวนนท์กวาดตาคมดุของตัวเองมองไปรอบๆ ทำให้เสียงกระซิบค่อยเบาบางลง เขาพาหญิงสาวแสนสวยเดินไปที่ซุ้มอาหาร ที่มีทั้งคาวหวานวางไว้บริการอยู่เป็นซุ้มๆ ชวนนท์หยิบจานใส่ขนมกลีบลำดวนขึ้นมา แล้วจัดการใช้ส้อมจิ้มมาจ่อที่ริมฝีปากอิ่ม

       ดลลดามองที่ดวงตาของเขา ให้แน่ใจกับสิ่งที่เขากำลังกระทำ สาวน้อยจำเป็นต้องอ้าปากรับขนมที่เขาป้อนให้แต่โดยดี จากนั้นเขาก็ส่งจานขนมให้หล่อน

       “ฉันป้อนเธอแล้ว คราวนี้ถึงทีเธอต้องป้อนฉันบ้าง” เขาบอกพลางยักคิ้วให้

       ดลลดาใช้ส้อมจิ้มขนมและป้อนใส่ปากเขาจนหมด เขาก็เริ่มมองหาของกินอย่างอื่นเพื่อจะให้สาวน้อยป้อนให้อีก  ทั้งสองก็ผลัดกันป้อนอาหารจนอิ่ม

       จนเมื่อถึงเวลา 22.00 น. ก็ถึงเวลาโฆษกต้องประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลขวัญใจของงานนี้ และเป็นดังที่อร-อนงค์คาดเอาไว้ ผู้ที่ได้รับรางวังฝ่ายหญิงนั้นก็คือดลลดานั่นเอง หญิงสาวขึ้นไปรับรางวัล ที่มีชวนนท์เป็นผู้มอบให้ เมื่อรับรางวัลเสร็จ เธอก็พาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ

       “เธอเห็นเด็กฝึกงานนั่นไหม แหมแต่งตัวมาซะสวย กะจะมาจับคุณฌอห์นสินะ แถมยังได้รางวัลขวัญใจของงานไปอีก” เสียงผู้หญิงนินทาเธอกันอย่างออกรส

       “นั่นสิ ฉันว่างานนี้เด็กนั่นคงไม่ต้องฟงไม่ต้องฝึกกันแล้วล่ะงาน นอนอยู่บ้านเฉยๆ ก็ได้ใบผ่านงาน แถมอาจจะได้ตำแหน่งอื่นพ่วงด้วยอีก” อีกคนหนึ่งพูด

       ดลลดากำมือบางแน่น แล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ กะจะเอาเรื่องเต็มที่ แต่สองสาวเมื่อเห็นหญิงสาวก็เดินหนีออกไปทันที  สาวน้อยไม่ได้ตามออกไป แต่ใช้มือเท้าไปบนขอบอ่างล้างหน้า  เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินทั้งที่ตลอดเวลาเพียงแค่เดินไปรอบๆ งาน แล้วก็ทานอาหารเท่านั้น ดวงตาคู่สวยมีหยาดน้ำตากลบตาอยู่ หญิงสาวปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่

       ทำไมนะ ชวนนท์ทำแบบนี้กับเธอทำไม หรือเขาต้องการเห็นหญิงสาวเจ็บปวด แต่เพราะอะไรกันล่ะ ทั้งที่ดลลดาก็เข้ามาทำงานได้ยังไม่ถึงเดือนเลย ไม่เอาอีกแล้ว พรุ่งนี้หล่อนจะลาออก ไม่เอามันแล้วใบผ่านงานอะไรนั่น หรือไม่เธอก็อาจจะไปขอฝึกงานกับบริษัทอื่น ถึงจะมีขนาดไม่ใหญ่เท่านี้ก็ยอม เมื่อคิดได้หญิงสาวก็ยกมือป้ายน้ำตาออกจากแก้มนวล ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ ตั้งใจว่าจะไปบอกอรอนงค์ว่าจะขอกลับก่อน เพราะรู้สึกไม่สบาย

       สาวน้อยชะงักเท้าบาง เมื่อพบร่างสูงของชวนนท์ยืนรออยู่

       “ฉันมารอรับเธอกลับบ้าน” เขาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว และบอกหล่อน

       ดลลดาเอียงคอมองเขาอย่างสงสัยในการกระทำของเขายิ่งนัก

       “ดิฉันกลับบ้านเองได้ค่ะ เพราะพี่อรอนงค์ก็คงรอจะกลับพร้อมกันอยู่” หล่อนกล่าวออกไป

       “อรอนงค์เขากลับไปกับเพื่อนๆ แล้ว” ชายหนุ่มบอก

       “งั้น ดิฉันก็กลับเองคนเดียวได้” ดลลดาบอกแล้วพยายามจะเดินหลบร่างสูงออกไป แต่ชวนนท์ก็ไม่ยอมหลีกทางให้ เขาดักทุกทางที่เธอจะเดินผ่าน

       “เธอควรจะไปกับฉัน เดี๋ยวนี้” เขาบอกดลลดาเสียงต่ำ “ถ้าไม่อยากโดนจูบ” แถมยังขู่เข็ญเธอสำทับมาอีก

       ดลลดามองเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ เมื่อไม่มีทางออกที่ดี เธอก็ต้องยินยอมเดินตามร่างสูงออกไป ด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}