MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 19

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love,fic,fic cafe,fic cutbang

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2560 05:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 19
แบบอักษร

"พี่ปังสับหมูให้ผมหน่อย"

"ส่งมีดกับหมูมา"

"ม๊าปัง แยมส้มอยากทำด้วย"

"อันนี้ต้องรอแยมส้มโตกว่านี้อีกหน่อยนะครับงั้นแยมส้มตอกไข่ให้ม๊าแทน ทำเป็นไหมหื้ม"

"เป็นฮับ แยมส้มทำได้อยู่แล้ว"

ตอนแรกผมว่าจะไม่งอนมันและนะแต่ไอ้หมอเถื่อนแม่งเมินผมอะ ผมเลยดัดหลังแม่งซะเลย ไม่ต้องถามนะครับว่าตอนนี้ผมทำอะไร ผมกำลังสับไอ้หมอเถื่อน เอ้ยไม่ใช่สับหมูครับ ส่วนลูกชายผมก็กำลังตอกไข่อย่างสนุกสนาน พอกับข้าวเสร็จผมก็ไล่ให้ทาร์ตไปตามสองคนนั้นมากินข้าวแต่ทำไมช้่า จริงๆน้องเพิ่งออกไปเองครับ อย่างงี้ ผมไปตามเองก็ได้

"จะคุยกันอีกนานไหม กูหิวข้าว"

ระหว่างกินข้าว ไอ้หมอเถื่อนมันพยายามหลายทีที่จะเปิดประเด็นคุยกับผม แต่ผมก็ไม่สนใจ ทีใครทีมันแล้วกันนะไอ้หมอเถื่อน

"แยมส้มยังไม่อยากกลับเลย"

"แต่พรุ่งนี้แยมส้มมีเรียนนะครับ"

"เลิกเรียนแล้วแยมส้มจะมาหาม๊าปังนะครับ"

"ครับผม กลับไปต้องทำตามที่ป๊าคัตพูดนะครับ"

"รับทราบด้วยเกียรติของแยมส้ม"ใครสอนพูดแบบนี้กันเนี่ย ด้วยเกียรติของแยมส้มซะด้วย

"ดื้อ กูกลับแล้วนะ"

"..."

"จะไม่พูดกลับกูหน่อยหรอ"

"กลับไปได้แล้ว จะเกินเวลานอนของแยมส้มแล้ว"

"อื้อ งั้นฝันดี"

ผมไม่พูดตอบ ไอ้หมอเถื่อนคงเห็นว่่าผมไม่ตอบมัน มันเลยหันหลังขึ้นรถแล้วขับกลับ ผมทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างแต่ทำไมกัน ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำมันผิดเลยLi

Line ไอ้หมอเถื่อน : ถึงบ้านแล้วนะ

Line ไอ้หมอเถื่อน : แยมส้มหลับไปแล้ว ม๊าของ...

Line ไอ้หมอเถื่อน : ฝันดีนะปัง พรุ่งนี้จะเข้าไปหา

ไลน์ที่ไอ้หมอเถื่อนส่งมาผมไม่ได้เปิดเข้าไปอ่านเลยแม้แต่น้อย ผมโยนมือถือไว้บนเตียงแล้วเดินไปหาปิกาจูตัวยักษ์ที่ผมปล้นเงินไอ้หมอเถื้อนซื้อมา

"พ่อของแกเนี่ยมันบ้าที่สุดเลย แฟนงอนก็ไม่สนใจง้อเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นไปได้อยากให้แกช็อตไฟฟ้าแสนโวลต์ใส่ไอ้หมอเถื่อนเหลือเกิน"

ใครมันโทรมาตอนนี้เนี่ยคนกำลังจะได้ฟิล รู้ไหมว่าขี้เกียจลุกกลับไปนะห๊ะ

"มีอะไร"

"ทำไมยังไม่นอน"

"แล้วมึงจะโทรมากวนกูทำไมไอ้หมอเถื่อน กูกำลังจะนอนแล้วเนี่ย"

"โทษที่ค่อยากบอกมึงว่า เลิกงอนกูเถอะ กูขอโทษ"

"เรื่องอะไรที่กูงอนมึงละ วางสายแล้วไปนอนซะ"

"ขอโทษที่เมินมึง ขอโทษที่พูดไม่ค่อยดีใส่มึงเมื่อตอนเย็น"ก็รู้ตัวนิ

"แค่นี้ใช่ไหม"

"กูขอโทษที่แกล้งมึง"

"ไม่ให้อภัย"

"ดื้อ กูขอโทษจริงๆ กูไม่ได้คิดที่จะแกล้งมึงนะ"

"แต่เป็นนิสัยใช่ใหม"

"ใช่ แล้วก็นอนได้แล้วน้า"

"อือ จะนอนแล้วมึงก็ไปนอนซะ"แค่นี้ผมก็หายงอนแล้ว แต่ผมไม่บอกมันหรอกให้คิดมากต่อไปอะดี

"หายงอนกูก่อนดิ"

"วาง"

"เออ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปง้อ"เอ้า แล้วมันก็วางสายไปเลย ให้มันได้อย่างงี้ดิ

ผมตื่นมาจับโทรศัทพ์ก่อนเลย เงียบกริบ ไม่มีข้อความไม่มีสายโทรเข้า นี่มึงจะง้อกูจริงป่ะเนี่ย ผมลงมาข้างล่างเห็นทาร์ตกำลังคุยโทรศัทพ์แล้วก็จดข้อความอะไรบางอย่างใส่กระดาษ

"พี่ปัง วันนี้มีรุ่นพี่ผมเขาสั่งเค้กปอนด์หนึ่งนะครับ"

"หื้ม รสอะไรอ่ะ แล้วเขาจะเอาเมื่อไร"

"เย็นนี้ครับ ประมาณหกโมง ส่วนรสก็เขาขอเป็นดาร์กช็อกโกแลต แล้วก็นี่ครับ คำที่เขาขอให้เขียนหน้าเค้กครับ"

"โอเค พี่ทำให้ทันแน่นอน ไม่ต้องห่วงบอกรุ่นพี่เราสบายใจได้เลยเค้กเสร็จทันแน่นอน"

"งั้นผมไปละพี่ รักครับพี่ปัง"

"ไอ้พี่ทาร์ตบ้า รอผมด้วย"

"วิ่งดิ ขาสั้นแล้วยังจะเดินเป็นเต่าอีก"

ผมเอากระดาษที่น้องส่งให้ไปติดตู้เย็นแล้วลงมือทำขนม วันนี้ผมตัดสินใจไม่ทำขนมเยอะเท่าปกติ ตัดลดบางอย่างไป ทำให้ผมมีเวลาเหลือในการเตรียมเค้กมากขึ้น ผมใช้เวลาจนถึงช่วงก่อนเปิดร้าน ตอนนี้ผมกำลังจะแต่งหน้าเค้กของรุ่นพี่ทาร์ตที่สั่งไว้ ไหนดูซิให้เขียนว่าอะไร

"จะงอนกูอีกนานไหม หายงอนกูได้แล้ว นิง้อแฟนด้วยวิธีแบบนี้หรอเนี่ย แต่ก็น่ารักดี"

"ยืนยิ้มอะไรของพี่คนเดียวอะ"

"ไม่มีอะไรหนอกน่า กลับมาเร็วเชียววันนี้"

"น้องโรลของพี่ก็ต้องรีบกลับมาช่วยพี่ปังสุดที่รักทำร้านสิครับ แล้วนี่พี่กำลังจะแต่งหน้าเค้กหรอ"

"ใช่แล้วละ กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับเค้กที่จะเอาไปง้อแฟนดี"

"จะว่าไปพี่กับพี่คัตก็ทะเลาะกันอยู่นินา อยากให้พี่คัตทำแบบนี้บ้างหรอ"

"คงงั้นมั้ง แต่คนอย่าไอ้หมอเถื่อนคงไม่ทำแบบนี้หรอก ขนาดบอกจะง้อพี่ วันนี้พี่ยังไม่เห็นข้อความซักกะอันเลย"

เอาจริงๆ ใจผมก็คงอยากให้ไอ้หมอเถื่อนทำอะไรแบบนี้บ้าง แต่ถ้ามันทำคงให้ความรู้สึกแปลกพิลึก

"ม๊าปังคนสวย แยมส้มกลับมาแล้วครับ"

"อ่าแยมส้ม วันนี้ป๊าไปรับเร็วหรอครับ"

"เปล่าฮับ แยมส้มมากับคุณยาย พอดีป๊าคัตเข้าเวรฮับ ออกตอนเย็นๆโน่น"

เข้าเวรหรอไม่เห็นบอกเลย

"อ้าวนี้ลูกชายน้าไม่ได้บอกหนูหรอลูก"

"เปล่าครับ"

"เอ้เจ้าลูกคนนี้นิ ทำไมไม่ยอมบอกแฟนกันละ"

"พอดีพวกผมงอนกันนิดหน่อยครับเมื่อวาน"

"ฮ่าๆๆอย่างงี้นี่เอง ลูกชายน้านิสัยไม่ค่อยดีเท่าไรแถมเอาแต่ใจด้วยแต่อย่าลืมปรับความเข้าใจกันละ"

"ครับ"

"งั้นน้าขอเค้กส้ม2 บลูเบอร์รี่อีกสองชิ้นกลับบ้านนะจ๊ะ"

"ครับผมจะเอาใส่กล่องให้ครับ"

ผมมองแยมส้มกำลังช่วยโรลเตรียมร้าน จะช่วยทำงานหรือเพิ่มงานให้โรลกันแน่นะ

"นี่ครับ แล้วแยมส้มจะฝากไว้กับผมรึเปล่าครับ"

"น้าฝากดูแลจนป๊าเขาจะมารับหน่อยละกัน ตอนแรกป้าก็ชวนไปนอนด้วยกันและ แต่เจ้าตัวบอกจะนอนกับป๊าอย่างเดียวเลย"

"ได้ครับผมจะดูแลให้อย่างดีเลยครับ"

"ป้าฝากหน่อยนะหนูปัง แล้วนี่ค่าขนมนะ น้าไปละ แยมส้มคุณยายไปแล้วน้า อย่าดื้อกับม๊าปังละ"

"รับทราบครับ ขอบคุณคุณยายที่ไปรับผมที่โรงเรียนนะครับ บะบาย"

ผมกลับเข้าไปแต่งหน้าเค้กที่ผมแต่งคาไว้ เอาจริง ถ้าไอ้หมอเถื่อนมีโมเม้นแบบที่รุ่นพี่ของทาร์ตบ้างมันก็ดีไม่น้อย สั่งเค้กง้อแฟน ถึงคำที่ใช่จะไม่สวยหรูแต่จริงใจอะ ระหว่างคนเริ่มเข้าร้าน ลูกชายผมทำตัวเป็นเด็กดีเลยครับ ไม่มีการก่อกวนแถมช่วยผมทำงานเล็กๆน้อยๆด้วยอีกตั้งหาก น่ารักวันนี้ยึดแยมส้มมานอนกอดดีกว่า

"ปังคนสวย วันนี้แฟนไม่อยู่ไปเที่ยวกับผมดีกว่าไหมครับ"

"อย่ามาจีบม๊าปังของแยมส้มนะ ป๊าคัตหล่อกว่าพี่ไนท์ตั้งเยอะ"

"ไนท์ละก็ ถ้าคัตได้ยิน เดี๋ยวก็โดนฆ่าหรอก"

"รุ่นพี่ยังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยครับ เห็นโมโหเด็กที่เข้าเวรต่อจากพี่แกอยู่"

"ปกติคัตตั้งใจทำงานไหม"

"ตั้งใจแล้วก็โหดด้วย"

"งั้นหรอ"

"จะว่าไปปังก็ไม่ค่อยไปที่โรงพยาบาลนิน่าเลยไม่เคยเห็นตอนรุ่นพี่ตรวจ"

"พอดีปังไม่ชอบที่คนเยอะๆ เลยไม่ค่อยไปหาคัตที่โรงพยาบาลหรอก"

ใครจะไปบอกละว่ากลัวหมอในโรงบาลเลยไม่ไปหาไอ้หมอเถื่อนมัน จะเข้าโรงพยาบาลแต่ละทีนิทำใจแล้วทำใจอีกกว่าจะเข้าไปได้ ผมเห็นทาร์ตเดินเข้ามาในร้าน ผมเลยถามถึงรุ่นพี่ของทาร์ตซะเลย

"นี่ก็หกโมงกว่าแล้วน้าพี่ยังไม่เห็นรุ่นพี่ของทาร์ตเลย"

"พอดีรุ่นพี่ผมมันติดธุระอยู่อะ พี่ปัง"

ไอ้หมอเถื่อนก็ยังไม่มาเลย เอ้าแล้วผมจะไปนึกถึงมันทำไมเนี่ย หยุดคิดๆ

"ปังขอเค้กกาแฟ 5 ชิ้น"เอิ่มพี่ท่านนึกถึงปุบ มาปับตายอยากนะเนี่ยแต่เมื่อกี้มันพูดว่าไงนะ คือมันพูดเสร็จมันลากไนท์ออกไปเลย กูฟังมึงไม่ทัน

"เอิ่มเมื่อกี้มันสั่งอะไรนะ"

"เค้กกาแฟ 5 ชิ้นครับพี่ปัง รีบหน่อยก็ดีนะครับ ดูท่าแฟนพี่จะอารมณ์เสียน่าดู"

"ขอบคุณนะทาร์ต"

ผมเดินยกเค้กตามที่มันสั่งครับ พอมองดูนิมันครึ่งปอนด์แล้วนะเนี่ย แม่งกินเยอะอีกและ

"โอ้ยรุ่นพี่ ทำไมมาลงที่ผมละ"

"เพื่อนมึงทำให้กูกลับช้า"

"แต่ผมไม่เกี่ยวนะ"

"มึงกลุ่มเดียวกัน ไปด่ามันด้วย อ่อแล้วอีกเรื่องมึงหาห้องอยู่ใหม่ได้รึยัง"

"ยังเลย แถวนี้มันหาง่ายที่ไหนละครับ"

"มึงมันห่วย"

"พอแล้วทั้งสองคน เอ้านี่เค้กที่มึงสั่ง สั่งแล้วกินไม่หมด มึงโดนกูเอาถาดฟาดหัวมึงแน่"

"มึงคิดว่าจะได้ฟาดหัวกูหรอไอ้ดื้อ แค่นี้ไม่ถึงห้านาทีก็หมดแล้ว"

"ให้มันจริงละกัน กูจะกลับไปทำงานแล้ว"

เอิ่มนี่ผมจะปิดร้านแล้วนะ สองทุ่มแล้ว คือรุ่นพี่ทาร์ตมันยังไม่มาเลย ไนท์กลับไปตั้งแต่เย็นแล้วครับ ไม่ได้อยากกลับเองหรอกแต่ไอ้หมอเถื่อนมันไล่

"ดื้อ เค้กใครว่ะ"

"ของรุ่นพี่ทาร์ต"

"งั้นก็ของกูอะดิ"

"หยุดเลย ไม่ใช้ของมึง"

"ไอ้ทาร์ต กูมาเอาเค้กที่กูสั่งเมื่อเช้า"

"เฮียก็ไปเอาจากพี่ปังดิ ผมทำกับข้าวอยู่มือไม่ว่าง"

"ชัดนะครับ ส่งเค้กมาครับ"

"มึงบอกมึงสั่ง บอกมาดิ๊ ว่าข้างในเขียนอะไร"

"จะงอนกูอีกนานไหม หายงอนกูได้แล้ว" เหี้ยตัวเท่าบ้าน นิมึงสั่งจริงๆหรอเนี่ยไอ้หมอเถื่อน

"แล้วมึงสั่งทำไม"

"สั่งมาง้อมึง"มึงพูดแล้วทำไมต้องหันหน้าหนีกูด้วย

"มึงเขินหรอไอ้หมอเถื่อน"

"ใครเขิน แค่ง้อมึงแบบนี้จิ้บๆ"

"จริงอะ แล้วนี่กูเสียเวลาแต่งหน้าเค้กนานทำไมว่ะ ถ้ารู้มึงจะให้กู กูไม่แต่งแม่งเลยดีกว่า"

"เหอะแล้วใครจะบอกให้มึงรู้ล่ะ"

"ทำไมต้องรสดาร์กช็อคโกแลตละ"

"มึงชอบกินรสดาร์กช็อคโกแลตกับรสกาแฟไม่ใช่รึไง"

"โอ๊ะ ทำการบ้านมาดีนิน่า"

"หายงอนกูยัง"เข้าประเด็นเชี่ยว

"กูอยากจะบอกว่ากูหายงอนมึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วฮ่าๆๆ"

"ไอ้ดื้อ"ถ้ามันกินหัวผมได้ คงกินไปและ

"อ๊ะๆ มึงแกล้งกูก่อนนะ"

"เออ กูยอม"

"เคลียร์กันแล้วนะ โรลมาตามไปกินข้าวครัับผม อ้อ พี่ปังบอกว่าอยากให้พี่ง้อแบบนี้บ้าง ได้ตามใจสั่งแล้วนะพี่ปังฮ่าๆๆ"

"หื้ม มีคนอยากให้ง้อแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย"

"ไม่ต้องมาหื้มเลย ไม่ได้อยากซักหน่อย"

"ปัง อย่างอนกูบ่อย"

"ทำไมอะ"

"กูง้อใครไม่เป็น"ผมอมยิ้ม

"อื้อ กูรู้ ไม่งอนบ่อยหรอกน่า"ถึงคู่ผมจะไม่หวานแววเหมือนคู่อื่นๆ พวกผมก็เป็นกันแบบนี้เนี่ยแหล่ะดีที่สุดแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}